Mijn mooie, prachtige Toyah is niet meer !

De Prins in mijn header, is dood !

Ik vond het al vreemd dat hij er niet was toen ik opstond. Maar aangezien dat niet de eerste keer was, was ik niet in paniek.

Ik vond het wel vreemder dat hij er ook niet was toen ik terug kwam van het bloedgeven. Ook dat gebeurde wel eens. Hij was tenslotte een kater …

Ik geraakte stilletjes in paniek want hij niet kwam toen ik hem riep. Hij kwam altijd !

Om het uur heb ik staan roepen in de tuin maar hij kwam niet. De buren zullen me volledig gek hebben verklaard !

Op mijn verzoek is mijn schat vlug naar huis gekomen. We hebben nog eens geroepen en omdat hij niet kwam heeft hij zijn fiets genomen om in het gebuurte te gaan zoeken. Ik bleef thuis, just in case, nu volledig in paniek.

Al vlug kreeg ik telefoon : hij had mijn kater gevonden langs de kant van de expressweg op het fietspad ! Hij was dood !

Ik ben hem gaan halen en heb hem in mijn armen naar huis gedragen.

Ik heb afscheid genomen terwijl mijn liefste zijn grafje maakte in de tuin, naast Rufo.

Ik ben weer een kind kwijt ! Ik weet dat die vergelijking niet op gaat, maar zo voelt het wel aan. Ik kan niet stoppen met huilen …

 

     

 

 

Nu weet ik waarom …

Ik was al een hele tijd zeer onrustig.

Ik sliep slecht – kwam zeer vaak wakker en kon de slaap niet direct meer vatten. Straf vervelend wanneer je moet gaan werken. Het was dan heel de dag me voort slepen en gapen. Om dan rond 23 uur klaar wakker te zijn, natuurlijk rond de tijd dat ik wil gaan slapen …

Ook tijdens de dag kon ik me het gevoel niet van me afschudden dat er een groot onheil boven mijn hoof ging. Er zou iets ergs gebeuren met iemand uit mijn (dichte) omgeving. Moest het niet zijn dat mijn moeder ook vaak zo’n gewaarwordingen had, vaak wanneer ik het ook voelde want we belden dan naar elkaar om het te bevestigen, en het dan ook nog uitkwam; ik zou er mee lachen. Ik kon dat gevoel niet van me afschudden. Het werkte ook op mijn humeur.

Ik heb zelfs een brief geschreven naar de familie van mijn moeder, die ik sinds haar begrafenis niet meer gezien heb. Misschien dat er daar iets verkeerd gegaan was ?

Ik wist zeker dat met mijn zus alles ok was, want die had ik al aan de telefoon gehad.

Het was straf vervelend en een heel akelig gevoel.

Nu is mijn euro gevallen : vandaag is het 28 jaar geleden dat mijn vader gestorven is.  

Alle vorige jaren beleefde ik de laatste weken van zijn leven dag voor dag opnieuw. Met de nodige tranen en frustraties erbij. Dit jaar was dat niet zo. Ik heb het dit keer ‘anders’ ondervonden.

Nu ik weet waar dat akelig gevoel vandaan komt, is het weg. Heel vreemd. Alsof hij gerust is dat hij nog niet vergeten is. Dat is zeker niet het geval want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk en geen week dat ik niet over hem spreek.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Papa, ik ben je nog niet vergeten en mis je nog steeds ! Ik vraag me steeds af hoe ons leven er had uitgezien als jij ons niet zo vlug was ontvallen. Jij was ons anker. Jij hield de familie bijeen. We konden altijd bij jou terecht voor raad. Je hielp ons waar en wanneer je maar kon.

Ik heb soms het gevoel dat ik maar wat aanmodder zonder hem. Heel vaak vraag ik hem nog om raad bij het nemen van een belangrijke beslissing en heel vaak heb ik dan het gevoel dat hij er is om me te leiden. Dat is een fijn gevoel. Ik voel me dan gesterkt in mijn besluit. Hij is misschien uit mijn leven maar zeker nog niet uit mijn hart.

Omdat ik niet kon kiezen op een baaldag.

Maandag was een leuke dag : veel werk kunnen verzetten, rustig in de bureau, ik van telefoon. Ja, zo ging ie lekker. Ondanks dat er 2 moeten werken voor Gent en er vele afwezigen waren.

Wat een verschil met dinsdag : zeer druk, ene die zes keer heel luid moest vertellen over haar reis, steeds hetzelfde tegen verschillende personen zodat ik zes keer hetzelfde gehoord heb. Ze deed ook niet werk, wat nog meer op mijn zenuwen werkte en ik al van 9 uur erge koppijn had. Mijn humeur kelderde en niets wilde nog lukken.

