Brit Floyd.

Ik zou me beter bezig houden met ‘mijn’ quiz, ttz. op het werk hebben we het WB Café. Dit zijn enkele mensen, waaronder ik, die zo nu en dan eens iets organiseren in ons gebouw. Zo hebben we verleden jaar oa. een ‘bordspelletjesavond’ gehad en rond Valentijn een ‘romantisch’ etentje verloot tussen de collega’s. Dus na de zomer had ik het lumineuze idee : ‘Waarom doen we niet eens een kwiske ? Ik
zal wel voor de vragen zorgen en regelen jullie de rest.’ En ja, er is al veel klaar maar nog niet alles en de quiz is volgende week al. En een hele vrije namiddag spelletjes spelen op de laptop, zo gaat het ook niet vooruit, hé.

Maar ik dwaal af.
Ik wilde het eigenlijk hebben over wat we gisteren mochten beleven in het Kursaal te Oostende. En een belevenis was het zeker : de schitterende tribute-band Brit Floyd. Ze speelden een enig concert in België en wij waren erbij ! Hoera ! Het was alsof ik de Pink Floyd-platen hoorde maar dan live gebracht met een prachtige lichtshow erbij en gebruik makend van originele en nieuwe filmkes. Ze hadden het leuk opgevat : een film toon een plaat die wordt opgelegd en zij spelen dan die zijde live. Ik had gehoopt dat ze goed waren maar nooit gedacht dat ze zo goed zouden zijn !

tn_IMG_0281 tn_IMG_0295 tn_IMG_0405 tn_IMG_0454 tn_IMG_0479 tn_IMG_0561

Dat heb je met tribute-bands : de meeste spelen zoals het op de cd staat, terwijl de echt bands de cd live brengen. Beide vind ik, als ze goed uitgevoerd zijn, leuk om te horen en mee te maken.
Dus : hou de naam in de gaten, jullie even grote fans van Pink Floyd als ik, want als ze nog eens in de buurt zijn, ga ik zeker nog eens genieten !

En hoe Nory het stelt ? Ze is nog steeds mijn lieve schat, eet goed, speelt veel, is al goed gegroeid, wil naar buiten maar mag niet, komt al beter overeen met Kira en is niet verwent …NIET zeg ik je ! 😉
Hier foto’s om jullie te overtuigen.

DSC_0012 DSC_0020 DSC_0021 DSC_0031 nog wachten samen eten 2

De tijd gaat vlug voorbij …

maar toch niet vlug genoeg. Pas vanaf donderdagmiddag mag/moet het terug trager gaan …

Na dat we onze kleine Nory ontmoet hadden zijn we vlug door gereden naar Kneistival. We waren net op tijd voor het optreden van Les Truttes. Ik wilde persé hun nieuwe show ‘Blauw’ zien. We werden niet teleurgesteld. Ook niet de vele fans van Milk Inc., die er al stonden want die zouden na hen zou optreden.

Les Truttes brengen covers, maar op een zeer eigen manier, in verschillende stijlen. Ze weven de hits naadloos aan elkaar met zelfs hier en daar een zin van een ander liedje tussen. Je moet het maar doen om zonder overgang te gaan van ‘Paradise by the dashboardlight’ naar ‘I will always love you’. Ze brachten hard rock, funk, punk, ballades, … En hun mimiek erbij ! Schitterend ! Wanneer je de kans krijgt om hen te zien : niet aarzelen en doen !

Toen zij klaar waren was ik emotioneel zo uitgeput dat ik afscheid heb genomen van de vrienden en ben ik net buiten de Put gaan zitten. My feet were killing me (what else is new ?) en ik moest me inhouden om niet te huilen. Ik heb daar gewacht tot mijn schat klaar was met foto’s nemen van Milk Inc. en we zijn naar huis gegaan. Daar kon ik mijn tranen de vrije loop laten.

De rest van Kneistival heb ik aan me laten voorbij gaan. Mijn schat is nog 1 keer alleen geweest. Ik zag het niet zitten om buiten te komen …

Hij heeft me wel kunnen overtuigen om mee te gaan naar Billy Bragg op de Burg. Dat er nog een voorprogramma was, heeft hij er niet bij gezegd. Toen we met de fiets aankwamen en onze positie voor het podium innamen, zag ik het en I was not amused ! Gelukkig waren Douglas Firs wel goed. Een jonge bende uit Gent met eigen nummers. Ze moeten nog een beetje groeien, maar ze doen dat nu al goed genoeg om Klinkers te mogen openen.

