Vraag van de dag.

Het dagje aan het onthaal is weer voorbij gevolgen !  Wat leuk.

De ‘beste’ vraag vandaag was deze : Iemand wil zijn werk opgeven om terug te gaan studeren (in een knelpuntberoep) met behoud van werkloosheidsuitkeringen. Tja.

Groot was de verontwaardiging toen daar negatief werd op gereageerd !

Ja, we gaan niemand aanmoedigen om zelf zijn werk op te geven om te gaan stempelen, hé. Die persoon zou niet werkloos zijn ‘zonder eigen schuld of toedoen’ en dus een sanctie krijgen. Die vrijstelling wordt alleen gegeven aan uitkeringsgerechtige werklozen, wat die persoon op dat moment niet zou zijn.

De uitbarsting die daarop volgde was ook niet mis.

Toen iedereen weer gekalmeerd was, werd uitgelegd dat het probleem zit bij het ontslag. Moest de persoon ontslagen worden door de werkgever, zou er geen vuiltje aan de lucht zijn.

Opnieuw een tirade dat de werkgever niet wil meewerken en dat zo de kans ontnomen wordt om zich te verbeteren.

Niemand staat die persoon in de weg om te gaan studeren en zich zo te verbeteren. Als er uitkeringen bij gewenst worden, moeten er enkele regeltjes gevolg worden. Het zou niet eerlijk zijn tegenover de gemeenschap die die persoon moet ‘onderhouden’ terwijl die zichzelf ‘verbetert’.

Boos naar buiten gelopen. Tja.

Wat mij boos gemaakt heeft deze ochtend was het bericht dat een ex-topman van een bank, bij zijn in pensioenstelling wegens het mede veroorzaken van de financiële crisis in België, verkregen heeft dat hij voor 20 jaar nog meer dan 330.000 euro per jaar opstrijkt ! Bel eens naar de pensioendienst om te vragen hoeveel je nog mag bijverdienen zonder dat je je pensioen verliest ? Het zal heel wat minder zijn ! Hoe dat dus mogelijk is, begrijp ik niet.

Update : het is 580.000 euro per jaar dat die man krijgt ! 😦

Om bij dood te vallen !

Ook nog dit : iemand die een zelfstandig bijberoep had en ermee 500 euro per maand verdiende, werd zijn werkloosheid afgenomen. De reden ? Omdat de inkomsten van dat bijberoep zo hoog was dat het als een volwaardig loon kon worden gezien en werd hij, door ons, beschouwd als zelfstandig in hoofdberoep !

Welkom in België !

Advertenties

Kan je scheiden van je eigen familie ?

Zo ja, ik zou het echt overwegen. Pff !

Deze middag heb ik de akte van nalantenschap opgehaald bij de notaris. Vlug bij mijn broer en zus langs geweest zodat ze het origineel konden ondertekenen en gelijk een kopie afgegeven. Dan terug naar de notaris met het ondertekende origineel zodat het kan ingediend worden.

Zoals heel duidelijk werd gesteld in de begeleidende brief, was dit maar een voorlopige akte met een fictief bedrag voor het huis. Dit is nodig om te kunnen neerleggen. De reeële kosten, legaten en erfenis wordt bepaald bij de verkoop van het huis, dan pas is het echte verkoopbedrag gekend.

Het is nu al begonnen : de ene krijgt teveel, de ander is een profiteur. De een moet dat, de ander mag dat niet (meer). …  En ik zit daar tussen in ! Pff !

Er wordt gezaagd en ruzie gemaakt over enkele duizend euro ! Hoe is dat toch mogelijk !?! Het is niet dat we er zo op zitten te wachten. Elk van ons komt goed rond met wat we verdienen dat het daar nu niet op aan komt. Pff !

Ik denk dat ik bij de verkoopakte, wanneer de echte bedragen gekend zijn en de verdeling exact gebeurt, zal verstek geven en vragen om apart te mogen gaan tekenen. Er zal daar geroepen worden tot in het centrum van ’t Stad ! Pff !

