RRFFF of de poezen ?

Gisteren : We worden zeer laat wakker. Ik blijf nog een tijdje liggen met Kyra bij me. Wanneer ik opsta merk ik dat ze ‘trekt’ met een achterpoot. Ik probeer haar te onderzoeken, maar zoals gewoonlijk, mag ik haar niet (meer) aanraken. Ze blijft boven.

Neelix komt niet naar me toe maar ik vind het vlug en streel het eventjes. Ik zet vers eten, wat het gretig komt opeten. Ik heb al gemerkt dat het, wanneer het klaar is met eten, het met zijn voorpootjes naast het schaaltje wrijft. Ik vermoed dat het zo zijn geur wil afgeven om te zeggen : dit is van mij ! Aangezien Kyra er zich niets van aan trekt, zeg ik er niets op.

Om 14 uur was er een film in RRFFF dat we wilden zien maar ik had al vlug besloten om niet te gaan. Omdat mijn liefste alles zelf wil doen : om boodschappen gaan, eten klaar maken, … werd het te laat en heeft hij ook besloten om pas naar de film van 20 u te gaan met de Q&A achteraf. Ik blijf thuis bij de poezen omdat die film me toch niet echt ligt.

In de namiddag kijken we samen naar opgenomen series want de digicorder raakt overvol. De kleine poes is aan het spelen of dicht bij ons. Kyra blijft boven.

Mijn schat maakt zich klaar en vertrekt, ik blijf verder naar tv kijken. Ik bekijk het laatste van LOTR, The Return of the King, en aan het einde begin ik heel hard te wenen. Duidelijk ben ik er nog niet …

Ik kijk dan naar opgenomen films. De eerste 2 hebben we al gezien, dus mogen die er direct af. Ik ben nog bezig aan de derde film wanneer mijn liefste thuis komt en veel te vertellen heeft.

Ook Kyra komt naar beneden en eet. De kleine maakt zich eerst heel klein, sluipt dan dichter en blijft op een halve meter zitten kijken hoe Kyra eet. Kyra kijkt zo nu en dan om, ziet de kleine zitten maar eet verder. Hoopvol.

Ze wil naar buiten dus doe ik het luikje open. Natuurlijk twijfelt ze en zo komt Neelix dichter bij haar. Dan doet Kyra opeens een aanval naar de kleine. Wij beginnen te roepen en ze vlucht weg naar de keuken. Wij bekijken Pruts en zien dat het een krabbel heeft van de ooghoek tot aan de punt van het neusje ! Kyra komt terug en gaat naar buiten. Neelix blijft dicht bij me tot het tijd is om te gaan slapen en het in de badkamer moet, nu zeker voor zijn/haar eigen veiligheid !

Wanneer ik goed en wel in bed lig, komt Kyra bij me slapen.

Vandaag : Verandering naar winteruur. Bah !

Ik word wakker en Kyra ligt dicht bij me. Ik streel haar nog een tijdje en sta dan op. Zij blijft boven want we horen Pruts beneden ravotten.

Na het ontbijt ga ik met enkele zomerkleren naar boven. Kyra komt bij me en ik streel haar. Wanneer ik met winterkleren naar beneden wil gaan, wil Kyra ook mee tot ze Pruts op de trap ziet zitten. Ze blaast, draait zich om en zoekt haar plaatsje onder mijn kleren op. Jammer.

Neelix bekijkt alles wat ik doe : was opplooien, vaatwasser legen, kattenbak uitkuisen, de krantenknipsels lezen, … Wanneer het moe is, gaat het al in de zetel liggen wachten tot ik erbij kom zitten. Het komt dan op mijn schoot in mijn armen liggen en doet een dutje. Zalig !