Billy Brag was zoals we gehoopt hadden heerlijk ! Een ouderwetse, Britse protestzanger met schitterende bindteksten. Hij was tegen Tatcher, is pro ‘Union’, wil verandering en zegt ons dat ons eigen cynisme onze grootste vijand is en we 1 mens per keer moeten overtuigen. Good on him ! Wat ik de beste vond : hij was in Seattle (en neen, niet alle Amerikanen zijn dom en ‘ignorent’) toen ze probeerden om same-sex-mariages (homo-huwelijk is te beperkend) en ‘dope’ te legaliseren. Ze hadden een sterk argument want in het Boek Lividicus staat letterlijk : ‘When two men lay together, they must be stoned’. Tja, daar kan je niet tegen op, hé. Ja, ik heb me zeer goed geamuseerd ondanks dat ik heel de tijd pijn had aan mijn voeten. Ik, met mijn ezelspoten ook ! Pff !

De week op het werk is gevlogen want ik heb elke dag het onthaal gedaan. Time flies when you’re having fun. Ik blijf het graag doen.

Ik blijf er versteld van staan dat zoveel mensen naar ons komen of bellen met vragen die absoluut NIET voor ons bestemd zijn ‘in de hoop dat wij het wel zullen weten’. Ik probeer hen dan zoveel mogelijk in de goede richting te sturen. Ook veel mensen die het verschil niet kennen tussen de RVA en de VDAB. Neen, je moet niet bij ons zijn om je in te schrijven na je studies of na een tewerkstelling, voor een (beroeps)opleiding moet je ook niet bij ons zijn. Wij weten niet hoeveel vakantiedagen je (nog) hebt, ook zien wij niet als je een (nieuwe) tewerkstelling bent begonnen. Voor geschillen tussen werkgever en werknemer moet je elders zijn en al zeker als je geen uitkering aanvraagt. Alle vragen betreffende je pensioen, kinderbijslag of belastingen moet je bij de betreffende dienst gaan vragen. Wij hebben daar geen zicht op en durven daar geen informatie over geven. Ook al : onze eigen reglementering is zodanig complex geworden dat we ons dat niet aantrekken en zijn zelf geen vragende partij.

Ik verwacht volgende week nog 3 dagen mensen te registreren (iedereen die bij ons binnen komt moet geregistreerd worden. Waarom ? Voor de statistieken, zeker ?) om hen dan te zeggen dat ze verkeerd zitten. Ik geef wel uitleg en zeg waar ze wél moeten zijn en waarom.

Voor donderdagvoormiddag heb ik gevraagd om geen onthaal te moeten doen want ik wil stipt om 12 uur vertrekken om Nory op te halen en zal daardoor veel te zenuwachtig zijn …

Nathalie Meskens in concert.

Wie kent haar niet ? Danni Lowinski, Mag ik u kussen ?, Tegen de sterren op, De allerslimste mens ter wereld, De neus van Pinokkio, David, Kaat en Co, haar rol in Blinker, de film Code 37, won al verschillende Televisie Sterren, … Altijd met een glimlach, altijd vriendelijk. Ja, acteren kan ze zeker wel.

Maar wie wist dat ze ook kan zingen ? Gisteren bracht ze ‘liedjes die ze stiekem zelf had willen schrijven’ in de Stadsschouwburg.

Ik wilde wel eens zien wat deze vrolijke dame daarvan bakt. En ook of ze echt zo sympatiek is als op het scherm. Ewel, in 1 woord : JA ! Op beide vragen.

Bijna 2 uur hebben we genoten van haar prachtige stem, goede muzikanten en gelachen met haar ‘onderonsje’ tussen het publiek en haarzelf. Zoals ze zelf zei : ‘De kans is zo klein dat we met z’n allen nog eens samen zullen zijn en dus is dit de ideale gelegenheid om elkaar te leren kennen.’ Ze stelde vragen en wij mochten ook vragen stellen. ‘Liefst tussen de liedjes en niet tijdens, want dat zou een beetje ambetant zijn.’

Tussen 2 liedjes in werden we prima onderhouden door bijna een stand-up voorstelling, wat het talrijke publiek zeker kon smaken.

