Een lach en vele tranen.

Het is precies 1 jaar geleden dat ik dit plaatste : mijn lieve, kleine Neelix was dood.

Ik dacht het ook te besterven van verdriet.

Een hele tijd ben ik ontroostbaar geweest, maar dankzij Nory kon ik opnieuw lachen. En morgen is het haar verjaardag : ze is dan 1 jaar oud. (Ouder dan Neelix is geworden.)

Dus vandaag heb ik verdriet maar morgen zullen we vieren. Ze zal dan (nog meer) speciaaltjes krijgen om te eten en waarschijnlijk een nieuw speeltje. Dat heeft ze zeker nodig. Not !

IMG_0913

Neelix

DSC_0037

Nory

 

De beslissing is genomen.

Met een zeer klein hartje heb ik het gisteren gevraagd aan mijn nieuwe chefs en ze hebben ‘JA’ gezegd, de lieverds.

Ik slaap al weken niet goed, kan niet stoppen met huilen, heb een gat in mijn hart, voel dat ik erdoor geraak, ben weer aan het zakken, voel me verkleinen, … Ik kan mijn kleine Prutske maar niet vergeten ! Mijn levenslust is weer weg.

Ik mis haar elk moment op het werk dat ik niet druk bezig ben aan het onthaal of nieuwe dingen aanleer. Thuis is het nog erger, natuurlijk. Ik laat hier dan ook mijn tranen de vrije loop en het duurt alsmaar langer voor ik mezelf terug kan samen rapen om te doen wat moet gebeuren.

Ik vind mijn leven niet meer leuk, ondanks alle nieuwe uitdagingen op het werk. Ik ben nog steeds blij dat ik van dienst ben veranderd. Iedereen daar is zeer medelevend en geduldig, maar ik mis iets. Wat dat is, weet ik maar al te goed …

Daarom en ook omdat mijn schat het niet leuk vind om me (opnieuw) zo triestig te zien, hebben we besloten om opnieuw een kitten in huis te halen.

Ik wil die kleine opnieuw ‘aan me naaien’ en dus wil ik er zeker een maand mee thuis zijn. Ook om het te beschermen tegen Kira, want die kan lelijk uit de hoek komen tegen een kleintje. Dat heb ik gemerkt met Neelix.

Aangezien ik in een nieuwe dienst zit en beloftes gedaan heb dat ik, buiten een week rond mijn verjaardag in augustus, pas vanaf november veel thuis zou zijn, was ik angstig hoe ze op mijn vraag om zo vlug mogelijk een maand thuis te zijn, zouden reageren. Ze konden mijn verzoek begrijpen. Oef ! Na een vlugge blik op de aanwezigheidslijst, kwam als voorlopig voorstel : augustus, na mijn weekje verlof. Daar kan ik mee leven want ik heb nu opnieuw een vooruitzicht.

Volgende week zal ik wel meer weten en eens ik de juiste periode ken, kan ik beginnen uitkijken naar een nest. Ook zal ik dan moeten kijken wat ik juist zal nemen : loopbaanonderbreking, onbetaald verlof, … Maar dat komt wel goed en is van minder belang. Mijn chefs hebben het beste met me voor en zullen me wel helpen.

Ik weet ook wel dat die nieuwe kleine geen Pruts zal zijn, zo’n katje zullen we nooit meer hebben, maar er zal opnieuw leven in ons huis zijn. In het begin zal ik veel vergelijken maar na een tijdje zal ik, hopelijk, minder verdrietig worden. Neelix heeft dat ook voor me gedaan toen ik niet over het verlies van Toyah kwam.

Het liefst zou ik willen dat het nieuwe katje niet buiten gaat maar mijn schat zegt dat het bijna niet mogelijk zal zijn omdat Kira wel buiten mag. We zullen zien.

Iedereen zegt dat ik met Pruts ‘mal chance’ heb gehad dat ze zo vlug gestorven is en dus kan ik maar hopen meer geluk te hebben met het nieuwe.

Wordt vervolgd.

Ik mag toch nooit (lang) gelukkig zijn …

Het meest onvoorstelbare is gebeurd : Mijn lieve, kleine Neelix de Pruts is niet meer !

 

Poseren kan het ook al.

 

Sedert de dood van Toyah was ik altijd zeer ongerust wanneer de kleine Pruts niet in huis/bij me, was. Dat was gelukkig niet vaak want ze was een echt ‘mama-sleppe’. Ze moest en zou bij me zijn, zelfs wanneer ik (maar) naar het toilet ging. Ze lag bij me, op me, naast me, in elkaars zicht, … Ze had er een hekel aan wanneer ik wegging en kwam dan altijd vlug aangelopen van zodra ik terug thuis kwam.