Zwijg toch als het geld over gaat, hé. Ik wist het ! Ik wist het ! Ik wist het ! Pff !

Kan je dat ? Scheiden van je familie ? Eventueel tijdelijk ?

Pff !

Blij, boos, aanpassen, moeilijk, lekker warm.

We zijn zeer blij !

Zoals vroeger gemeld hadden we zeer veel last met onze computer : zeer traag en elk uur internet verlies !

Eergisteren is ‘onze’ man van de pc gekomen om Windows 7 te komen installeren. Hij is er lang aan bezig geweest door eerst zoveel mogelijk op de andere schijf te zetten. Dan pas kon hij de XP eraf halen, de 7 erop zetten, de updates laten komen, zoveel mogelijk terug zetten maar niet alles want ‘dat zouden wij wel doen’, zei mijn man-in-huis. Haja, hij had al zoveel gedaan en heel zijn zondagnamiddag eraan gehangen !

Alles werkt nu weer zoals het zou moeten : vlug en geen internet verlies meer. Hoera !

Ook heeft hij een nieuwe kraan gestoken in de keuken. Joepie !

Bedankt, lieve vriend !

Mijn schat was boos !

Gisteren, na zijn werk, zou hij ‘vlug’ een en ander terug zetten. Eerst moesten zijn foto-programma’s terug komen. Natuurlijk lukte dat niet direct en hij werd zo vies als een stront ! En vloeken en ketteren ! Pas toen ik vroeg of hij liever de vorige versie had, kalmeerde hij een beetje. ‘Ik zal het morgen doen !’, was zijn reactie. En inderdaad : toen ik deze ochtend opstond, waren er al weer enkele icoontjes bij.

Het is aanpassen en ook dat is voor mijn liefste niet zo gemakkelijk. Het uitzicht is anders met die 7 en ook staat er nog weinig waar het vroeger stond. Voor mij geen probleem maar voor mijn beetje autist-in-huis ligt dat anders : hij kan moeilijk tegen veranderingen. Enfin, hij zal het ook wel gewoon worden en nadien ook blij zijn. Zo gaat het altijd. Komt wel goed.

Gisteren had ik de kachel niet aangestoken omdat het niet echt nodig was. Ik ben nogal milieubewust en verspil niet graag energie, ook geen gas. Tegen de avond werd het toch wel koud maar mijn mannemens had het warm genoeg, zei hij. Ik dus een extra dekenmantel rond me, de kap van mijn huis-training op mijn hoofd en zo tv kijken. Ik had het nog niet te warm en heb toen gezworen, bij mezelf, dat het vandaag niet zo zou zijn ! En ja, hoor : de kachel staat aan en ik heb het lekker warm. Laat het buiten maar grijs en koud zijn, hier binnen is het aangenaam !

Ik baas in eigen huis ? Ja, wanneer ik alleen thuis ben … misschien … 😉

Waar is de hormonencontrole wanneer je ze nodig hebt ?

Ik wist het al deze ochtend, nog voor ik beneden was : dit wordt (weer) een ambetante dinsdag. En ja hoor, heel zeker ! Maar dat het zo erg zou worden, had ik toch niet verwacht.

Ik heb me druk zitten maken over alles en iedereen. Elk dossier was een probleemgeval en ik vond niets meer terug in mijn talrijke mappen. Niets, nul parate kennis en maar zoeken en zoeken en zoeken. Pfff. Straf vervelend !

Dat mijn collega’s al van gisteren klaar waren met hun dossiers voor WB Brussel en ik niet, hielp ook niet echt. Dat ze die 2000 dossiers nog vlugger afwerken ! We zullen er dan zeker volgende maand weer moeten doen. En wij maar doorwerken om binnen een week te blijven. Pfff. Allemaal voor niets !

