Ik mag toch nooit (lang) gelukkig zijn …

Het meest onvoorstelbare is gebeurd : Mijn lieve, kleine Neelix de Pruts is niet meer !

 

Poseren kan het ook al.

 

Sedert de dood van Toyah was ik altijd zeer ongerust wanneer de kleine Pruts niet in huis/bij me, was. Dat was gelukkig niet vaak want ze was een echt ‘mama-sleppe’. Ze moest en zou bij me zijn, zelfs wanneer ik (maar) naar het toilet ging. Ze lag bij me, op me, naast me, in elkaars zicht, … Ze had er een hekel aan wanneer ik wegging en kwam dan altijd vlug aangelopen van zodra ik terug thuis kwam.

Daarom was ik niet op mjn gemak toen ik wakker werd en ze niet in de slaapkamer was. Ze was ook niet beneden. Na een sms met mijn schat wist ik dat hij haar ook niet gezien had toen hij opgestaan was om te gaan werken. Ik werd doodongerust. Ik heb haar geroepen maar ze kwam niet ! Ze kwam altijd !

Om mezelf te kalmeren heb ik iets gegeten en een douche genomen. Toen hield ik het niet meer en heb haar opnieuw geroepen. Ze kwam nog niet !

Om 10u15 werd ik gek en was van plan om haar te gaan zoeken, maar toen ik buiten kwam zag ik haar direct liggen : op de stoep, enkele meters van de deur ! Ze was dood en al stijf !

Vlug heb ik haar binnen gebracht en buiten op een handdoek gelegd. Ik zag er niets aan. Een beetje bloederig slijm uit haar mond en een vuile kont. Net zoals Toyah.

Ik ben bij haar gebleven tot mijn schat ’s middags thuis gekomen is en haar heeft begraven. Ze ligt bij Rufo en Toyah.

Ze is amper 10 maanden oud geworden, is amper 7 maanden bij ons geweest. Ze heeft me opnieuw leren lachen na Toyah, maar dat ben ik nu weer verleerd. Ze heeft ons leven weer kleur gegeven, nu is alles opnieuw grijs. Ze was zo’n lievertje, zo’n dotje, zo’n grapjas. Zo vol leven tenzij ze doodmoe was van ravotten en dan kwam ze dichtbij of op me liggen slapen. Ze had niet liever dan dat je op haar ‘bolletje’ (kopje, tussen haar oren) streelde. Ze stond op haar achterpootjes toen ik vers eten of snoepjes gaf. Ze kon zo naar me kijken met verliefde oogjes en dan eens goed zuchten : alles was goed. Ons huis is weer veel stiller en kouder …

Ze heeft een veel te kort maar goed leven gehad en wat zullen we haar missen !

Ons verdriet is onuitspreekbaar …

Veilig in mijn handen. Wie troost wie ?     Kom dan als je durft !

Dutje doen bij 'mama'   tn_DSC_0250

DSC_0069   DSC_0014

tn_DSC_0002   tn_DSC_0040

Lidmaatschap verlengd.

Niet zoals deze dame, die haar abonnement heeft opgezegd. Ik heb de mijne verlengd.

Zonet heb ik mijn belastingsaangifte gedaan via tax-on-web. Het ging tamelijk vlot deze keer. Oef !

Al na een klein halfuurtje wisten ze me te melden dat ik een dik maandloon zal terug krijgen, onder voorbehoud, natuurlijk. Waarvoor alvast dikke dank.

Laat maar komen ! En vlug !

Ik ben tevreden ! 😀

Het moet niet altijd kommer en kwel zijn, hé. Goed nieuws zie/lees/hoor ik nog altijd liever, zeker wanneer het mezelf betreft. 😉

Kan dit zomaar ?

De verkoop van mama’s huisje is uitgesteld tot volgende maand. Er moet eerst nog wat uitgezocht worden …

Het is zeer bizar en ik hoop dat er hier iemand meer duidelijk kan geven.