Woensdag was dan weer een verademing. Iedereen was lief en vriendelijk. Ik heb alle telefoons en bezoekers voor mijn dienst zelf gedaan en heb zelfs dossiers kunnen doen.

Donderdag was een echte baaldag ! Ik was beter in mijn bed gebleven ! Niets wilde lukken ! Zelfs een document afdrukken ging niet. Ik ben daar meer dan een half uur mee bezig geweest voor ik had wat ik nodig had, om dan, na nog een uur berekenen, te merken dat het niet nodig was, wat ik pas kon weten na de berekening. Faxen moest ook enkele keren herdaan worden. Stomme telefonische vragen, vele ook verkeerd doorgegeven. Bezoekers die niet bij ons moesten zijn maar ik moest wel naar beneden om het uit te leggen ! Ja, het was niet de onthaalbediende die het gewoon is, maar een vervangster die er, eerlijk gezegd, niets van bakt die haar best doet. Ik mag het niet doen omdat er teveel werk is in onze dienst …

Kort na de middag had ik een afspraak om met mijn Mia naar de keuring te gaan. Natuurlijk moet ik nog eens terug, of wat had je gedacht ? Ik had tenslotte een baaldag en dan gaat alles verkeerd, hé. De handrem, die ik nooit gebruik omdat ik Mia altijd in de eerste versnelling laat staan, doet het niet goed en de lichten geven geen licht meer genoeg omdat de kapjes ervoor vuil zijn aan de binnenkant. Ik mag pas volgende week donderdag naar mijn neef/garagist. Pff  !

Ik ben dan toch nog naar de Berca gereden want ik wilde nieuwe laarsjes. Ik had een bon van 10 euro korting en wilde die niet verloren laten gaan. 😉 Natuurlijk had ik eerst niet gekeken wat ik nog had. Ik wist wel dat ik enkele had weg gesmeten. Ik dacht om eens bruine te kopen, voor onder mijn bruine broek, en een natuurlijk nieuw paar zwarte.

De winkel was open ! Ik had half verwacht dat ik voor een gesloten deur zou staan, baaldag, weet je wel. Het probleem lag anders : ik zag paar na paar botjes die ik mooi vond ! Iedere laars had iets wat me aansprak : mooie hiel, ietske hoger, speciaal model, … Op een gegeven moment liep ik met 6 laarzen rond !

Ik heb dan van mijn hart een steen gemaakt en met ‘slechts’ 3 naar de kassa gegaan. Ik gaf mijn kortingsbon af en het begon al : het ene paar kwam daar niet voor in aanmerking. Ik moest aan 50 euro geraken of de bon was waardeloos. Gelukkig, de andere 2 paar waren samen iets meer dan 100 euro dus kreeg ik, al had ik maar 1 papiertje mee, 2 keer korting. Het paar dat niet in aanmerking kwam voor die bon hadden zelf een afslag van 40% ! Zo had ik 3 paar botjes voor 109 euro ! Hoera !

Thuis gekomen wilde ik er een foto van nemen voor hier. Na 50 foto’s heb ik het op gegeven : ik kreeg de kleuren niet goed. Pff ! Gelukkig heeft mijn schat er meer verstand van en kan ik ze hier toch tonen :

Het zijn dus geworden : blauw-grijs, beige en grijs. Geen zwarte en maar goed ook want ik heb er nog 2 paar in dat kleur …

Ik kan weer mijn voeten omslaan naar hartelust. Ik doe dat ook wanneer ik op blote voeten loop, gelukkig val ik zelden, maar nu zal ik er wel mooi uitzien, hé. Nu nog leren elegant te gaan of is het daarvoor te laat ? 😉

Zandsculptuur 2012.

We zijn er toch nog geraakt. Gelukkig hebben ze het verlengd tot het eind van de maand. Oef !

Ik had eerst niet veel zin om te gaan omdat ik dacht dat ze het niet beter konden doen dan verleden jaar. Verkeerd gedacht ! Het was alweer prachtig ! Nog beter, fijner, mooier, … dan de vorige edities.

Deze keer stapten we binnen in een ‘Sprookjeswereld’. Alle gekende figuren waren er alsook enkele stripfiguren. Heel mooi. De 2de ‘zaal’ was, volgens mij, veel groter dan vorige edities en dus was er veel meer te zien.  Buiten was een troon gemaakt waarop je kon zitten en poseren.

© Stippy

Er was, vooral buiten, hier en daar wat schade maar dat viel eigenlijk nog heel erg mee.

