Wat zijn ze lief !

Ik heb geen klagen over mijn collega’s van de Belastingen. Ik vind ze lief !

Ja, mijn aangifte werd verwerkt en ze zijn tot dezelfde conclusie gekomen als hun computerprogramma Tax-on-Web . Zo krijg ik terug wat er uitgerekend werd. Ik vind dat lief !

Dat het zo vlug gegaan is, had ik niet verwacht. Ik krijg het bedrag al eind november op mijn rekening gestort. Ik vind het lief.

Die meer dan 1700 euro zal ik dan vlug op mijn spaarrekening zetten. Ondertussen kan ik nadenken over wat ik ermee zal doen. Lief, hé.

Het zijn zo’n lieverds !

Bankovervallers blazen zichzelf op !

Toen ik het de eerste keer hoorde dacht ik dat het een grap was of de plot van een nieuwe film. Toen dacht ik : dat is toch al gedaan in vele oude en/of western films ?

Toen ik vernam dat het echt was, heb ik zeer luid gelachen. Dat kan toch niet ? Hoe kan je zo dom zijn ? 😆

Gelukkig waren er geen andere slachtoffers en was het pand verder leeg.

Neen, medeleven met de daders/slachtoffers heb ik niet. Ze moesten maar beter weten of gaan werken om hun brood te verdienen.

Mijn principe : als je dan toch foefelare-trucare wil doen, doe het dan goed of je loopt tegen de lamp, met alle gevolgen vandien.

Kringloop ? Niet echt !

Aangezien ik mijn nieuwe sofa elk moment verwacht heb ik deze week gebeld naar Kringloop om de oude sofa van mijn schat’s moeder te komen ophalen. Die staat vooraan en de sofa waar we nu op vertoeven moet op die plaats komen.

Geen probleem zei de vriendelijke, moeilijk-nederlands sprekende dame. Ze komen die vrijdag in de voormiddag halen. Joepie !

Rond 10u30 gaat de bel en staan er 3 mannen voor de deur. Ze komen binnen en beslissen direct dat ze er niets kunnen mee doen ! Wat ? Er is niets aan ! Geen scheuren, geen vlekken. Het is natuurlijk geen nieuwe maar wat wil je ? Een beginnend koppel of iemand zonder veel fondsen zou er nog vele jaren plezier aan hebben. Kinderen kunnen er op ravotten of iemand kan er een slaapke op doen … Maar het had allemaal geen zin : ze zouden het niet meenemen. Ik moest maar bellen naar het grof huisvuil en die zouden het komen ophalen …

Dat heb ik dan maar gedaan. Daar kreeg ik te horen dat, aangezien ik geen week van voordien gebeld heb, het niet meer mee kon met de ophaling van 30 september. Ze zouden op 2 december langs komen ! Ik moest zorgen dat het die dag vanaf 7 uur ’s morgens op straat staat.

Mijn conclusie : als het niet meer nieuw is en in perfecte staat moet je niet hopen dat Kringloop het zal meenemen ! Is dat ook al een geldklopperij geworden ? Blijkbaar wel ! En ik die dacht dat het idee van Kringloop een poging was op de afvalberg kleiner te houden door te recycleren en om de mensen in moeilijkheden toch in comfort te laten leven voor weinig geld. Niet dus !

tn_IMG_0005 tn_IMG_0006

 

 

 

 

 

 

 

Als iemand bovenstaande sofa wil hebben :  geeft een seintje en je mag het gratis komen halen !

25 jaar geleden …

Morgen is het 25 jaar geleden dat mijn papa gestorven is en ik heb er erg van dit jaar.

Ik loop al heel de week met een gezicht als een lijkbidder, moet me inhouden om niet te wenen, beleef elke dag van toen alsof het verleden week was.

Als ik bedenk hoe ons leven eruit zou gezien hebben, had hij blijven leven … Hij was de lijm die ons samen hield en die de brandjes bluste. De werkgever van mijn broer en zus met hun aanhang. Ook de mijne, deeltijds. We woonden in zijn ouderlijk huis, waar ook het werk was. Zo hadden we onze eigen stek maar zagen we elkaar veel. We bleven zo toch nog wat onder zijn vleugels.

