Dikke knie – Kapotte voeten – Brede glimlach

Dat is wat ik heb overgehouden aan ons dagje Waregem Koerse. O ja, ook nog meer dan 450 foto’s. 😉

We zijn vroeg genoeg vertrokken zodat ik me niets moest aantrekken van eventuele files. Natuurlijk waren er geen op onze route. Het was zoeken naar de ‘pers-parking, zeker omdat er geen was. Op de VIP-parking mochten we ook niet. Dan maar eerst om onze pers-passen en dan naar een gratis parking ‘met pendeldienst’. Ttz, er kwam een lijnbus langs. Aangezien we zo vroeg waren, was dat pas na een uur.
Geen probleem : we gaan te voet. Ja, ik zag het zitten. We hadden al zoveel rond gereden dat ik niet meer kon inschatten hoever de hypodroom wel was. Dat mijn voeten bijna onmiddellijk begonnen pijn te doen, heb ik genegeerd. Na meer dan een half uur (!) wandelen kon ik eindelijk zitten en iets drinken.
Eens binnen zag ik direct hoe groot en ruim het was. Ja, ik zou nog vele kilometers doen die dag !

Om eindelijk eens drafrennen met eigen ogen te zien, was schitterend. Ik was volledig onder de indruk van de steeple-chase : met een rot-vaart komen ze voorbij gedenderd. De Ierse berm op, 1 paard valt, een ander valt kop-over-kont (ja, ik heb er foto’s van), 1 ruiter staat direct terug op en neemt zijn paard bij de teugel, de andere jockey blijft liggen en moet weggedragen worden. Bangelijk !

 

 

 

 

 

 

 

 

De Gaverbeek is gereduceerd tot een diepe plas. Ik had een echte beek verwacht maar dat was niet meer paardvriendelijk. Toch is er 1 ingevallen.

De Gaverbeek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor elke race hebben we een andere plaats gekozen om foto’s te nemen. Zo hebben we veel variatie voor het geval er geen goeie tussen zitten.

Om tussen de ‘echte’ fotografen te staan en kiekjes te nemen van de winnaar & trainer met de Missen en Notabelen, is te gek voor woorden. Ik voelde me gelijk een ‘echte’. 😀

Notabelen en Missen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Moest je ooit letterlijk willen/moeten verdwijnen in een massa dan moet je naar Waregem Koerse gaan. Verlies je gezelschap 2 seconden uit het oog en zonder gsm vind je ze niet meer terug. Ik vond dat indrukwekkend.

Allerlei soorten mensen gezien en allerlei soorten hoeden. Er waren zeer creatieve bij. De ‘hoedenverkiezing’ hebben we gemist. Ja, we konden niet overal zijn, hé.

Hoedenparade

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben dan nog een telefoontje gekregen dat er nog vrienden waren toegekomen en of we ons bij hen wilden voegen ? Ja, natuurlijk ! Om bij hen te komen moesten we wel een heel eind omlopen. Mijn arme voeten ! Maar wat ik daar gezien heb ? Amai ! Ja, er is geld, maar het ligt in hopen ! Alle mogelijk dranken waren vrij te krijgen. De champagne (Laurent Pierrier) zelfs per fles. De rode wijn was van de duurste soort op elke wijnkaart ! Witte wijn, vers geperst fruitsap, frisdranken, pils, … En er werd ‘een drankje’ genuttigd, neem dat van mij aan. Niet door mij want ik moest nog naar huis rijden, hé. 😉

We hebben ons zeer goed geamuseerd en zijn lang gebleven. Toen mijn rug ook begon op te spelen, om van mijn monnikskapspier nog maar te zwijgen, hebben we besloten om naar huis te gaan. Op weg naar de auto wilden mijn voeten niet meer mee en hebben we een taxi genomen tot aan de parking. Ja, zo ben ik : voeten kapot = taxi !

De rit naar huis is vlekkeloos verlopen en we waren na 21 uur thuis, moe maar gelukkig. Vlug de foto’s ingeladen om het resultaat te zien. Mijn schat was onder de indruk van mijn eerste poging ‘paarden trekken’ en ik ben met 10 cm gegroeid door zijn compliment. 😀

Ik weet deze log trekt op niets qua lay-out maar ik ben het grondig beu ! De boel slaat hier tilt en ik krijg het niet beter. Ik krijg het op mijn heupen dus moet het zo maar blijven !!!!! 😦

Update : Ik heb het gevonden hoe het moet. Hopelijk is het nu beter. 🙂

Nafte geven.

