Lang weekend.

Gisteren was ik in verlof en heb de hele derde reeks van The 4400 erdoor gejaagd. Begonnen rond 10u30 en iets voor 20 uur had ik alle afleveringen gezien. Het zit weer prachtig in elkaar. Ik kan maar 1 ding zeggen : I want more ! Ik heb gezien dat er al een 4de reeks is. Hoera ! Joepie ! Ik zal nog moeten wachten voor deze op dvd uit komt en dat is niet echt mijn ding. Ik zal niet anders kunnen, hĂ© 😉

Deze namiddag is mijn schat thuis. We zullen samen eten en dan tv kijken. Dat hij in slaap zal vallen, weet ik nu al. Hij heeft er tenslotte al 4 poseerbeurten op zitten deze week, bovenop zijn dagtaak. Ik zal een filmke uitkiezen dat ik zeer graag zie, zodat we er later nog eens samen kunnen naar kijken. 🙂 Vanavond vroeg naar bed want morgenochtend moet hij terug poseren. 😐

Morgenavond gaan we naar een verjaardagsfuif met optreden van ‘Bray’. Dit is Nige Bray met groep. Heb hun samenspel op cd gehoord en het is zeer goed. We zullen weer foto’s nemen die mijn schat, hopelijk, kan verkletsen en waarvan ik er enkele op Flickr zal zetten. 😀

Zondag zal een rustige dag worden … 😉

Advertenties

Poseren

Mijn lieve schat is gisterenavond opnieuw gaan poseren in Oostende. Hij is weer vertrokken voor enkele maanden. Tijdens de dag gaan wimg_1078.jpgerken en ’s avonds nog gaan poseren. Vertrekken rond 7u15, om in de vooravond een uurtje thuis te zijn, dan opnieuw aan te zetten en om 22 uur je te kunnen ‘flokken’ in de zetel.  Ik zou het niet meer willen/kunnen doen.

Ik heb het ongeveer 10 jaar gedaan en vond het al 2 jaar terug welletjes. Hij heeft me beloofd dat het ook voor hem zijn laatste sessie zal zijn. Hij doet het al langer dan ik en ik zie dat het hem ook begint tegen te steken. Niet dat je niet op handen gedragen word, integendeel. Iedereen is tevreden als je maar een beetje stil zit/staat/ligt/hangt. Zowel de leerkrachten als de leerlingen zijn laaiend als je eens iets anders dan de ‘gewone’ poses doet, als is het maar om je eigen verveling te doorbreken.

Het gaat zo : je komt binnen in school en tekent in. Je gaat naar de klas, zeg goeiedag tegen iedereen. Je kleed je uit, een beetje uit het zicht. In een lang hemd kom je weer tevoorschijn en wacht op instructues van de leerkracht. Ondertussen nog wat praten met de leerlingen. Je krijgt te horen wat de bedoeling is in deze les, hoe lang de poses moeten duren en je gaat aan de slag. Van zodra het tekenen/schilderen begint valt iedereen stil want ze concentreren zich op hun werk. Jij blijft in die positie tot het tijd is om een andere pose aan te nemen. Als je geluk hebt, kan je weg dromen of naar muziek luisteren. Zoniet, img_1057.jpgheb je pech en tel je de minuten af, wat zeer vervelend is. Dat je ergens jeuk zal krijgen en niet kan/mag krabben, is een gegeven. Dat je spieren zullen protesteren ook. Kramp heb ik gelukkig nooit gehad. Wat ze niet begrijpen is, dat wanneer je terug in dezelfde positie moet komen, na een pauze, je onmiddellijk terug dezelfde ongemakken voelt maar dan nog erger. Beter gewoon te blijven zoals je bent en het verdragen.

Het liefst deed ik poses van 10 minuten of minder. Ik kon me dan echt uitleven en onnozel doen. Het lastigste aan die sessies was om steeds opnieuw een interessante pose uit te vinden. 🙂 

modelstudie-001.jpg

Ik zit toch liever ’s avonds in mijn zetel, op mijn ‘oude’ dag … 😆

The 4400.

Ik ben zojuist in het bezit gekomen van ook de derde reeks van ‘The 4400’. 🙂

De eerste 2 zijn al op tv gekomen. Het gaat als volgt : in de loop van 60 jaar werden 4400 mensen ontvoerd. Ze zijn allemaal op hetzelfde moment terug gekomen. De FBI weet niet wat aan te vangen met deze mensen en na grondig onderzoek worden ze vrij gelaten. Blijkt dat sommige (of allemaal ?) een speciale gave mee gekregen hebben. Wat zou hiervan de bedoeling zijn ? …

Het mooie aan die serie is dat het ‘zou’ kunnen. Het is niet volstrekt bij de haren getrokken. De personages zijn echt en menselijk. Stel dat zo iets gebeurd (met jezelf). Hoe zou jij reageren ? Een intrigerend gegeven.