Daarom was ik niet op mjn gemak toen ik wakker werd en ze niet in de slaapkamer was. Ze was ook niet beneden. Na een sms met mijn schat wist ik dat hij haar ook niet gezien had toen hij opgestaan was om te gaan werken. Ik werd doodongerust. Ik heb haar geroepen maar ze kwam niet ! Ze kwam altijd !

Om mezelf te kalmeren heb ik iets gegeten en een douche genomen. Toen hield ik het niet meer en heb haar opnieuw geroepen. Ze kwam nog niet !

Om 10u15 werd ik gek en was van plan om haar te gaan zoeken, maar toen ik buiten kwam zag ik haar direct liggen : op de stoep, enkele meters van de deur ! Ze was dood en al stijf !

Vlug heb ik haar binnen gebracht en buiten op een handdoek gelegd. Ik zag er niets aan. Een beetje bloederig slijm uit haar mond en een vuile kont. Net zoals Toyah.

Ik ben bij haar gebleven tot mijn schat ’s middags thuis gekomen is en haar heeft begraven. Ze ligt bij Rufo en Toyah.

Ze is amper 10 maanden oud geworden, is amper 7 maanden bij ons geweest. Ze heeft me opnieuw leren lachen na Toyah, maar dat ben ik nu weer verleerd. Ze heeft ons leven weer kleur gegeven, nu is alles opnieuw grijs. Ze was zo’n lievertje, zo’n dotje, zo’n grapjas. Zo vol leven tenzij ze doodmoe was van ravotten en dan kwam ze dichtbij of op me liggen slapen. Ze had niet liever dan dat je op haar ‘bolletje’ (kopje, tussen haar oren) streelde. Ze stond op haar achterpootjes toen ik vers eten of snoepjes gaf. Ze kon zo naar me kijken met verliefde oogjes en dan eens goed zuchten : alles was goed. Ons huis is weer veel stiller en kouder …

Ze heeft een veel te kort maar goed leven gehad en wat zullen we haar missen !

Ons verdriet is onuitspreekbaar …

Veilig in mijn handen. Wie troost wie ?     Kom dan als je durft !

Dutje doen bij 'mama'   tn_DSC_0250

DSC_0069   DSC_0014

tn_DSC_0002   tn_DSC_0040

Wigwam.

Kut(wijf, vrouw), (slappe)lul(mannetje), (ouwe) zak, sodemieter op, in je reet, … Ja, we hebben gisteren onze portie Nederlandse verwensingen gehad. We zijn nl. naar Youp van ’t Hek geweest en hebben ons zeer geamuseerd.  Alle vloeken en verwijten gebruikt hij als krachttermen dus blijven ze grappig.

Ik kende hem enkel van naam en wilde hem wel eens bezig zien. Dat heb ik me niet beklaagd.

Deze bijna 60-jarige heeft ons mee genomen naar zijn house-warming ‘partijtje’ waar hij iets teveel gedronken had en zich heeft afgereageerd op de genodigden. Hij is vervolgens ‘naar huis’ gegaan waar hij merkte dat geen, van zijn in zijn lange leven verzamelde, huissleutels paste. Tja …

Hij heeft ook verteld over zijn jeugd : hij was een eenzaam jongetje en werd gepest door zijn bril.  Zijn vriendjes waren de bad-eendjes maar er zat geen bij met een brilletje. Hij bracht veel tijd door in zijn tentje onder de appelboom, waar hij zat te bedenken wat hij niet zou worden. Wielrenner. Check. Voetballer. Check. Hij zou wel rijk worden. Check.

Al sinds hij kind was vroeg hij zich af waarom we eigenlijk gelijke kousen moesten aan hebben en ging er niet mee akkoord. Daarom heeft hij met zijn vriend Joris de ‘ongelijke-sokken-club’ opgericht. Ze waren de enige leden en zijn altijd vrienden gebleven.

Maar nu was Joris stervende … ‘Beter jong dood gaan dan dementerend aan het aquarium zitten likken met een Pamper aan, toch ?’

Hij stelde ook de vraag aan Mijnheer Alzheimer : ‘Neem me mijn (doods)angst af, maar laat me de Liefde behouden en de leuke herinneringen.’

Ook de uitspraak : ‘Een onthaaldame die mee geleverd wordt met de desk en dus zeer zuur kijkt.’, werd door de volle zaal gesmaakt.

Hij wil ongelijke sokken en een bad-eend met een bril !

 

Zeker een aanrader om eens 2 uur goed te lachen en ook een traan weg te pinken.

En ja, hij had ongelijke sokken aan.

(Geen foto’s : het mocht niet van het management.)

The Broken Circle Breakdown.

We zijn gisteren naar de film gaan kijken. Ha ja, aangezien we zo onder de indruk waren van de toneelvoorstelling, wilden we dat zeker niet missen.

