Gedaan met het mooie leven.

Mijn laatste dag in de andere dienst zit erop. Het was leuk, aangenaam, rustig werken. Werk waarvoor je geen kernfysica moet kennen. Gewoon opletten dat alles correct is ingevuld, zonder valkuilen, wolfijzers of schietgeweren. Werk genoeg om je dagen mee te vullen. Geen koppijn van luid en ijdel getater. Geen vies gezicht of stress.

Het is niet mooi om te zeggen, maar die collega is nog ziek voor een tijd en ik wil hem blijven vervangen. De andere chef zal het in elk geval vragen : ze is tevreden van mijn werk. Ik vrees dat mijn chef me niet zal laten gaan nu de verlofperiode begint. Maar ik mag toch hopen, hé.

Morgen terug naar mijn ‘oude’ dienst. Ik heb dan ook mijn functioneringsgesprek. Ik zal eens goed mijn gedacht zeggen. Niet dat het iets zal opbrengen maar mijn hart zal toch gelucht zijn.

Vrijdag gaan we figureren in de jeugdfilm ‘Blinker’. Ik had gezien bij Melissa dat er figuranten gezocht werden. Er is ook een scéne op een nudistenstrand. Omdat we beiden nogal bleek zijn, gaan we deze week enkele keren onder de zonnebank. Vandaag was de eerst keer en ik was vergeten hoe warm het eronder kan zijn. Gelukkig nog slechts 2 of 3 keer en dan zullen we onze ‘grondlaag’ wel hebben. We zullen er dan tegen kunnen om een hele namiddag op het strand door te brengen zonder te verbranden. Dat we er iets voor betaald worden, is leuk meegenomen !

Advertenties

Rob De Nijs en meer.

‘We gaan naar Rob De Nijs in Oostende’, zei hij. Ik dacht leuk ! Een optreden in het Casino Kursaal, ’s avonds, met zitplaatsen. Ha ! Mispoes !

Ik stond gisteren rond 9 uur op, zoals gewoonlijk. Dat ik me moest haasten, zei hij. Niet goed wanneer ik juist wakker ben. Dus doe ik heel gewoon, op mijn gemak. ‘Alleé, doe voort !’ Nog eens ! ‘En waarom dan wel ? We moeten er toch maar vanavond zijn ?’ Toen kwam de uitleg : het was een ‘Dag Oostende’ georganiseerd door de Socialitische Mutualiteit en begon al in de voormiddag … We hebben de trein van 10u30 gehaald.

Overal waren er tentjes waarin vanalles te doen was : gezicht schilderen (ik heb het deze keer niet laten doen); gezondheidsmeters zoals bloeddruk, bodymassindex, gewicht, … en wat eraan te doen; plaaster schilderen; klimtoren, … het was vooral voor kinderen. De (lange) wandeling bracht ons langs vele kraampjes waar het stonk rook naar allerlei soorten vis. Mijn liefste heeft in de lange rij gestaan voor de gratis pannekoek terwijl ik een Rodenbacht dronk op een terrrasje in de zon.

Ik had een topje aan met fijne bandjes die juist mijn bh bedekte. Ik dacht : aan zee, wind, zon en wolken. Net goed om wat te bruinen. Maar dames ! Als je make-up uitgelopen is of je hebt er geen aan : draag een decolleté want niemand kijkt naar je gezicht ! Ik had het eerst niet gezien tot mijn schat me er attent op maakte en dan kon ik er bijna niet meer naast kijken : zowel man als vrouw keek niet meer naar mijn gezicht. Walgelijk. Alsof ze nog nooit een diepe decolleté hadden gezien en dat aan zee ! Mijn borsten waren bedekt !

We hebben dan een broodje gegeten en ons plaatsje ingenomen aan het podium. Na een half uurtje begonnen de optredens. Felice deed de presentatie. Mens wat is die vermagerd ! Teveel Cholesterol, heeft ie zelf gezegd, dus het moest. Hij was in goede doen en heeft dat zeer leuk gedaan.

De eerste die mocht optreden was Brahim. Ik had al gemerkt dat hij zanglessen moet hebben gekregen maar zoals hij gisteren zong was schitterend ! Zijn set was afwisselend, goed uitgedacht en zeer goed gebracht. Zijn backing-zangeres mocht er ook zijn. Hij is een zeer vriendelijke kerel die zich niet te goed voelt om tussen het publiek te staan zingen, tot groot jolijt dan de talrijk aanwezige jeugd. Achteraf heeft hij nog lange tijd foto’s en petjes gesigneerd.