Dat het goed in elkaar zit en zeer goed geacteerd, spreekt voor zich. Ik zou anders niet blijven kijken, hĂ©. 😉

En ja, Vandepotgerukte, ik zal de vorige afleveringen nog eens herbekijken, om weer volledig mee te zijn. 😆

Jason Bourne.

Ik heb juist de laatste van de trilogie over Jason Bourne bekeken.

De eerste film, ‘The Bourne Identity'(2002), heb ik 3 keer gezien. De eerste keer in de cinema, de tweede keer toen we de dvd hadden, met alle extra’s, en de derde keer voor ik naar de 2de film, The Bourne Supremacy’ (2004) wilde kijken. Nu juist de 3de film, ‘The Bourne Ultimatum’ (2007) gezien. Morgen komen de extra’s aan de beurt.

Het verhaal begint zo : een man wordt opgevist uit de rivier. Hij heeft geheugenverlies en probeert uit te vinden wie hij is. Hij is geschoten en kan, tot zijn grote verbazing, zeer goed voor zichzelf opkomen.  Gaandeweg ontdekt hij meer over zijn verleden tot hij zelf opgejaagd wordt als grof wild …

De drie films kan je zo na elkaar bekijken. 1 tip : neem goed adem voor het begint, want je hebt het gevoel dat je dit niet meer zal toen tot het einde. De actie spat van het scherm vanaf de eerste seconde tot de laatste minuut.

Schitterend ! Een aanrader. De Oscars hebben ze zeker verdiend ! 🙂

Oude tv-series

Door gisteren over herinneringen over Radio te schrijven, moest ik opeens denken aan de oude tv-series.

Ik zat geplakt voor de tv voor ‘High Chaparral’ (1967), de western met Big John, Buck, Manolito, Victoria en Blue. In de eerste afleveringen kwamen meer Indianen aan bod. Die werden, in die tijd, gespeeld door blanken. Dat ik dat niet door had … Ik ging helemaal op in die serie en speelde sedert dan alleen nog Indiaan ! 😀

‘Zorro’ (1957) met Guy Williams als Don Diego de la Vega. Zag werkelijk niemand dat hij Zorro was ? Het onrecht dat de bevolking werd aangedaan, was mijn eerste kennismaken met dit onderwerp. 😩

Het geweldadige ‘Mannix’ (1967) met Mike Conners en zijn Afro-Amerikaanse secretaresse Peggy gespeeld door Gail Fisher. Baanbrekend voor die tijd. Ik mocht, op zaterdagavond, opblijven tot die uitzending gedaan was. Misschien daardoor dat ik zo’n nachtuil ben. 😉

‘Star Trek’ (1966) … Dat was hĂ©t. Dit had alles :  verschillende rassen en nationaliteiten, monsters, buitenaardsen, goede en kwade, … Sommige afleveringen hebben de tand des tijds niet goed doorstaan. Gelukkig hebben ze de draad, na enkele jaren, weer opgenomen door nieuwe series en films te maken. Hoera ! Enkel voor deze reeks mocht ik, van vader, de tv overschakelen voor het nieuws gedaan was. Zou hij ook een fan geweest zijn ? 😼

‘BattleStar Galactica’ (1978), was soms ietske te religieus voor me. Toen al ! 😉 Maar we wilden allemaal weten of die gehate Cylons zouden verslagen worden. Toch ? De moderne reeks is zeker ook het bezien waard, als je dit genre graag ziet.

‘Space 1999’ (1975) met Martin Landau en Barara Bain. Zij waren toen gehuwd met elkaar. Over de moeilijkheden op een permanente basis op de Maan. Nice try. 😐

Wie herinnert zich nog ‘Hawai Five O’ (1968) met Jack Lord. Die begin-tune was machtig ! Zee en surf … voor de eerste keer. Zich vergapen aan de plaatselijk bevolking met hun rituelen en dans. Schitterend ! 🙂

Ik kan zo blijven doorgaan. Ik keek ook naar de Vlaamse reeksen zoals Johan en de Alverman, Keromar, De Kat, … Maar die konden niet tippen aan de buitenlandse series.

Naar welke keken jullie ?

Radio-stokje.

Ik heb van Blah een stokje gekregen dat moet gaan over jeugdherinneringen aan de radio.

Bij ons moeder thuis stond de radio altijd aan. Van zodra de eerste persoon opstond, meestal mijn moeder, werd het ‘portatiefje’ in de keuken aangezet. Pas wanneer we gingen slapen, later wanneer de tv aan ging, werd die afgezet. Altijd stond de radio op BRT 2 (Radio 2), nu nog trouwens. Een ‘grote’ radio in de eetplaats/salon is er pas veel later gekomen.

