Beestenboel.

Maar wel leuk.

Maandagavond zijn we naar ‘The Wolverine’ gaan kijken in de cinema. Een leuke film. Veel verhaal moet je niet zoeken in zo’n soort films, maar wij zien ze graag.

Gisterenavond zijn we naar ‘Cats’, the musical, gaan kijken in Oostende. Het was met de Engelse cast en is zeker een aanrader ! Ik heb daar een huilbui gekregen toen ze het hadden over een (oude) kat die naar de kattenhemel zou gaan en herboren zou worden met een nieuwe pels. Ik dacht dat ik zou stikken …

Morgenmiddag, na nog 1 slapeloze nacht, gaan we om Nory. Hoera !  😀    Zal ik dan eindelijk na enkele dagen ophouden met huilen ?

Red Star Line – Dance.

Afb0793 - kopie

Je hebt het misschien gezien in het Nieuws, gehoord op de Radio of gelezen in de Krant ? Hans Op De Beeck vroeg 800 figuranten voor zijn film : Dance. Het moet een kunstfilm worden dat permanent zal vertoond worden in het Red Star Line Museum. Er werden zo’n 300 volwassenen gezocht die geen probleem hadden met naakt voor de voormiddag opnames. Bij de namiddag sessie vroegen ze 500 mensen en kinderen vanaf 7 jaar.

Aangezien wij zo’n opname (nog) eens zouden willen meemaken, hebben we ons ingeschreven … voor de ochtend sessie. Of wat dacht je ?

We kregen een mail terug dat ze er genoeg hadden, maar we waren toch vriendelijk bedankt. Jammer.

Vrijdagochtend zag ik een mail waarin ze vroegen of we toch konden komen want ze hadden annuleringen. We hebben niet getwijfeld om te bevestigen en kregen prompt een mail terug dat ze ons verwachtten en de nodige richtlijnen.

Ik dacht, onwetend als ik ben, dat de opnames in Zeebrugge of Oostende zouden doorgaan, maar het was in Antwerpen te doen. Ok. Ook goed. Mij best.

Gisteren zijn we dus om 4 u 45 opgestaan. Waarom zo vroeg ? Omdat ik rustig moet wakker worden op zo’n goddeloos uur en we om 6 uur wilden vertrekken want we moesten daar om 7 u 30 (stipt) zijn.

De opnames gingen door in de Parkloods van het Park Spoor Noord. Aangezien Bob, mijn gps, dat niet vond heb ik dan Damplein ingetikt. Ook dat vond hij niet direct maar de straat daar het dichst bij, Viaduct Dam, vond hij onmiddellijk. Ik dacht : ik laat me daar naartoe brengen en dan zien we wel. De rit zou 1 uur duren, wist Bob me te vertellen, maar we wilden geen risico’s nemen. Stel dat er een ongeval gebeurd was of er ergens wegenwerken waren waar wij niets van wisten ?

De rit verliep vlekkeloos, bijna geen andere auto’s op de baan, geen tegenslagen gehad, Mia de Kia heeft dat voortrefelijk gedaan en we waren er om … 7 uur ! We vonden onmiddellijk een parkeerplaats en waar we Mia achter lieten was op spuugafstand van waar we moesten zijn. We moesten dus maar een half uurtje buiten in de koude wachten.

Toen we binnen mochten moesten we het formulier afgeven waarin we afstand deden van ons portretrecht, gebruikelijk bij dergelijke opnames. We kregen een nummer op een klevertje dat op onze voorarm werd bevestigd en moesten het ook onthouden. Ik weet nu een beetje hoe de mensen in Auschwitz zich moeten gevoeld hebben. Een beetje, toch … Niet leuk !

We kwamen in een grote vroegere werkplaats waar ze treinen maakten of herstelden en werden in groepjes ingedeeld. We werden voorgesteld aan onze begeleidster voor de dag. Zij zou ons instructies geven en zeggen waar we moesten zijn. Ze bracht ons naar de man/vrouw gescheiden verkleedruimte waar we onze kleren kregen. De mannen een kostuum, de vrouwen een kleed of rok met blouse. Ik kreeg een kleedje met korte mouwen en een pulltje erbij. Ook kregen we wit ondergoed (slip en bh voor de vrouwen) dat we moesten aantrekken. Onze eigen kleren mochten we daar achterlaten. Onze meegebrachte badjas en met de slippers in de zakken of mouwen kregen ons nummer.

