Lezen.

Ik heb 10 dagen geleden een boek gekregen van Stef en het lag te lachen naar me. Ik ben er donderdagnamiddag aan begonnen en, zoals dat gaat bij mij, ik heb het niet meer uit mijn handen gelegd eer het uit was. Het was een zeer spannend SF-verhaal van George R.R. Martin : ‘Het Stervend Licht’, zijn debuutroman. Hij is ook de schrijver van de boeken ‘Het Lied van IJs en Vuur’.

Zo komt het dat ik niet ben meegeweest met mijn schat gaan bowlen op zaterdagnamiddag. Ik zou toch niet gespeeld hebben want ik denk dat ik al mijn nagels zou afgekraakt hebben.

Daardoor heb ik ook niets geschreven of geen blogs gelezen. Ik wilde mijn boek uit ! In nog geen 3 dagen had ik de meer dan 300 pagina’s verslonden.

Gisteren heb ik me dan bezig gehouden met een nieuw spelletje dat mijn liefste gevonden had. Enorm verslavend en leuk. Ik was nog bezig toen het eten al op tafel stond …

Het uurverandering speelt me parten. Het mag gedaan zijn met mijn ritme, en dat van de poezen, overhoop te gooien ! Gisteren ‘te vroeg’ gaan slapen en deze morgen ‘midden in de nacht’ moeten opstaan. Allesbehalve leuk !  Hoe ouder ik word, hoe minder goed ik ertegen kan.

Buiten enkele wekkerklokjes zijn alle uurwerken vanzelf op het juiste uur gekomen, uitgezonderd mijn radiocontrolled polshorloge ! Die heb ik deze ochtend zelf juist gezet. Om dood te vallen, toch ?

Kouwen.

Er hangt nog een voederbal aan de wasdraad omdat … euh … we die nog niet afgedaan hebben. Ik dacht er zal er wel nog een vogel kunnen van eten.

Groot was mijn verbazing toen ik volgend schouwspel zag : tn_img_8562

tn_img_8560  tn_img_8563

 

 

 

 

 

 

1 vogel zit op uitkijk op de paal, een andere pikt in de voederbal en de andere eten op wat er gevallen is.

Teamwork op zijn best !

Op ziekenbezoek.

Gisteren, na het werk, heb ik mijn zus naar huis gebracht. Zo kon haar man in zijn ziekenbed blijven want hij is 5 weken geleden geopereerd aan zijn rug.

Ik begon al ‘neen’ te zeggen toen ze vroeg of ik binnen kwam. Toen bedacht ik dat ik hem nog niet bezocht had sedert zijn zware operatie en heb vlug ‘ja’ gezegd. Voor eventjes.

Ik was ontreddert toen ik binnen kwam want hij begon wat te huilen toen hij me zag. Je moet weten dat ik samen woon met iemand die zegt ‘laat me gerust’ als hij ziek is, dus het was een hele verrassing hem zo te zien. Zeker omdat hij altijd het hoge woord voert en je hem bijna moet een slag geven zodat je ook eens een woordje kan plaatsen.

Hij zei dat hij pijn had, neen, geen pijn, maar kniezing en dat hij niet kon slapen en moe was. Hij vreesde dat het nooit zou beteren en goed zou komen. Ik probeerde hem moed in te spreken en zei dat hij een pijnstiller moest nemen. Dat wilde hij niet : hij wilde niet voor de rest van zijn leven afhankelijk zijn van die rotte pillen … Ik wist niet meer wat gezegd.

De reactie van mijn zus vond ik frappant : niet zagen en niet bleten ! Hier heb je water en een pil. Neem die zodat het over gaat ! Toen zei ze dat ze nog moest trakteren voor haar verjaardag en trok een fles Italiaanse Champagne open.

Terwijl we aan het praten waren moet hij die pil toch genomen hebben want hij is in slaap gevallen. Wij hebben die fles soldaat gemaakt en hebben zitten kletsen alsof we elkaar al enkele maanden niet meer gezien hadden. Zo op ziekenbezoek gaan is net zo aangenaam !

Ik was 2 uur later thuis van normaal, maar ik had mijn schat al via sms op de hoogte gebracht van mijn bezoek, dus was hij niet ongerust.

Deze morgen wist mijn zus te vertellen dat hij heel de avond en nacht geslapen heeft als een roos en dat hij vandaag weer zijn eigen zichzelf was. Ik ben blij want het was toch eventjes schrikken.

Mensen toch !

Ze is 93 jaar, blind, in een rusthuis, afhankelijk van anderen en wil sterven. Laat dat mensje toch gaan ! Aangezien ook haar familie ermee akkoord gaat. Wat is het probleem dan ? Is het ‘menselijker’ haar te dwingen in hongerstaking te gaan, misschien ? Jongens, waar zijn we mee bezig !

Hopelijk, tegen dat mijn tijd gekomen is, gaat het wat gemakkelijker. Ik mag er niet aan denken ook zo’n lijdensweg af te moeten leggen …

Sweet Surpises.