Hij zou de eerste zijn om te zeggen dat het treuren al lang mocht ophouden. Dat het leven verder gaat en we er het beste moeten van maken.

Ja, we zijn weer op ons pootjes terecht gekomen. We zijn gelukkig met wie en waar we nu zijn, maar toch mis ik hem nog steeds. Ik mis zijn steun, zijn inzicht, zijn aanwezigheid, zijn raad, zijn daad. Ik mis hem als vangnet want als het eens verkeerd dreigde af te lopen was hij er om te helpen de boel weer op de rails te krijgen.

En dat het nog zo lang zal duren eer ik je terug zie … 😥

De Dolfijntjes XXL.

tn_IMG_0425Gisterenavond naar de Stadsschouwburg geweest voor het optreden van de Dolfijntjes.

Wim, ‘Cindy’ en co waren weer fantastisch. Die mannen spelen en zingen er op los alsof het allemaal vanzelf gaat. Voor de niet-West-Vlamingen zal het minder geweest zijn : zij zullen het niet allemaal begrepen hebben. Wat wij dan weer fijn vonden, en de Wimmen ook. tn_IMG_0429

We hebben meegezongen en gedanst dat Wim er bijna tranen van in zijn ogen kreeg. Ze vonden het zo tof dat ze nog eens extra terug gekomen zijn. Je moet het maar kunnen : zo heel de zaal mee krijgen.

Nadien nog een woordje wisselen met Elke en Ionesque was een bonus. Altijd leuk om haar terug te zien. Marc zag ik voor het eerst en hij heeft een aangename indruk nagelaten. Volgende keer zorgen we dat we meer tijd hebben.

tn_IMG_0560Mijn schat heeft zijn foto’s van een vorig optreden kunnen afgeven aan Wim en de kleine Wim was vriendelijk, zoals altijd.

Moe maar gelukkig zijn we naar huis gefietst. Bedankt gasten : het was weer schitterend !

Het was weer plezant.

Gisteren namiddag was het weer spelnamiddag van de vriendenkring van mijn schat zijn werk. Het thema was ‘Handige Harry’ en we moesten meebrengen : een zaag (neen, niet ik, een echte), een beitel, een houtrasp, schuurpapier, een hamer, …

De afspraak was om 13u30 in Roeselare. Mijn liefste heeft me maar 2 keer verkeerd doen rijden 😀 maar we waren nog juist op tijd voor de breefing. Er waren meer deelnemers dan anders.

Eerste proef : met 3 naast elkaar en de middenste zijn voeten vast gebonden aan een voet van de persoon ernaast, zo vlug mogelijk een voetbalveld oversteken. Ik had al mijn voet omgeslagen op weg naar de overkant en tijdens de proef nog eens ! We zijn niet gevallen en waren niet de laatste … net niet. Mijn enkel deed wel pijn maar dat was vlug vergeten.

 

tn_IMG_0023Tweede proef : met 1 voet op een paaltje blijven staan, zo lang mogelijk . We hadden beslist dat ik dat zou doen maar met mijn cowboybotjes aan kon ik maar enkele seconden blijven staan. Er werd me verzekerd dat er nog waren die er nog vlugger af lagen. Er zijn er 3 die de volle 15 minuten erop gebleven zijn. Proficiat !

 

tn_IMG_0016Derde proef : een kubus uitzagen die in een doosje past. Zoals in dat programma op tv moest. Wij waren zeer vlug klaar. Het was maar een klein beetje te klein.

 

tn_IMG_0052Vierde proef : welke foto’s hangen er wel aan de bomen maar staan niet op het bord. De andere deelnemers crossten rond, wij hebben gewandeld en genoten van het lekkere zonnetje.

