Zie zo.

Ons huisje is nu volledig geïsoleerd. Joehoe !

Het venster vooraan aan de straatkant was nog het oude exemplaar, met enkel glas. Deze zijn ze vrijdag (de 13de !) komen vervangen door een nieuw exemplaar met dubbel glas.

Er kwam maar 1 man en ik vreesde dat hij niet klaar zou zijn en maandag zou moeten terug komen, maar tegen de vooravond was alles gereed. Proper afgewerkt en opgeveegd. Chapeau !

Er moest geen nieuw rolluik in want ik gebruik dat toch niet. Het raam kan nu open en ook op kip-stand gezet worden. Niet dat we dat veel zullen doen, maar het kan.

Nory moest in de slaapkamer blijven en daar was ze niet gelukkig om, maar het was voor haar eigen veiligheid en het gemak van werken. Zo kon de man steeds van binnen naar buiten (en omgekeerd, natuurlijk) gaan zonder er te moeten op letten dat die kleine rakker naar buiten kon.

IMG_9686

de oude

IMG_9687

de oude

IMG_9703

de oude er uit

IMG_9712

de nieuwe er in

IMG_9734

afwerken

IMG_9735

reclame !

IMG_9736

nieuw

IMG_9737

er moet nog een nieuw gordijn komen

IMG_9762

zie zo, alles terug op zijn plaats

Natuurlijk ben ik zeer tevreden en kan ik de firma aan iedereen aanraden.

Toch al iets dat gerealiseerd is geraakt. Nu de rest nog …

 

Advertenties

Zo is het veel netter.

Verleden week was er een reklame in de Lidle : een schoenenrekje en een ladenkastje.

Een schoenenrekje had ik nog niet dus werden mijn schoenen en laarzen op de grond gesmeten gezet en deze van het verkeerde seizoen in een Kurverbox opgeborgen. Niet echt handig en zeer spin-vriendelijk, zo blijkt. Met de seizoenswissels moest ik steeds extra opletten voor die teveel-potige beesten. Brr !

Ook het ladenkastje was al geruimte tijd aan vervanging toe. Het was een ‘gekregen’ toen ik volledig moest herbeginnen, maar nu had het zijn tijd gehad.

Na het werk ging ik eens kijken of er nog te verkrijgen waren want meestal zijn die dingen al tegen 10 uur allemaal verkocht. Ik had geluk : van elk waren nog enkele exemplaren.

De doos met het schoenenrekje in de kar leggen ging zonder moeite. Het ladenkastje moest eerst enkele keren op de grond vallen. Of wat had je gedacht ? Toch heb ik het, met veel moeite en zonder mijn nagels te breken, in mijn auto gekregen.

Mijn schat heeft het schoenenrekje onmiddellijk in elkaar gezet zodat mijn schoeisel, eindelijk, niet meer op de grond moet wonen.

Eergisteren heeft hij dan ook het ladenkastje gemonteerd. Kijk eens hoe propertjes het is. Het mag gezien worden, hé.

Het oude kastje heeft hij boven onder de trap gezet, uit het zicht, zo kan hij er nog ‘dingen’ in opbergen. Hopelijk gebeurt dat vlug zodat het ook daar eindelijk eens opgeruimd raakt.

Heb ik al gezegd dat ik de liefste vent van heel de wereld heb ? 😉

Dan is het er toch van gekomen. En hoe !

Het huis van ons mama is verkocht ! Hoera !

Ik was al enige tijd in onderhandeling met een koppel. We waren eindelijk aan een (voor ons)  deftige prijs gekomen toen ik opeens telefoon kreeg van de agence dat ze een koper hadden. Ze wilden aan de telefoon niet zeggen hoe hoog/laag het bod was. Mijn zus ging het persoonlijk vragen en het was niet de vraag prijs. Het bod hebben we geweigerd.

’s Avonds belde de agence nog eens om me te overtuigen het bod te aanvaarden ‘want we zouden er toch niet meer voor krijgen’. Ik hield voet bij stuk en zei dat ik het nog liever in brand stak of een jaar liet staan voor ik nog 1 euro van de prijs afdeed ! De dame van het immokantoor had het (eindelijk) begrepen.

