Mijn auto’s.

Bij deze lieve dame las ik haar logje over haar wagenpark en dat deed me denken aan de auto’s waar ik zelf nog mee gereden heb.

Ik was iets meer dan 19 jaar toen ik zwaar uitging met een ex lief. Hij reed met een BMW Touring. Hij reed naar Gistel waar de dancing was waar ze muziek draaiden waar we graag op dansten. Aangezien ik beter tegen drank kon dan hij, reed ik op de terugweg, meestal ’s morgens vroeg. Ik was meer dan 18 jaar maar had geen rijbewijs. Ja, toen kon dat nog. Gelukkig nooit iets tegen gekomen of flikken gezien.

Ik heb echt leren rijden met de auto van mijn vader. Hij hield veel van Mercedes en heeft er enkele gehad. Deze waar ik mee heb leren rijden was een 300 diesel. Dat het in 2 keer moest gebeuren is voor mij normaal. De eerste keer waren we in ruzie gekomen, of wat dacht je ? Ik moest doen wat hij zei maar dacht het weer beter te weten. Toen ik na een hele tijd toch wilde leren rijden met hem vroeg ik: ‘Papaaaaaaaaa ?’ Hij zei direct : ‘Natuurlijk wel. Maar deze keer doe je wat IK zeg !’ Zo afgesproken heb ik vele uren gespendeerd aan het leren parkeren. Dat was op de kleine parking van het Tillegembos. Hij ging een pint drinken in de Trutselaar terwijl ik van de ene parkeerplaats naar de andere reed. Vooruit, achteruit, linksom, rechtsom, … Ik kende de afmetingen van die auto beter dan hem ! Toen hij vond dat ik er klaar voor was, na mijn gezaag natuurlijk, mocht ik op de weg. We hadden een afspraak : potje breek, potje betaal. Ik was dus zeer voorzichtig om geen brokken te rijden. Theoretisch en praktisch was ik geslaagd bij de eerste poging. We waren er wel trots op. Ik reed zo goed dat ik zelfs met zijn auto mocht uitgaan ! Moest hij weten wat ik er allemaal mee en in heb uitgespookt …

Na een tijdje wilde ik toch mijn eigen auto. Samen met mijn vader gingen we op zoek naar een Renauld 5. Met moest en zou een R5 zijn ! Tot hij een Datsun 100A zag voor een zeer mooie prijs. Dat hij er nog een stukje van de prijs kon af doen, gaf voor hem de doorslag. Het was een geel karretje, 4 deurtjes (echt deurTJES), het stond te blinken in zijn vel, reed goed, was pas 7 jaar oud met weinig kilometers en betaalbaar voor mij. Ik doopte het Tuurke wegens te klein om Voiture te noemen.

Toen ik het kocht was er niets aan. Bijna 2 jaar later was alles eraf ! Buiten staan en nooit wassen maakte dat het kleur er bijna af was. De bumpers voor en achter hangden wat scheef. Een deuk net voor het voorwiel ontsierde de zijkant. Het overslaan van de chauffeursdeur maakte dat ik er op het laatst mijn voet moest tegen zetten om het nog gesloten te krijgen. Tijd voor een andere, dus.

Na enkele miskopen en op aanraden van mijn toenmalige vriend (later mijn ex-echtgenoot), heb ik me een BMW Coupé 320i (2de hands) aangeschaft. Hij reed met BMW en was er zeer tevreden over. Toen ik de auto kocht stond het binnen en dacht dat het een donkerblauwe was. Toen we het gingen ophalen stond het buiten in de zon en bleek het een paarse te zijn. Schitterend ! Mens, was dat een auto ! Die deuren waren zo groot dat ze een extra parkeerplaats nodig hadden. Daar reed ik graag mee ! Zo graag zelfs dat ik 2 keer een ‘coulasse’ heb gereden. Dat komt ervan wanneer je de motor niet laat opwarmen voor je ermee gaat scheuren. En dat deed ik : scheuren ! Die kar trok op als een vliegtuig en dat moest ik altijd doen. Het zoop benzine als een koe water maar dat kon me niet schelen. Veel andere kosten had ik niet, in die tijd.