Hoe kan ik van 18 uur tot na middernacht de poezen alleen laten door naar het RRFFF te gaan ? Er zijn 3 films die ik graag zou zien. Ik kan ze niet samen alleen laten want ik vrees voor het leven van Neelix of het zou er toch zeker een trauma aan over houden. Het is niet eerlijk dat de kleine heel de tijd in de badkamer moet blijven. Ik kan Kyra ook niet buiten sluiten want het is er zeker het weer niet voor. Daarom : ik blijf thuis ! Mijn schat moet me maar alles vertellen wanneer hij terug thuis komt ….

Advertenties

RRFFF dag 2

We zijn met de fiets, wegens werken aan de parking aan de Biekorf is er enkel plaats voor abonnees, naar het RRFFF gereden om te gaan kijken naar de film Tower Block. Dit is een stevige Britse thriller met veel (voor ons) bekende acteurs. Wanneer deze film op tv komt, en dat zal het zeker (enfin, zou toch moeten), is het zeker de moeite om te kijken ! Met de vragen : wie is de schutter, zullen ze het overleven en zoja, wie ? blijf je toch het laatste moment aan je scherm gekluisterd. Een echte aanrader !

Omdat ik het niet vertrouwde en ook omdat ik niet zo gek ben van zombies, heb ik de volgende film Cockneys vs Zombies niet willen bekijken. Grote fout, bleek achteraf. Het was helemaal geen slasher- en goorfilm maar eerder een vol-van-Britse-humor-film waarin toevallig zombies rond lopen. Denk aan Monty Python waar ondoden in rond lopen. Jammer. Ik moet in het vervolg meer vragen stellen.

In plaats daarvan zijn we naar de Biekorfcafé gegaan. Ik had zin in een Rodenbach. We wilden eens zien of er al iets te fotograferen viel. Er zou daar een XPO ART XPOSITIE doorgaan : kunstenaars werden gevraagd een fantastische filmaffiche te ontwerpen. Groot was onze verbazing toen er nog niets van te zien was. Er lagen ook (nog) geen brochures ! Toch eens melden/vragen aan de organisatoren …

Daar ben ik een collega tegen gekomen die het meeste weet over de nieuwe degressiviteit. Hij heeft me uitvoerig verzekerd dat er zeer veel ECHT automatisch zal gebeuren. Ik moet er zeker geen schrik van hebben. Ik ben al een beetje meer gerustgesteld maar zal het pas weten wanneer ik het echt zal moeten doen. Maar dat is pas voor na mijn verlof, dus zal ik er nu nog niet (teveel) aan (proberen te) denken …

Na een uurtje wilde ik terug naar (mijn veilige t)huis en de poezen. Mijn schat zou nog kijken naar de volgende film Shiver en foto’s nemen van de Q&A, achteraf. Zo reed ik alleen naar huis en was blij weer bij mijn schatten te zijn.

Neelix, de Pruts : dag 2

Mijn schat moest werken. Ik ben ook opgestaan want ik wilde zien hoe Pruts de nacht had doorgebracht. Het was blij ons te zien, of is dit wishfull thinking? Ik weet dat ik blij was hem/haar te zien. Hoog tijd om het geslacht te bepalen, hé. We hebben alle 2 gekeken en zijn het nu nog niet zeker. Ach, het speelt geen rol : het is een katje.

Kyra bleef weer boven. Ze kwam wanneer ik haar riep. Ze liet zich strelen en at gretig de ‘speciaaltjes’ op dat ik boven bracht. Ik wilde iets forceren want zo ging het niet goed tussen die 2. Ik ging met beide poezen in de badkamer zitten en deed de deur dicht. Kyra miauwde klagelijk en wilde naar buiten. Wanneer er oogcontact was met Pruts, blies ze. Pruts was niet onder de indruk. Die bekeek haar en begon zelfs voorzicht te spelen met het speelgoed dat ik had klaar gelegd. Kyra liet zich strelen maar was duidelijk niet gelukkig. Na een tijdje heb ik hen alleen gelaten voor enkele minuten. Toen er niets gebeurde heb ik de deur terug open gedaan. Kyra is terug naar boven geslopen, de kleine is al spelend naar buiten gekomen. Toch bleef mijn verdriet sluimeren, maar al iets verder op de achtergrond.

