Leve het voetbal !

Neen, neen, ik ben geen grote supporter van onze Nationale Sport. Eerder integendeel : ik vind dat ze veel teveel geld krijgen om maar zo slecht te spelen 😦 Mocht ik mijn werk zo slecht doen, was ik zeker al ontslagen, vastbenoemd of niet !

Mocht ik trainer worden van een ploeg, de spelers zouden afzien ! Ze zouden fysiek moeten hebben om 2 uur te spelen, zodat ze er niet na 1 uur moeten vervangen worden. Onnodig terugspelen naar de keeper zou mij rijk maken want daar staat een boete op van 250 euro. Een strafschop ernaast schoppen … niet te geloven. Geen speloverzicht ? Buiten ! Ze zouden tegen een duw moeten kunnen maar een tegenstander bijna in het ziekenhuis trappen staat gelijk met ontslag. Ik zou niet veel spelers over houden zeker ? 😆

Waarom ik dit hier schrijf ? Wel, omdat ik nu de pc kan gebruiken want mijn schat kijkt naar Cercle op tv. Hij heeft liever dat ik niet meekijk want ik kan mijn bek niet houden en geef  altijd commentaar (zie hierboven) en luid ! 🙂

Gisteren heb ik me onledig (?) gehouden met het lezen van het instructieboekje van de nieuwe dvd-recorder, terwijl hij de computer ‘nodig’ had om zijn mails te lezen en dingen op te zoeken op het net en spelletjes te spelen. Ach, het was niet erg. Hij mag zich ook eens langdurig amuseren, ik doe het ook geregeld de donderdagnamiddag en/of de vrijdag. Maar zo kon ik niets schrijven of andere blogs bezoeken. Ook mijn mails bleven ongelezen. Vandaag bleek dat er, tussen de mails, niets wereldschokkends tussen zat en de andere blogs ik heb vandaag kunnen bezoeken. Mijn lectuur, gisteren, heeft me wijzer gemaakt in de dondere geheimen van een dvd-recorder met harde schijf. Zo heb ik geleerd dat er zoiets als ‘live tv’ bestaat. Je zet de dvd op een bepaalde tv zender en wat uitgezonden wordt gaat in een buffer, (niet op de harde schijf) tot 6 uur lang, van waaruit je kan terug- en vooruitspoelen zoals een opgenomen programma. Ondertussen kan je opnemen op de harde schijf of op een dvd-schijf. Zeer geschikt als er (weer) eens 2 programma’s overlappen. 😀

Door mijn schuld (ik heb verkeerdelijk gezegd dat een scart moest gestoken worden in een andere uit- of ingang) is de ‘Guide plus’ nog niet in orde : het duurt 24 uur om de zenders van de tv over te brengen naar de dvd. 😥 Eens dat gelukt is zou het programmeren zeer gemakkelijk gaan. Gewoon aanklikken en nooit meer het begin of einde dat er niet op staat, omdat de uren van uitzending niet kloppen met wat in de krant of Humo staat. Op hoop van zegen en veel geluk, zeggen ze dan. 😉

Het vliegt de deur uit !

Gisteren deed de dvd-recorder raar : het enige wat op het schermke kwam was ‘Loading’. 😯 We konden het niet aan- of uitzetten, de dvd uithalen, gaf geen beeld, … Niets. Nada. Zip ! 😦 We hebben alles geprobeerd wat op het internet te vinden was : de stekker uithalen (voor 5 minuten) – we hebben het voor veel langer uit gelaten, op ‘eject’ of op ‘aan/uit’ blijven duwen – tot mijn vingers ongevoelig werden, … Niets veranderde iets aan de zaak. 😥 Ik heb dan beslist om vandaag een nieuwe te gaan kopen en de kapotte in herstelling te krijgen. Tijdens zijn werkuren heeft mijn schat alles geregeld. De kapotte kan via Krefell, waar het gekocht was, terug naar de hersteldienst van JCV. Ze zijn daar op de hoogte van het probleem en zouden het eventueel zonder kosten herstellen. Eerst zien en daarna geloven … Bij Photohall hadden ze een Philips in voorraad met harde schijf waar je veel mee kan doen. Na het werk zijn we die gaan ophalen en betalen. Het eerste deel van de installatie is gebeurd, morgen de rest. Gelukkig hebben we gisteren ons plan kunnen trekken en moeten we vandaag maar 1 ding opnemen en dat kan op video. Morgen zou alles terug operationeel moeten zijn 🙂

Gisteren heeft mijn schoonzus gebeld met de vraag of mijn aanbod voor een lening nog geldig was. (Zij en mijn broer zijn uit elkaar van verleden week. Aangezien mijn broer de scheiding niet fair speelt, ben ik bereid haar te helpen.) Ik zal dus morgen mijn spaarcenten aanspreken om haar uit de nood te helpen. 😕

Ik kan zo niet rijk worden hé 😉

Over & out ?

