Oud geworden zijn of ziek ?

De zon was ruim aanwezig. Het was lekker warm. Er was zeer vroeg veel volk. De muziek was goed. Onze favoriet heeft de publieksprijs gewonnen. Alle ingrediënten waren er om er een schitterende dag van te maken.

Ik vond het opmerkelijk dat Patrick Keersebilck, de algemene coördinator van Cactus Evenementen, er ook was en dit voor de eerste keer ! Zou dat iets te maken hebben met onze (socialistische) Burgemeester en het feit dat deze laatste gezegd heeft de subsidies eens goed te (her)bekijken ?

Toch was het voor mij geen leuke dag.

De frietjes smaakten naar watten. De Fanta kon me niet bekoren. Dan maar een Mochito proberen. Die was duur en veel te straf. Volgens mij hadden ze de rietsuiker vergeten. Ik heb er dan Fanta bij gedaan en zo was het te zuipen. Voor de duidelijkheid : ik heb er maar 2 gedronken.

Al van 12 u 30 stond ik op post aan ‘mijn’ tafeltje. Afgezien van mijn schat en mijn vriend Stef is er niemand lang bij me gebleven. Een vlugge, en passant, ‘Hey, hoe ist ? Alles goed ?’ al dan niet met een zoen, en ze liepen door. Mijn maatjes van gewoonlijk waren er niet of ik heb ze toch niet gezien.

Ik heb het bijna 6 uur vol gehouden. Na een uur moederziel alleen begon ik me te vervelen. De pijn in mijn knie en rug kon ik niet meer negeren. Mijn verkoudheid kwam opnieuw op en ik kreeg het ijs- maar dan ook ijskoud !

Toen mijn liefste terug bij me kwam staan heb ik hem gezegd dat ik naar huis wilde. Hij kon natuurlijk blijven en zich verder amuseren. Hij vond het jammer maar begreep het.

Terug thuis heb ik me in de zetel geflokt met mijn dikste training aan, een dekentje op me en wat gezapt. Ik was te lamlendig om een dvd te zoeken.

Iets voor middernacht is mijn schat thuis gekomen. Hij had zich goed geamuseerd en had mooie foto’s. Hij was gelukkig en ik ook voor hem.

Ben ik te oud geworden of was ik gewoon ziekjes ? Een beetje van alle 2 vermoed ik …

Volgend jaar beter !

 

Fietsen is gezond ?

Dat wordt beweerd en dat zal ook wel zo zijn, alleen ik ben er toch niet goed van :

  • een kop vol snot
  • een kapotte neus van het snuiten
  • oren die suizen
  • droge hoest
  • moeilijk kunnen slikken
  • eten dat niet smaakt

Akkoord : ik heb een hoofdverkoudheid en kan dat niet allemaal op het fietsen steken. Alhoewel. In de auto zit ik niet in de ‘trek’ …

Maar dit zeker wel :

  • rugpijn (door de putten in de Steenstraat)
  • kniepijn (niet gewoon om te trappen)

Ik zal er morgen mooi bij staan. Geen rode vlag nodig. Wil je me vinden in het Astridpark? Zoek dan gewoon de vrouw met de meest rode, kapotgesnoten neus ! Pff !

Ik moet er zo geen 12 hebben.

De eerste 13-de van het jaar was een voltreffer. NOT !

Opgestaan met ferme buikkrampen, gevolgd door straffe afloop. In een half uur was ik leeg. Ik voelde me een koe ! :-/

Aangezien mijn schat ook nog steeds last heeft van zijn darmen was het soms afspreken wie naar welke wc zou vluchten.

Tegen de middag was het beter maar toen begon ik overal pijn te krijgen. Mijn gewrichten en spieren voelden aan alsof ik een professionele work-out had gedaan. Ik kreeg koppijn en had het warm & koud tegelijk. Griep, dacht ik.

Ik ben vroeg gaan slapen en de poezen hebben ze goed warm gehouden zodat ik goed geslapen heb.

Deze ochtend was ik er alweer helemaal door en kon ik dus gaan werken. De 13-de was voorbij en ook mijn ziek-zijn … dacht ik.

Tegen de middag begon mijn maag op te spelen. Toch gegeten want het was steak met frietjes. Big mistake ! Heel de namiddag heeft het als een baksteen op mijn maag blijven liggen. Ik werd opnieuw 7 maanden zwanger en moest met mijn broek open zitten. Gelukkig, voor alle aanwezigen, had ik een lange top aan. 😉

Vandaag toch goed nieuws gekregen van de notaris en dit op de dag dat mijn moeder 2 jaar geleden overleden is : het vonnis tot verkoop zou er tegen het eind van de maand moeten zijn. Zo komt er toch nog schot in deze zaak …

Een ambtenaarke doen.