Hij reed ondertussen met een 3-serie en daarna een 5-serie en daar reed ik ook graag mee. Toen mijn auto weer moest hersteld worden hebben we besloten om nog maar 1 auto te hebben. We zochten, vonden en kochten een 520i. Het leuke aan die oudere, grote BMW’s was dat ze 2de hands niet duur waren. Voor 20.000 Bfr had je er al ene van 10 jaar oud. We hebben er zo 2 gehad tot we de 7 serie ontdekten. De laatste auto dat we samen hadden was een 730i. Wat een prachtige kar ! Die auto was aan mijn kont vast gekleefd en ik kon er alles mee doen wat ik wilde. Het was mijn eerste automaat maar toch kon ik er ‘sportief’ mee rijden en dat deed ik ! Ja, ik heb er een litertje benzine door geblazen in die tijd. Toen ik afscheid nam van mijn man moest ik ook de auto achterlaten. Dat was de afspraak.

Met mijn volgende vriend heb ik dan een smederij begonnen en daar pasten geen BMW’s in. Ons voertuig was een Toyota Lite Ace. Daar kon veel in en was geschikt voor het werk. Wat een ommezwaai ! Een funtionele auto had ik nog nooit gehad. Gedaan met laag-vliegen in en rond Brugge. Tijd voor om ijzer gaan, met het gemaakte product naar de metallisatie gaan, het gaan ophalen en na het schilderen gaan plaatsten. Ik reed er graag mee maar het was geen BMW, hé.

Op het eind van die relatie wilde ik weer een auto voor mezelf. Het geld voor een grote auto was er niet dus werd het een occasie Ford Escort. Die auto heb ik mee genomen toen we uiteen gingen. Ik ben ermee naar Engeland gereden en geraakte er bijna niet in, in het Land, wel te verstaan. Maar dat is een ander verhaal, zo ik het nog niet verteld heb. Ik reed er graag mee maar het was toch niet dat.

Ik was eigenlijk blij toen ik die kon vervangen door een grotere auto. Mijn neef, garagist, wilde die Ford Sierra niet verkopen aan mij wegens ‘niet goed genoeg voor mij’. Maar ik wilde van geen wijken weten. Ik wilde een stationcar en zou ook met een rijden ! Ik heb er 2 keer een coulasse mee gehad, dus mijn neef had gelijk : het was geen goede auto. Maar wel een grote.

Toen hij die Sierra niet meer wilde herstellen kwam hij af met een Suzuki Baleno. Bijna even groot en veel betrouwbaarder, zei hij. Zoals steeds had hij gelijk. Dat was nu eens een auto waar ik weer graag mee reed. Bijna 5 jaar was hij mijn trouwe metgezel. Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde en weer veilig terug. Tot op het laatst toen er een wiel dreigde af te breken.

 

Mijn huidige auto is dus geen cabrio maar wel een zeer degelijk Kia Carens. Het was wat aanpassen bij het parkeren, moet je doen op de spiegels omdat je hoger zit. Gelukkig ken ik dat nog, met de Toyota was dat ook zo. Mia, de Kia rijdt vlot en zacht. Hij trekt snel op wanneer het moet, wat dezer dagen niet meer zo vaak is als toen ik nog jong was. Het verkeer leent er zich niet meer zo voor, ik ben kalmer geworden, ik heb geen zin om veel snelheidsboetes te betalen, … Ik rij er graag mee en zit lekker hoog & droog. Ik hoop nog vele jaren samen door te brengen.

Wat de volgende zal worden zullen we wel zien. Het hang af van wat er beschikbaar is, wat ik me kan veroorloven en hoe de wind staat. Ik heb nog nooit een nieuwe auto gekocht en vermoed dat ik dat ook nooit zal doen. Hoeft ook niet zolang mijn neefke voor me zorgt, hé.

Wilde ik dan eens vrouwelijk doen …

Ik had geleerd van een collega dat er in de Berca van die teensokjes te krijgen waren. Niets nieuws zal u zeggen en je zou daar gelijk in hebben, maar deze zijn in katoen ! Dat er in nylon te koop waren, wist ik al lang. Maar ik heb ‘natte’ voeten dus is nylon zeker geen optie. Al mijn sokken moeten van katoen gemaakt zijn of ik kan ze uitgieten op het eind van de dag.

Dus, ik, gisteren middag, na mijn werkweek, vlug-vlug naar de Berca gereden want het zou sluiten om 12u30. Ik was ruim op tijd en vond al vlug wat ik zocht. Ik nam er 2 verschillende soorten zodat ik kon afwisselen.