In de loop van de namiddag hoorde ik Kyra geregeld klaaglijk miauwen. Ik ging dan naar haar toe en vanop de trap streelde ik haar en probeerde haar naar beneden te lokken, wat me niet lukte. Ik was ongelukkig met de situatie.

Opnieuw moest Neelix in de badkamer omdat we naar de RRFFF vertrokken, maar deze keer gaf het er niet om want toen ik nog eens de deur open deed om te kijken, was het aan het spelen en keek nauwelijks op. Ik riep Kyra en die kwam naar beneden, at haar buikje rond en ging naar buiten.

Toen ik terug thuis kwam en de kleine terug uit de badkamer liet, was het blij dat het opnieuw een groter terrein had om in rond te crossen. Kyra kwam geregeld binnen en buiten. Ze ging boven liggen rusten. In de loop van de avond heb ik Pruts opnieuw bij me genomen en is het in slaap gevallen in mijn handen. Zo heeft mijn liefste ons gevonden.

Toen hij eindelijk klaar was met zijn foto’s en verslag voor de Stadsomroep, was het al ruim na 1 uur ! De kleine in de badkamer achterlaten gaat steeds vlotter zowel voor hetzelf als voor mij. Kyra was boven op me aan het wachten en kroop onmiddellijk dicht bij me.

Razor Reel Fantastic Film Festival 2012

De kop is eraf : de openingsfilm van het RRFFF werd gisteren vertoond in Kinepolis gevolgd door een receptie.

Die film was : ‘Safety Not Guaranteed’ , een komedie. Niet direct het soort film dat je zou verwachten op dit filmfestival en toch … De organisatoren willen af van het idee dat ze enkele horror- en/of slasherfilms zouden vertonen ! Alle soorten films komen in aanmerking … als er maar een hoek af is. 😉

Het volledige programma kan je hier terug vinden. Check it out ! Er zit zeker een film tussen die je zal bekoren. Wij zullen het de komende dagen in elk geval druk hebben met films bekijken en foto’s nemen van de guests die komen spreken of voor een Q&A.

Neelix, de Pruts :  1ste dag.

Mijn schat stond op want hij moest werken. Ik hoorde de kleine beneden en ging kijken. Het was al druk aan het spelen. Kyra kwam ook naar beneden maar ging onmiddellijk terug naar boven. Dat vond ik bemoedigend : ze wilde toch niet direct weer naar buiten. Dit was nog steeds haar huis. Ze zou wel ontdooien, hoopte ik.

Ik observeerde Neelix hoe het at, speelde, sliep en de kattenbak bezocht. Zo nu en dan kwam er een glimlach op mijn smoel toen ik het zag spelen. Ik maakte vergelijkingen met onze vorige poezen.

Opeens vond ik het niet meer. Na lang zoeken vond het ik in een heel klein hoekje. Ik streelde het eens en liet het slapen. Ondertussen kon ik ook een en ander doen, zoals de vele foto’s inladen die ik in die 2 dagen al genomen had van die kleine spruit. Toen het wakker werd begon het weer erg te miauwen. Ik vond het al bevend onder tafel. Ik nam het op en hield het dicht bij me. Het beven hield op en het motortje sloeg aan. Zo troostten we elkaar een tijdje tot het uit mijn armen wilde om te eten en te spelen.

Tegen dat mijn schat thuis kwam had ik Kyra al enkele keren gezien maar ze ging
steeds terug naar boven of ging achter de zetel vooraan liggen. Pruts had
ondertussen veel gespeeld, gegeten en geslapen.

Toen we moesten vertrekken naar het RRFFF hebben we de kleine terug in de badkamer opgesloten, voor zijn eigen veiligheid maar ook omdat het kattenluikje dan open kan blijven voor Kyra.