Dit is de laatste dag van de Roze Bril-Blogweek. Een schitterend initiatief van Menck om ons allen bloggers aan te zetten om meer positieve berichtjes te plaatsten. Zoals hij zelf aangeeft op zijn blog, heeft het zeer grote bijval gehad. Proficiat !

Ik heb een shit-week achter de rug maar het heeft me toch geholpen, door geen negatieve post te ‘mogen’ plaatsen, om de dingen te relativeren en het positieve eruit te halen. Bedankt !

Ik zou het zeer jammer vinden moest het nu overal gedaan zijn met die leuke posts. Gelukkig mogen we de headers blijven gebruiken en dat zal ik ook doen. Ik zal ook proberen minder te zagen over het werk maar eerder de leuke anecdotes te vermelden, want die zijn er ook. Dus eerst mijn hoofdpijn lagen wegzinken en dan pas schrijven. Dat zal al veel helpen. 🙂

Ook die nieuwe lezers, die mij komen opzoeken sedert het initiatief, zou ik willen bedanken en uitnodigen om te blijven komen. Hier staan geen prachtig geschreven stukjes proza of leuke gedichtjes. Enkel wat schrijfsels over mijn leventje in ons huisje met mijn schat & 2 poezen, mijn familie & vrienden. Verder wat me frappeerde of als leuk overkwam. De films of optredens die we gezien hebben. Wat me plezierig maakt of me doet wenen. Hopelijk kan ik jullie nog een jaar boeien.

Nieuwjaarsdiner.

We hebben het weer gehad en hebben het overleefd.

Om 12u30 zijn mijn schat en ik aangekomen in De Notter. De Kir was voortreffelijk en verradelijk dus ben ik, na 2,5 glazen, overgeschakeld naar Rodenbach. De hapjes waren zeer fijn, werd me gezegd.

Het eten was voortreffelijk, zeker de speciaaltjes voor mij, zoals gewoonlijk. De sfeer zat er al goed in toen de tombola begon. Er waren mooie prijzen en zeer veel flessen Champagne en goede schuimwijn. Zo’n laatste hebben we ook gewonnen 🙂

Geen speech, ook altijd goed nieuws, zodat we vlug aan de dans konden beginnen. Eerst moesten we buiten roken maar rond 17 uur kwam er een zaaltje vrij dat omgetoverd werd totimg_6092.jpg rookruimte. Bedankt, lieve mensen.

Ik heb mijn tijd verdeeld tussen de dansvloer, vlug iets drinken en de rookruimte, waar vaak levendige gesprekken plaats vonden. Iemand van de PWA had pruiken mee. Die hebben we natuurlijk bijna allemaal op ons kop gezet om ermee te dansen.  😀 Voor die foto’s is het wachten tot volgende week want collega Michael heeft ze moeten nemen, de batterijen van ons toestel op waren. We hebben gedanst tot het laatste nummer.

Dan samen nog wat gedronken in de rookruimte terwijl we aan het wachten waren op chauffeurs die iedereen veilig naar huis konden brengen. Mijn lief heeft ons naar huis gebracht maar we hadden nog geen zin om te gaan slapen, dus zijn we de Cohiba binnen gestapt. Mijn neefje was er aan het werk. Zo konden we nog wat tegen hem zeveren. Rond 2 uur vonden we het welletjes en zijn gaan slapen.

Het was een leuk samenzijn en terugzien van enkele afwezige collega’s. Ik wil hierbij Erica vermelden, want zij heeft blijkbaar de weg naar hier gevonden. Kom lezen en geef een reactie, meid. 😆

Herlezen.