Ook omdat we al enkele keren met Johan Heldenberg over de film gesproken hadden. Hij was er zeer tevreden over en dat wil wat zeggen. ‘Zijn’ kindje was volwassen geworden.

Ik was zeer onder de indruk van de acteerprestaties van zowel Johan als van Veerle Baetens. Van hem wist ik het wel en Veerle kende ik alleen van Code 37, waar ze zeer goed in is. Maar wat ze gisteren op het grote scherm hebben laten zien, was schitterend !

Dat ik achteraf een potje heb zitten huilen, kan je wel raden. De film gaat over verlies & dood en ik geraak maar niet over de dood van mijn mooie Toyah …

Toch ben ik zeer blij dat ik de film gezien heb en ik kan het iedereen aanraden ! Zoals Johan het zelf zegt : ‘Deze trip mag je zeker niet missen.’

Mijn mooie, prachtige Toyah is niet meer !

De Prins in mijn header, is dood !

Ik vond het al vreemd dat hij er niet was toen ik opstond. Maar aangezien dat niet de eerste keer was, was ik niet in paniek.

Ik vond het wel vreemder dat hij er ook niet was toen ik terug kwam van het bloedgeven. Ook dat gebeurde wel eens. Hij was tenslotte een kater …

Ik geraakte stilletjes in paniek want hij niet kwam toen ik hem riep. Hij kwam altijd !

Om het uur heb ik staan roepen in de tuin maar hij kwam niet. De buren zullen me volledig gek hebben verklaard !

Op mijn verzoek is mijn schat vlug naar huis gekomen. We hebben nog eens geroepen en omdat hij niet kwam heeft hij zijn fiets genomen om in het gebuurte te gaan zoeken. Ik bleef thuis, just in case, nu volledig in paniek.

Al vlug kreeg ik telefoon : hij had mijn kater gevonden langs de kant van de expressweg op het fietspad ! Hij was dood !

Ik ben hem gaan halen en heb hem in mijn armen naar huis gedragen.

Ik heb afscheid genomen terwijl mijn liefste zijn grafje maakte in de tuin, naast Rufo.

Ik ben weer een kind kwijt ! Ik weet dat die vergelijking niet op gaat, maar zo voelt het wel aan. Ik kan niet stoppen met huilen …

 

     

 

 

Nu weet ik waarom …

Ik was al een hele tijd zeer onrustig.

Ik sliep slecht – kwam zeer vaak wakker en kon de slaap niet direct meer vatten. Straf vervelend wanneer je moet gaan werken. Het was dan heel de dag me voort slepen en gapen. Om dan rond 23 uur klaar wakker te zijn, natuurlijk rond de tijd dat ik wil gaan slapen …

Ook tijdens de dag kon ik me het gevoel niet van me afschudden dat er een groot onheil boven mijn hoof ging. Er zou iets ergs gebeuren met iemand uit mijn (dichte) omgeving. Moest het niet zijn dat mijn moeder ook vaak zo’n gewaarwordingen had, vaak wanneer ik het ook voelde want we belden dan naar elkaar om het te bevestigen, en het dan ook nog uitkwam; ik zou er mee lachen. Ik kon dat gevoel niet van me afschudden. Het werkte ook op mijn humeur.

Ik heb zelfs een brief geschreven naar de familie van mijn moeder, die ik sinds haar begrafenis niet meer gezien heb. Misschien dat er daar iets verkeerd gegaan was ?

Ik wist zeker dat met mijn zus alles ok was, want die had ik al aan de telefoon gehad.

Het was straf vervelend en een heel akelig gevoel.

Nu is mijn euro gevallen : vandaag is het 28 jaar geleden dat mijn vader gestorven is.  

Alle vorige jaren beleefde ik de laatste weken van zijn leven dag voor dag opnieuw. Met de nodige tranen en frustraties erbij. Dit jaar was dat niet zo. Ik heb het dit keer ‘anders’ ondervonden.

Nu ik weet waar dat akelig gevoel vandaan komt, is het weg. Heel vreemd. Alsof hij gerust is dat hij nog niet vergeten is. Dat is zeker niet het geval want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk en geen week dat ik niet over hem spreek.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Papa, ik ben je nog niet vergeten en mis je nog steeds ! Ik vraag me steeds af hoe ons leven er had uitgezien als jij ons niet zo vlug was ontvallen. Jij was ons anker. Jij hield de familie bijeen. We konden altijd bij jou terecht voor raad. Je hielp ons waar en wanneer je maar kon.

Ik heb soms het gevoel dat ik maar wat aanmodder zonder hem. Heel vaak vraag ik hem nog om raad bij het nemen van een belangrijke beslissing en heel vaak heb ik dan het gevoel dat hij er is om me te leiden. Dat is een fijn gevoel. Ik voel me dan gesterkt in mijn besluit. Hij is misschien uit mijn leven maar zeker nog niet uit mijn hart.