 De volgende die ons mocht vermaken was Gene Thomas. Hij heeft een andere coupe maar zijn vriendelijkheid is daarmee niet weg. Hij, en zijn uitstekende band, brachten ons covers en medleys uit de  jaren ’80. Zijn enthousiasme bracht hij over naar het publiek en het duurde niet lang voor iedereen stond te dansen, springen en mee te zingen brullen. Dat hij kan zingen heeft hij alvast bewezen ! Ook hij is achteraf komen signeren tot het volgende optreden.

Top of the bill was niemand minder dan Rob De Nijs. De recent voor de derde keer gehuwde, 65 jarige zanger, heeft misschien wat van zijn pluimen verloren, maar nog niets van zijn zangtalent.  Hij heeft een show neergezet om U tegen te zeggen. Hij zingt nog steeds zoals vroeger en heeft al zijn successen gebracht. Ook enkele minder bekende (voor mij, toch), gevoelig nummers kon het publiek smaken. Alle aanwezigen zijn uit hun dak gegaan op Malle Babbe, Jan Klaasen, Het werd zomer, … vaak aangepast aan de setting. Een top-showman !

We zijn nadien nog iets gaan drinken en ik heb een wafel met slagroom gegeten (zie foto meer naar boven). Dat het me gesmaakt heeft, moet ik jullie niet vertellen zeker ? Allemaal de schuld van Menck en zijn wafeltjes. 😉

Een beetje over vanalles.

Die 2,5 dagen werken zijn voorbij gevlogen ! Altijd leuk. Dat betekent dat ik werk genoeg had en dat het aangenaam was om te doen. Ik heb vele nieuwe dingen aangeleerd gekregen maar geen ingewikkelde dossiers. Neen, administratief-computer werk zoals uitnodigingen maken en alles wat erbij komt. Het is een heel Japans ritueel om alles te krijgen waar het moet belanden, maar het is me gelukt. Geen vieze gezichten gezien en geen koppijn, want iedereen heeft het druk en er is weinig tijd om (luid) te staan kletsen.

Toen ik dinsdagmiddag thuis kwam stond de champagne te frapperen in de ijsemmer, de hapjes waren klaar en zijn geschenkjes waren ingepakt. Hij heeft de 2 seizoenen van Carnivale op dvd gekregen en nog een pak strips. We hebben gekeken naar ‘World Trade Center’ en ‘De Indringer’ op dvd. Beiden schitterende films. Later hebben we nog gekeken naar ‘The Cave’ op 2BE.  We hebben een mooie dag gehad samen.

Gisteren, na het werk, zijn zus en ik naar ons moeder gefietst. Er stond een strakke tegenwind en mijn fietsbatterij was plat ! Ik wist onmiddellijk weer waarom ik niet graag fietste, maar ik ben er geraakt : met mijn tong op de grond. We zijn lang gebleven : met zus erbij is het te doen en moeder was aangenaam. Voor herhaling vatbaar, maar ik zal dan wel zorgen dat ik ‘juice’ heb in mijn fiets.

Deze namiddag ga ik bloed geven, zo is mijn dag thuis betaald. Mijn fiets is opnieuw opgeladen dus zal ik deze nemen. Ik ben nadien wel wat zwak, maar het zal me wel lukken om thuis te geraken. In het ergste geval, kan ik altijd bellen dat mijn schat me moet komen halen met de auto.

Morgen komt mijn kuisvrouw, hopelijk, ons huisje weer proper maken. Ook mijn ex komt om het binnenste van de wc te vervangen, want dat kregen we niet hersteld. Mijn liefste komt ’s middags naar huis zodat we weer een lang weekend samen hebben.

Ik zal me nu wat buiten zetten, in de zon. Aangezien ik geen laptop heb, zal ik in de Humo lezen. Nadien zal ik misschien een boek beginnen.

Het leven is mooi !  

Maandag !*#$!