Dat we meer zandloper gezien hebben dan iets anders, maw onze pc’s waren weer eens zeer traag, was ook olie op het vuur. Hoe kan een mens zo vlot werken ?  Tegen dat je weet wat je moet doen en wat je waar moet invoeren, is het alweer om zeep ! Pfff. Stom ding !

Ik heb me echt heel hard moeten inhouden, heel hard ! Ik had zin om de dossiers in brand te steken. Mijn neus begon te jeuken en dan weet ik dat ik bloed zenuwachtig ben. Ik had zin om ieder papiertje in heel kleine stukjes te scheuren. Ik was ook gevaarlijk aan het worden. Ik had zin om iedereen kop tegen kop te slaan en verkeerde antwoorden te geven ! Pfff. Niet te doen !

Toen ik opeens merkte dat ik me begon te vetten in mijn dwarsheid, besefte ik wat er aan de hand was : ik had een hormonenopstoot. Ik weet dan van mezelf dat ik niet te doen ben. Ik  kan dan niets verdragen, zin heb om te huilen, te lachen, te roepen, kapot te smijten, ben tegendraads, … en liefst allemaal tegelijk.

Gelukkig, eens ik het besef gaat het vlug over en zo ook vandaag. Tegen dat ik terug kwam van de rookpauze kon ik er alweer mee lachen. Bij mijn excuses aan mijn dichtbij zittende collega’s zeiden ze dat ze niets gemerkt hadden … toch niet veel … En het plagen kon beginnen. Oef.

De weinige keren dat ik dat nog heb, voel ik het aankomen en kan ik me er tegen wapenen. Deze keer dus niet. Best dat ze me daar al een beetje kennen.

ThopRock ? Nooit meer !

Wat een stelletje kleinzielige mensen, die organisatoren !

Wij vol moed naar ThopRock want we stonden als guest/fotograaf  bij Red Zebra. Daar aangekomen bleek dat er slechts 1 iemand ‘guest’ kon zijn, de andere moest een ticket kopen.

Het meisje aan kassa heeft, op ons verzoek, nog eens gebeld om na te gaan. Inderdaad, het was zo. Op mijn aandringen heeft het meisje nog de moeite gedaan om iemand van de organisatie te vragen aan de kassa te komen. Terwijl mijn schat belde naar de gistarist van de groep, van wie hij te horen kreeg dat de familieleden van de bandleden zelfs geen ticket kregen (!), is die man gekomen en gegaan, zonder ons te woord te staan. Wat een boer !

Wij dus terug naar huis. Geen foto’s. Sorry mannen van Red Zebra, toch bedankt voor de moeite.

Als ze van ThopRock denken zo hun winst te maken, zijn ze verkeerd. Weten ze nu nog niet dat het meeste geld komt van de drankverkoop ? Hadden ze ons (en de anderen) binnen gelaten, hadden ze (veel) meer drank verkocht. Ook hadden ze hun keuze gehad uit mooie foto’s.

Ze zijn al even interessant als het bestuur van het Cactusfestival. Dat zijn ook zo’n pezewevers !

Nooit, maar dan ook nooit zien ze ons daar nog terug. Voor zo’n klein festivalletje al zo’n kapsones hebben !?! Goed bezig mannen ! Hopelijk willen er volgend jaar nog groepen komen spelen …

We hadden dan toch beter naar de blogmeeting-met-zoektocht bij Zapnimf en Co geweest. Verdoemme, hé.

Waar is de rest ?

Dat de Brandweer van Hasselt zou winnen met hun naaktkalender wist ik al van het moment dat hun goede doel het National Burn Camp was. Wie kan zo’n doel nu negeren ? Ik vind niet dat ze de mooiste kalender hadden, maar kom. Eén had het goed uitgespeeld : via sms of bellen, dacht ik, moest gestemd worden. Kassa voor de zender ! Hoera !