Ik was weer eens inspiratieloos om hier een stukje te zetten toen mij plots een zeer leuk voorval te binnen schoot die ons overkomen was. Omdat ik niet meer wist of ik er hier al iets over geschreven had, heb ik alle vorige berichten nog eens herlezen.

Wat me opviel, in het bijna jaar dat ik blog, is dat ik nogal veel over mijn werk schrijf. Dat is niet te verwonderen want ik ben altijd zeer geëngageerd als ik iets doe. De meeste mensen, en zeker ik, hebben veelal het gevoel dat ze zelf meer doet dan de collega’s dus is het niet te verwonderen dat de stukjes meestal negatief zijn. Ik klaag ook veel over hoofdpijn. Dat heb ik ook bijna elke dag dat ik ga werken, maar om dat steeds te herhalen ? Geen wonder dat jullie het beu gelezen zijn ! 😀

Ik heb ook gemerkt dat we in een jaar tijd ongeveer 100 dvd’s bij hebben. Wanneer zullen we die allemaal bekijken? Zoals reeds enkele keren hier vermeld, zullen we een paar jaar moeten stoppen met werken om die er allemaal door te krijgen. Ik moet er wel bij vermelden dat er ook ‘klassiekers’ tussen zitten van meer dan 20 jaar oud. Die films zijn enkel om de verzameling van mijn schat aan te vullen. Hij verzamelt zo graag. 🙂

Dat er in een jaar tijd zo’n verloop van poezen is geweest, is me ook opgevallen. Toen ik hier begon was er enkel Ruffo, onze roste kattin. Toen die dood terug gevonden was en na veel verdriet, hebben we broer Toyah en zus Chewy in huis gehaald. Deze zomer is de kleine meid dan verloren gegaan en hebben we het nieuw speelkameraadje Kira thuis gebracht. En zeggen dat ik mijn eerste poes Meetje meer dan 17 jaar bij me heb gehad. Ze is gestorven, in mijn armen, van ouderdom. Ik hoop voor mijn huidige lievelingen hetzelfde : een lang, gezond en gelukkig leven bij ons en dan sterven in mijn armen van ouderdom.

De relatie met mijn moeder werd ook al vaak vermeld. De ruzie, het goed maken en opnieuw in onmin geraken. 😦 Wat ik wel gelezen heb is dat ik veel meer voor haar gedaan heb dan ik me herinnerde. Als zij het niet meer weet, ik nu weer wel !

Het was leuk eens te herlezen wat ik geschreven had over de verschillende optredens die we gezien hebben. De etentjes met familie en vrienden, de kleine en grote voorvallen die me toen bezig hielden en die ik al vergeten was, … Het was al bij al aangename lectuur, vond ik. Ik zou alle bloggers aanraden ook eens uw blog te herlezen.

Het voorvalletje waarover ik eigenlijk wilde schrijven stond er nog niet op, maar dat zal iets voor de volgende keer zijn. 🙂

Eens proberen

 om van gisteren een positieve dag te maken.

Er was de begrafenis van Liliane Berghmans. Het was een zeer mooie dienst. De gekozen muziek waren haar favorieten. Dat ze begonnen met ‘Je m’en fou’ van Edith Piaff stond me zeer aan, want zo iemand was ze wel. Waarschijnlijk daarom dat ze door sommigen als tegendraads overkwam. Hoewel ze gelovig was bleek de mis niet té katholiek te zijn. Dat de Directeur van de Academie van Brugge er was, stond me niet aan, maar het was voor hem waarschijnlijk ook een verplichting. De andere collega’s vond ik wel op hun plaats : zijn hadden misschien een haat/liefde verhouding met haar gehad, maar ze hadden elkaar altijd gerespecteerd.  Er waren ook veel oud-leerlingen en (ex-)modellen.

Dat Jeaninne, die alles geregeld had, tussen de verre familie kon zitten vond ik prachtig. Tijdens Liliane haar leven heeft Jeaninne zoveel voor haar gedaan en ook nu alles in orde gebracht, ze verdiende het wel. Het was een mooi, passend afscheid. Het was alsof Liliane er zelf was. Ze zal tevreden neergekeken hebben en met een gerust hart kunnen vertrekken.

