Een lach en vele tranen.

Het is precies 1 jaar geleden dat ik dit plaatste : mijn lieve, kleine Neelix was dood.

Ik dacht het ook te besterven van verdriet.

Een hele tijd ben ik ontroostbaar geweest, maar dankzij Nory kon ik opnieuw lachen. En morgen is het haar verjaardag : ze is dan 1 jaar oud. (Ouder dan Neelix is geworden.)

Dus vandaag heb ik verdriet maar morgen zullen we vieren. Ze zal dan (nog meer) speciaaltjes krijgen om te eten en waarschijnlijk een nieuw speeltje. Dat heeft ze zeker nodig. Not !

IMG_0913

Neelix

DSC_0037

Nory

 

De beslissing is genomen.

Met een zeer klein hartje heb ik het gisteren gevraagd aan mijn nieuwe chefs en ze hebben ‘JA’ gezegd, de lieverds.

Ik slaap al weken niet goed, kan niet stoppen met huilen, heb een gat in mijn hart, voel dat ik erdoor geraak, ben weer aan het zakken, voel me verkleinen, … Ik kan mijn kleine Prutske maar niet vergeten ! Mijn levenslust is weer weg.

Ik mis haar elk moment op het werk dat ik niet druk bezig ben aan het onthaal of nieuwe dingen aanleer. Thuis is het nog erger, natuurlijk. Ik laat hier dan ook mijn tranen de vrije loop en het duurt alsmaar langer voor ik mezelf terug kan samen rapen om te doen wat moet gebeuren.

Ik vind mijn leven niet meer leuk, ondanks alle nieuwe uitdagingen op het werk. Ik ben nog steeds blij dat ik van dienst ben veranderd. Iedereen daar is zeer medelevend en geduldig, maar ik mis iets. Wat dat is, weet ik maar al te goed …

Daarom en ook omdat mijn schat het niet leuk vind om me (opnieuw) zo triestig te zien, hebben we besloten om opnieuw een kitten in huis te halen.

Ik wil die kleine opnieuw ‘aan me naaien’ en dus wil ik er zeker een maand mee thuis zijn. Ook om het te beschermen tegen Kira, want die kan lelijk uit de hoek komen tegen een kleintje. Dat heb ik gemerkt met Neelix.

Aangezien ik in een nieuwe dienst zit en beloftes gedaan heb dat ik, buiten een week rond mijn verjaardag in augustus, pas vanaf november veel thuis zou zijn, was ik angstig hoe ze op mijn vraag om zo vlug mogelijk een maand thuis te zijn, zouden reageren. Ze konden mijn verzoek begrijpen. Oef ! Na een vlugge blik op de aanwezigheidslijst, kwam als voorlopig voorstel : augustus, na mijn weekje verlof. Daar kan ik mee leven want ik heb nu opnieuw een vooruitzicht.

Volgende week zal ik wel meer weten en eens ik de juiste periode ken, kan ik beginnen uitkijken naar een nest. Ook zal ik dan moeten kijken wat ik juist zal nemen : loopbaanonderbreking, onbetaald verlof, … Maar dat komt wel goed en is van minder belang. Mijn chefs hebben het beste met me voor en zullen me wel helpen.

Ik weet ook wel dat die nieuwe kleine geen Pruts zal zijn, zo’n katje zullen we nooit meer hebben, maar er zal opnieuw leven in ons huis zijn. In het begin zal ik veel vergelijken maar na een tijdje zal ik, hopelijk, minder verdrietig worden. Neelix heeft dat ook voor me gedaan toen ik niet over het verlies van Toyah kwam.

Het liefst zou ik willen dat het nieuwe katje niet buiten gaat maar mijn schat zegt dat het bijna niet mogelijk zal zijn omdat Kira wel buiten mag. We zullen zien.

Iedereen zegt dat ik met Pruts ‘mal chance’ heb gehad dat ze zo vlug gestorven is en dus kan ik maar hopen meer geluk te hebben met het nieuwe.

Wordt vervolgd.

Ik mag toch nooit (lang) gelukkig zijn …

Het meest onvoorstelbare is gebeurd : Mijn lieve, kleine Neelix de Pruts is niet meer !

 

Poseren kan het ook al.