Wat ik wil weten is : Waar is al het geld naartoe ? Ze hebben 7.000 kalenders verkocht aan 12.5 euro per stuk en er is (maar) 14.189 euro geschonken geweest. Mijn rekenmachien zegt dat ze dan 87.500 hebben opgebracht. Waar is die meer dan 73.300 euro naartoe ? De spuitgasten hebben ze zelf aan de man gebracht. Ook in boeken- en krantenwinkels waren de kalenders te koop. Zijn zij ermee weggelopen ? Ik denk het niet. Wie dan wel ?

Ik weet nu direct weer waarom ik niet meer schenk : er blijft veel teveel aan de bramen hangen …

Dreigementen

Bij Madameblogt vond ik dit postje en dat deed me aan volgende denken :

Toen ik klein(er) was dreigde mijn vader, wanneer ik stout was, dat hij me naar het Internaat in Pecq zou sturen. Dat ligt in Henegouwen en daar mag alleen Frans gesproken worden en de straffen op Vlaamsspreken zouden zeer ernstig zijn, zo zei hij, heel boos.

Met dit zwaard boven mijn hoofd hij me lange tijd in het gareel  kunnen houden. Ik stelde me allerlei straffen voor die ik zou moeten ondergaan omdat ik niet graag Frans sprak en het dus ook niet goed kende. Nu nog eigenlijk niet, maar dit terzake. Hij zei er ook bij dat hij met niet zou komen halen voor ik weer ‘manieren’ geleerd had.

Aangezien ik dat absoluut niet zag zitten, deed ik dus nog meer mijn best dat mijn kattenkwaad niet uit kwam. Want heel braaf en mak heeft hij me nooit gekregen. Ik denk ook niet dat het de bedoeling was dat ik een doetje werd. Eerder dat ik nadacht over de gevolgen van mijn daden en dat ik het beter aanpakte. Want hij was zelf steeds tot een grap of poets bereid. ‘Teken van liefde’ zo noemde hij het. De emmer met water of grote sneeuwbal bovenop de half geopende deur hebben we van hem geleerd.

Toen ik wat ouder werd en hij dreigde weer eens, heb ik hem duidelijk gemaakt dat het niet zou lukken, toch niet voor lang. Ik zou me verzetten in die school door niet te leren, geen taken af te geven, enkel en alleen Vlaams te praten tot ik buiten gesmeten werd. Mijn argument : ‘Ook al moet ik op de bureau van de Directrice schijten’ was doorslaggevend. En kwam hij me niet halen dan zou ik wel thuis geraken. Mocht ik niet meer binnen dan zou ik rond trekken en ze zouden nooit nog iets van me vernemen !

Tot mijn grote verbazing begon hij, na mijn pleidooi, te brullen van het lachen. Ik begreep er niets van. Hij verklaarde dat hij zijn doel had bereikt : ik was nu ‘groot’ genoeg en hij zou me met rust laten. Hij vond dat ik mijn eigen ‘ik’ had gevonden en nooit meer zou toegeven aan dreigingen. Hij vertelde er ook nog bij dat hij me nooit zou weggestuurd hebben want dat hij me teveel zou gemist hebben. Ook dat hij uitkeek naar wat ik nu weer uitgespookt had, met mijn rebelse aard, maar dat hij dat toen niet kon toegeven. Ik moest toch een beetje ingetoomd worden.

Dat hij ook op dat punt gelijk heeft gekregen moet ik niet meer vertellen. Ik geef nooit (meer) toe aan dreigementen. Iemand heeft eens gedreigd mijn gezicht met een mes te bewerken. Ik heb gezegd dat hij dat maar moest doen en dat hij me beter direct kon dood doen, want wanneer ik genezen was, IK hem zou vinden en ook eens zou ‘spelen’ ! Hij heeft er vanaf gezien omdat hij zag dat ik het meende, meer dan hem. Ik zou geen goede gijzelaar zijn want ik zou niet, nooit meewerken !

Mens, wat ik mis ik die man !