  • Ze kon het appreciëren dat sommige de moeite gedaan hadden om zich ‘op te kleden’. Ze had dat ook gedaan want ze had een open rug, enfin, haar kleedje.
  • Zoals iedereen vond ze het een mooie zaal – omhoog kijkend. Niet voor de muzikanten – daar was het veel minder. Zelf is ze met verbouwingen bezig. Een extra Velux is niet mogelijk? Moet je dit hier eens zien …
  • Ook de laatkomers werden aangesproken : ‘Geen parking gevonden ?’ tot hilariteit van iedereen.
  • Het opbod van het langst gehuwd zijn werd gewonnen door een koppel die al 39 getrouwd waren. Niemand aanwezig deed beter. Zelf is ze 6,5 jaar gehuwd (met Jeroen Van Dyck – David, De vijfhoek).
  • Op haar hurken zitten deed pijn aan haar voeten wegens de hoge hakken dus ging ze maar op haar kont zitten. Net zo gemakkelijk.
  • Waarom haar muzikanten zover naar achter stonden ? Omdat de piano van het concertgebouw is en, in geval van brand, er een brandgordijn naar beneden komt en die piano daar achter moet staan. Dat zij en wij in de vlammen zitten, is blijkbaar niet zo erg.
  • We zeggen niet vaak genoeg ‘Ik zie je graag’ en daarom moesten we tijdens het volgende nummer elkaar strelen : rechts streelt links. Ze keek toe of we het wel degelijk deden. Zelf ging ze elke muzikant een knuffel geven en kietelde de drummer.
  • Ze vroeg of er gelovige mensen aanwezig waren. Die konden misschien de zaal verlaten voor het volgende nummer : Randy Newman – God’s Song. Prachtig !
  • Er waren cd’s te koop. ‘Ze schuiven voor 10 euro. 1 euro voor goed doel, de rest verdelen we onder elkaar om nieuwe iPads en zo te kopen.’
  • Ze wilde weten welke speciale bieren in Brugge werden gemaakt. Zelf drinkt ze liever een witbier. Brugs Tarwebier werd geroepen. Dit klinkt als ingrediënt ipv de naam. Wie ook een streekbiertje lustte was Amy Winehouse. Zeer mooi.
  • Ze morst wat water en laat haar pianist het opkuisen. Wanneer hij klaar is, morst ze meer : ‘Mensen zien werken is toch leuk, hé.’ Hij neemt dan nog maar hier en daar het stof af.
  • Ze bracht een zeer aparte, mooie trage versie van een liedje en vroeg, voor een zoen, of iemand de titel en de originele uitvoerder wist. Na de song riep ik het juiste uit en had gewonnen !

tn_IMG_0675 tn_IMG_0739

Enkele van de liedjes die ze in haar eigen, speciale manier gebracht heeft :

  • Mad about the Boy – Dinah Washington
  • Someone like You – Adele
  • God’s Song – Randy Newman
  • Back tot Black – Amy Winehouse
  • Ain’t no Sunshine – Bill Withers
  • Fast Car – Tracy Chapman
  • Liberian Girl – Michael Jackson (dacht dat het over haar ging : Librarian girl, als dochter van een bibliothecaresse – daarom is ze zo slim- en Michael Jackson kent haar en is verliefd op haar ! Tot ze ouder werd, natuurlijk …
  • Dirty Old man – The Three Degrees (Gewonnen !)
  • Crazy – Gnarls Barkley
  • Rolling in the Deep – Adele

Stuk voor stuk pareltjes en schitterend gebracht. Ze heeft een stem als een klok, wanneer ze dat wil, maar kan ook zeer gevoelig zingen. Ja, deze dame kent er wat van !

tn_IMG_0793 tn_IMG_0829

We waren nog naar de foyer aan het gaan toen de backingzangeres en de pianist ons voorbij liepen. Toen we in de foyer aan kwamen was ook Nathalie er al, druk aan het signeren, een goed woordje tegen iedereen en poseren. Ze hebben geen tijd genomen om eventjes ‘tot zichzelf’ te komen, zoals de meeste artiesten wel doen. Het was zeker geen moeite voor haar om met iemand op de foto te gaan, een simpele vraag volstond. Ze bleef lachen en tekenen ook al duurde het bijna een uur. Haar schoenen had ze uit gedaan en stond blootvoets te grappen.

Ja, ook ik heb een cd gekocht en heb ook mijn winnende zoen gekregen. Ze was zelfs bereid om nog eens extra te poseren voor mijn schat.

tn_IMG_0837

tn_IMG_0839

Conclusie : deze dame is zeer lief en kan zingen als een nachtergaal ! Jammer dat ze nog maar 1 optreden doen want ik zou zeggen : Ga dat zien ! Zeker onthouden voor wanneer ze nog eens ‘op de baan’ gaat. Wij zullen het zeker in de gaten houden zodat we er nog eens bij kunnen zijn.

Yamato.

Gisterenavond, Stadsschouwburg.