Dit zijn de feiten :

  • Vader is zelfstandig. Zijn zaak is een N.V. De dochter, zoon, schoondochter en schoonzoon zijn ingeschreven als arbeider.
  • Vader sterft. De zoon en schoonzoon zetten de zaak verder als BVBA. De dochter en schoondochter werken er als arbeider.
  • Misschien worden er door de dochter papieren ondertekend ter onderteuning van de zaak van haar man.
  • De BVBA gaat failliet na enkele jaren. Er wordt een curator aangesteld.
  • Het failissement wordt afgehandeld/uitgesproken ? Dit is niet heel zeker.
  • Na enkele jaren worden de gebouwen verkocht en krijgt de moeder en elk kind zijn deel. Uitgezonderd de broer want die is ook met zijn andere zaak en persoonlijk failliet.
  • De moeder sterft vele jaren later en na 2 jaar wordt haar huis verkocht. Na nog eens langs te gaan bij de Rechtbank zou de verdeling kunnen gebeuren. De broer zou opnieuw niets ontvangen.
  • Nu pas laat een bank weten dat er nog een schuld bij hen is en dat de dochter er moet voor opdraaien ! Het is de bank van de NV en de BVBA. Dat het over een zeer groot bedrag gaat, kan je wel al raden, want er zitten meer dan 20 jaar intresten op ! Opmerkelijk is ook dat er nooit enige correspondentie is geweest : nooit werd de dochter aangeschreven over de openstaande schuld.

Kan dit zomaar ?

Had die bank niet veel eerder moet bekend maken aan de dochter dat ze nog een mogelijke schuld had ? Had die bank niet moeten proberen het bedrag te innen bij de curator toen de BVBA failliet ging ? Of beslag leggen op de verkoop van de gebouwen ? Of zich bekend maken bij de verdeling van de verkoop van die gebouwen ? Is er hier geen sprake van verjaring ?

Voor alle duidelijkheid : het gaat hier niet over mij ! Maar ik kan je verzekeren dat de persoon in kwestie in zak en as zit …

Nathalie Meskens in concert.

Wie kent haar niet ? Danni Lowinski, Mag ik u kussen ?, Tegen de sterren op, De allerslimste mens ter wereld, De neus van Pinokkio, David, Kaat en Co, haar rol in Blinker, de film Code 37, won al verschillende Televisie Sterren, … Altijd met een glimlach, altijd vriendelijk. Ja, acteren kan ze zeker wel.

Maar wie wist dat ze ook kan zingen ? Gisteren bracht ze ‘liedjes die ze stiekem zelf had willen schrijven’ in de Stadsschouwburg.

Ik wilde wel eens zien wat deze vrolijke dame daarvan bakt. En ook of ze echt zo sympatiek is als op het scherm. Ewel, in 1 woord : JA ! Op beide vragen.

Bijna 2 uur hebben we genoten van haar prachtige stem, goede muzikanten en gelachen met haar ‘onderonsje’ tussen het publiek en haarzelf. Zoals ze zelf zei : ‘De kans is zo klein dat we met z’n allen nog eens samen zullen zijn en dus is dit de ideale gelegenheid om elkaar te leren kennen.’ Ze stelde vragen en wij mochten ook vragen stellen. ‘Liefst tussen de liedjes en niet tijdens, want dat zou een beetje ambetant zijn.’

Tussen 2 liedjes in werden we prima onderhouden door bijna een stand-up voorstelling, wat het talrijke publiek zeker kon smaken.