Terwijl ik daar toch was keek ik eens rond naar schoenen. Ha ja, ik ben tenslotte een vrouw. Aangezien ik een bruine jeans besteld had, wilde ik eens kijken naar bruine, hoge pumps om erbij te dragen. Ik vond er die me pasten en de prijs was meer dan redelijk, dus die nam ik ook mee.

Terwijl ik nog eens aan het ‘neuzen’ was, werd er afgeroepen dat de winkel zou sluiten. Ik begaf me naar de kassa en wilde betalen met mijn bankkaart. Mijn hart stond stil toen het niet op zijn plaats zat. Ik begon te zoeken en te denken. Neen, ik vond het niet en wist niet waar ik het zou kunnen hebben achtergelaten ! De dame achter de kassa was heel geduldig en begreep mijn schrik. Gelukkig.

Bijna in paniek heb ik gebeld naar mijn schat of hij het onding soms nog bij hem had. Hij zei van niet. Op mijn aandringen heeft hij toch gecheckt en ja hoor : hij had het nog bij zich. Oef !

Aangezien ik niet genoeg cash bij me had heb ik dus die schoenen moeten achterlaten.  Ik denk er toch over om volgende week er alsnog om te gaan. Mijn bestelde kleren zijn binnen en die bruine broek zit me als gegoten. Ook de vele topjes zitten me prachtig. Ik zal nieuwe kleren kunnen aandoen deze zomer. Nu het warme weer nog …

 

Breien om te breien ?

Ik ben weer goed bezig.

De laatste keer dat we bij mijn schoonmoeder waren heb ik een heleboel breiwol en -katoen meegekregen. Zij zou het toch niet meer nodig hebben, zei ze. Ik was dankbaar want ik geef niet graag veel geld uit om te breien.

Door het warme weer liet ik de wol nog voor wat het is en was ik gestart met het katoen. Zo heb ik al enkele pull’s, lange rokken en topjes bijeen gepend. Niet dat het allemaal zo mooi of spectaculair is maar ik heb een verversing om aan te doen en ben bedekt.

De laatste weken was ik bezig met een lange rok en een topje met naaldje 2,5. Toen het eindelijk af was (samen genaaid, de draadjes ingestopt en een rekker in de rok, …) kon ik het aanpassen. HET TROK OP NIETS ! Ik zag er nog dikker uit dan ik al ben en ook de (pastel) kleuren stonden me niet. Daarom heb ik de rekker er terug uit gehaald en heel de boel in een plastieken zak gestoken voor de klerenbak. Misschien dat iemand er beter mee staat of ze moeten er maar papier van maken.

Ja, zo gaat dat bij mij : niet goed, weg ermee !

Toen ik het vertelde op het werk zei een collega dat ik het kon uittrekken en opnieuw beginnen. Ja, ik had dat kunnen doen maar ik werk niet graag met gebruikte wol/katoen. Ik heb mijn plezier en bezigheid gehad. Als ik mijn creatie dan nog eens kan aandoen is dat een bonus.

Ik ben nu bezig met een topje maar heb niet genoeg katoen om het af te werken. Ik zal weer moeten foefelen met ander katoen om er nog iets van te maken. Hopelijk kan ik het aandoen wanneer het af is. Zo niet : dan niet. Op naar de volgende creatie.

Dat ik zonder patroon brei is wel duidelijk, hé.  Ik zie wel waar ik uitkom met het gekende gevolg. Ach, ik blijf bezig terwijl we naar tv kijken en niemand heeft er last van.

Kleur bekennen.

Soms wou ik dat we konden van kleur veranderen zoals een kameleon. Of nog beter zoals een octopus want die verkleuren volgens hun gevoelens en niet volgens de omgeving. Zou dat niet leuk zijn ?

Ik zie het zo voor me. Nooit meer moeten raden naar de gemoedsgesteldheid van iemand. In 1 oogopslag kunnen zien hoe iemand zich voelt. Dat zou toch prachtig zijn ? Ook zou niemand zich nog moeten afvragen hoe jij je voelt. Heel gemakkelijk, als je het mij vraagt. Zou het te onthullend zijn ? We zouden er ook wel aan wennen, zeker ?