 

 

tn_IMG_0040

 

Vijfde proef : maak van je kubus iets dat zo ver mogelijk kan rollen. Er waren perfecte bollen bij ! Fanatiekelingen ! Die van ons was niet zo perfect maar we hebben het niet slecht gedaan. Mooi zo.

 

tn_IMG_0054Zesde proef : een geblinddoekte schutter moest een pinalty trappen en een geblinddoekte keeper moest de bal tegen houden. Onze keerper had geen probleem want de bal ging ernaast. Onze schutter, mijn schat, heeft er met veel blaba naast getrapt. Ja, daar zal ik nog lange tijd mee lachen. 😀

 

Laatste proef : elk om beurt met een hamer een klop geven op een grote nagel in een blok hout van tn_IMG_0097een andere ploeg. De eerste nagel die er volledig in zat kreeg 3 punten, de tweede 4 punten, … De laatst uitstekende nagel kreeg de volle 20 punten. Met onze nagel hebben we 9 punten verdient. De nagel van de directie zat er als eerste in. Waarom toch ? 😉

 

tn_IMG_0117Alles samen geteld waren we … laatste ! 😆 Maar aangezien we gegaan zijn om ons te amuseren en niet om te winnen, zijn we geslaagd in ons opzet. Dat er nadien Rodenbach was om mijn dorst te lessen, was een bonus ! We hebben ons goed geamuseerd en hebben veel gelachen. Het was leuk.

 

Ik parkeer de auto terug op de parking en juist als we straat willen oversteken naar huis, zie ik mijn broer afkomen. We praten wat en ik vraag hem binnen. Hij wil niet omdat hij afgesproken had in de Cohiba met een vriend die ik ook ken. We gaan mee naar het café zodat we nog wat verder kunnen praten. Ja, … we zijn blijven plakken 😀 tot het voetbal al bezig was en mijn liefste thuis wilde verder kijken.  Maar het was leuk weer eens bij mijn broer te zijn.

Nu voel ik mijn leeftijd, of wat dacht je ? 😉

Lekker !

Het water komt me nu al in de mond ! Ik mag er niet aan denken of ik tik niet meer verder en begin er al aan.

Ja, ik heb vandaag, na het werk, half Brugge omgereden en de vele wegenwerken getrotseerd om aan okkernoten te geraken.

Deze week had een collega me al verteld dat ze op komst waren. De boom bij de buren heeft er al, met bolster en al, laten vallen. Vandaag zegt een andere dat ze al (enkele weken ?) te verkrijgen zijn in een buurtwinkel te St.-Jozef.

Scheepsdalebrug en omgeving onderbroken ? Geen probeem. Ik rij rond naar de volgende. Deze gedraaid ? Hop, naar de volgende. Op de terugrit doen ze een brug open juist voor mijn neus, maar toen kon het me al helemaal niet meer schelen want de buit was binnen.

Foert. Ik kan niet meer wachten en begin eraan. Doei !

Ik heb je gemist !

Ja, ik heb je echt gemist. Het voelde zo vreemd aan. Ik was deze ochtend volledig uit mijn routine. Ik vond mijn draai niet en was uit mijn doen.

Bijna 3 maanden zijn we elke werkdag samen geweest en ik vond het zeer leuk. Samen hebben we gelachen, gezeverd, problemen opgelost, mensen geholpen, …

Slechts 1 keer heb je mogen in mijn handen houden. 1 keer van heel de dag ! En dan nog omdat iemand geen weg met je wist.

Ja, vanaf nu zal ik het zonder jou moeten doen en jij zonder mij, waarschijnlijk voor vele weken.

Maar eens zijn we weer samen. Ze kunnen en mogen ons niet gescheiden houden. Niemand is zo wreed !

Tot dan, tot we terug samen zijn,

mijn liefste diensttelefoon.

😉

ThopRock ? Nooit meer !

Wat een stelletje kleinzielige mensen, die organisatoren !

Wij vol moed naar ThopRock want we stonden als guest/fotograaf  bij Red Zebra. Daar aangekomen bleek dat er slechts 1 iemand ‘guest’ kon zijn, de andere moest een ticket kopen.