Deze morgen merk ik dat de wc blijft doorlopen. Het was dan pas 6u25 ! Ik draai aan het Shell kraantje om het water af te sluiten en ik heb het in mijn hand. Wie maakt zoiets nu in plastiek ? Waar is de tang ? Pruts het dicht en besef dan dat je moet plassen ! Gelukkig is er nog een wc boven.

De wc loopt vol en stopt. Dan denk je dat alles in orde is, maar er blijft een beetje water door komen. Op een zeker ogenblik is het niveau in de spoelbak laag genoeg dat er opnieuw water bij moet. God weet hoelang datal duurt ! Ik moet daarom zoveel mogelijk water sparen !

Ik draai een blad om van de agenda en zie dat mijn schat voor morgen, zijn verjaardag, een dag verlof genomen heeft. Ik zit in een andere dienst om te helpen en het is niet de bedoeling dat ik veel (extra) verlof neem ! Moet ik daarom weken van voordien vragen of hij gaat werken op Zijn dag ? Gelukkig was het geen probleem en zo zijn we morgen langer samen.

Deze namiddag moest mijn chef natuurlijk een vergadering beleggen terwijl ik werk genoeg had in de andere dienst. Ik viel bijna in slaap van verveling want veel nieuws hebben we niet geleerd. Gelukkig was ik niet de enige.

Na het werk ben ik om nieuwe Shell kraantjes gereden. Mijn ex is nu bezig alle plastieke kraantjes te vervangen. Nu niet vergeten om elke 6 maanden ze eens open en dicht te draaien, zodat ze niet weer vast komen te zitten.

Optredens in Hulste.

Hij : ‘Ik ben aan frontpassen geraakt voor optredens van oa. De Dolfijntjes, in Hulste.’ Ik : ‘Hoera ! De Dolfijntjes ! Maar Hulste ? Waar is dat ? Toch in West-Vlaanderen, hé, want ik ken je !’ Hij : ‘ Ja, natuurlijk. Niet moeilijk te vinden : A17 op (bij onze deur), richting Kortrijk, afrit 6 Lendelede, dan nog enkele wegen en we zijn er. Iets meer dan een half uurtje rijden.’

Dacht je ? Neen, toch.

Op afrit 6 stond ‘Roeselare’ dus zijn we verder gereden. Big mistake ! De volgende afrit was veel verder en weer geen ‘Lendelede’, dus nog verder tot we bijna in Kortrijk waren. Ik dacht, ik neem die afrit en keer terug. Mis poes ! Die ging naar Menen. Waar we ‘richting Roeselare’ zagen staan, hebben we gevolgd. Zo zijn we door Rollegem-Kapellen, St.Eloois-winkel, Lendelede gereden om in Hulste aan te komen. Meer dan een half uur langs boerewegels ! Gelukkig ben ik het al een beetje gewoon dat mijn schat me de verkeerde kant op stuurt. Ik maak er geen plobleem van.

We waren net op tijd om het eerste optreden begon. ‘Vertical Delight’ bestaat oa. uit broer en zus. Ze deden het zeer goed. Ik heb geen foto’s genomen van die groep : ik wilde eerste wat drinken en bekomen. 

De volgende groep was ‘The Crowd’. Die spelen al 20 jaar samen en dat kan je merken. Hun muziek en zang is af, zonder blasé te zijn. Ze genieten nog steeds van elk optreden. Zoveel is duidelijk.

 

Dan was het wachten op Wim Opbrouck en zijn Dolfijntjes XXL. Mijn liefste had enkele, reeds lang beloofde, foto’s mee en wou die zelf in de handen leggen van 1 van de Wim’s. Zo was hij zeker dat ze niet vergeten geven werden door het management, zoals zo vaak gebeurd. Op onze passen stond duidelijk dat we geen toegang hadden tot de backstage, maar aangezien er geen security was, zijn we toch achteraan staan wachten.

De soundcheck was al volop bezig toen ik opeens Wim Opbrouck in het oog kreeg. Ik sprak hem aan en, vriedelijk als hij is, was hij zeer bereid de foto’s aan te nemen. Hij heeft zelfs tijd gemaakt om ze te bekijken en een praatje met ons te maken. Hij was zeer tevreden met de kiekjes en volgens hem komt er geen nieuwe reeks van ‘Het Eiland’. Misschien, in de toekomst, wel nog een ‘Bende van Wim’. Hoera !