Zo zouden we kunnen (letterlijk) groen worden van jaloezie, rood worden bij boosheid, zwart wanneer we ons beledigd of gekrenkt voelen, geel bij medeleven, roze bij verliefdheid, paars van liefde en blauw van geluk.

Of hebben jullie een ander kleur van doen ? Suggesties in het reactieluik graag.

De lente is in het land !

Wie kan niet genieten van mooie weer dat we nu hebben in ons Belgenlandje ? Ik hoop dat je we een jaar krijgen zoals 2011 : zomer in de lente, herfst in de zomer (mag ook lente zijn), zomer in de herfst en lente in de winter. 😉

Dat ik de helft van de tijd op het werk moeten doorbrengen, neem ik er met graagte bij. Ha ja, de rekeningen moeten betaald kunnen worden, hé.

Zo ook de bestelling kleren die ik gisteren on line plaatste. Niet dat ik verleden jaar zonder kleren heb moeten gaan werken. Zeker niet. Ik wilde eigenlijk een bruine jeans, bootcut model. Terwijl ik toch bezig was heb ik me laten verleiden om nog een andere jeans, een wijde zomerbroek, enkele tuniek-topjes en BH’s mee te bestellen. Ik zal wel zien hoeveel ervan me past. Zo niet, stuur ik het terug. Best gemakkelijk, zo passen in mijn eigen huis. Geen gedoe in veel te kleine pashokjes. Geen transpireer-toestanden waardoor er niets meer past. Rustig op mijn eigen tempo aandoen, wat rond paraderen en beslissen. I like !

Waar ik wel tegen op zie is die verdomde uurverandering ! Het mag dan de laatste keer zijn ! Het zal weer enkele weken duren eer ik ‘mee’ ben en de poezen ook. Pff ! Maar ik zal het ook wel weer overleven.

Ondertussen geniet ik van de vele blije gezichten en ik hoop iedereen ook van het mijne.

En op de zevende dag rustte Hij …

Dag 7 : Inhaaldag.

… en ik ook. Ik heb er een echte hekel aan om op zondag ergens naar toe te moeten of bezoek te ontvangen !

Dat komt nog voort uit de tijd dat ik ging poseren. Mijn leven zag er toen zo uit :

  • Ik werkte voltijds in de RVA.
  • Elke avond ging ik poseren van 18 tot 21 uur en op zaterdag van 9 tot 12 uur en van 13u30 tot 16u30 in de academie te Brugge !
  • De zaterdagavond was ik meestal te moe om nog iets te doen.
  • Ik probeerde veel uren te werken in de RVA (9 per dag) en die overuren op te nemen de vrijdagnamiddag, zo had ik tijd om mijn huis te kuisen.
  • Tussen werk en academie moesten de boodschappen gehaald worden.
  • Na 22 uur werd de was gewassen en gedroogd.

Dus wilde ik op zondag rust ! Dat was de enige dag dat ik in mijn zetel, voor de tv, kon blijven. Afgezien van eten klaar maken, deed ik niets ! Echt niets want ik was doodop !

Tijdens de schoolvakanties werden de banden met familie en vrienden weer aangehaald.

Ik heb dat zo verschillende jaren vol gehouden. Ik poseerde zeer graag, was blij dat ik het huis uit was, had weinig tijd om te eten, woog nog 53 kg en vond dat ik eindelijk niet meer dik was, maar was (thuis) ongelukkig.

Na een onderbreking van iets meer dan 2 jaar (nieuwe relatie, hij jaloers, samen smederij begonnen, relatie kapot, opnieuw moeten beginnen, geld nodig), heb ik dat leven weer opgenomen.

Gelukkig ben ik korte tijd later mijn huidige schat tegen gekomen. Hij was ook model dus konden we samen gaan poseren.

Na een jaar viel het werk weg in Brugge. Ik had juist mijn huisje gekocht ! We zijn toen naar ander poseerwerk gaan zoeken en gevonden in Roeselare, Knokke, Brugge (niet academie), Maldegem, Oostende,  … telkens enkele avonden. Er kwam een heuse agendaplanning aan te pas om te weten wanneer we naar waar moesten.

Gelukkig nam mijn liefste een groot deel van de huislijke taken op zich, omdat ik meer poseerwerk had dan hij.