  • Ze kon het appreciëren dat sommige de moeite gedaan hadden om zich ‘op te kleden’. Ze had dat ook gedaan want ze had een open rug, enfin, haar kleedje.
  • Zoals iedereen vond ze het een mooie zaal – omhoog kijkend. Niet voor de muzikanten – daar was het veel minder. Zelf is ze met verbouwingen bezig. Een extra Velux is niet mogelijk? Moet je dit hier eens zien …
  • Ook de laatkomers werden aangesproken : ‘Geen parking gevonden ?’ tot hilariteit van iedereen.
  • Het opbod van het langst gehuwd zijn werd gewonnen door een koppel die al 39 getrouwd waren. Niemand aanwezig deed beter. Zelf is ze 6,5 jaar gehuwd (met Jeroen Van Dyck – David, De vijfhoek).
  • Op haar hurken zitten deed pijn aan haar voeten wegens de hoge hakken dus ging ze maar op haar kont zitten. Net zo gemakkelijk.
  • Waarom haar muzikanten zover naar achter stonden ? Omdat de piano van het concertgebouw is en, in geval van brand, er een brandgordijn naar beneden komt en die piano daar achter moet staan. Dat zij en wij in de vlammen zitten, is blijkbaar niet zo erg.
  • We zeggen niet vaak genoeg ‘Ik zie je graag’ en daarom moesten we tijdens het volgende nummer elkaar strelen : rechts streelt links. Ze keek toe of we het wel degelijk deden. Zelf ging ze elke muzikant een knuffel geven en kietelde de drummer.
  • Ze vroeg of er gelovige mensen aanwezig waren. Die konden misschien de zaal verlaten voor het volgende nummer : Randy Newman – God’s Song. Prachtig !
  • Er waren cd’s te koop. ‘Ze schuiven voor 10 euro. 1 euro voor goed doel, de rest verdelen we onder elkaar om nieuwe iPads en zo te kopen.’
  • Ze wilde weten welke speciale bieren in Brugge werden gemaakt. Zelf drinkt ze liever een witbier. Brugs Tarwebier werd geroepen. Dit klinkt als ingrediënt ipv de naam. Wie ook een streekbiertje lustte was Amy Winehouse. Zeer mooi.
  • Ze morst wat water en laat haar pianist het opkuisen. Wanneer hij klaar is, morst ze meer : ‘Mensen zien werken is toch leuk, hé.’ Hij neemt dan nog maar hier en daar het stof af.
  • Ze bracht een zeer aparte, mooie trage versie van een liedje en vroeg, voor een zoen, of iemand de titel en de originele uitvoerder wist. Na de song riep ik het juiste uit en had gewonnen !

tn_IMG_0675 tn_IMG_0739

Enkele van de liedjes die ze in haar eigen, speciale manier gebracht heeft :

  • Mad about the Boy – Dinah Washington
  • Someone like You – Adele
  • God’s Song – Randy Newman
  • Back tot Black – Amy Winehouse
  • Ain’t no Sunshine – Bill Withers
  • Fast Car – Tracy Chapman
  • Liberian Girl – Michael Jackson (dacht dat het over haar ging : Librarian girl, als dochter van een bibliothecaresse – daarom is ze zo slim- en Michael Jackson kent haar en is verliefd op haar ! Tot ze ouder werd, natuurlijk …
  • Dirty Old man – The Three Degrees (Gewonnen !)
  • Crazy – Gnarls Barkley
  • Rolling in the Deep – Adele

Stuk voor stuk pareltjes en schitterend gebracht. Ze heeft een stem als een klok, wanneer ze dat wil, maar kan ook zeer gevoelig zingen. Ja, deze dame kent er wat van !

tn_IMG_0793 tn_IMG_0829

We waren nog naar de foyer aan het gaan toen de backingzangeres en de pianist ons voorbij liepen. Toen we in de foyer aan kwamen was ook Nathalie er al, druk aan het signeren, een goed woordje tegen iedereen en poseren. Ze hebben geen tijd genomen om eventjes ‘tot zichzelf’ te komen, zoals de meeste artiesten wel doen. Het was zeker geen moeite voor haar om met iemand op de foto te gaan, een simpele vraag volstond. Ze bleef lachen en tekenen ook al duurde het bijna een uur. Haar schoenen had ze uit gedaan en stond blootvoets te grappen.

Ja, ook ik heb een cd gekocht en heb ook mijn winnende zoen gekregen. Ze was zelfs bereid om nog eens extra te poseren voor mijn schat.

tn_IMG_0837

tn_IMG_0839

Conclusie : deze dame is zeer lief en kan zingen als een nachtergaal ! Jammer dat ze nog maar 1 optreden doen want ik zou zeggen : Ga dat zien ! Zeker onthouden voor wanneer ze nog eens ‘op de baan’ gaat. Wij zullen het zeker in de gaten houden zodat we er nog eens bij kunnen zijn.