Eens gekleed, zo rond 8 uur, was het wachten en wachten en wachten. Ik zag een constructie van douches 9 rijen met 16 douchekoppen, verschillende tracks waarover camera’s zouden rijden, een camera op een hoogtewerker, iemand met een steadycam, … De grote hall leek bijna klein. iedereen van de crew was druk in de weer. Wij niet. Dan maar beginnen kletsen met mijn medefiguranten. Tja, ik spreek tegen een hond-met-een-hoedje. Ik kan het niet laten. En zo gaat de tijd vlugger …

Opeens was er actie, het was toen iets na 9 uur (mijn schat had zijn uurwerk bij zich gehouden). We moesten onze eerste positie innemen en onder de douches gaan staan. Gekleed. Er werd ons uitgelegd dat we eerst gekleed zouden gefilmd worden, we moesten dan onze kleren uitdoen maar het wit ondergoed aan houden (opname maken), dat dan ook uit doen (opname maken), eens naakt zou er warm water uit de douchekoppen komen (opname maken). Onder het water moesten we onze ogen dicht houden. Eens gedaan met filmen zouden we vlug onze badjassen mogen aantrekken en ons afdrogen. Opnieuw kreeg ik een Auschwitz gevoel. Maar de hal was groot en ik had al water uit de douchekoppen zien komen … De rest zou ons later verteld worden.

Dat was de theorie.

Nu hoe het gegaan is : onder elke douchekop was een stip. Elk van ons moest op zo’n stip gaan staan. Hier en daar moest er van plaats verwisseld worden. Eens iedereen goed stond, werd ons gezegd om gewoon rechtop te staan, zo neutraal mogelijk te kijken en zeker niet te acteren. Iedere handeling moest zo sereen mogelijk gedaan worden. Dat moest ik kunnen.

De cameramensen deden proefopnames, die met de steadycam liepen rond en tussen ons, lichten werden bijgesteld, … en wij stonden daar … te wachten. Eerst stonden we daar stokstijf maar aangezien het bleef duren, begonnen er hier en daar (en ook ik, natuurlijk) tegen zijn/haar buur te praten. Ik keek rond, zocht en vond mijn schat, ik wist nu waar hij stond. De brillen mochten niet op blijven dus dacht ik dat hij me niet zou weten staan.

9 u 20 : De eerste instructie werd nog eens gegeven, nu door de Regisseur, Hans Op De Beeck zelf. Hij moest dat verschillende keren herhalen langs de verschillende kanten want de megefoon werkte niet naar behoren. Dan eindelijk : iedereen klaar ? Rechtop staan, geaard, voor zich uit staren met een wazige blik, armen losjes naast het lichaam, niet bewegen. Camera’s klaar ? Roll camera’s. Clapper. En … Actie !

Actie ? Neen, wij mochten niet bewegen dus stonden we daar maar. Voor ons uit te staren. Rechtop met onze armen losjes langs ons lichaam. De actie was voor de cameramensen. Die reden op die rails van links naar rechts. Een ander van voor naar achter. Die met de steadycam liep langs en tussen ons.

Na enkele minuten hoorden we : En … cut ! Een explosie van geluid barstte los alsof we een hele week onze mond hadden moeten houden. Terwijl de crew rond liep als bezige mieren, kregen wij onze volgende instructies : de bovenkledij uitdoen maar het witte ondergoed aan houden, geen grote gebaren, eens uitgekleed opnieuw rechtop staan en voor ons uit staren. Tegen dat iedereen dit gehoord had …

Na weer een tijd wachten was het : Iedereen klaar ? … We deden wat ons gevraagd werd, hoe het ons gevraagd was en weer stonden we minuten lang voor ons uit te staren, tot de bevrijdende ‘cut’ weerklonk.

De kleren werden in plastiek zakjes verzameld en die kregen ons eigen nummer. Nu hadden we het minder warm, zo in ons ondergoed. Er scheen zon om de boel een beetje op te warmen. De instructies en ‘actie’ mochten vlug(ger) komen, maar dat was niet zo. Opnieuw was het (lang) wachten tot we ‘actie’ hoorden zodat we (sereen) ons ondergoed mochten uittrekken om daarna opnieuw rechtop te staan en voor zich uit te staren.