 

De zon scheen, het was warm maar niet heet, niet teveel wind, … kortom : ideaal. Een echte aanrader !

Spelen als een jonge deerne

en de volgende dag je leeftijd voelen.

Gisteren was het opnieuw ‘speelnamiddag’ met de vriendenkring van het werk van mijn schat. Het thema was dit jaar : water. Dat we nat zou worden was een gegeven. Gelukkig was het prachtig weer : lekker zonnetje en niet te warm.

Om 13u30 was het verzamelen geblazen aan de Zeescouts te Brugge. Daar kregen we te horen dat er 5 proeven waren : basketbal met een sponzenbal, een kelnerrace, knopen leggen, touwtrekken met bootjes en een echte bootrace. Ik zag het zitten.

In de eerste proef, basketbal, was het de bedoeling om de met water gevulde bal naar de overkant van het grasveld te krijgen en het water uit te persen in een emmer. De ploeg die het meeste water verzamelde was de winnaar. De tegenpartij moest de bal proberen af te nemen en uitpersen zodat het spelende team moest herbeginnen. De basketbalregels moesten toegepast worden.

© Stippy

Wij moesten als eerste spelen en de verdedigende partij was iets te ontstuimig : mijn schat zijn bril van zijn neus en hij bloedde, de mijne is ook enkele keren van mijn snoet gestoten en was ietske uit model. Gelukkig zonder erg.

Later moesten we verdedigen maar toen mijn schat uitviel met pijn aan zijn knie, konden we niet veel meer doen want zij waren echt groot en zwaar. Ook hebben ze een volle bal op mijn hoofd uitgeduwd. Ik was doorweekt !  😀 Het heeft me niet lang tegen gehouden al kon ik hen niet echt iets in de weg leggen.

Bij het 2de spel, de kelnerrace, moesten we plateau’s met bekertjes water doorgeven terwijl de tegenpartij ons probeerde het hinderen door tennisballen te gooien. Wat hebben we gelachen ! Ik vrees dat ik vaker de ‘man’ heb geraakt dan de bekers. 😉

© Stippy

De 3de proef bestond eruit dat we voorgetoonde knopen moesten na maken. We hebben hulp gekregen van iemand die er veel van kon en zo hadden we ze, als enige, allemaal juist. 🙂

© Stippy

De volgende proeven waren op het water. Eerst het touwtrekken : elke ploeg moest in een zodiac dat verbonden was met een touw. Om het eerst de andere over de lijn trekken. Omdat we dachten dat er stroming stond, moesten we dan van bootje wisselen en nog eens proberen. We hebben 2 keer verloren maar wel goed gelachen. We zagen hoe de andere teams ook sukkelden tot grote hilariteit van alle toeschouwers. 😀

© Stippy

De laatste test was een zodiac-race : om het eerst rond 2 boeien peddelen en je vlag planten in een emmer gevuld met zand dat op een aanleg steiger stond. Opnieuw hilariteit alom bij zowel de deelnemers als de kijkers. Er is niemand in het water gevallen toch is iedereen wel ergens nat geweest.

© Stippy

Wij spelen nooit om te winnen maar verliezen ook niet graag. We hadden geluk : we waren voorlaatste. 🙂

We hebben ons fantastisch geamuseerd en gespeeld als kinderen. Vandaag voel ik mijn leeftijd maar niets dat een Apranax niet kan verhelpen. 😉

Zo is het veel netter.

Verleden week was er een reklame in de Lidle : een schoenenrekje en een ladenkastje.

Een schoenenrekje had ik nog niet dus werden mijn schoenen en laarzen op de grond gesmeten gezet en deze van het verkeerde seizoen in een Kurverbox opgeborgen. Niet echt handig en zeer spin-vriendelijk, zo blijkt. Met de seizoenswissels moest ik steeds extra opletten voor die teveel-potige beesten. Brr !

Ook het ladenkastje was al geruimte tijd aan vervanging toe. Het was een ‘gekregen’ toen ik volledig moest herbeginnen, maar nu had het zijn tijd gehad.

Na het werk ging ik eens kijken of er nog te verkrijgen waren want meestal zijn die dingen al tegen 10 uur allemaal verkocht. Ik had geluk : van elk waren nog enkele exemplaren.

De doos met het schoenenrekje in de kar leggen ging zonder moeite. Het ladenkastje moest eerst enkele keren op de grond vallen. Of wat had je gedacht ? Toch heb ik het, met veel moeite en zonder mijn nagels te breken, in mijn auto gekregen.

Mijn schat heeft het schoenenrekje onmiddellijk in elkaar gezet zodat mijn schoeisel, eindelijk, niet meer op de grond moet wonen.