Of ik daar naartoe wilde gaan ? Ik dacht : op trommels slaan. Wat is daar nu aan ? Je kan er toch maar op bonken, hé. En het is niet dat het deze zijn die alleen in een lendedoek staan kloppen. Geen schuddende billen … Maar goed, ik wil ze wel eens zien. Hopelijk kom ik niet buiten met koppijn.

Voor de voorstelling werd uitdrukkelijk gezegd geen foto’s te nemen en dus hebben we dat ook niet gedaan. Ja, zo zijn we wel, een simpele vraag volstaat.

Er werd geprojecteerd dat ze al sinds 1993 aan het touren zijn. Dan zijn ze al 20 jaar op de baan. Goed voor hen.

Jongen mensen, in traditionele klederdracht, vlogen het podium op en begonnen op verschillende trommels te slaan. Ze sloegen lang en hard, in verschillende ritmes, luider en stiller, in perfecte eenheid. Mooi. Prachtig. Dat was het dan zeker ? Nu more of the same ?

Er waren enkele zeer enthousiaste mensen in het publiek en die lieten zich horen tijdens het applaus. Echt ?

Dat was echter nog maar een voorsmaakje. Wat we de volgende 45 minuten, tot aan de pauze, te zien kregen was echt indrukwekkend : om op die grote trommels te slaan terwijl je buikspieren opgespannen zijn, het samenspel, de humor, bijna geen moment die arme armen kunnen rusten, … hun spieren zijn niet verkregen in de gym ! De meisjes deden niet onder voor de jongens.  Ik was verkocht !

Na de pauze hadden ze een  jeans aan en t-shirt met daarop ’20 jaar on the road’. Dit werd hoogstwaarschijnlijk verkocht na het optreden. Opnieuw werden er trommels aangesleept of gedragen, speelden ze erop in perfecte harmonie, en vooral met zoveel goesting ! Hun glimlachen werkten zeer aanstekelijk. Je moet het maar doen : 3 jonge mensen met elk een stel kleine handcimbaaltjes die ons intertainen terwijl de trommels herschikt worden achter het gordijn.

Toen ik dacht niet meer verbaasd te kunnen worden, bedankte een van hen ons in het Nederlands ! Zijn uitspraak was beter dan dat van vele Walen. Iets later sprak een ander in perfect Engels. Halverwege zei hij : Sorry I talk so long, but I continue … Hilariteit alom.

Ze brachten ‘Leve België’ en betrokken ons meer en meer in hun spel. Iedereen deed met veel plezier mee.

Die laatste 50 minuten waren om voor we er erg in hadden.

We fietsten naar huis zonder hoofdpijn maar met een grote smile op onze snoet. Een echte aanrader !

Chi Coltrane.

Gisterenavond, Stadsschouwburg.

Mijn schat was zeer verwonderd dat de Stadsschouwburg niet uitverkocht was. Ik niet. Ik herkende naam ook niet. Het was maar toen hij liedjes van haar liet horen dat ik zei : ‘Ja ! Natuurlijk gaan we er naartoe ! Haar wil ik zeker bezig zien.’

Ze zou om 20 uur beginnen en was bijna 20 minuten te laat. Was ze de moeite van het wachten waard ? Heel zeker ! Ze heeft ons getrakteerd op 2 keer bijna een uur prachtige muziek met schitterende songs.

Deze 65-jarige pianiste heeft nog steeds haar zeer krachtige, speciale stem. Daarmee bracht ze soms tranen in onze ogen om dat in het volgend nummer de rillingen over onze rug te laten lopen. Het was genieten van de eerste noot tot en met de laatste !

tn_IMG_0482 tn_IMG_0435

Ze werd enkel begeleid door een drummer, die de backingvocals deed, en een bassiste die ook, in sommige nummers, de contrabas bespeelde.

tn_IMG_0333

tn_IMG_0330

Het was duidelijk dat ze het goed met elkaar konden vinden. Beide kregen hun plaats in the spotlight en mochten een solo spelen aangemoedigd door de dame herself..

tn_IMG_0355

Ze hebben bekende en, voor ons, minder gekende nummers gebracht. Toch waren het allemaal pareltjes !  De alom gekende zijn natuurlijk : Go Like Elijah, You Were my Friend, I’m Gonna Make You Love Me, Thunder & Lighting, … De voor mij ongekende : Whoever You Told, Feelin’ Good, What’s Happening to Me, It’s not Easy, Halleluja, Slow Driver, … konden me meer dan bekoren.