Daar stonden we in ons blootje en hadden het koud. Het ondergoed werd bij de kleren in de zakjes gepropt. Toen we eindelijk de uitleg kregen (bij ‘actie’ ons hoofd iets naar beneden houden met de ogen dicht, eens het warme water op ons valt het hoofd oprichten, de ogen gesloten houden, rechtop blijven staan met de armen los naast ons, geen was-bewegingen maken), stonden er al enkele te rillen.

Ik stond aan de kant tamelijk vooraan en na de ‘actie’ hoorde ik enkele mensen achter mij een kreetje slaken. Ik vreesde al dat het water niet meer warm zou zijn maar tegen dat het op mij kwam voelde ik een aangename waterstroom over mijn hoofd en schouders glijden. Dat deed deugd ! Omdat het zo lang duurde heb ik een keer tussen mijn wimpers gekeken maar iedereen stond er nog. Net toen mijn voeten eindelijk opnieuw op temperatuur kwamen, stopte het water. Zo zijn we vele lange minuten blijven staan. Net toen ik dacht het niet meer te houden van de koude, hoorden we : ‘En … cut’.

Iedereen vloog op de handdoeken en zocht zijn badjas. De regisseur was zeer tevreden, wij hadden het ijskoud. Na enkele minuten kregen we te horen dat we een overall mochten nemen en die aantrekken. We mochten ook onze schoenen/laarzen weer aan doen. Opnieuw moesten we wachten.

11 uur. Omdat het een tijdje ging duren mochten we een koffie gaan drinken in een verwarmde ruimte en (buiten) één gaan roken. Raad eens waar ik stond ?

11 u 30. Net toen we terug iets opgewarmd waren moesten we onze positie op de stippen terug innemen maar iets verder. Er stonden andere mensen (naakt) onder de douches. De overall moesten we op onze enkels laten vallen. Het duurde opnieuw zo lang eer ze klaar waren, dat vele die overall terug aangetrokken hadden want het was er niet warm. Eindelijk kwamen de instructies : de overall opnemen van rond onze enkels, aantrekken en opnieuw rechtop staan met de armen losjes naast ons lichaam, voor ons uit starend met een wazige blik. Na een tijdje : ‘En … Actie!’

We wrongen ons in die ongemakkelijke kledingstukken en bleven staan staren … en staan … en staan … Tot eindelijk : ‘Cut’.

12 uur. Ik dacht dat we klaar waren met opnemen maar er zouden nog scenes komen. We mochten opnieuw een pauze nemen want er moest een en ander verbouwd worden.

13 uur. Alle figuranten samen staan op de stippen, niet onder de douches. Eerst mochten we staan waar we wilden dus ging ik naast mijn liefste staan. Dan kregen we te horen dat we op onze originele stippen moesten staan, dus ik weer weg. We moesten enkele stappen vooruit nemen, samen komen en voorbij de camera wandelen. Met tussenpozen hebben we dit enkele keren gedaan.

Dan moesten we op enkele lange rijen staan (5 à 6 dik) en wuiven. En nog eens, en nog eens, en nog eens.

14 uur. Toen was het gedaan. We kregen te horen dat we alle kleren mochten houden, ons terug omkleden, niet mochten vergeten de goodybag mee te nemen want daarin zat oa. een uitnodiging voor de premiére van de film in september. Daar zouden we dan de dvd ‘the making off’ krijgen. Ik kijk er naar uit !

14 u 15. Meer dan een uur later dan gezegd, sta ik buiten te wachten op mijn schat. De figuranten voor de namiddagsessie staan al in grote getale te wachten.

Samen zijn we naar Mia gegaan en hij staat er nog. Oef ! Bob op ‘Home’ ingesteld en wij weg. De rit naar huis is vlot verlopen en we hebben niet gezwegen ! We waren moe, hadden erge honger (niets gegeten van heel de voormiddag), hadden (ijs)koud gehad,  hebben staan kletsen met wild vreemde mensen, …  maar waren zo blij dat we het gedaan hadden.