Kennen jullie de uitdrukking ‘nafte geven’ ? Het komt, denk ik, van een mop over iemand die zonder benzine valt in the middle of nowhere en heel in de verte een lichtje ziet branden van een boerderij. Hij neemt een jerrycan en gaat op weg. Onderweg maakt hij zich op dat de boer geen benzine zal willen geven om die en deze reden. Tegen dat hij aanklopt heeft hij zichzelf al zo opgewonden dat wanneer er iemand open komt doen, hij zegt : ‘En uw benzine moet ik ook al niet meer !’ …

Dit alles om maar te zeggen dat ik me 2 dagen (en vooral nachten) heb zitten opwinden over mijn verlofdag voor Waregem Koerse. Ik was er stellig van overtuigd dat ik het niet (direct) zou krijgen. Dat ik zou moeten argumenten. Allemaal voor niets ! Ik vroeg het aan en korte tijd later was het goedgekeurd. Zomaar. Zonder problemen. Geen uitleg nodig. Of zouden ze hier komen lezen ? Dat het meestal zo gaat ‘aan den Staat’ vergeet ik vaak.

Ik zit zo ineen : altijd maar ‘nafte geven’ en meestal zonder reden. Maar aan de andere kant : ik ben steeds voorbereid en sta daarom zelden ‘zonder tanden’ moet natuurlijk -> ‘met mijn mond vol tanden’ zijn. 😉

Waregem Koerse.

Hoera ! Wij gaan deze week voor 1 dag naar Waregem Koerse als persfotografen.

Hoe mijn schat het nu weer geregeld heeft gekregen vraag ik me af, maar niet echt.
Hoe ik verlof zal krijgen is mijn vraag. Hopelijk krijg ik die dag zonder al teveel problemen, want problemen zullen er van komen als ik het niet krijg. Wees daar maar zeker van ! Dit is een ‘once in a lifetime’ kans en die wil ik niet missen !

Mijn liefste is verleden jaar ook gegaan maar zonder persaccredidatie. Hij vond het zeker de moeite om eens mee te maken.

Neen, ik zal zeker niet veel aanwezig geweest zijn op het werk, deze zomer. Maar ja, volgend jaar beter, zeker, hé. 😉

Zo was ik er gelijk vlug vanaf.

Vandaag ben ik thuis omdat ik plasma ging geven.

Alles ging daar vlot : nergens moeten wachten. Ik kreeg direct de nodige documenten om in te vullen, de dokter zat op me te wachten en ik kon me direct leggen op de bank en aangekoppeld worden.

Ik merkte direct dat er niets mis was want ik kreeg de druk niet omhoog. Bij de 2de teruggave wilde de machine niet meer. Afkoppelen dus en ik terug naar huis.

Ik heb wel het attest voor het werk gekregen ‘voor de moeite’ en daar was het me om te doen. Ook heb ik een paraplu gekregen omdat ik 3 keer mijn afspraak ben nagekomen. Lieve mensen daar.

Zo heb ik meer tijd om aan mijn pc te hangen en mijn vele foto’s door Picasa te trekken. 😉

Zomer 2011 in het kort.

Juli was ‘goed’ begonnen met een operatie aan mijn knie, dagopname. Slechts 2 uur onder verdoving geweest (kort maar krachtig) er toch een hele maand last van hebben. Na 9 (ipv 10) dagen de draadjes laten uithalen en er was toch al 1 ingegroeid. Typisch ikke.

Heel juli thuis geweest en het was nodig : eerst met 2 krukken, na 1,5 weken met 1 en na nog 1 week zonder. Dat was aanpassen maar ik heb me eraan gehouden want ik wilde dat het goed genas en niet op mijn gewoonlijke manier : geen pijn meer dus alles is weer ok.
Mijn schat is ook veel thuis geweest en heeft goed op me gelet voor me gezorgd. Zo hebben we samen zeer veel mooie films gezien. De poezen hadden het ook graag dat ik thuis bleef. 🙂

Na 4 weken binnen blijven (alleen naar het optreden van de Dolfijntjes geweest op Kneistival) was ik bijna blij dat ik terug kon gaan werken. Bijna, heb ik gezegd. De eerste week ben ik alleen in de voormiddag gegaan en dat was nodig : tegen dat ik thuis kwam was ik misselijk van moeheid en moest eerst enkele uren slapen voor ik kon eten.

Daarna kon het optreden-seizoen ook voor mij beginnen : The Selector en Zap Mama op de Burg, …

©Micheleeuw

©Micheleeuw

Ons jaarlijkse feestje was zeer leuk : 42 komende en gaande mensen over de vloer gehad, goede live muziek, geen regen dus kon het buiten, goede ambiance, veel dansen maar toch ook veel staan kletsen. De laatste zijn rond 2u30 vertrokken. Wij hebben dan nog muziek gedraaid tot rond 5 uur. Ja, het was geslaagd !