Het meisje aan kassa heeft, op ons verzoek, nog eens gebeld om na te gaan. Inderdaad, het was zo. Op mijn aandringen heeft het meisje nog de moeite gedaan om iemand van de organisatie te vragen aan de kassa te komen. Terwijl mijn schat belde naar de gistarist van de groep, van wie hij te horen kreeg dat de familieleden van de bandleden zelfs geen ticket kregen (!), is die man gekomen en gegaan, zonder ons te woord te staan. Wat een boer !

Wij dus terug naar huis. Geen foto’s. Sorry mannen van Red Zebra, toch bedankt voor de moeite.

Als ze van ThopRock denken zo hun winst te maken, zijn ze verkeerd. Weten ze nu nog niet dat het meeste geld komt van de drankverkoop ? Hadden ze ons (en de anderen) binnen gelaten, hadden ze (veel) meer drank verkocht. Ook hadden ze hun keuze gehad uit mooie foto’s.

Ze zijn al even interessant als het bestuur van het Cactusfestival. Dat zijn ook zo’n pezewevers !

Nooit, maar dan ook nooit zien ze ons daar nog terug. Voor zo’n klein festivalletje al zo’n kapsones hebben !?! Goed bezig mannen ! Hopelijk willen er volgend jaar nog groepen komen spelen …

We hadden dan toch beter naar de blogmeeting-met-zoektocht bij Zapnimf en Co geweest. Verdoemme, hé.

Gezelligheid troef.

Wegens het in pensioen gaan van onze administrateur-generaal en zijn adjunct kon ons ‘winkeltje’ genaamd RVA gisteren namiddag eens gesloten zijn. Onze klanten de uitbetalingsinstellingen, werklozen, en andere moesten voor 1 keer kunnen wachten. Dit is de eerste keer in heel mijn carrière dat zoiets kan/mag. Wanneer het voor ons nuttig zou zijn op pakweg Kerst- of oudejaarsavond, krijgen we wel 2 uur zodat we vroeger kunnen vertrekken,maar er moet altijd iemand zijn, per dienst, om de telefoon op te nemen en iemand om bezoekers te ontvangen …

Aangezien wij nooit een gekregen paard in de mond kijken, namen we deze namiddag (en nog de halve dag, vrij te nemen voor 1 oktober) graag aan.

De collega aan mijn eiland, M., had heel onze dienst uitgenodigd om bij haar spaghetti te komen eten. Niemand heeft haar aanbod aangenomen uitgezonderd de andere collega aan ons eiland, I., en ik.

M. was thuis in 4/5, zoals steeds op woensdag en had tijd genoeg om alles voor te bereiden. Rond 12u30 zijn I. en ik vertrokken en een halfuurtje later kon ik mijn auto al op de oprit parkeren van het haar gezellig huis.

Het ontvangst van hartelijk. Na een rondgang in haar mooie huis werd de aperitief op het terras genuttigd. Na nog een 2de konden we smullen van haar pasta met lekkere saus. We zijn ook nog verwend geworden met koffie en zelfgebakken cake’s, 1 met en 1 zonder stukjes chocolade. Mmmm ! Lekker !

Ondertussen hebben we, samen met haar man, zoon en soms ook jongste dochter, zitten kletsen over tal van onderwerpen. Hun 2 honden konden onze streeltjes meer dan verdragen.

Toen het tijd was om I. terug naar het werk te brengen, want haar fiets stond daar nog, vond ik het iets te vroeg, maar I. had nog een afspraak. Het huis, de mensen, de honden, … alles straalde rust en tevredenheid uit.

Bedankt M. voor een zeer aangename namiddag met allemaal lekkers. Je man was vriendelijk en stil, zoals gewoonlijk, je kinderen en honden zijn zeer welopgevoed. Het was een plezier om eventjes in jouw wereld te hebben mogen zijn. Het is zeker voor herhaling vatbaar.

Volgende keer mij thuis, met of zonder gekregen halve vrije dag. Afgesproken ?