Het mag weer gezien worden.

We waren thuis, de zon was van de partij, het was warm genoeg, … en het was hoogtijd want het werkte al enorm op mijn zenuwen.

Ja, het was tijd om te terrassen af te spuiten met de hogedrukreiniger. Een werkje dat ik nog steeds graag doe. Ik weet niet hoe dat komt want ik heb al sinds ik kind was een hekel aan alles wat kuisen is. Mijn moeder zat daar voor iets tussen, weet ik. Maar ik dwaal af …

Dus, MIJN jaarlijks werkje en graag !

Op de foto kan je zien dat een witte poes op een vuile vloer niet bevorderlijk is. Ze geniet duidelijk van de ruimte die mijn liefste gemaakt heeft. Hij neemt eerst alles weg zodat ik vrije doorgang heb op het beton. Daarna gaat hij er met de bezem over om het meeste vuil al weg te nemen. En of er veel is afgekomen !

tn_IMG_1001-002

Ik had gedacht dat Pruts bij me zou blijven maar onze spuiter is al oud en maakt zeer veel lawaai. Van zodra ik het aanzette vluchtte ze naar achter en ik zag haar niet meer terug. Toen ik 3/4 gedaan had heb ik haar terug geroepen. Alhoewel ze met haar vriendje aan het spelen was, is ze toch direct gekomen, de lieverd. Ze was niet gelukkig dat ze door het water moest om haar speciaaltjes te krijgen. Ook vreemd want normaal gezien geeft ze daar niet om. Misschien omdat de spuiter daar nog stond ?

tn_IMG_1015-002

Deze keer heb ik toch een bikini aangedaan om te werken. Tijdens de kleding-verhuis had ik het terug gevonden. Ik was vergeten dat ik het had …

tn_IMG_1017-002

Het was weer leuk om streepje na streepje de propere beton te zien verschijnen. Met een sardonisch genoegen heb ik alle spinnewebben naar de vaantjes gespoten. De kleuren komen weer goed tot hun recht en het mag weer gezien worden.

Laat de zomer maar komen ! Enfin, nu eerst regen maar daarna … misschien … hopelijk.

Yamato.

Gisterenavond, Stadsschouwburg.

Of ik daar naartoe wilde gaan ? Ik dacht : op trommels slaan. Wat is daar nu aan ? Je kan er toch maar op bonken, hé. En het is niet dat het deze zijn die alleen in een lendedoek staan kloppen. Geen schuddende billen … Maar goed, ik wil ze wel eens zien. Hopelijk kom ik niet buiten met koppijn.

Voor de voorstelling werd uitdrukkelijk gezegd geen foto’s te nemen en dus hebben we dat ook niet gedaan. Ja, zo zijn we wel, een simpele vraag volstaat.

Er werd geprojecteerd dat ze al sinds 1993 aan het touren zijn. Dan zijn ze al 20 jaar op de baan. Goed voor hen.

Jongen mensen, in traditionele klederdracht, vlogen het podium op en begonnen op verschillende trommels te slaan. Ze sloegen lang en hard, in verschillende ritmes, luider en stiller, in perfecte eenheid. Mooi. Prachtig. Dat was het dan zeker ? Nu more of the same ?

Er waren enkele zeer enthousiaste mensen in het publiek en die lieten zich horen tijdens het applaus. Echt ?

Dat was echter nog maar een voorsmaakje. Wat we de volgende 45 minuten, tot aan de pauze, te zien kregen was echt indrukwekkend : om op die grote trommels te slaan terwijl je buikspieren opgespannen zijn, het samenspel, de humor, bijna geen moment die arme armen kunnen rusten, … hun spieren zijn niet verkregen in de gym ! De meisjes deden niet onder voor de jongens.  Ik was verkocht !

Na de pauze hadden ze een  jeans aan en t-shirt met daarop ’20 jaar on the road’. Dit werd hoogstwaarschijnlijk verkocht na het optreden. Opnieuw werden er trommels aangesleept of gedragen, speelden ze erop in perfecte harmonie, en vooral met zoveel goesting ! Hun glimlachen werkten zeer aanstekelijk. Je moet het maar doen : 3 jonge mensen met elk een stel kleine handcimbaaltjes die ons intertainen terwijl de trommels herschikt worden achter het gordijn.