 

Sedert de dood van Toyah was ik altijd zeer ongerust wanneer de kleine Pruts niet in huis/bij me, was. Dat was gelukkig niet vaak want ze was een echt ‘mama-sleppe’. Ze moest en zou bij me zijn, zelfs wanneer ik (maar) naar het toilet ging. Ze lag bij me, op me, naast me, in elkaars zicht, … Ze had er een hekel aan wanneer ik wegging en kwam dan altijd vlug aangelopen van zodra ik terug thuis kwam.

Daarom was ik niet op mjn gemak toen ik wakker werd en ze niet in de slaapkamer was. Ze was ook niet beneden. Na een sms met mijn schat wist ik dat hij haar ook niet gezien had toen hij opgestaan was om te gaan werken. Ik werd doodongerust. Ik heb haar geroepen maar ze kwam niet ! Ze kwam altijd !

Om mezelf te kalmeren heb ik iets gegeten en een douche genomen. Toen hield ik het niet meer en heb haar opnieuw geroepen. Ze kwam nog niet !

Om 10u15 werd ik gek en was van plan om haar te gaan zoeken, maar toen ik buiten kwam zag ik haar direct liggen : op de stoep, enkele meters van de deur ! Ze was dood en al stijf !

Vlug heb ik haar binnen gebracht en buiten op een handdoek gelegd. Ik zag er niets aan. Een beetje bloederig slijm uit haar mond en een vuile kont. Net zoals Toyah.

Ik ben bij haar gebleven tot mijn schat ’s middags thuis gekomen is en haar heeft begraven. Ze ligt bij Rufo en Toyah.

Ze is amper 10 maanden oud geworden, is amper 7 maanden bij ons geweest. Ze heeft me opnieuw leren lachen na Toyah, maar dat ben ik nu weer verleerd. Ze heeft ons leven weer kleur gegeven, nu is alles opnieuw grijs. Ze was zo’n lievertje, zo’n dotje, zo’n grapjas. Zo vol leven tenzij ze doodmoe was van ravotten en dan kwam ze dichtbij of op me liggen slapen. Ze had niet liever dan dat je op haar ‘bolletje’ (kopje, tussen haar oren) streelde. Ze stond op haar achterpootjes toen ik vers eten of snoepjes gaf. Ze kon zo naar me kijken met verliefde oogjes en dan eens goed zuchten : alles was goed. Ons huis is weer veel stiller en kouder …

Ze heeft een veel te kort maar goed leven gehad en wat zullen we haar missen !

Ons verdriet is onuitspreekbaar …

Veilig in mijn handen. Wie troost wie ?     Kom dan als je durft !

Dutje doen bij 'mama'   tn_DSC_0250

DSC_0069   DSC_0014

tn_DSC_0002   tn_DSC_0040

Wigwam.

Kut(wijf, vrouw), (slappe)lul(mannetje), (ouwe) zak, sodemieter op, in je reet, … Ja, we hebben gisteren onze portie Nederlandse verwensingen gehad. We zijn nl. naar Youp van ’t Hek geweest en hebben ons zeer geamuseerd.  Alle vloeken en verwijten gebruikt hij als krachttermen dus blijven ze grappig.

Ik kende hem enkel van naam en wilde hem wel eens bezig zien. Dat heb ik me niet beklaagd.

Deze bijna 60-jarige heeft ons mee genomen naar zijn house-warming ‘partijtje’ waar hij iets teveel gedronken had en zich heeft afgereageerd op de genodigden. Hij is vervolgens ‘naar huis’ gegaan waar hij merkte dat geen, van zijn in zijn lange leven verzamelde, huissleutels paste. Tja …

Hij heeft ook verteld over zijn jeugd : hij was een eenzaam jongetje en werd gepest door zijn bril.  Zijn vriendjes waren de bad-eendjes maar er zat geen bij met een brilletje. Hij bracht veel tijd door in zijn tentje onder de appelboom, waar hij zat te bedenken wat hij niet zou worden. Wielrenner. Check. Voetballer. Check. Hij zou wel rijk worden. Check.

Al sinds hij kind was vroeg hij zich af waarom we eigenlijk gelijke kousen moesten aan hebben en ging er niet mee akkoord. Daarom heeft hij met zijn vriend Joris de ‘ongelijke-sokken-club’ opgericht. Ze waren de enige leden en zijn altijd vrienden gebleven.

Maar nu was Joris stervende … ‘Beter jong dood gaan dan dementerend aan het aquarium zitten likken met een Pamper aan, toch ?’