Wat mij bijzonder geraakt heeft is : ‘Yesterday, Today and Forever’. We moesten denken aan een goede vriend die we uit het oog verloren hadden of aan iemand die overleden is. “Yesterday, today and forever/I’ll remember you/I’ll forget you, never …/A friend so faithful and true/And if I make it to Heaven someday/You know I’ll be looking for you/Yesterday, today and forever/I’ll be loving you”… Zeg nu zelf : met zo’n mooie tekst kan er toch geen oog droog blijven.

Haar typisch Amerikaanse manier om de liedjes aaneen te praten, was leuk om te horen. Het deed ons zo denken aan B.J. Scott.

Dat ze oprecht genoten had van ons gezelschap bewees ze door nog een extra bisnummer alleen te spelen. ‘I’m having a hard time saying goodbye to you.’, was haar excuus. Wij vonden het helemaal niet erg.

Zeer korte tijd was ze na het optreden in de Foyer om te signeren. Ze had een woordje voor iedereen die een cd, dvd en/of een t-shirt onder haar neus stak zodat ze er de naam van de eigenaar en haar krabbel op kon zetten. Telkens nam ze nederig de komplimenten in ontvangst en zei dat ze het ook leuk gevonden had.

tn_IMG_0493

tn_IMG_0499

Op de fietsrit terug naar huis hebben we nagenoten van dit schitterend optreden. Dit was zeker de moeite waard om uit mijn zetel te komen !

The Duke Ellington Orchestra.

Zondag namiddag Stadsschouwburg.

Het orkest van Edward ‘The Duke’ Ellington, componist van meer dan 5000 songs en vernieuwer, wordt momenteel geleid door zijn kleinzoon en dat wilde we zien.

Het was de eerste keer, maar we hadden de tijd volledig verkeerd ingeschat. Kwam het door de vele toeristen of door de foorgangers ? Geen idee, maar we waren net op tijd. De 12 blazers, de contrabas speler, de drummer en een pianist kwamen op van het ogenblik dat we uitgeblazen waren. Bedankt om op ons te wachten. 😉

Ik had niet echt een idee wat we te horen zouden krijgen maar verwachtte ballroom of swing met hier en daar een ouwe musical-song ertussen. Niets van dien aard. Het werd jazz. Ik moet toegeven dat ik geen grote fan ben van dit genre. Dus dat viel tegen.

De kleinzoon was er niet …

De microfoon van de pianist, die de liedjes aan elkaar praatte, stond niet luid genoeg dus begreep ik amper een woord van wat de man zei. Bummer want blijkbaar was het soms grappig.

Tijdens de liedjes kwam er telkens een ‘solist’ naar voor om te spelen en nadien werd die persoon met naam genoemd zodat hij een extra applaus kreeg. Zo bleven we bezig, natuurlijk. Sommige van die ‘solisten’ vond ik niet zo goed. Allen samen klonken ze wel schitterend.

De gast-zangeres, Kristen Cornwell, zong zeer mooi. Jammer dat ze al na 3 liedjes kon beschikken.

Dat die ‘rijpe’ oude mensen opnieuw voor ons zaten te stinken (letterlijk !) deed mijn humeur onder nul zakken. Het is moeilijk genieten van de muziek of in je handen klappen wanneer je een nat zakdoekje met citroengeur onder je neus moet houden zodat je niet gaat overgeven (letterlijk !). Als ze nog eens daar zitten, vragen we andere plaatsen ! Zeker weten !

Kortom : het optreden viel wat tegen, maar de oliebollen die we erna gegeten hebben smaakten des te beter.

tn_IMG_8935-001

Vikings on Bicycles.

Foyer Stadsschouwburg, 25 april jl.

Noel Van Oyen (Sint James, Ivy & the Teachers, Sprouts Utd., Picco Bello, Babytalk, Split Window, Skov, Dev Rabbit) heeft een nieuwe band en wilde die voorstellen in stijl. Wij, en nog 100 andere, waren erbij.

tn_IMG_7829

Het eerste deel was een soort tribute met oude songs en covers. Er waren gastzangers en -muzikanten. Het was een reis down memory lane.

Er werd prachtig gezongen, mooie muziek gebracht, grapjes tussenin, … dit alles tot groot genoegen van allen aanwezig. Het was duidelijk dat er op het podium evenveel genoten werd als ervoor. Het podium was net groot genoeg maar eigenlijk soms net iets te klein om iedereen een deftig plaatsje te geven.