De volgende dag belde ze terug : de kopers hadden hun bod verhoogd maar ze wilde weer niet zeggen met hoeveel.  Ik zei nog eens dat het de vraagprijs moest zijn of anders : no deal ! Enkele minuten later belde ze me terug : ze waren bereid de vraagprijs te geven. Hoera !

Hoera ? Niet echt, want mijn kopers waren ook zeer verzot op het huis en wilden het huren vanaf 1 april zodat ze aan de werken konden beginnen nog voor de akte verleden was. Ik had al een band met die mensen en er waren nog voordelen. Alleen de prijs moest nog iets omhoog.

Toen ik dat zei tegen de dame aan de telefoon was ze niet gelukkig. Ze dacht haar commissie te ontlopen. Ik heb haar dan uitgelegd hoe het ineen zat en dat ze zeker haar vergoeding zou krijgen. Ze draaide bij.

Ik heb gebeld naar mijn kopers om te zeggen dat er andere mensen waren die bereid waren de vraagprijs te geven. Ze waren (opeens) ook bereid om de volle pot te betalen, dus was voor mij de keuze gemaakt. Het huis was voor hen !

Ik heb toen contact opgenomen met het immokantoor, mijn zus, mijn broer, mijn kopers, de notaris en iedereen was akkoord. Oef ! Nu zeker : Hoera !

Vrijdag gaan we de compromis tekenen bij de notaris.

Zo komt de kerstsfeer er stilletjesaan in.

Mijn liefste heeft deze ochtend een groot deel van ‘zijn’ kerstversiering opgehangen.

Ik mag niet helpen, hij doet dat liever allemaal zelf. Geen probleem, ben ik er gelijk vanaf. Meegenieten doe ik toch.

De boom, tot zover :

De slingers :

Hier en daar is nog een versiering te vinden :

Voor de kaartjes :

Het schuifraam is weer prachtig !

  

 

 

Zo is het totaalbeeld :

Ja, hij heeft het weer goed gedaan, hé.

IJs maar dan ook ijskoud !

Woensdag was de koudste dag van het jaar (tot dus ver) en juist op die dag kwamen ze met mijn nieuw schuifraam !

Het begon alweer goed : mijn schat had we vergeten wakker te maken. Ik had gevraagd om me zo rond 7u30 te komen wekken omdat de ‘mannen’ er om 8u – 8u30 zouden zijn. Zo had ik tijd om me te douchen, eventueel naar de (grote) wc te gaan, te ontbijten, samen het gordijn met roede af te nemen, nog een en ander te verplaatsen, …

Ik werd wakker om 8u01 ! Ik vlug een poes uit mijn bed geschopt, naar beneden gesukkeld, boos gebeld naar mijn schat, vlug naar de wc en douchen. Enfin, proberen te douchen want de boiler wilde niet aanslaan ! Soms heeft de boiler van die kuren, maar deze keer wilden geen van de gekende truukjes werken ! Ik stond erbij de roepen en te dansen van kolére ! Dan maar een kattewas in de keuken met warm water van het apart boilertje.

Vlug nog enkele dingen verplaatst, foto’s genomen (in geval van schade), ontbijten en wachten.

Iets voor 9 uur waren ze er. Oef ! Ik was klaar. Maar zonder warme douche had ik het niet echt warm. Het had geen zin om de kachel aan te steken dacht ik aangezien ze de schuifdeur zouden vervangen. Ik had het misschien toch beter eventjes laten opwarmen en mezelf ook, maar achteraf is het gemakkelijk praten.

Het was een heel gedoe om hun vrachtwagen door de gerijpte weide te krijgen tot achteraan onze tuin. Ik had ervoor gezorgd dat de hekkens open konden zodat ze het schuifraam in 1 stuk konden leveren.

© Micheleeuw

© Micheleeuw

Blijkbaar is communicatie ook niet in dat bedrijf hun sterkste troef want het werd toch in delen geleverd om ter plaatse gemonteerd te worden. Beter zo dan anders, hé.

