Lezen.

Ik heb 10 dagen geleden een boek gekregen van Stef en het lag te lachen naar me. Ik ben er donderdagnamiddag aan begonnen en, zoals dat gaat bij mij, ik heb het niet meer uit mijn handen gelegd eer het uit was. Het was een zeer spannend SF-verhaal van George R.R. Martin : ‘Het Stervend Licht’, zijn debuutroman. Hij is ook de schrijver van de boeken ‘Het Lied van IJs en Vuur’.

Zo komt het dat ik niet ben meegeweest met mijn schat gaan bowlen op zaterdagnamiddag. Ik zou toch niet gespeeld hebben want ik denk dat ik al mijn nagels zou afgekraakt hebben.

Daardoor heb ik ook niets geschreven of geen blogs gelezen. Ik wilde mijn boek uit ! In nog geen 3 dagen had ik de meer dan 300 pagina’s verslonden.

Gisteren heb ik me dan bezig gehouden met een nieuw spelletje dat mijn liefste gevonden had. Enorm verslavend en leuk. Ik was nog bezig toen het eten al op tafel stond …

Het uurverandering speelt me parten. Het mag gedaan zijn met mijn ritme, en dat van de poezen, overhoop te gooien ! Gisteren ‘te vroeg’ gaan slapen en deze morgen ‘midden in de nacht’ moeten opstaan. Allesbehalve leuk !  Hoe ouder ik word, hoe minder goed ik ertegen kan.

Buiten enkele wekkerklokjes zijn alle uurwerken vanzelf op het juiste uur gekomen, uitgezonderd mijn radiocontrolled polshorloge ! Die heb ik deze ochtend zelf juist gezet. Om dood te vallen, toch ?

Advertenties

Kouwen.

Er hangt nog een voederbal aan de wasdraad omdat … euh … we die nog niet afgedaan hebben. Ik dacht er zal er wel nog een vogel kunnen van eten.

Groot was mijn verbazing toen ik volgend schouwspel zag : tn_img_8562

tn_img_8560  tn_img_8563

 

 

 

 

 

 

1 vogel zit op uitkijk op de paal, een andere pikt in de voederbal en de andere eten op wat er gevallen is.

Teamwork op zijn best !

Op ziekenbezoek.

Gisteren, na het werk, heb ik mijn zus naar huis gebracht. Zo kon haar man in zijn ziekenbed blijven want hij is 5 weken geleden geopereerd aan zijn rug.

Ik begon al ‘neen’ te zeggen toen ze vroeg of ik binnen kwam. Toen bedacht ik dat ik hem nog niet bezocht had sedert zijn zware operatie en heb vlug ‘ja’ gezegd. Voor eventjes.

Ik was ontreddert toen ik binnen kwam want hij begon wat te huilen toen hij me zag. Je moet weten dat ik samen woon met iemand die zegt ‘laat me gerust’ als hij ziek is, dus het was een hele verrassing hem zo te zien. Zeker omdat hij altijd het hoge woord voert en je hem bijna moet een slag geven zodat je ook eens een woordje kan plaatsen.

Hij zei dat hij pijn had, neen, geen pijn, maar kniezing en dat hij niet kon slapen en moe was. Hij vreesde dat het nooit zou beteren en goed zou komen. Ik probeerde hem moed in te spreken en zei dat hij een pijnstiller moest nemen. Dat wilde hij niet : hij wilde niet voor de rest van zijn leven afhankelijk zijn van die rotte pillen … Ik wist niet meer wat gezegd.

De reactie van mijn zus vond ik frappant : niet zagen en niet bleten ! Hier heb je water en een pil. Neem die zodat het over gaat ! Toen zei ze dat ze nog moest trakteren voor haar verjaardag en trok een fles Italiaanse Champagne open.

Terwijl we aan het praten waren moet hij die pil toch genomen hebben want hij is in slaap gevallen. Wij hebben die fles soldaat gemaakt en hebben zitten kletsen alsof we elkaar al enkele maanden niet meer gezien hadden. Zo op ziekenbezoek gaan is net zo aangenaam !

Ik was 2 uur later thuis van normaal, maar ik had mijn schat al via sms op de hoogte gebracht van mijn bezoek, dus was hij niet ongerust.

Deze morgen wist mijn zus te vertellen dat hij heel de avond en nacht geslapen heeft als een roos en dat hij vandaag weer zijn eigen zichzelf was. Ik ben blij want het was toch eventjes schrikken.

Mensen toch !

Ze is 93 jaar, blind, in een rusthuis, afhankelijk van anderen en wil sterven. Laat dat mensje toch gaan ! Aangezien ook haar familie ermee akkoord gaat. Wat is het probleem dan ? Is het ‘menselijker’ haar te dwingen in hongerstaking te gaan, misschien ? Jongens, waar zijn we mee bezig !

Hopelijk, tegen dat mijn tijd gekomen is, gaat het wat gemakkelijker. Ik mag er niet aan denken ook zo’n lijdensweg af te moeten leggen …

Sweet Surpises.