En we zijn in beeld geweest. Enfin, dat moet nog blijken en zullen dat wel in september zien. 😉

Afb0788 - kopie Afb0790 - kopie

So far, so good.

Wat ik al gedaan heb tijdens mijn verlof, hoor ik jullie vragen. Wel , niet echt natuurlijk, maar just in case you were wondering …

  • Veel spelletjes op spigo.be. Vele toernooien yachtze meegedaan en al allemaal verloren. Ik was 1 keer derde. Pff !
  • Met mijn liefste naar de nieuwe 007 gaan kijken in de cinema. Een prachtige film.
  • De laatste Batman-film bekeken op dvd. Zeer goed.
  • De laatste Twilight-film bekeken. Geen goede download maar ik weet nu hoe het afloopt. Ik bekijk het nog eens wanneer ik de dvd heb en dan mét alle extra’s.
  • De eerste John Carter-film bekeken en hoop dat er nog komen. Niet dat die zo denderend was maar toch goed genoeg om een vervolg op te maken waarin de makers, hopelijk, nog beter doen.
  • Met een lieve vriendin naar een ziekenhuis gereden want ze moest een MRI-scan laten maken. Nadien hebben we geshopt. Enfin, op onze manier : vlug naar B-Park, eten in Lunchgarden, de Gb in want ik wilde nieuwe huis-trainingen, naar de Colruyt voor haar grote boodschappen en nadien naar haar huis, alles uitladen en nakeuvelen bij een lekkere kop koffie. Een zeer leuke namiddag.
  • Op maandag en woensdag James, de robotstofzuiger, laten rond gaan en kijken hoe Neelix er mee speelt. Het is verbazend hoe ze minder en mnder uit de weg gaat. Soms blijft ze gewoon liggen en moet James rond haar rijden.
  • Al enkele keren met Neelix naar buiten in de tuin geweest aan de leiband. Ze mag zeker nog niet alleen naar buiten al weet ik niet hoe lang ik dat nog zal kunnen tegen houden. Wanneer Kyra naar buiten gaat, is Pruts bijna niet meer te houden. Al heeft ze het bijna even koud als ik, toch wil ze niet direct naar binnen. Zo hebben we het alle 2 koud. Misschien daardoor dat mijn snotvalling maar niet wil over gaan ?
  • Al veel wakker gelegen ’s nachts want met 2 poezen, die elkaar niet van dichtbij verdragen, en een man in 1 bed, is het niet evident om alle partijen gescheiden te houden. Je hebt geen idee hoeveel een poes weegt op je benen. Ik zou mijn benen er kunnen van onder halen, maar dan zou ze kunnen weglopen en dat wil ik ook. Dan nog liever ongemakkelijk liggen. Ja, zo’n zot ben ik. Het is niet dat ik vroeg moet opstaan, hé.
  • Natuurlijk ook veel opgenomen series en films bekeken ’s avonds met mijn schat. Niet dat de digorder leeg raakt want we nemen er evenveel terug op. Morgen mijn laatste dag alleen thuis met de poezen. Vanaf vrijdagmiddag is mijn liefste ook in verlof en dan zal het, hopelijk, vlugger gaan.
  • Elke dag een beetje meer zelfvertrouwen en minder verdriet over mijn mooie Toyah.
  • Een grote boost gehad door een telefoontje van de Rechter-Commissaris dat hij zich persoonlijk zal bezig houden met de afhandeling van de zaak en zo de verkoop van moeders huis. Oef !
  • Dat ik mijn werk nog niet gemist heb, kan je wel raden, hé. Ik zou het zeer gemakkelijk gewoon worden om altijd thuis te zijn. Moesten ze me nu eens betalen om niet meer te komen werken. Ach, nog een kleine 10 jaar en ik mag op pensioen …

Razor Reel Fantastic Film Festival 2012

De kop is eraf : de openingsfilm van het RRFFF werd gisteren vertoond in Kinepolis gevolgd door een receptie.

Die film was : ‘Safety Not Guaranteed’ , een komedie. Niet direct het soort film dat je zou verwachten op dit filmfestival en toch … De organisatoren willen af van het idee dat ze enkele horror- en/of slasherfilms zouden vertonen ! Alle soorten films komen in aanmerking … als er maar een hoek af is. 😉

Het volledige programma kan je hier terug vinden. Check it out ! Er zit zeker een film tussen die je zal bekoren. Wij zullen het de komende dagen in elk geval druk hebben met films bekijken en foto’s nemen van de guests die komen spreken of voor een Q&A.