Hij stelde ook de vraag aan Mijnheer Alzheimer : ‘Neem me mijn (doods)angst af, maar laat me de Liefde behouden en de leuke herinneringen.’

Ook de uitspraak : ‘Een onthaaldame die mee geleverd wordt met de desk en dus zeer zuur kijkt.’, werd door de volle zaal gesmaakt.

Hij wil ongelijke sokken en een bad-eend met een bril !

 

Zeker een aanrader om eens 2 uur goed te lachen en ook een traan weg te pinken.

En ja, hij had ongelijke sokken aan.

(Geen foto’s : het mocht niet van het management.)

The Broken Circle Breakdown.

We zijn gisteren naar de film gaan kijken. Ha ja, aangezien we zo onder de indruk waren van de toneelvoorstelling, wilden we dat zeker niet missen.

Ook omdat we al enkele keren met Johan Heldenberg over de film gesproken hadden. Hij was er zeer tevreden over en dat wil wat zeggen. ‘Zijn’ kindje was volwassen geworden.

Ik was zeer onder de indruk van de acteerprestaties van zowel Johan als van Veerle Baetens. Van hem wist ik het wel en Veerle kende ik alleen van Code 37, waar ze zeer goed in is. Maar wat ze gisteren op het grote scherm hebben laten zien, was schitterend !

Dat ik achteraf een potje heb zitten huilen, kan je wel raden. De film gaat over verlies & dood en ik geraak maar niet over de dood van mijn mooie Toyah …

Toch ben ik zeer blij dat ik de film gezien heb en ik kan het iedereen aanraden ! Zoals Johan het zelf zegt : ‘Deze trip mag je zeker niet missen.’

Mijn mooie, prachtige Toyah is niet meer !

De Prins in mijn header, is dood !

Ik vond het al vreemd dat hij er niet was toen ik opstond. Maar aangezien dat niet de eerste keer was, was ik niet in paniek.

Ik vond het wel vreemder dat hij er ook niet was toen ik terug kwam van het bloedgeven. Ook dat gebeurde wel eens. Hij was tenslotte een kater …

Ik geraakte stilletjes in paniek want hij niet kwam toen ik hem riep. Hij kwam altijd !

Om het uur heb ik staan roepen in de tuin maar hij kwam niet. De buren zullen me volledig gek hebben verklaard !

Op mijn verzoek is mijn schat vlug naar huis gekomen. We hebben nog eens geroepen en omdat hij niet kwam heeft hij zijn fiets genomen om in het gebuurte te gaan zoeken. Ik bleef thuis, just in case, nu volledig in paniek.

Al vlug kreeg ik telefoon : hij had mijn kater gevonden langs de kant van de expressweg op het fietspad ! Hij was dood !

Ik ben hem gaan halen en heb hem in mijn armen naar huis gedragen.

Ik heb afscheid genomen terwijl mijn liefste zijn grafje maakte in de tuin, naast Rufo.

Ik ben weer een kind kwijt ! Ik weet dat die vergelijking niet op gaat, maar zo voelt het wel aan. Ik kan niet stoppen met huilen …

 

     

 

 

Nu weet ik waarom …

Ik was al een hele tijd zeer onrustig.

Ik sliep slecht – kwam zeer vaak wakker en kon de slaap niet direct meer vatten. Straf vervelend wanneer je moet gaan werken. Het was dan heel de dag me voort slepen en gapen. Om dan rond 23 uur klaar wakker te zijn, natuurlijk rond de tijd dat ik wil gaan slapen …

Ook tijdens de dag kon ik me het gevoel niet van me afschudden dat er een groot onheil boven mijn hoof ging. Er zou iets ergs gebeuren met iemand uit mijn (dichte) omgeving. Moest het niet zijn dat mijn moeder ook vaak zo’n gewaarwordingen had, vaak wanneer ik het ook voelde want we belden dan naar elkaar om het te bevestigen, en het dan ook nog uitkwam; ik zou er mee lachen. Ik kon dat gevoel niet van me afschudden. Het werkte ook op mijn humeur.

Ik heb zelfs een brief geschreven naar de familie van mijn moeder, die ik sinds haar begrafenis niet meer gezien heb. Misschien dat er daar iets verkeerd gegaan was ?

Ik wist zeker dat met mijn zus alles ok was, want die had ik al aan de telefoon gehad.

Het was straf vervelend en een heel akelig gevoel.

Nu is mijn euro gevallen : vandaag is het 28 jaar geleden dat mijn vader gestorven is.  