© Micheleeuw

© Micheleeuw
Het uitbreken van de oude schuifdeur ging zeer vlot :
Het schuivend gedeelte uit nemen,

© Micheleeuw

en weg ermee,

© Micheleeuw

seals doorsnijden en glas eruit nemen,

© Micheleeuw

het hout doorzagen en afbreken,

© Micheleeuw

de rest van het kader er uit halen,

© Micheleeuw

en alles was eruit, in ongeveer een uurtje en, heel belangrijk : zonder schade  !
© Micheleeuw
Dan beginnen aan het nieuw.
© Micheleeuw
     Het profiel samenstellen en passen.
© Micheleeuw
Zien dat er enkele cm kalk moet afgeklopt worden.
 Het vast gedeelte erin plaatsen.
© Micheleeuw
Het glas binnen brengen deden ze zeer voorzichtig om geen scheur te maken in mijn spanplafond.
© Micheleeuw
Het schuifgedeelte erin en het glas.
Alles werd opgespoten met schuim en sillicone. De klink en het slot werd als laatste gemonteerden alles was klaar ! Tijd voor inspectie.

© Micheleeuw

 

 

 

Aangezien ze steeds hun afval weg veegden moest er achteraf niet veel opgekuist worden. Terwijl zij het plastiek een veegje gaven, kon ik me eindelijk nuttig maken door al eens met de stofzuiger rond te lopen.

© Micheleeuw

Er restte hen alleen nog de hordeur te plaatsen en ze hadden gedaan.

© Micheleeuw

Toen ze klaar waren kon ik ein-de-lijk de kachel aan steken en de boel terug opwarmen. Ikzelf heb het pas terug warm gekregen tegen dat ik ging slapen !

© Micheleeuw

Ik ben zeer tevreden ! Het is een grote verbetering : meer glas dus klaarder, veel minder onderhoud, ook schuift het nu naar binnen en een hordeur die zit zoals het moet. Hoera !

No Sale !

De potentiële kopers zijn gisteren langs geweest. In plaats van een bod op papier te brengen, kwamen ze zeggen dat de verkoop niet kon doorgaan voor die prijs ! Ze waren zelf zeer ontgoocheld en of we toch niet voor (veel) minder konden verkopen ? Ze hadden het zo graag gewild … Neen, dus !

Ze waren bij hun notaris geweest en bleek dat ze niet alle verbeteringswerken, die ze gedaan hadden aan hun appartement, zouden kunnen recupereren bij de verkoop ! Daardoor kwamen ze geld te kort. Ik opperde om de werken in stukken en brokken te doen, steeds gebruik makend van het geld dat de premies zouden opbrengen. Ze wilden niet eerder in moeder’s huis komen wonen voor alle ‘werken’ gedaan waren. Ja, zeg ! Dan moet je (veel/meer) geld hebben, hoor.

Hoe dat zou opgelost worden, weet ik ook niet. Zoals ik het gehoord heb zouden ze dus eerst alle ‘werken’ uitvoeren en ondertussen blijven wonen in hun appartement. Dan pas hun appartement verkopen en mama’s huis kopen ? Dat kan toch niet !?!

We zouden nooit toelaten dat er werken uitgevoerd worden voor de eigendom volledig werd overgedragen en de verkoop volledig is afgesloten. Dat is toch normaal, hé ? Voor ik hier de boel heb afgebroken om te herbouwen was alle geld van hand veranderd en waren alle documenten in orde.

Dus : iemand interesse in een mooie villa waar je zonder werk ook in kan wonen ? Het moet eigenlijk ‘gemoderniseerd’ worden maar alle premies zijn nog te verkrijgen ! Iemand ?

Hopelijk, na 10 maanden, nu eindelijk toch ?

Ja, zo gaat dat blijkbaar in het leven. Je wacht, moddert wat aan, schakelt hulp in en moet het dan toch zelf doen.