Toen ik gisterenmiddag thuis kwam met mijn nieuwe nagels, had mijn schat een lekkere verrassing voor me. Altijd leuk.

Het bezoek van Stef in de namiddag was meer dan aangenaam : we hebben weer eens goed kunnen zagen ventilleren over het werk en de collega’s. Hij had voor ons een boek mee en hij heeft enkele strips gekregen. Het is morgen zijn verjaardag, maar dat mocht ik waarschijnlijk niet zeggen. Oeps ! 😉

Dan ’s avonds naar Jeugdhuis The Nooddle te Beernem voor een optreden van oa. Foetal Void. De keyboardspeler, Wim, is de zoon van een collega van mijn liefste. De muziek op hun site klonk veelbelovend, dus waarom niet.

Toen wij aankwamen ging de eerste groep, Deer, juist beginnen. Lang zijn we niet binnen gebleven want wij vonden hun muziek echt LAWAAI ! Sorry gasten maar leer eerst eens MUZIEK spelen …

De volgende band, Golgi, was al veel beter: we zijn niet moeten vluchten. 

Al moet ik zeggen dat ik er niet veel van gehoord heb, want toen ik terug kwam van het toilet, zag ik iemand die ik meende te herkennen : de gitarist van KISStory. Ik zei tegen mijn mannemens : Stel je voor wie ik HIER meen te hebben gezien ? Ja, ik dacht het die schitterende coverband Nederlanders waren. Hij ging kijken en kwam terug met Roland, alias Spaceman, de uitstekende gitarist van KISStory ! Wat een vriendelijke vent bleek hij te zijn : hij vertelde ons honderduit dat hij, buiten zijn vrouw en 2 kinderen, en dat hij voltijds gaat werken, volledig doordrongen is van KISS en de coverband. Dat hij ze al 35 keer had gezien, dat hun kostuums extacte kopies zijn, dat ze met 15 man crew werken, dat ze bezig zijn met de huidige nummers van Kiss, dat we altijd mochten komen foto’s nemen van hun optredens en dat hij met veel plezier op de foto wilde met mij voor de blog. Het was echt een leuke verrassing om deze zeer sympathieke kerel tegen het lijf te lopen.

Heel gewoon.

tn_img_8557-kopie  In vol ornaat . tn_img_8342

 

 

 

 

 

 

Toen was het de beurt aan Foetal Void. Ze deden het zeer goed en spelen goed samen maar moeten nog wat groeien. Ze zijn jong, hebben een leuke sound en ze zullen er wel geraken. Ze hebben in elk geval al een grote aangang.

tn_img_4774  tn_img_4788

 

 

 

 

Wat ons opviel was dat de jongeren van het Jeugdhuis vriendelijk, beleefde mensen waren : aanbieden om een nieuwe pint voor je te betalen na het per ongeluk gedeeltelijk omstoten, ‘pardon’ zeggen na een toevallig duwtje, … Ik wist niet dat er nog zo’n jonge lui bestonden. Een zeer aangename verrassing.

Still alive.

Ja, ik ben nog steeds bij de levenden. Het is hier enkele dagen stil geweest omdat ik me niet zo best voelde.

Het feestje was zeer goed georganiseerd maar ik kende er bijna niemand. Ik heb ook niet echt met iemand kunnen linken. Omdat mijn liefste veel zijn moeder heeft ontweken is ze dan maar terug gevallen op mij. De muziek die er gedraaid werd was ook niet wat wij graag horen. Daarom heb ik het maar in de drank geslagen. We waren al om 2 uur thuis. Zo komt het dat ik 2 dagen een beetje niet goed ben geweest : 7 uur Rodenbachs drinken als de koeien water, ik kan er toch zo goed niet meer tegen …

Gisteren ben ik vroeger naar huis gekomen want ik heb toch veel uren staan. Mijn schat was al thuis en samen hebben we gezellig naar opgenomen series gekeken, al heeft hij veel liggen dutten. Het was prachtig weer en met de schuifdeur open voelde het bijna als zomer. Ik heb er echt van genoten !

Vandaag op het werk was ik weer mij eigen opgewekte zelf en kon ik me weer concentreren op de dossiers.

Ja, ik word ouder …

40 + 40

Hebben jullie gisteren allemaal gekeken naar ‘Kom Op Tegen Kanker’ ? Ze hebben meer dan 1,5 miljoen euro verzamelt ! Zeer goed, hé. Wij hebben gekeken naar ‘Red Nose Day’ op de BBC’s. Daar hadden ze, toen ik om 2 uur ging slapen, meer dan 52 miljoen pond bijeen gebracht. Ze hadden toen nog 2 uur te gaan …

Vanavond gaan we naar een feestje van de zus en schoonbroer van mijn schat. Zij is enkele maanden ouder dan haar man en ze zijn nu elk 40 jaar. Als dat geen reden is om te vieren ! Het zou kunnen zwaar worden …

Denken als een ambtenaar.