Noel, Geeraard De Groote en Jan De Vos begonnen. Daarna was het een komen en gaan van verschillende zangers en muzikanten : Nicole (zangeres bij Vagantis Morborum), Chris Claeys, Sam Claeys, Ralph Bonte (Hideaway), Günther Groth (gitaar), Gino Claeys (drum), Carlo Van Belleghem (bas), Julian Alcock (bas), Youri Slabbinck (toetsen), Katrien (zang), …

tn_IMG_7843 tn_IMG_7846

Om vader (Chris) en zoon (Sam) Claeys voor het eerst samen te zien zingen was buitengewoon. Ook de song van Geeraard De Groote en ‘zijn’ madam was mooi. ‘Summertime’ werd zeer gevoelig gebracht. ‘House of the Rising Sun’ was bijna beter dan het origineel. Ik had zin om ook mijn ogen te sluiten zoals Carlo en te genieten van de prachtige muziek.

tn_IMG_8001

The best of the Bruges best was aanwezig !

Na de pauze was het tijd voor de Vikings on Bicycles bestaande uit : Henk Van Hee, Noel Van Oyen, Jan Van Acker, Jouri Slabbinck, Julian Alcock, Gino Claeys, Geeraard De Groote, Peggy Slingeneyer. Het werd een muzikale trip rond songs van Noel in samenwerking met Phillippe Lefief. (Naderhand zei Henk dat er vele songs van zijn hand waren.)

tn_IMG_8147

Het was een schitterende avond met een mix van Rock en Blues. Ik dacht zelfs Pink Floyd te horen. En dat we genoten hebben !

Een nieuwe Brugse Superband is geboren !

Ik hoop dat we ze nog veel aan het werk mogen zien. Het zal telkens weer genieten worden.

Op deze noot doe ik een voorstel aan onze Burgemeester en de mensen van het Cactusfestival :

Waarom niet de vrijdagavond voorbehouden aan Brugse groepen ? Onder de noemer : ‘Bruges Got Talent’ moet dat te doen zijn. Er zijn er meer dan genoeg die goed genoeg zijn om op het Cactuspodium te spelen : Dirty Laundry, Hideaway, Weiland, Vienna, The Ego, … Laat de voorlaatste ‘Cowboys & Aliens’ zijn, de laatste ‘Vikings on Bicycles’ en laat ze afronden met iedereen die samen speelt en zingt. Ze doen dat nu toch al …

Hou de inkomprijs laag (minder subsidies nodig dat naar andere kan gaan), die mannen zullen toch bijna gratis spelen omdat ze blij zullen zijn om te mògen spelen, en haal de winst uit de drankverkoop. Succes verzekerd !

De Dolfijntjes XL

Ze bestaan 20 jaar en wilden dat vieren met een tournee. Het eerste optreden/try-out was gisterenavond in de 4AD te Diksmuide en wij waren erbij !

Mijn schat had ervan gehoord of het ergens gelezen. Ja, hij zoekt/vind zoiets zeer vaak want daar houdt hij zich mee bezig. Ik klaag niet. En dus hebben we direct 2 tickets gekocht. Toen herinnerde ik me dat mijn vriendin en haar man ze ook eens wilden zien. Ik dus gebeld en ja, ze zagen het zitten dus nog 2 tickets gekocht. Toen mijn andere vriendin ervan hoorde wilde ze ook mee met haar man. Nog 2 tickets erbij. Toen belde de eerste vriendin of ik er nog aan 2 kon geraken want haar broer en lief wilden ze ook wel eens zien. Zo waren we opeens met 8 !

We zouden elkaar daar zien en elk met onze eigen auto gaan. Niet echt ecologisch, I know, maar wij roken in de auto – zij niet, de ene moest langer werken, de 3de auto zat wel vol.

Mia en Bob hebben mij daar feilloos naar toe gebracht, zonder omrijden, deze keer. Een grote parking om de hoek.  Een klein halfuurtje na vertrek stonden we aan de deur. Natuurlijk waren wij ruim op tijd en hadden zo nog tijd om ene te drinken voor het voorprogramma ‘Steven H’ zou beginnen. De Rodenbach was lekker.

We waren nog onze rit aan het bespreken toen de vrienden ook binnen kwamen. Er werd nog ene gedronken, de tickets werden terug betaald al bleef ik maar zeggen dat het niet moest, er werd gebabbeld en gelachen.

IMG_7052

Toen Steven H begon is mijn schat foto’s gaan nemen. Wij bleven waar we waren : hiphop-rap is niet echt ons ding. Nog meer drank, gebabbel en gelach.

tn_IMG_7155

Opeens was het 22 uur en we gingen naar de zaal. Die stond al goed vol maar ik laveerde me tussen de mensen tot we bijna vooraan konden staan. Zo was het goed.