Met het extra geld dat ik verdiende, en we wonen in een goedkoper huis, kon er eindelijk een kuisvrouw vanaf. Ik werkte toen ook maar 4/5 meer. Ik deed een bevorderingsexamen mee op het werk en slaagde. Met de loonsverhoging van die promotie verdiende ik eindelijk genoeg, om de boel hier draaiende kon houden, zonder nog te gaan poseren. Ik deed het toch niet meer graag, ik verveelde me dood, en niets is zo slecht als een model die daar tegen haar gedacht staat/ligt/hangt.

Zo heb ik stilletjes aan mijn leventje gekregen zoals ik het wil : mijn weekend begint ten laatste op donderdagmiddag. Ik heb de liefste schat van de wereld die heel veel taken van mij over genomen heeft, omdat hij dat liever doet dan ik. Ik kan ’s avonds, op werkdagen, al van 18 uur aan mijn pc zitten tot het tijd is voor tv. Geen weekendwerk meer maar pc van 10 uur tot het tv-tijd is. We gaan geregeld eens naar een optreden of voorstelling. We zien onze vrienden en familie op tijd en stond.

Moesten ze, zoals er sprake van geweest is,  mijn 4/5-dag afnemen, zou ik het zo oplossen dat ik toch niet meer voltijds moet werken. Als ik daardoor loonverlies zou lijden, zou ik het met minder doen en zaaien naar de zak.

Ja, ik heb elke week verschillende inhaaldagen en wil die zo houden.

Zo, de wijvenweek zit erop. Ik hoop dat jullie er iets aan hadden en dat ik het goed gedaan heb.

Jonglerend door het leven.

Dag 6 : Het multitaskende superwijf.

Zoals elke vrouw, moet ook ik soms aan multitasken doen. Zo is het leven nu eenmaal. Toch probeer ik dat zoveel mogelijk te beperken.

Ik heb mijn leventje zo geregeld gekregen dat de eenvoud er van afdruipt en ik het heel gemakkelijk heb.

  • Ik heb geen kinderen die overal naartoe moeten gebracht en afgehaald worden. Mijn keuze !
  • Mijn 2 poezen bedruipen zichzelf. Ik geef ze eten & drinken en veel liefde & knuffels. Ze kunnen binnen en buiten zonder mijn hulp. Ze kunnen slapen waar ze willen zonder dat ik deuren moet open doen voor hen.
  • Wassen en drogen (droogkast of buiten, bij warm weer) doe ik op zaterdag. Opplooien op zondag. Strijken nooit.
  • Mijn schat gaat om de boodschappen. Ik moet alleen zeggen wat er aan het minderen is of waar ik zin in heb.
  • Ik ga maximuum 3,5 dagen werken per week. Zo heb ik veel tijd om te doen wat ik graag doe. Dat is aan de pc bloggen en spelletjes spelen of tv/dvd kijken.
  • Op vrijdagochtend komt mijn dienstencheque-kuisvrouw. Komt ze eens niet dan doe ik het zelf heel erg tegen mijn gedacht.
  • Eten doe ik meestal in de refter van de Belastingen, onze buren. In het weekend kookt mijn schat. Wanneer ik alleen thuis ben, ‘vind ik wel iets’.
  • ’s Avonds eten we geen ‘bokes met toespijs’ maar ‘iets’ aan de salontafel voor de tv.
  • Op het werk probeer ik zoveel mogelijk gelijke dossiers af te werken. Dat gaat vlotter, vind ik.

Zeg nu zelf : wie zou niet als ik willen leven ? Ja, ik heb geluk met mijn schat en ben gelukkig met hem en mijn leventje.

Ik probeer 1 taak volledig afgewerkt te krijgen voor ik aan de volgende begin. Ik moet er dan niet meer aan denken. Ik vind ook dat je een taak maar naar behoren kan doen wanneer je met niets anders bezig bent.

In mijn hoofd is het nooit stil. Ik loop over van ideeën en gedachten, maar ze moeten niet allemaal (onmiddellijk) gerealiseerd worden. Ik doe wat ik kan en wanneer het kan. Ook pas wanneer ik er zin in heb. Niets moet, alles mag ! Lekker rustig en kalm.

Multitasken ? Alleen wanneer het echt moet.

Superwijf ? Niet echt, maar dat hoeft ook niet (meer).