Er is gisteren een speciale Directeursvergadering geweest en deze voormiddag hebben we gehoord wat er uit de bus is gekomen :

  • De vraag werd gesteld of wij, van toelaatbaarheid, interesse zouden hebben om op zaterdag een halve of volle dag te werken. Aan 100% loon, niet als  recuperatieverlof te nemen. Wat denken ze wel ? Dat we stom zijn ?
  • Ze hebben een soort analyse gemaakt en zo berekend welke bureau’s hoeveel afwerken. Het gemiddelde was 1 , de traagste stond op 0,63 en de vlugste op 1,29. Wij staan op 0,91 wat onze directeur goed vond.  Gevolg is dat er niet onmiddellijk weer dossiers van een ander WB moeten afgewerkt worden : ze zullen eerst onderzoeken of er zelf genoeg gepresteerd wordt en/of hoe het komt dat het niet lukt. Dat is een pak van ons hart en tegen dat ze weten hoe het komt, is het probleem opgelost. Typisch !
  • Er was nog een verandering in de codes op til dat ze nu afgevoerd hebben. Wel noemen ze het een vereenvoudiging ! Het blijft zoals het is en we mogen blij zijn ? Ze zouden beter echte vereenvoudigingen doorvoeren !
  • Een collega die 2 op de 3 weken uitgeleend was aan een andere dienst, komt terug voltijds bij ons. Zo heeft de directeur iemand gevonden om ons te versterken. Hallo ? Ze werkte bij ons en was (tijdelijk – maar dat waren ze alweer vergeten) hulp gaan bieden … Het is maar hoe je het uitlegt, hé.
  • Er worden zo’n 180 mensen aangeworven, waarvan er waarschijnlijk 3 naar Brugge komen, … tot het einde van het jaar ! Tegen dat die mensen uit opleiding zijn, mogen ze terug gaan stempelen ! Dat is geen verbetering want wie zal de lessen geven ? Iemand erbij ?  3 mensen weg, ja.

Om met zo’n stomme maatregelingen af te komen, moeten die grote mannen een hele dag vergaderen. Waarom vragen ze het niet eens aan ons ? Wij zouden wel werkbare oplossingen kunnen aanreiken, in 10 minuten !

Niet gemakkelijk.

Ik vraag, smeek en dreig. Dan pas komt er een reactie. De gsm van mijn schat was al een oud beestje. De batterij was volledig op en ermee bellen was bijna onmogelijk omdat het steeds ‘honger’ had. Ik heb gevraagd aan mijn liefste om een nieuwe te kopen. Geen reactie. Ik heb gesmeekt en weer geen reactie. Ik heb toen gedreigd dat ik er mijn voet zou op zetten en de volgende dag kwam hij met een nieuwe gsm thuis. Dat weet ik nu ook weer … 😉

Mijn enige overgebleven hersencel heeft heel de dag gezwommen in het snot. Straf vervelend als je moeilijke dossiers moet afwerken. Tot overmaat van ramp : tegen dat ik uitgedokterd had wat ik moest doen, wilde de computer niet meer. Wanneer die het dan weer deed, was ik het alweer vergeten want mijn hersencel was rugslag aan het doen … 😐

Mijn zus is terug en mag niet meer helpen met administratieve taken. Ze moet zich weer staan vervelen in de kantine. Elke dienst vraagt hulp en zij mag niet helpen. Ik begrijp het niet : dat is nu te moeilijk voor mij … 😥

Rustig.

Het worden allemaal oude mannen ! Ja, ze noemen zichzelf waarschijnlijk daarom El Rocco FOSSILIO and the Kid. 😆

3 van de 5 leden zijn de foto’s komen bekijken. Mijn schat had een cd gebrand en die hebben we via de dvd op de tv laten lopen. Dat mijn foto’s niet op de cd wilden, wil waarschijnlijk zeggen dat ze niet goed genoeg waren. 😉

tn_img_8400Ze waren laaiend enthousiast over wat ze zagen. Zeker meer dan de helft van de 230 foto’s zijn goed genoeg voor publicatie. De andere zijn leuk en/of zottigheden. Na ze allemaal gezien te hebben wilden we iets anders opzetten maar was vonden ze niet goed. ‘Laat maar lopen’, zeiden ze, ‘Ze zijn schitterend!’.  Wat we dan ook trots gedaan hebben.

Ze bleven vragen naar wat het moest kosten. Pas toen mijn liefste en ik hun duidelijk maakten dat het een introductiegeschenk was en een bedanking om erbij te mogen zijn, mits zijn naam vermeld werd bij publicatie, zwegen ze. Ze vonden dat een mooie deal.

Na 3 uur waren ze al allemaal weg. De een kwam recht van zijn werk en moest nog eten, de andere zijn vrouw was ook ziekjes en hij wilde haar gaan verzorgen. Peter, zijn vrouw en hun zoontje zijn wat langer gebleven om te kletsen. We dachten dat zij gingen blijven tot laat, maar ook zij wilden naar huis toen het 21 uur werd.

Zo komt het dat ik maar 2 ‘flesjes’ gedronken heb en dan ben overgeschakeld naar koffie. Iedereen was tevreden en wij hebben nog een rustige avond gehad.