Alle vorige jaren beleefde ik de laatste weken van zijn leven dag voor dag opnieuw. Met de nodige tranen en frustraties erbij. Dit jaar was dat niet zo. Ik heb het dit keer ‘anders’ ondervonden.

Nu ik weet waar dat akelig gevoel vandaan komt, is het weg. Heel vreemd. Alsof hij gerust is dat hij nog niet vergeten is. Dat is zeker niet het geval want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk en geen week dat ik niet over hem spreek.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Papa, ik ben je nog niet vergeten en mis je nog steeds ! Ik vraag me steeds af hoe ons leven er had uitgezien als jij ons niet zo vlug was ontvallen. Jij was ons anker. Jij hield de familie bijeen. We konden altijd bij jou terecht voor raad. Je hielp ons waar en wanneer je maar kon.

Ik heb soms het gevoel dat ik maar wat aanmodder zonder hem. Heel vaak vraag ik hem nog om raad bij het nemen van een belangrijke beslissing en heel vaak heb ik dan het gevoel dat hij er is om me te leiden. Dat is een fijn gevoel. Ik voel me dan gesterkt in mijn besluit. Hij is misschien uit mijn leven maar zeker nog niet uit mijn hart.

Belofte maakt schuld.

Aangezien we er enigzins in geloven, hadden we elkaar beloofd om ‘iets te laten weten’ wanneer iemand van ons aan de ‘andere zijde’ zou komen.

Ik kan de uren niet tellen dat mijn moeder en ik, toen ik nog kind was, hierover bezig waren. We zouden komen spoken naar elkaar of in een droom contact maken of op een andere manier laten weten dat alles goed is met de overledene.

Ze heeft woord gehouden !

Enkele dagen na haar overlijden heeft mijn zus een droom verteld. Zus liep rond in moeders huis en vond het ene mooie stuk na het andere. Ze viel van de ene verbazing in de andere en zei telkens :’Ik wist niet dat dit hier stond.’ Haar conclusie was dat moeder haar huis heeft getoond aan zus zoals zij het zag : vol prachtige dingen. Logisch dat ze dit aan mijn zus getoond had want ze was zo graag in haar huisje met al haar (mooie) spulletjes bij zich, die mijn zus maar niets vond.

Ook ik heb gedroomd enkele nachten na haar overlijden. Ik was weer eens op wandel en stond op een plein. Opeens hoorde ik iemand in mijn oor fluisteren van langs achter : ‘Alles is (komt?) goed.’ Ik was zo verbouwereerd dat ik het maar half begrepen heb. Ik draaide me om en zag 2 figuren in de verte weg wandelen. Ik wist op slag dat het mama was (met misschien papa ?).

In elk geval was ik gerust gesteld. Ze had het me laten weten, zoals we afgesproken hadden al die jaren geleden.

Leven en dood.

Dit mooie fictie verhaal bij Hans van enkele dagen geleden, heeft me diep geraakt en me aan het denken gezet.

Wie zou er niet van dromen om aan hoge leeftijd thuis te sterven omringd door zijn/haar geliefden ? Ook om als achterblijvende partner te mogen samen ‘gaan’ en zo samen de eeuwigheid tegemoet te gaan ? Ik in elk geval wel !

Maar toen bedacht ik :

  • Geen kinderen dus ook geen kleinkinderen. De groep rond mijn bed zal maar klein zijn.
  • Misschien wil mijn partner wel nog langer op deze aardkloot blijven ? Dan ga ik maar alleen verder, op naar wat volgt.
  • Misschien kon ik niet mee met mijn partner ? Of wilde ik nog niet ?
  • Ik geloof niet in God, maar kan bijna niet wachten tot ik voor Hem/Haar sta en uitleg eis.
  • Ik wilde niet naar het doodsbed van mijn moeder. Ik was niet zeker dat ze me daar zou gewild hebben. Toch heb ik er geen spijt van. Enfin, toch misschien een beetje.
  • We waren er niet bij toen onze vader 27 jaar geleden stierf. Dat vind ik wel jammer. Het had mijn verwerkingsproces misschien geholpen.
  • Nog meer dan 30 jaar hier blijven. Zie ik dat zitten ? Ik, die mijn 30ste verjaardag niet zou halen ? Als het mag blijven gaan zoals nu, wel ja.
  • Aan die leeftijd zal het verdriet ook minder fel zijn, hoop ik.
  • Misschien ga ik wel als de laatste van mijn nest ? Ik ben tenslotte de jongste en heb weinig contact met mijn neven en nichten.