Wanneer we terug thuis waren mocht het terug vrij door het huis lopen tot het tijd was om te gaan slapen. Kyra is terug bij me komen slapen.

Zou het goed komen tussen die 2 ? Ik hoop het van harte …

Neelix, de Pruts.

Gisteren is de controle dokter geweest. Die man is nog nooit zo vlug weer buiten geweest. Een man kan duidelijk niet tegen tranen, zoveel is duidelijk.

Toen mijn schat thuis kwam van zijn werk en hij hoorde dat ik niet meer moest binnen blijven, zei hij me dat ik me moest klaar maken want we moesten ‘ergens’ naartoe. Ik zag het niet zitten en had geen zin, maar aangezien hij zo bleef aandringen, heb ik toegegeven. Hij is zo’n lieve en zorgt zo goed voor me …

Met de auto reden we ergens naartoe, ik wist niet naar waar. En ik maar rijden en rijden tot hij opeens zei : ‘We zijn er. Rij hier de oprit maar in en stap maar uit.’ We stonden voor een groot huis. Mijn schat belde aan en we mochten naar de tuin gaan. Ik stond daar wat verdwaasd voor me uit te kijken want ik kende dit huis of deze mensen niet. Wat was er hier aan de hand ?

Toen zag ik ze opeens : een hele meute kittens ! Ze waren aan het spelen en ravotten met en over elkaar. Ze woonden in een ruim tuinhuis met de deur open zodat ze ook in de grote tuin konden spelen. De heer des huizes vertelde me dat ze 3 nesten hadden. Hij vroeg me hoeveel we er zouden meedoen. Ik begon te huilen. Mijn schat  kwam vlug tekst en uitleg geven aan de man en zei dat hij er ene zou uitkiezen.

Ik herpakte me toen ik doorhad wat er gebeurd was. Hij zei me dat hij het niet meer kon aanzien dat ik zo treurde om mijn Toyah. Hij had het afgesproken met mijn dokter : als ik tegen donderdag niet beter was, moest hij voor een kitten zorgen. Hij verzekerde me dat het niet was om Toyah te vervangen maar wel als afleiding. In de hoop dat ik weer eens zou glimlachen want hij dat mistte hij het meest. Ik ging akkoord om hem te plezieren want ik geloofde er niet in.

Hij kwam het tuinhuis uit met een kitten in zijn hand. Het was wit met zwarte vlekjes en leek niet bang, al was het niet ouder dan 6 weken. Hij keek me vragend aan en ik stak mijn handen uit. Hij legde het in mijn armen en ik begon weer te wenen, terwijl ik de kleine dicht bij me hield en streelde. Het motortje sloeg direct aan en ik hoorde die kleine spinnen wat me deed ophouden met huilen. Met die kleine in mijn armen, keek ik eens goed rond. Ik zag een piepkleine Chewy, een kleine Kyra, mini Rufo liep daar ook rond. Ik zocht maar vond geen kleine Toyah. Met een gebroken hart stond ik daar te kijken. De man was onwennig maar mijn schat keek bemoedigend.

Ik moest naar huis rijden dus hield mijn liefste de kleine tegen zich aan en ik liet Bob zijn werk doen. Ik zag toen pas dat we in Zwevezele waren. Na een vlotte, korte rit waren we weer thuis.

Eerste avond  :

Ik bekeek de nieuwe kleine, met tranen in mijn ogen, hoe het zich onwennig door ons huis bewoog. Mijn schat kwam af met allerlei speelgoed. Hij moet het klaar gelegd hebben voor we vertrokken. Ik had niets gemerkt. De kleine begon onmiddellijk te spelen met de balletjes en muisjes. Ik keek toe hoe het ons huis verkende en nam foto’s.