Nadien zijn we, met de modellen, nog een gaan drinken in de café rechtover de kerk. We hebben er gelachen, annecdotes verteld, een traan weggepinkt en steeds weer gezegd : Had ze nog geleefd, ze zou hier ook geweest zijn met leuke verhalen. Ze was altijd bereid om de sociale contacten te onderhouden over een goeie pint 😉

Met een mooi, typisch Berghmans, rouwkaartje in de hand en de belofte om contact te houden met elkaar, zijn we terug huiswaards gegaan. Het was een leuk weerzien op een triestige dag.

Naar Canterbury …

 

We, mijn schat en ik, zouden naar Canterbury gaan. Ik spreek van 8 jaar gelden. We hadden de overtocht, heen en terug, voor 4 personen + de auto, gratis gekregen. Ik weet niet meer van wie of misschien hadden we het gewonnen in een of andere wedstrijd.

Het was de eerste keer dat we samen naar Groot Brittannië  zouden gaan. We waren nog niet lang bij elkaar en hadden besloten niemand mee  te nemen. We wisten niet hoe we in het buitenland zouden reageren op elkaar.

De overtocht was vlekkeloos verlopen : we waren niet zeeziek geworden, hadden genoten van de zonsopgang, hadden lekker gegeten, hadden ons goed geamuseerd. Bij het uitrijden van de boot, op weg naar de douanecontrole, was ik aan het grappen of hij ‘de drugs’ wel goed had verstopt. Hij vertelde me dat hij nooit het land binnen of buiten was geraakt zonder enige moeilijkheden. Ik vond dat zeer amusant en geloofde hem maar half.

Toen het onze beurt was vroeg een vriendelijke man of we niets aan te geven hadden. Nog nalachend verzekerden we hem dat we niet illegaals bij hadden. Hij vroeg ons waar we naartoe gingen, hoelang we zouden blijven, of we daar iemand kenden, of dat we misschien iemand zouden ophalen en terug brengen naar België. We waren alleen, kenden niemand daar, zouden nog dezelfde dag alleen terug keren. We begrepen er niets van maar vonden het wel amusant. Daarna vroeg hij om de koffer van de wagen van binnen te zien. Ik stapte uit en deed de koffer open. De auto was nog maar pas in mijn bezit en was dus nog proper. Hij keek in de box waarin ik het gereedschap voor de auto opberg en vroeg me een plastieken zak open te doen. Daarin zaten mijn paardenborstels, sporen en rijhandschoenen. Ik vertelde hem dat we naar ‘het land van de paarden’ waren gekomen en ik hoopte te kunnen rijden. Toen vroeg hij ons of we de auto in hun garage wilden zetten voor verder onderzoek.  Ik had een vermoeden waar dit naartoe zou gaan en kon me bijna niet meer inhouden van lachen. Mijn schat stond daar ook schaapachtig te grijnzen.  Nadat ik de auto in die garage had gezet moesten we uitstappen. Op mijn vraag vertelden ze dat ze het voertuig volledig zouden nazien op drugs. Ik schaterde het bijna uit. Ik kon nog juist uitbrengen dat ze niets zouden vinden en dat ik verwachtte mijn auto zou terug te krijgen in dezelfde staat zoals hij er nu bij stond. Terwijl ze hun onderzoek deden moesten we ons afzijdig houden maar mochten wel in de buurt blijven. Dat we ondertussen niet mochten binnen roken, was ons minder aangenaam. Ik bleef praten tegen die mensen en vragen stellen over onze nakende rit naar hun mooie stad. Waar we moesten op letten bij het links rijden en wat we zeker moesten gaan bekijken in Canterbury. Ze bleven ons vriendelijk antwoorden. Zij deden hun werk en wij vonden het leuk. Toen we dachten dat het afgelopen was, kwam een dikke vrouw binnen die zich onder de wagen wurmde. Omdat ze er bijna niet onder kon en om niet te beginnen schaterlachen, vroeg ik haar of ze geen honden hadden die drugs konden uitsnuffelen. Nogal bitsig antwoordde ze : Nee !  Ze kwam vanonder de auto, stond met veel moeite recht en verkondigde dat we konden vertrekken. Met mijn ‘engelengezicht’ vroeg ik of ze iets gevonden hadden, of we iets moesten ondertekenen, of alles in orde was.  Ze keurde ons geen antwoord waardig maar een andere, vriendelijke, man kwam ons zeggen dat alles ok was en met een ‘have a nice stay’ konden we aanzetten. We zijn rustig weggereden en hebben ons nog net kunnen inhouden met schateren tot we uit het zicht waren. We hadden niets te verbergen dus was de hele situatie hilarisch.