Toen ik gisterenmiddag thuis kwam met mijn nieuwe nagels, had mijn schat een lekkere verrassing voor me. Altijd leuk.

Het bezoek van Stef in de namiddag was meer dan aangenaam : we hebben weer eens goed kunnen zagen ventilleren over het werk en de collega’s. Hij had voor ons een boek mee en hij heeft enkele strips gekregen. Het is morgen zijn verjaardag, maar dat mocht ik waarschijnlijk niet zeggen. Oeps ! 😉

Dan ’s avonds naar Jeugdhuis The Nooddle te Beernem voor een optreden van oa. Foetal Void. De keyboardspeler, Wim, is de zoon van een collega van mijn liefste. De muziek op hun site klonk veelbelovend, dus waarom niet.

Toen wij aankwamen ging de eerste groep, Deer, juist beginnen. Lang zijn we niet binnen gebleven want wij vonden hun muziek echt LAWAAI ! Sorry gasten maar leer eerst eens MUZIEK spelen …

De volgende band, Golgi, was al veel beter: we zijn niet moeten vluchten. 

Al moet ik zeggen dat ik er niet veel van gehoord heb, want toen ik terug kwam van het toilet, zag ik iemand die ik meende te herkennen : de gitarist van KISStory. Ik zei tegen mijn mannemens : Stel je voor wie ik HIER meen te hebben gezien ? Ja, ik dacht het die schitterende coverband Nederlanders waren. Hij ging kijken en kwam terug met Roland, alias Spaceman, de uitstekende gitarist van KISStory ! Wat een vriendelijke vent bleek hij te zijn : hij vertelde ons honderduit dat hij, buiten zijn vrouw en 2 kinderen, en dat hij voltijds gaat werken, volledig doordrongen is van KISS en de coverband. Dat hij ze al 35 keer had gezien, dat hun kostuums extacte kopies zijn, dat ze met 15 man crew werken, dat ze bezig zijn met de huidige nummers van Kiss, dat we altijd mochten komen foto’s nemen van hun optredens en dat hij met veel plezier op de foto wilde met mij voor de blog. Het was echt een leuke verrassing om deze zeer sympathieke kerel tegen het lijf te lopen.

Heel gewoon.

tn_img_8557-kopie  In vol ornaat . tn_img_8342

 

 

 

 

 

 

Toen was het de beurt aan Foetal Void. Ze deden het zeer goed en spelen goed samen maar moeten nog wat groeien. Ze zijn jong, hebben een leuke sound en ze zullen er wel geraken. Ze hebben in elk geval al een grote aangang.

tn_img_4774  tn_img_4788

 

 

 

 

Wat ons opviel was dat de jongeren van het Jeugdhuis vriendelijk, beleefde mensen waren : aanbieden om een nieuwe pint voor je te betalen na het per ongeluk gedeeltelijk omstoten, ‘pardon’ zeggen na een toevallig duwtje, … Ik wist niet dat er nog zo’n jonge lui bestonden. Een zeer aangename verrassing.

Still alive.

Ja, ik ben nog steeds bij de levenden. Het is hier enkele dagen stil geweest omdat ik me niet zo best voelde.

Het feestje was zeer goed georganiseerd maar ik kende er bijna niemand. Ik heb ook niet echt met iemand kunnen linken. Omdat mijn liefste veel zijn moeder heeft ontweken is ze dan maar terug gevallen op mij. De muziek die er gedraaid werd was ook niet wat wij graag horen. Daarom heb ik het maar in de drank geslagen. We waren al om 2 uur thuis. Zo komt het dat ik 2 dagen een beetje niet goed ben geweest : 7 uur Rodenbachs drinken als de koeien water, ik kan er toch zo goed niet meer tegen …

Gisteren ben ik vroeger naar huis gekomen want ik heb toch veel uren staan. Mijn schat was al thuis en samen hebben we gezellig naar opgenomen series gekeken, al heeft hij veel liggen dutten. Het was prachtig weer en met de schuifdeur open voelde het bijna als zomer. Ik heb er echt van genoten !

Vandaag op het werk was ik weer mij eigen opgewekte zelf en kon ik me weer concentreren op de dossiers.

Ja, ik word ouder …

40 + 40

Hebben jullie gisteren allemaal gekeken naar ‘Kom Op Tegen Kanker’ ? Ze hebben meer dan 1,5 miljoen euro verzamelt ! Zeer goed, hé. Wij hebben gekeken naar ‘Red Nose Day’ op de BBC’s. Daar hadden ze, toen ik om 2 uur ging slapen, meer dan 52 miljoen pond bijeen gebracht. Ze hadden toen nog 2 uur te gaan …

Vanavond gaan we naar een feestje van de zus en schoonbroer van mijn schat. Zij is enkele maanden ouder dan haar man en ze zijn nu elk 40 jaar. Als dat geen reden is om te vieren ! Het zou kunnen zwaar worden …