Neelix, de Pruts :  1ste dag.

Mijn schat stond op want hij moest werken. Ik hoorde de kleine beneden en ging kijken. Het was al druk aan het spelen. Kyra kwam ook naar beneden maar ging onmiddellijk terug naar boven. Dat vond ik bemoedigend : ze wilde toch niet direct weer naar buiten. Dit was nog steeds haar huis. Ze zou wel ontdooien, hoopte ik.

Ik observeerde Neelix hoe het at, speelde, sliep en de kattenbak bezocht. Zo nu en dan kwam er een glimlach op mijn smoel toen ik het zag spelen. Ik maakte vergelijkingen met onze vorige poezen.

Opeens vond ik het niet meer. Na lang zoeken vond het ik in een heel klein hoekje. Ik streelde het eens en liet het slapen. Ondertussen kon ik ook een en ander doen, zoals de vele foto’s inladen die ik in die 2 dagen al genomen had van die kleine spruit. Toen het wakker werd begon het weer erg te miauwen. Ik vond het al bevend onder tafel. Ik nam het op en hield het dicht bij me. Het beven hield op en het motortje sloeg aan. Zo troostten we elkaar een tijdje tot het uit mijn armen wilde om te eten en te spelen.

Tegen dat mijn schat thuis kwam had ik Kyra al enkele keren gezien maar ze ging
steeds terug naar boven of ging achter de zetel vooraan liggen. Pruts had
ondertussen veel gespeeld, gegeten en geslapen.

Toen we moesten vertrekken naar het RRFFF hebben we de kleine terug in de badkamer opgesloten, voor zijn eigen veiligheid maar ook omdat het kattenluikje dan open kan blijven voor Kyra.

Wanneer we terug thuis waren mocht het terug vrij door het huis lopen tot het tijd was om te gaan slapen. Kyra is terug bij me komen slapen.

Zou het goed komen tussen die 2 ? Ik hoop het van harte …

The Broken Circle Breakdown.

We zijn gisteren naar de film gaan kijken. Ha ja, aangezien we zo onder de indruk waren van de toneelvoorstelling, wilden we dat zeker niet missen.

Ook omdat we al enkele keren met Johan Heldenberg over de film gesproken hadden. Hij was er zeer tevreden over en dat wil wat zeggen. ‘Zijn’ kindje was volwassen geworden.

Ik was zeer onder de indruk van de acteerprestaties van zowel Johan als van Veerle Baetens. Van hem wist ik het wel en Veerle kende ik alleen van Code 37, waar ze zeer goed in is. Maar wat ze gisteren op het grote scherm hebben laten zien, was schitterend !

Dat ik achteraf een potje heb zitten huilen, kan je wel raden. De film gaat over verlies & dood en ik geraak maar niet over de dood van mijn mooie Toyah …

Toch ben ik zeer blij dat ik de film gezien heb en ik kan het iedereen aanraden ! Zoals Johan het zelf zegt : ‘Deze trip mag je zeker niet missen.’

De wrekers.

Mijn vriendin zei dat ze al bezoek zou krijgen en ze nogal moe was, dus zijn we niet naar Leuven gereden.

We waren all dressed up en hadden no place to go maar wel nog een gratis filmticket voor The Avengers. Wat doet een mens in zo’n geval ? Juist, naar de cinema gaan.

Iedereen weet ondertussen al dat ik niet (meer) graag naar de cinema ga, want waarom uit huis gaan wanneer het ook perfect vanuit mijn zetel kan ? Ja, lui als ik ben. Maar er zijn nog voordelen aan vind ik :

  • Het is altijd een privévertoning en er zijn geen vervelende/luidruchtige medemensen.
  • We kunnen pauzeren wanneer wij willen.
  • We kunnen roken/eten/drinken.
  • We zetten het geluid zo luid als wij willen dus zonder onze oren te overbelasten.
  • We kunnen in onze huiskleren blijven.
  • We zijn er voor onze poezen.
  •  …

Maar een gratis ticket is zeer moeilijk te negeren voor mijn schat dus ben ik, braaf en volgzaam als ik ben (hum-hum), hem het plezier gegeven door met hem naar Kinepolis te gaan. Ook omdat het een school/werkdag was en er, hopelijk, niet teveel (ambetant) volk zou zijn.