De trip was zeker goed begonnen. We hebben ons goed geamuseerd, hebben veel mooie dingen gezien en hebben veel geluk gehad met het weer.

Toen we terug, voor het inschepen, op de douane stonden te wachten vroegen we ons af of we opnieuw gecontroleerd zouden worden. De glimlach kwam terug op ons gezicht want het regende nu pijpenstelen.  Er kwam een dame met een grote paraplu naar de wagen toe. Ik draaide het raam open en ze stelde ons een batterij vragen : Hadden we springstof of wapens bij ? Zouden we de boot opblazen ? Waren we van plan een aanslag te plegen ? Waren we terroristen ? Hadden we een misdrijf gepleegd terwijl we in haar land waren ? … De vragen bleven maar komen voor ik antwoord kon geven. Toen ze geen vragen meer had zeiden we volmondig : Neen !  Ik vroeg haar of er ooit iemand op een van haar vragen positief had geantwoord en ze zei : ‘Neen, maar ik moet het vragen.’ Opnieuw al schaterend zijn we de boot op gereden.

Tijdens de terugvaart zijn we de feiten eens nagegaan : mijn schat had alles geregeld op zijn naam, er waren slechts 2 personen ipv 4,  de auto stond toen nog niet op mijn naam, de verzekering wel. Niet te verwonderen dat ze ons verdachtten van smokkel of erger !

Volgende week …

zal een rare week zijn : maandag en dinsdag werken. De rest van de week niet.

Woensdag om 11 uur te St.-Andries de begrafenis van Liliane. Ik had kunnen een ‘BP15′ nemen en om 10u30 vertrekken en voor 14 uur terug komen, maar ik zie dat niet zitten. Ik vrees dat mijn verdriet te groot zal zijn. De kans is groot dat we met collega’s en modellen iets gaan drinken en nog wat napraten. 😦

Donderdagnamiddag om nieuwe nagels. Om dan die voormiddag te moeten werken, wil ik niet. Ik wil uitslapen. Nieuw verlof hé 😉

Vrijdagmiddag het nieuwjaarsdiner met het werk. Mijn schat gaat ook mee. Hopelijk wordt het weer leuk, zoals de vorige jaren : lekker eten (speciaaltjes voor mij want ik lust het weer niet), veel drinken, lang dansen, buiten staan roken en zeer veel plezier hebben.

Ik zal zaterdag een beetje niet goed zijn, vrees ik 😀

Storm

Het heeft hier flink gewaaid. Het was gisterenavond begonnen. Ik had het eerst niet opgemerkt omdat we verzonken waren in de schitterende film ‘The Departed’ van Martin Scorsese met Matt Damon en Leonardo DiCaprio. Het was pas toen de poezen wild binnen kwamen gelopen en nog verder in het rond crossten dat ik buiten keek en zag dat de populieren fel heen en weer wuifden. Ik wist toen al dat ik goed zou slapen. Hoe erger de storm, hoe vaster ik slaap. Ja, ik weet het : ik ben een rare.

Deze morgen was het nog bezig met waaien, maar minder erg. Er is gelukkig geen schade aan ons huisje of in de tuin. De lucht is eens deftig ververst en dat mocht eens. Wat zit de natuur toch schoon in elkaar.

Tegen de tijd dat mijn schat buiten moest om per fiets (hij mag gerust de auto nemen, maar wil niet) boodschappen te doen, was de wind al grotendeels gaan liggen. Zo moet hij zijn longen niet uit zijn lijf stampen om lekkere dingen in huis te halen voor ons. De poezen zijn minder ‘zot’ en spelen weer gewoon hun spelletje : naar buiten, binnen komen met natte pootjes, bij mijn op schoot zodat ik hun (droog)streel, iets eten, terug naar buiten, om na 10 minten terug binnen te komen met natte pootjes. De lieve schatten ! Ik ben blij dat ze geregeld binnen komen. Het geeft me niet dat ze het laminaat weer vuil maken, zo weet ik dat alles in orde is met hen.

Welke film zullen we deze namiddag eens bekijken ? Van de bijna 400 dvd’s die we hebben, moeten we er zeker nog 100 bekijken. Keuze genoeg ! 😉