   

Toen het opeens begon te miauwen, als riep het zijn familie en vriendjes, kwam mijn moederinstinct boven en probeerde ik het te troosten. Mijn hart brak bij de gedachte dat we die kleine uit zijn vertrouwde omgeving hadden geplukt, weg van alles en iedereen dat het kende. Ik nam het in mijn armen en opnieuw sloeg het motortje aan. Ik bleef zo eventjes staan, die kleine dicht bij me. Na een tijdje zette ik het opnieuw op de grond en het begon weer te spelen. Ik voelde mijn hart een slag over slaan. Ik besefte dat ik zeker een half uur niet aan Toyah had gedacht. Ja, zo’n kleine is een goede afleiding.

Dat geroep deed het geregeld maar kalmeerde telkens toen het mijn stem hoorde.

1 ding vond ik jammer : Kyra was naar beneden gekomen toen we met die spruit binnen kwamen, had eens gemiauwd en was naar buiten gelopen (gevlucht ?). We hebben haar van heel de avond niet meer terug gezien, ook al heb ik haar geregeld geroepen.

Wanneer het  tijd was om te gaan slapen, hebben we de kleine in de badkamer gezet met een kattenbak, eten, drinken en speelgoed. Kyra was nog niet binnen toen we naar boven gingen, maar ze kon binnen via haar luikje. In bed hoorde ik de kleine nog een tijdje miauwen. Al wenend ben ik in slaap gevallen. Zoals gewoonlijk moest ik om 3 uur plassen en toen ik me terug dicht bij mijn schat genesteld had, was ik blij omdat het stil was beneden en Kyra bij me onder de lakens wilde, zoals gewoonlijk. Oef ! Ze was naar huis gekomen.

Wordt vervolgd.

Help, ik val !

Ik geraak er niet meer : ik heb het gevoel dat ik gek aan het worden ben !

  • Ik slaap niet meer : ik droom en droom, word steeds wakker en kan moeilijk terug in slaap vallen. De nachten worden te kort. Ik sleep me heel de dag verder om dan ’s avonds weer slecht te slapen …
  • Ik heb nog steeds verdriet voor mijn mooie Toyah : ik kan niet stoppen met huilen. Ik verwacht nog steeds dat hij komt aangelopen om me te begroeten. Overal waar ik kijk herinner ik me iets leuks over hem …
  • Ik vermager : dat effect heeft verdriet op mij. Daarom dat ik steeds zei : ik ben liever (iets) dikker, dat is een teken dat ik gelukkig ben …
  • Ik ben ongerust over mijn werk : die nieuwe ‘degressiviteit’ ligt me zwaar op mijn maag. Stel dat ik het niet (aan) kan ? Dat ik het niet onder de knie krijg ? Dat mijn, toch al zo belabberd, geheugen me (volledig) in de steek laat ? Ik ben wel vast benoemd, maar als ik mijn werk niet naar behoren doe, zullen ze me toch buiten (moeten) smijten en dan kan ik de boel hier niet meer redden … Wat dan ?
  • De verkoop van het huis van mama komt ook maar niet in orde. De kopers, die het nu huren en er in wonen, zullen moeten de winter doorbrengen in een huis waar ze zich zullen blauw betalen aan verwarming en dat allemaal door een curator die er zijn voeten aan veegt. Iedereen, de kopers en mijn familie, kijkt naar mij alsof ik er iets aan kan veranderen …
  • Nog steeds geen begin aan de bouw van de woonwijk, en dus onze garage : we kunnen de tuin niet (deftig) veranderen, geen nieuwe schuttingen plaatsen en die zijn echt aan hun laatste herfst bezig, ons huis niet naar wens herinrichten wegens geen garage en dus geen plaats, de auto moet nog een winter buiten blijven met alle slijtage van dien …
  • Ons huis raakt bijna overvol. Ik heb het gevoel dat ik aan het stikken ben. Ik weet dat mijn schat zou moeten opruimen en weggooien maar hij doet het niet. Ik heb de energie er niet voor om hem te dwingen vragen en te zagen tot hij begint …
  • Mia, de Kia is met veel moeite en veel weg-en-weer gerij dan toch door de keuring geraakt. Er is was iets met de remmen …