Toen we er om 13u45 aankwamen stonden er 4 auto’s op de parking. Dat was al goed.

Ik vroeg me nog af hoe ze zo’n complex konden daaiende houden tot ik de prijs hoorde van het te betalen ticket : 9,5 euro ! Je hebt er bijna de dvd voor !

Maar het was de moeite ! De film is schitterend ! De acteurs vinden wij zeer goed, het verhaal leuk, de CGI naadloos en we hebben goed gelachen. Ik wil die film zeker thuis nog eens bekijken om meer details op te merken. Laat die dvd/Blu-Ray, met vele extra’s, maar komen, schat ! (hint-hint)

Een aanrader voor wie van dit genre en Marvel houdt !

En dat allemaal op vrijdag de 13de.

Normaal gezien kom ik niet buiten op vrijdag de dertiende. Ik sukkel de trap af, al morsend eet ik mijn ontbijt, mijn tandvlees bloedt tijdens het poetsen (anders zelden) en ik val in de zetel waar ik zo weinig mogelijk nog uit kom en wacht tot de dag voorbij is.

Gisteren moest het anders, dus heb ik het maar helemaal omgegooid.

Ik had een afspraak voor nieuwe nagels. Aangezien ik in het begin van de maand al zo lomp ben geweest als maar kan, dacht ik het te kunnen riskeren. En het is gelukt ! Mijn nagels zijn nu oud roze van kleur en zien er weer fantastisch uit !

Ik ben wel met de fiets geweest, kwestie van mijn auto te vrijwaren van eventuele ongevallen. Als ik lomp ben met de fiets kan ik alleen mezelf pijn doen, hé.

We zijn ook naar Kinepolis gereden om de film ‘Battleship’ te zien. Opnieuw met de fiets voor dezelfde reden.  Het 2-richtingsfietspad naast de Expressweg maakt het aangenaam rijden en zo is het echt niet ver.

De film ‘Battleship’ gaat over een Alien invasie die natuurlijk afgeslagen wordt en de wereld is gered. Het komt wat traag op gang maar is wel spectaculair om te zien. Zelfs Rihanna speelt niet slecht.

’s Avonds zijn we naar ‘Jukebox 2000’ in het Stadsschouwburg geweest. Tine Embrechts, Lucas Van Den Eynde en Nele Bauwens, samen met een 10-koppig orkest, speelden een selectie uit 100 Nederlandstalige liedjes.

Er kon vooraf een selectie gemaakt worden via hun website. Tijdens de pauze kon men ook nog zijn/haar stem uitbrengen. Elk op beurt gingen ze ook het publiek in om iemand de mogelijkheid te geven zijn/haar keuze te laten spelen. Ze zijn zelfs tot in het ‘kiekenkot’ gegaan, tot grote hilariteit van iedereen aanwezig. Er werd zelfs iemand in het publiek opgebeld.

Het was een zeer aangename avond. Vol meezingers, schitterend gezongen en prachtig gespeeld. De humor was altijd aanwezig en het was duidelijk dat ze zich ook amuseerden, wat altijd aanstekelijk werkt.

Bijna hees gezongen, ik toch, en met een grote smile op onze snoet, zijn we terug naar huis gefietst.

Dat ik zo’n event volle dag zonder kleerscheuren overleefd heb, begrijp ik nog altijd niet, maar ik ben er wel dankbaar voor. Ik ben er een hele week in geslaagd om niet buiten te komen en dan, op die dag, 3 keer ergens naartoe gegaan. Bijna 10 uur in totaal uit huis geweest van de 16 uur dat ik wakker ben geweest én ik kan het navertellen ! Goe bezig !

Vandaag is het al weer heel wat minder : ik heb mezelf al 3 keer met mijn ochtendthee gedoopt, ben al 2 keer over een kat gesukkeld en heb bijna al 2 nagels gebroken … Ja, ik kom de rest van het weekend niet meer uit mijn zetel !