En of het goed was !?! Ze waren schitterend ! Ze hebben enkele nieuwe nummers gebracht maar natuurlijk ook ouwe bekende. Voor Wim Opbrouck is het een kleine moeite om iedereen te laten meedoen. Wat we ook graag deden. ” ’t Zoad van ne moat kan geen kwoat ” werd oorverdovend mee gebruld. Maar ook “Vraag het aan … (de naam van hun manager)” en  “Everybody likes to play with Dick (de drummer noemt zo)”.

Wim Willaerts, of Cindy voor de vrienden, bespeelde zijn accordeon alsof hij ermee geboren was. Dick Van Hoegaarden sloeg bijna zijn drum aan stukken, Marc Hollevoet was subliem op de gitaar en Luc Byttebier stond duidelijk ook te genieten met zijn basgitaar. De XL-blazers en de extra percussionist maakten het plaatje volledig.

tn_IMG_7258 tn_IMG_7308

tn_IMG_7648 tn_IMG_7381

Ze hebben zich zeer aan hun playlist en het script gehouden, wat ik wel een beetje jammer vond. Gisteren waren ze een beetje te braaf : geen onmogelijke medleys. Ik heb liever dat Wim Opbrouck de Dolfijntjes mee neemt naar andere liedjes tijdens hun liedjes. Daarom dat ik ze zeker nog eens wil terug zien op het einde van hun tournee.

Mijn schat had een fotoalbum voor hen gemaakt met foto’s van de laatste 20 jaar. Dat mochten we achteraf, backstage, afgeven. De Wimmen waren er zeer tevreden mee. We kregen spontaan een knuffel en ik een zoen. Ik heb eventjes staan praten met Wim Willaert over zijn rol in ‘Wolven’ (Op je lijf geschreven ? Niet echt. Pff! – Wist ik wel. Dat bewijst welke goede acteur je bent !) en met ‘grote’ Wim over zijn ‘Nero’, dat hij zo de wereld van ‘echt’ theater voor me geopend heeft. Onze complementjes namen alle groepsleden dankbaar in ontvangst. Ze vonden ons ‘de fotografen’ zo lief dat we prompt elk een elpee kregen dat door iedereen gesigneerd werd. Ik sta telkens verwonderd hoe lief en down-to-earth die gasten zijn. Niks kapsones, geen dikke nek te zien ! Toen we weg gingen, kregen we nog een knuffel een zoen van de Wimmen. Met een ‘tot de volgende’ gingen we terug naar de bar om nog ene met de vrienden te drinken, maar die waren al weg. Tja, het was al ruim na middernacht en zij moeten vandaag werken …

Mia en Bob hebben ons vlot terug thuis gebracht. Vlug nog de poezen eten en een streel gegeven en wij gaan slapen. Moe maar zeer, zeer gelukkig !

De Nieuwe Snaar, Koñec.

Gisterenavond in de Stadsschouwburg te Brugge, Koñec wat ‘einde’ betekent. Zeer toepasselijk want dit is hun 12de show en tevens hun laatste.

We hadden er al enkele gezien en wilden deze zeker niet missen, dus had mijn schat kaartjes bemachtigd zodat we erbij konden zijn. Hoera !

Het begon alweer goed : we waren nog niet in de zaal toen we werden gevraagd geen foto’s te nemen tijdens de show. We probeerden uit te leggen dat er zonder flits getrokken werd vanop onze stoel, dat het niet zou storen, dat we alle eerdere optredens al getrokken hadden, … Maar het mocht niet baten : geen foto’s. Jammer maar het zij zo.

Mijn schat was nog aan het morrelen en pruttelen, toen ik iemand op het podium de instumenten zag nazien. Ik schoot uit mijn stoel en probeerde zijn aandacht te trekken. Hij zag me maar kwam niet. Dju. Groot was mijn verbazing toen hij opeens uit een zijdeur kwam. Ik vroeg hem of hij aan Jan (De Smet) wilde vragen of we toch foto’s mochten nemen en gaf hem een afdrukje met foto’s van hun vorige show mee.  Opnieuw vermeldde ik dat we zonder flits vanop onze plaats wilden trekken. Hij zou terug komen, zei hij. En ja, net voor het zou beginnen kwam hij terug met de melding dat het mocht ! Joehoe ! Ik kreeg prompt een klinkende zoen van mijn schat en daar was het mij natuurlijk om te doen. 😉

De show was schitterend ! Ze begonnen zeer sober met ‘De fotografie’, ik kon een glimlach niet onderdrukken, wat al vlug uit draaide naar hun gekende manier van doen. Wat we te zien kregen waren uitstekende muzikanten, goede zangers, een grote portie humor en acrobatie.