© Micheleeuw

©Micheleeuw

In augustus ben ik 2 keer op Radio 2 geweest en heb mijn best gedaan om niet té ‘Brugs’ te praten. Ik ben daar wonderwel in geslaagd, al zeg ik het zelf. 🙂

Een schitterende, rustige verjaardag gehad met veel geschenkjes en heel (veel) lekkere bubbels.

De volgende dag, als verrassing, naar Mamma Mia in Oostende, de engelse versie. Dat is ook heel goed meegevallen. We hadden de film al gezien en vonden die goed. De musical is zeer slim gedaan en prachtig vertolkt.

Vorige zaterdag naar Oostkamp (Parkpop-betalend) op uitnodiging van Dirty Laundry die het voorprogramma van Natalia speelden. Ze waren zeer goed al stonden ze stijf van de zenuwen. Natalia was, natuurlijk, steengoed ! Ik heb 400 foto’s genomen, met mijn nieuw toestel, van beide optredens samen, waar er toch ‘enkele’ goede tussen zitten. 😉

© Micheleeuw

© Micheleeuw

Gisteren op controle geweest met mijn knie : alles is goed maar aangezien het nog wat dik zit, moet ik veel rusten en er ijs op leggen. Vooral dat eerste heb ik gehoord. 😀

Over het weer zal ik het niet hebben omdat ik niet veel buiten ben geweest en het me dan geen fluit kan schelen of het regent of droog is. Wanneer ik wel buiten gekomen ben was het droog en warm, dus ik heb geen klagen.

In september verwacht ik de nieuwe schuifdeur.

Hopelijk nog dit jaar de verkoop van moeder’s huis. Dat is nu in handen is van een Agence omdat het niet vlug genoeg ging volgens mijn zus. Niet dat het nu vlugger gaat. Gelukkig zit ik er niet op te wachten.

Walgelijk !

Ik kan niet begrijpen dat zo’n praktijken nog mogelijk zijn in wat men noemt ‘moderne’ tijden ! Mijn hart begon te bloeden toen ik dit las. Wat voor soort zijn wij eigenlijk ?

Moegetergde beren plegen zelfmoord op galboerderijen
In Aziatische galberenhouderijen leven meer dan 12.000 beren in gevangenschap volgens dierenrechtenorganisatie WSPA. De meeste beren worden gehouden in kooien zo groot als een telefooncel, waarin ze niet kunnen staan en zich alleen met moeite kunnen omdraaien. Hun gal wordt dagelijks afgetapt voor de alternatieve geneeskunde. Om te ontsnappen aan hun onnoemelijke lijden, zien de beren maar één uitweg: zelfmoord.

In China heeft een moederbeer haar welp en zichzelf gedood, om een einde te maken aan de dagelijkse marteling waaraan deze dieren werden blootgesteld, aldus het AD.

Volgens de berichten brak de moederbeer uit haar kooi toen ze haar jong hoorde gillen van de pijn toen zijn buik werd doorboord om gal af te tappen. De bewakers sloegen op de vlucht toen de moeder aan kwam rennen. Toen duidelijk werd dat ze haar jong niet kon bevrijden zou de moeder haar jong door de tralies hebben geknuffeld en uiteindelijk gewurgd. Hierna rende ze zelf met haar kop tegen een muur aan, waarna ze overleed. Een pijnlijk voorbeeld van hoe deze dieren wanhopig proberen een eind te maken aan hun triestige bestaan.

Permanent gat in buik
Berengal wordt in China verkocht als medicijn tegen onder andere koorts, lever- en oogklachten. Om de gal af te tappen wordt een permanent gat in de buik van de beer gemaakt. Hierdoor lopen de dieren volgens de NOS vaak infecties en ziektes op en lijden ze veel pijn. Bovendien voorkomen de houders dat de beren in winterslaap gaan – de vloeren van de kooi bestaan uit ijzeren staven, zodat de dieren niet op een vlakke grond kunnen liggen.

Harnas
Het lijkt er op dat beren vaak zelfmoord proberen te plegen door zichzelf op hun buik te slaan. Om dit te voorkomen worden de beren doorgaans in een ijzeren harnas gestopt. Op deze manier kan bij een beer gemiddeld 20 jaar lang gal afgetapt worden, meldt de NOS op haar website. Er komt meer en meer kritiek op deze dieronvriendelijke praktijken. Steeds meer beoefenaars van de traditionele Aziatische geneeskunst zijn het daar gelukkig mee eens, en gaan over op plantaardige of synthetische alternatieven. Desalniettemin worden nog steeds 12.000 beren gruwelijk mishandeld in Azië. We kunnen alleen maar hopen dat er snel een eind komt aan dit dierenleed door er de nodige ruchtbaarheid aan te geven. (kve)