Het optreden was SCHITTEREND ! Wim is één brok energie die geen seconde stil staat. Hij speelt en zingt alles die in hem opkomt. Gelukkig zijn z’n muziekanten hem gewoon en ze volgen hem met evenveel energie. Het kerkplein was voor hen helemaal vol gelopen en iedereen meekrijgen was geen probleem. Binnen de kortste keren stond iedereen mee te brullen en te dansen. Met spijt ons hart was het optreden veel te vroeg gedaan. Van iedereen aanwezig mochten ze gerust de hele nacht voort doen.

De terugweg verliep zoals de heen weg : niet volgens plan. We hebben richting Brugge gevolgd, blijkbaar op de N50. Zo zijn we door Ingelmunster, naast Meulebeke, Pittem en Koolskamp, door Hille, naast Ruddervoorde gereden. Opeens waren we op de E403 die overging in de A17. Vandaar herkende ik de weg naar huis. Een halfuurtje sightseeing-rijden in West-Vlaanderen. Moet kunnen, na zo’n fantastische optredens !

Stokje 10

Dit leuke hebbeding zweeft her en der door blogland. Ik vond het leuk en heb het ter leen meegenomen.

  • 10 jaar geleden was ik had aan het werk in de smederij met mijn toenmalige vriend. Ik vond het werk zeer leuk : ijzer gaan halen, in stukken zagen, afbramen, gaten boren, aan elkaar lassen, ermee naar de metallisatie, schilderen, plaatsen. Heel wat anders dan ik nu doe.
  • 10 maanden geleden was ik nog aan het bekomen van mijn verjaardagsfeestje.
  • 10 weken geleden was er het verjaardagsfeestje van mijn schoonzus en Anne-Sophie. Daar heb ik het terug goed gemaakt met mijn broer.
  • 10 dagen geleden was ik op mijn werk.
  • 10 uur geleden lag ik in mijn bedje.
  • 10 minuten geleden had ik mijn moeder aan te telefoon.
  • binnen 10 minuten ga ik aan tafel. Mijn schat heeft weer lekkere dingen klaargemaakt. 
  • binnen 10 uur hoop ik in dromenland te zijn.
  • binnen 10 dagen ben ik aan het werk. Waarschijnlijk mijn laatste dag in die andere dienst. 
  • binnen 10 weken ga ik om nieuwe nagels. 
  • binnen 10 maanden zal ik waarschijnlijk moeten beslissen of we dit jaar op reis gaan of als ik de terras zal afwerken.
  • binnen 10 jaar hoop ik nog steeds gezond en gelukkig te zijn, met mijn schat, in ons huisje met de poezen en (nog) minder werken.

Die zich geroepen voelt om ook, via dit stokje, iets meer van zichzelf bloot te geven : be my guest !

Nice day.

Deze morgen met een rotvaart naar het werk kunnen fietsen : wind in de rug. Deze middag, op de terugweg, was het heel wat lastiger maar mijn fietske heeft goed werk geleverd. 😆

Ik moest nog niet direct naar de andere dienst en had nog werk dus heb ik geprobeerd die dossiers weg te krijgen. Niet gemakkelijk als de 2 collega’s aan je blok niets te doen hebben en dus maar wat zitten kletsen en zagen over hun vriend. Geen wonder dat ik gisteren een verstrooidheidsfout heb gemaakt, die vandaag uit de kwaliteitscontrole is gekomen. Mijn chef kwam, zoals gewoonlijk, een kopie brengen en wat uitleg geven/vragen. We konden elkaar bijna niet verstaan omdat die 2 zo luid bezig waren … 😥

Opgelucht, en met erge koppijn, kon ik rond 9 uur naar de andere dienst gaan. Dat ik eerst moest uitkeringsaanvragen nazien, kon ik al raden. Ik heb me erop gesmeten en tegen de middag was alle achterstand afgewerkt : nieuwe én oude chef blij, maar ook werk voor mijn werkloze collega’s. 😉

Volgende week zal ik nog andere, leuke taken krijgen. Zo kunnen die mensen, van wie ik hun werk zal doen, andere dringende zaken afwerken. Ik zie er naar uit. 😀

Ik heb zojuist mijn belastingsbrief, via tax-on-web, ingevuld. Ik zou nog meer terug krijgen dan dit jaar ! Laten we hopen, hé. 😆