Waarover ik het heb ? Over de verkoop van het huis van mijn moeder. In januari komt mijn mama te overlijden. Wij waren eerst te zeer aangeslagen om te reageren. In maart schieten we in gang en stellen haar huisje te koop via de notaris. Ik zet het ook on line op 2 plaatsen. We plaatsen een bord aan de woning. Ik zet het hier. Ik plaats het zelfs in mijn ruit aan straat in mijn huis. We doen mond-aan-mond reklame …

Ik krijg telefoontjes van alle, maar dan ook iedere, agence in en uit de buurt. Ze steken hun folders en/of visitekaartjes in mijn bus. Sturen me mails … tot ik er zot van word. Elkeen zal en wil het huis in handen krijgen om te verkopen. Hun praatjes maken me gek : zij en alleen zij hebben een klantenbestand van honderden potentiële kopers. Mensen die zitten te wachten op zo’n mooi, lief huis. Alleen zij zullen het kunnen verkocht krijgen voor meer dan wij vragen. Sommige vragen 2,5 % van de verkoopprijs, andere 3 %, het loopt zelfs op tot 5% ! Verkopers ! Bah !

Afgezien van de immobiliënkantoren komt er geen kat kijken. Niks, noppes interesse. Niemand doet een bod. Geen idee wat er scheelt. Is het te duur ? Is er teveel werk aan ? Is de ligging verkeerd ? De tuin te groot ? Geen enkele feedback.

In augustus beslissen we met een agence in zee te gaan. Dat zou helpen om het zinkend schip vlot te trekken. Uit de vele aanbiedingen kiezen we voor Acasa. Mijn zus had ze gevonden, vond ze zeer sympatiek en dynamisch. Ook hadden ze een zeer mooie folder ! We hebben getekend voor 4 maanden en geen dag langer, geen opzeg. ‘Langer zou zeker niet nodig zijn’, zegden ze zelf. Ze zouden veel publiciteit maken, plakaten komen zetten aan het huis, hun walgelijk grote klantenbestand mailen/bellen/aanschrijven, …

Mijn schat doorzoekt alle reklamefolders en enkele kranten en … vind bijna niets ! Het huis is 2 keer gepubliceerd geweest. Hun mooie folder hebben we nooit gezien en ik vermoed dat het er ook nooit ingekomen is. De beloofde maandelijkse evaluatie komt er ook niet. Mijn huisnummer wordt verkeerd genoteerd zodat de facturen voor het EPC-attest en het electriciteits-attest me niet bereiken en ik ze pas kan betalen nadat ik een boze telefoon krijg, wat mij er zeker niet vrolijker op maakt ! Ik moet meerdere keren bellen om te vragen dat ze een groter bord in de tuin komen plaatsen …

Na 3,5 maanden komen we samen voor een evaluatie. Eindelijk ! Er zit geen ‘beweging’ in, zeggen ze. Tegenwoordig moet het een maagd met ervaring zijn, blijkbaar. Enfin, we verlagen de prijs nog eens en blijven hopen.

Nu is het kontrakt met Acasa afgesloten. We zijn ontgoocheld ! We hebben het gevoel dat ze niet echt hun best hebben gedaan. De mensen die daar werken, misschien 1 niet, zouden niet weten hoe ze een huis moeten verkopen al hing hun leven ervan af ! Ze zijn nu al in gebreke want we hebben niet binnen de 7 dagen na het beëindigen van de overeenkomst, hun lijst van contacten gekregen.

Nu blijkt dat er een koper zou zijn. Hij was al enkele keren langs geweest maar deed steeds een belachelijk laag bod, zodat mijn broer er niets over gezegd had. Zijn ‘allerlaatste’ bod kwam al dichter bij de vraagprijs dus werden er telefoonnummers uitgewisseld. Na wat heen en weer gebel, hebben we een overeenstemming wat het bedrag betreft. Deze namiddag komen ze met hun bod op papier. Zaterdagochtend komen we samen bij de Notaris om de compromis op te maken en te ondertekenen. Ze zullen daar ook een voorschot meebrengen, in de vorm van een bankcheque, zodat wij ook wat meer zekerheid hebben.

Komt het dan toch nog goed ? Iedereen duimen, aub.