Eergisteren heeft hij dan ook het ladenkastje gemonteerd. Kijk eens hoe propertjes het is. Het mag gezien worden, hé.

Het oude kastje heeft hij boven onder de trap gezet, uit het zicht, zo kan hij er nog ‘dingen’ in opbergen. Hopelijk gebeurt dat vlug zodat het ook daar eindelijk eens opgeruimd raakt.

Heb ik al gezegd dat ik de liefste vent van heel de wereld heb ? 😉

Spijtig, heel spijtig !

Dit stond te lezen om onze lievelingssite : Moon Art Gallery !

Ze houden ermee op ! Ze stoppen ! Ze leggen het stil !

Dat is nu echt jammer !

Wij, en wij niet alleen, gingen geregeld kijken wat er te doen was in en rond Brugge.

Ook keken we uit naar wat zij vonden van optredens/voorstellingen waar wij naartoe geweest waren en er ook iemand van hen aanwezig was geweest. We waren het soms niet helemaal eens met hun recensies, maar het was met humor geschreven en als we heel eerlijk zijn hadden ze meer gelijk dan we willen toegeven.

Ze konden scherp uit de hoek komen maar nooit beledigend of unfair. Het was de waarheid zoals zij het zagen/ondervonden. Die daar niet tegen kan is maar een saaie, triestige piet !

Ook heel erg jammer voor mijn schat. Hij leverde altijd foto’s in ter publicatie of voor hun archief, wanneer we ergens rond Brugge naartoe geweest waren. Door te zeggen dat hij foto’s nam voor Moon Art Gallery mocht hij zijn toestel binnen brengen. Zo kon hij geruisloos en zonder flits zijn kiekjes trekken.

Ik kan begrijpen dat ze er de brui aan geven : steeds tegenwerkt worden, nooit enige vorm van subsidie krijgen, zelden door de onderwerpen gewaardeerd worden, … Tja, het mag een wonder heten dat ze het 10 jaar uitgehouden hebben.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Bedankt voor die 10 jaar en het gaat jullie goed !

Heb ik al gezegd dat ik het toch zo jammer vind ?

Vraag van de dag.

Gisteren was het zeer druk aan het onthaal. Er zijn 400.000 brieven verstuurd naar iedereen die een uitkering ontvangt als ‘schoolverlater’ ! Ja, zelfs voor ons doen (RVA) is dat een hele pak.

Natuurlijk belden er velen om meer uitleg te krijgen. Ook enkele over de vloer gehad. Eerst kon ik niet echt antwoorden omdat ik alleen zo’n brief gekregen had, zonder verder uitleg. Ik had niet echt de tijd gehad om de volledige inhoud te bestuderen dus heb ik meer uitleg gevraagd en gekregen van een collega die er alles over weet. Ik kon dan een deftig antwoord geven op de vele vragen.

Zo kwam het dat de telefoon net dat iets langer bezet bleef of ik het iets langer moest laten rinkelen omdat ik uitleg aan het geven was aan een bezoeker.

Toen er eindelijk een rustig moment was begon ik die gemiste oproepen terug te bellen om te vragen of ze hun vraag nog wilden stellen.

Zo gebeurde het dat ik iemand terug belde en die deed zeer vreemd aan de telefoon. Ik begrijp er niets van en begon juist ongeduldig te worden toen er een bezoeker naar me toe kwam met zijn gsm aan zijn oor. Ik hoorde hem, in stereo, zeggen dat ik naar hem aan het bellen was ! Toen pas zag ik dat iedereen aanwezig het door had en ik niet ! Ja, we hebben goed gelachen !

In de late namiddag was het minder : een man die vraagt, roept eigenlijk, om ‘Barbara’ te spreken, dat het zeer dringend was, dat ik hem niet aan het lijntje moest houden, dat hij daar maandag geweest was bij ‘Barbara’ en hij haar terug wilde spreken ! Ik zei dat er niemand bij ons werkte die zo noemt. Was hij zeker dat hij bij ons geweest was ? Hij ontplofte bijna : natuurlijk was hij bij ons geweest ! Natuurlijk had hij ‘Barbara’ gesproken ! En ik moest niet de zot met hem houden ! Teneinde raad vraag ik zijn naam en telefoonnummer en zeg hem dat ‘Barbara’ hem zal terug bellen. Met de hulp van een collega vinden we hem terug in het registratiesysteem van het onthaal. Hij was op dinsdag langs gekomen en die ‘Babara’ is de samentrekking/verbastering van de naam van een collega. Ja, daar hebben we, achteraf, ook goed mee gelachen !