Ziezo, de eerste werkdag zit er alweer op. Nog 2,5 te gaan en volgende week ook nog 3 en we zijn weer voor anderhalve week thuis. Ja, zo gaat ie lekker !

Veel zin had ik niet omdat ik wist dat eens je er een uurtje bent, het lijkt alsof je niet bent weggeweest. En ja, ook vandaag was het zo.

Tegen dat ik alles gelezen had wat er nieuw was voor mijn dienst en mijn desk had opgeruimd was het al 9 uur ! Dat is toch bijna anderhalf uur ouder zonder 1 dossier afgewerkt te hebben, maar het is nodig om alles in de gaten te houden en bij te blijven.

Na 9 uur werd duidelijk dat er enkele ziek waren, nog andere in verlof en de chefs hadden een vergadering/les. Zo bleven we maar met weinig over.

Hoe het kwam weten we niet, maar we hebben eens een ‘ambtenaarke’ gedaan : er veel over praten en weinig doen ! We hebben eens gewerkt zoals de meeste denken dat wij werken en hoe we onze dagen door brengen.

Dat de pc’s zeer veel met zandloper stonden en we ons weer moesten inwerken en dat het moeilijke dossiers waren, … heeft er ook iets mee te maken. Zo kwam het dat ik tegen de middag nog maar de helft gedaan had dan normaal. Gelukkig loopt het niet over van het werk bij ons, maar het zou toch niet elke dag zo mogen zijn.

Het was leuk om eens met iedereen een klapke te doen (zonder boze blikken), af te spreken voor de volgende drink (ik zal er niet bij zijn en heb tijdens dat gesprek vlug wat gewerkt en een mailke gezonden naar Stef), te horen hoe het pensioenfeest was en hoe lang ze blijven plakken zijn in de café in de buurt, hoe het met de (klein)kinderen/partners gaat, iedereen die versteld stond (en me bijna niet geloofden) toen ik vertelde dat ik op 1 mei niet zat geweest ben, … Ja, het was aangenaam.

Morgen gaan we ons herpakken en is het voor echt. Hopelijk werken onze pc’s vlugger en zijn de dossiers gemakkelijker. Ook hopelijk komt mijn verkoudheid niet helemaal door want ik heb keelpijn, mijn kop geraakt vol snot, ik moet niezen, mijn neus snuiten en mijn sigaretten smaken niet. Dat laatste is zeker geen goed teken !

Terug aan ’t werk maar ziekjes.

Vandaag terug naar het werk na meer dan 3 weken thuis.

Het opstaan ging verrassend goed. Het klaar maken verrassend vlot. Het ritje met Mia de Kia zeer aangenaam, ondanks de mist.

En toen begon het : de lift defect, veel te warm in de bureau, veel te druk, teveel lawaai, … Ik ben dat niet meer gewoon.

Gelukkig ben ik ‘van telefoon’ en dat doe ik graag.

Maar deze ochtend er zat ‘iets’ aan één kant in mijn keel achteraan dat ik precies niet doorgeslikt kreeg. Tegen de middag kwam daar keelpijn bij. Het eten smaakte naar niets. Mijn sigaretten begonnen ook slecht te smaken. Ik nies meer dan gewoonlijk en ik krijg het niet echt warm. Ja, ik word ziekjes. Thuis heb ik van die smerig smakende Strepsils achteraan in mijn keel gespoten en dat helpt een beetje. Vanavond, voor het slapengaan, nog eens. Hopelijk is het morgen beter.

Inhuldiging.

Ja, gisteren was de officiële inhuldiging van de vernieuwde Biekorf Concertzaal en Cultuurcafé.

Er was een receptie met gratis drank. Een optreden van Lil’ Queenies, die Chuck Berry-muziek brachten en een party achteraf.

Ik heb me zeer geamuseerd door veel foto’s te nemen (waarvan er weinig gelukt zijn), veel te drinken (het kon weer niet op !), veel te roken (buiten op het terras waar de meubels nog niet stonden), veel te kletsen (meestal over het werk) en veel te dansen (enfin, headbangen en kontschudden).

Dat ik vandaag mijn leeftijd voel, begrijpen jullie wel, zeker ? 😉