Gelukkig , of misschien niet, maar we hebben het zelf niet te kiezen en dat vind ik ook goed. Laat komen wat komt en ondertussen maak ik er het beste van.

Sentimente ziel !

Enkele dagen geleden hebben we gekeken naar de film : ‘Hachiko, A Dog’s Story’.

Ware het niet dat het met Richard Geere was, of ik zou het niet opgenomen hebben. Niet dat ik zo’n Geere fanaat ben, al is hij mooi om te bekijken, ik vind hem ook goed acteren en heb nog niet veel ‘draken’ van films gezien waarin hij meedoet.

De film begint met een jongen die een spreekbeurt geeft over ‘My Hero’ en hij vertelt over Hachi, de hond van zijn grootvader. Het gaat eigenlijk over een Professor (Geere) die een pup vindt in het station en omdat er niemand om komt besluit de familie het lief hondje te houden. De vraag is : wie heeft wie gekozen/gevonden ?

De hond neemt de gewoonte aan om met zijn ‘baasje’ mee te gaan naar het station en er ’s avonds weer te zijn tegen dat de man terug komt. Mijn ogen vochtig.

Op een dag wil Hachi opeens wel met de bal spelen maar de man moet de trein nemen en gaat toch werken. Je raadt het al : hij krijgt ‘iets’ aan zijn hart (?), sterft en komt niet meer thuis (met de trein). De hond blijft op hem wachten. Ik bléten.

De weduwe verhuist en de dochter neemt Hachi mee naar haar huis, de hond gaat bij hen weg, legt een lang weg af om terug op ‘zijn’ plaats te wachten op zijn baasje. Ik bléten.

De seizoenen gaan voorbij, de hond blijft op post. Hij gaat ’s avonds slapen onder een trein om de volgende dag daar opnieuw te wachten. De treinreizigers en omwonenden geven hem eten en hij wijkt geen moment van zijn plaatsje. Ik bléten.

Na 10 jaar komt de weduwe naar het graf van haar man en ziet de (oude) hond zitten op zijn plekje. Ze wacht eventjes samen met hem. Ik snikken.

Volgende beeld : De bejaarde hond legt zijn hoofd op zijn voorpoten, wij ‘zien’ hem spelen met zijn baasje en ‘zien’ ook dat de man door de deuren komt en Hachi begroet … ze zijn weer samen. De hond is dood. Ik snikken.

De kleinzoon beëindigd zijn spreekbeurt en alle ogen in de klas zijn vochtig. De mijne ook.

We zien de kleinzoon met een pup, van hetzelfde ras en met dezelfde naam, spelen. De film is gedaan. Ik huilen.

Dan lees ik dat het een waargebeurd verhaal is : de echte Hachiko heeft 9 jaar gewacht op zijn dode baasje aan een treinstation in Tokyo ! Ze hebben zelfs een standbeeld gezet op de plaats waar hij altijd wachtte en tonen dat standbeeld. Ik huil met lange snikken. Mijn hart breekt en het duurt even voor ik kan stoppen.

Nog een geluk dat mijn schat weet hoe ik ineen zit en dat hij ook met zijn zakdoek aan zijn ogen moest wrijven, de lieverd.

De volgende dag vertel ik de film aan de collega’s van mijn eiland en weer zit ik te snotteren. Zo erg zelfs dat er sommige andere collega’s van een andere eiland dachten dat er iets ergs gebeurd was. Tussen mijn tranen door wist ik hen te verzekeren dat ik een film aan het vertellen was. Sommige hadden er geen begrip voor, andere dan weer wel.

Ik weet zelf niet hoe het komt dat ik me zo kan inleven in een film. Dat het is alsof het met mij gebeurd, alsof ik sterf, alsof er op mij gewacht wordt, alsof ik het ben die wacht, …

Die arme, lieve hond. Wat zou er door zijn hoofdje gegaan zijn ? Zou hij ooit de moed verloren hebben ? Ooit gedacht hebben dat hij zijn baasje nog zou terug zien ? Of zou hij daar, na een tijdje, gewoon uit gewoonte hebben blijven zitten ? Ik mag er niet aan denken of ik begin opnieuw te snikken.

Ik, een sentimentele ziel ? Wat denk jij en waar word jij sentimenteel van ?