Ze bespelen elk instrument alsof ze ermee geboren zijn. Of het nu onderste boven is, in een betonmolen, een (electrische) gitaar, een trompet, een mandoline, een tamboerijn, … alles klonk perfect.

Ook al hebben ze deze persoonlijk bloemlezing uit hun 30-jarige geschiedenis al vele keren gebracht, toch oogt het fris. Oude acts en liedjes in een nieuw jasje en je zou denken dat je het voor de eerste keer ziet/hoort. Je moet het maar kunnen.

Deze oude rakkers zijn tussen de 52 en de 60 jaar en spelen nog steeds alsof het hun eerste optreden is : met veel plezier en goesting. We werden enkele keren verzocht om terug te roepen of mee te zingen. Wat we dan ook graag deden, in grote getale want er was geen zitje meer vrij.

We hebben onze ogen weer uitgekeken, gelachen en vooral genoten en dat 130 minuten lang !

Achteraf kwamen ze het boek ‘Het verhaal van De Nieuwe Snaar’ dat Kris De Smet heeft geschreven signeren. Natuurlijk moest ik er een hebben. Mijn liefste had graag de dvd van de show gehad. Samen 36 euro, daarvoor laten we ons niet kennen, hoor. Terwijl Jan zijn krabbel zette bedankten we hem dat we mochten foto’s nemen. Hij zei dat hij er niets van gemerkt had en ‘Zo moet dat zijn, dus graag gedaan.’

Blij met wat we gezien hadden, het compliment en onze aankopen zijn we naar huis gereden. Het was een prachtige avond geweest.

Hier enkele foto’s :

tn_IMG_6782 tn_IMG_6794

 

tn_IMG_6815 tn_IMG_6822

 

tn_IMG_6856tn_IMG_6863

 

Hier en daar zijn nog kaartjes te koop dus haast je en probeer er een te bemachtigen want het is meer dan de moeite ! Vlug, vlug, je moest al aan het zoeken zijn !

Urbanus Zelf.

Gisterenavond was Urbanus in het concertgebouw en wij waren er ook. Wij niet alleen, natuurlijk, maar toch zat het niet nokvol. Strange.

Ik had hem al eens gezien tijdens een Humo’s PopPoll de luxe, enkele jaren geleden. Toen was zijn aandeel maar kort. Te kort vond ik, dus was ik maar al te blij toen mijn schat afkwam met tickets voor zijn nieuwe tournee.

Het zou een ‘Best off’ worden. Nog beter !

Hij begon met te vertellen hoe hij naar een oude video van zichzelf zat te kijken en de lachband miste. ‘Nu weten jullie waarom ik terug optreed.’, ondertussen een gebaar makende naar zijn binnenzak. De toon was gezet.

De bindteksten tussen de liedjes zijn eigenlijk sketches, zoals jullie weten, maar voor mij was het nieuw. Ook zijn visuele grappen waren schitterend : een gitaar die uiteen valt, een draaimolentje waarop hij ‘Rikke Tikke Tik’ bracht, een hoerenkotje waarin hij ‘Liedje van de Spoorweg’ zong, een ander draaimolentje voor ‘Hittentitten’, de selder die in bloei staat, …

Ik wist niet dat hij zo’n taalvirtuoos was. We mogen niet meer spreken van een ‘dwergneger’ wegens politiek incorrect. Dat moet nu ‘verticaal minder begaafde anders gepigmenteerde mens’ zijn. De Walen, de Kerk(fabriek), allochtonen in en rond Brussel, politiekers, pedofielen, … allen kregen ze een veeg uit de pan. En wij maar lachen, gieren, brullen.

Ook wist ik niet dat hij zo goed gitaar kon spelen. Zo nu en dan dacht ik dat hij een ander liedje speelde dan welke hij aan het zingen was, maar telkens kwam het weer goed. Buiten die ene keer dat hij de verkeerde strofe inzette, zich corrigeerde en dan 2 keer dezelfde strofe zong. ‘Maar alleé, dat liedje duurt al zo lang en dan zing ik nog verkeerd ook zeker !’

Ik kende niet alle liedjes maar vond ze allemaal even prachtig.

Pas nadat hij ‘Ge moogt naar huis gaan …’ had ingezet, hielden we op met applaudiseren.

 

Voor wie eens goed wil lachen : allen daarheen !