Toen ik dacht niet meer verbaasd te kunnen worden, bedankte een van hen ons in het Nederlands ! Zijn uitspraak was beter dan dat van vele Walen. Iets later sprak een ander in perfect Engels. Halverwege zei hij : Sorry I talk so long, but I continue … Hilariteit alom.

Ze brachten ‘Leve België’ en betrokken ons meer en meer in hun spel. Iedereen deed met veel plezier mee.

Die laatste 50 minuten waren om voor we er erg in hadden.

We fietsten naar huis zonder hoofdpijn maar met een grote smile op onze snoet. Een echte aanrader !

Chi Coltrane.

Gisterenavond, Stadsschouwburg.

Mijn schat was zeer verwonderd dat de Stadsschouwburg niet uitverkocht was. Ik niet. Ik herkende naam ook niet. Het was maar toen hij liedjes van haar liet horen dat ik zei : ‘Ja ! Natuurlijk gaan we er naartoe ! Haar wil ik zeker bezig zien.’

Ze zou om 20 uur beginnen en was bijna 20 minuten te laat. Was ze de moeite van het wachten waard ? Heel zeker ! Ze heeft ons getrakteerd op 2 keer bijna een uur prachtige muziek met schitterende songs.

Deze 65-jarige pianiste heeft nog steeds haar zeer krachtige, speciale stem. Daarmee bracht ze soms tranen in onze ogen om dat in het volgend nummer de rillingen over onze rug te laten lopen. Het was genieten van de eerste noot tot en met de laatste !

tn_IMG_0482 tn_IMG_0435

Ze werd enkel begeleid door een drummer, die de backingvocals deed, en een bassiste die ook, in sommige nummers, de contrabas bespeelde.

tn_IMG_0333

tn_IMG_0330

Het was duidelijk dat ze het goed met elkaar konden vinden. Beide kregen hun plaats in the spotlight en mochten een solo spelen aangemoedigd door de dame herself..

tn_IMG_0355

Ze hebben bekende en, voor ons, minder gekende nummers gebracht. Toch waren het allemaal pareltjes !  De alom gekende zijn natuurlijk : Go Like Elijah, You Were my Friend, I’m Gonna Make You Love Me, Thunder & Lighting, … De voor mij ongekende : Whoever You Told, Feelin’ Good, What’s Happening to Me, It’s not Easy, Halleluja, Slow Driver, … konden me meer dan bekoren.

Wat mij bijzonder geraakt heeft is : ‘Yesterday, Today and Forever’. We moesten denken aan een goede vriend die we uit het oog verloren hadden of aan iemand die overleden is. “Yesterday, today and forever/I’ll remember you/I’ll forget you, never …/A friend so faithful and true/And if I make it to Heaven someday/You know I’ll be looking for you/Yesterday, today and forever/I’ll be loving you”… Zeg nu zelf : met zo’n mooie tekst kan er toch geen oog droog blijven.

Haar typisch Amerikaanse manier om de liedjes aaneen te praten, was leuk om te horen. Het deed ons zo denken aan B.J. Scott.

Dat ze oprecht genoten had van ons gezelschap bewees ze door nog een extra bisnummer alleen te spelen. ‘I’m having a hard time saying goodbye to you.’, was haar excuus. Wij vonden het helemaal niet erg.

Zeer korte tijd was ze na het optreden in de Foyer om te signeren. Ze had een woordje voor iedereen die een cd, dvd en/of een t-shirt onder haar neus stak zodat ze er de naam van de eigenaar en haar krabbel op kon zetten. Telkens nam ze nederig de komplimenten in ontvangst en zei dat ze het ook leuk gevonden had.

tn_IMG_0493

tn_IMG_0499

Op de fietsrit terug naar huis hebben we nagenoten van dit schitterend optreden. Dit was zeker de moeite waard om uit mijn zetel te komen !