Op verzoek van mijn liefste heb ik de dokter laten komen. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar en hij schrok toen hij me zag. Hij heeft me direct een week thuis voorgeschreven (hij wilde langer geven maar ik ben de volgende weken toch in verlof) in de hoop dat ik tijdens de dag wat slaap zal kunnen inhalen. Hij heeft druppels voorgeschreven. Wat die zouden moeten verwezenlijken weet ik niet maar hij moest ze zeker innemen. Hij heeft ook het telefoonnummer van mijn schat gevraagd. Ik weet niet waarom. Ik zal het wel te weten komen wanneer mijn liefste thuis komt, zeker ?

Mijn schat ziet hoe ik verder wegzak, doet alles wat hij kan, maar niets kan me nog bekoren. Mijn joie de vivre is weg en ik weet niet hoe ik het terug kan vinden.

Ik wil weg kruipen en in een bolletje gaan liggen tot ik me beter voel …

Help, ik val !

The Broken Circle Breakdown.

We zijn gisteren naar de film gaan kijken. Ha ja, aangezien we zo onder de indruk waren van de toneelvoorstelling, wilden we dat zeker niet missen.

Ook omdat we al enkele keren met Johan Heldenberg over de film gesproken hadden. Hij was er zeer tevreden over en dat wil wat zeggen. ‘Zijn’ kindje was volwassen geworden.

Ik was zeer onder de indruk van de acteerprestaties van zowel Johan als van Veerle Baetens. Van hem wist ik het wel en Veerle kende ik alleen van Code 37, waar ze zeer goed in is. Maar wat ze gisteren op het grote scherm hebben laten zien, was schitterend !

Dat ik achteraf een potje heb zitten huilen, kan je wel raden. De film gaat over verlies & dood en ik geraak maar niet over de dood van mijn mooie Toyah …

Toch ben ik zeer blij dat ik de film gezien heb en ik kan het iedereen aanraden ! Zoals Johan het zelf zegt : ‘Deze trip mag je zeker niet missen.’

Life goes on …

Maar ik heb het toch, per momenten, zeer zwaar.

Wanneer ik mijn ogen sluit zie ik hem voor me. Zo komt het dat ik niet goed slaap, dat ik nog ween, dat ik mijn eten niet kan inhouden. Wat er niet langs die kant uit komt, vliegt er langs de andere kant uit. Goed voor mijn lijn ? Ja, ik ben al vele kilo’s kwijt. Daarom dat ik zeg : liever dik(ker) en gelukkig !

Ik heb zeer veel steun van mijn schat. Ook op het werk was iedereen medelevend en begrijpend.

Toch blijft het pijn doen !

Ik mis hem

  • wanneer ik thuis kom (hij kwam me altijd als eerste begroeten),
  • wanneer ik moet vertrekken (hij stond dan voor me als om me tegen te houden),
  • wanneer ik aan de pc zit (hij kwam dan op mijn benen zitten),
  • wanneer ik okkernoten eet (hij at elke avond zeker anderhalve gepelde noot op),
  • wanneer ik tv kijk (hij kwam dan bij of op me zitten),
  • wanneer ik naar buiten kijk (hij komt niet meer aangelopen),
  • wanneer we eten (hij kwam altijd eens zien of we dan al niets zouden geven),
  • wanneer ik uit de douche kom (hij moest dan ook afgedroogd worden)
  • wanneer ik op de wc zit (hij moest dan zeker bij me zijn om gestreeld te worden)

Dus vergeef me dat ik jullie verwijs naar hier om de foto’s te zien van Halfweg en The London Quartet. Voor een verslagje, geschreven door mijn liefste, verwijs ik jullie naar hier.