Ik weet nog, toen ik klein was, dat mijn moeder meezong met ‘oudere’ liedjes, deuntjes uit haar tijd. Ik herinner me nog dat mijn broer en/of zus en ik meezongen met de hits van toen. Dat moet een kattegejank geweest zijn ! 🙂 We stonden ook te dansen op de meeste liedjes uit de Top 30, tot we uit de keuken vlogen omdat moeder moest koken. We deden dan verder in de living tot we de tafel moesten dekken. 🙂

We luisterden naar ‘Te bed of niet te bed’ en probeerden de vragen te beantwoorden voor de kandidaten. Tijdens het ‘Nieuws’ moesten we zeer stil zijn, wat ons niet altijd lukte, tot grote ergenis van ons vader. De radio vloog dan uit, als straf. Zodra hij weg was gaan werken, zette mijn moeder het terug aan : zij moest niet gestraft worden hĂ©. 😉

Als kind moesten we naar huis komen wanneer de straatverlichting aan ging. We zaten daarna in de keuken te Manillen met de radio zacht, terwijl mijn ouders naar tv keken in de living. We hebben daar eentje afgelachen want we dachten dat we zonder toezicht bezig waren aangezien de deur dicht mocht. Veel later vernomen van mama dat ze alles konden horen. Daarom moest de radio op zacht blijven. 😆

Een eigen radio heb ik pas gehad toen ik alleen ben gaan wonen. Wat ik wel gekregen heb voor een of andere verjaardag, was een cassettespelerke. Daarmee probeerde ik dan liedjes op te nemen van radio en tv. Ik denk nog een cassette te hebben van een van de platen die een vriendin had en die we overgenomen hadden. Ik had ook geen platendraaier, in die tijd, dus moest het zo gebeuren, want ik wou ook mijn eigen muziek hebben. 😀

Ik heb leuke herinneringen aan de radio thuis en de sfeer dat er toen was.

Nu zet ik eerder de tv aan wanneer ik niet moet werken. Die gaat automatisch aan op EĂ©n en zo heb ik Radio Donna tot 12 uur. The best of both worlds ! 😎

Bedankt Blah voor deze leuke trip langs Memory lane.

Graag geeft ik stokje door aan Menck, die zal er zeker een mooi stukje kunnen over schrijven, aan Annemie, zij zal ook het een en ander kunnen opdiepen, en aan Moekemicheline, benieuwd wat zij hierover kan vertellen.

Moedertaal.

Volgens Menck is het vandaag ‘De Internationale Dag van de Moedertaal’.

Aangezien mijn moeder haar geboortedorp Houthulst heeft verlaten toen ze nog geen 18 jaar was om in Brugge haar geluk te zoeken en mijn vader een geboren & getogen Bruggeling was, beschouw ik Brugs als mijn ‘moedertaal’.

Ik zal hier proberen een stukje te schrijven in deze taal. Dat het niet gemakkelijk schrijven is, heb ik ondervonden toen ik een reactie plaatste bij Menck. Here goes :

K’en me wĂ©re dul gemakt up t’werk, vandeweke. Mien bazinne is een echte zurkeltrutte. Ze gif mien under mien klĂ©ne voetjes woarom dak te vĂ©l mailties zoen schrieven binst dak ant werk zien, mo zoalve sto ze ton een kart te klappen en de menschen beezig ’t oekden. Da kik da nie gĂ©ren en kajje wal peizen, zeker hĂ©. Dasse nietent tĂ©gen die kletskoessen zegt, die der voaren zorgen dak olle doage zĂ©Ă©r an mien kop en, vinde kik tog vant goeie tevĂ©le. Kgon e ki overpeizen ok do nog lange gon bluven. Tzoe kannen zien dak nor een andere ofdelinge gon, wo danze nie azo up mien kappe zitn … Kzien van kolĂ©re van de parkienge weggerĂ©Ă©n liek een flurk met een fusĂ© in zien gat  ! Zo kwoat woarek !

Tip : geschreven Brugs moet je zoveel mogelijk fonetisch lezen.

Vrije vertaling : Ik heb me weer kwaad gemaakt op het werk, deze week. Mijn bazin is een echte … Ze geeft me onder mijn klovoeten omdat ik te veel mails zou schrijven tijdens de diensturen, maar staat dan zelf wel 15 minuten te kletsen en de mensen bezig te houden. Dat ik dat niet graag had, kan je wel denken, hĂ©. Dat ze niets tegen die kletskousen zegt, die er elke dag voor zorgen dat ik hoofdpijn krijg, vind ik nog het ergste. Ik zal er eens over nadenken als ik daar nog lang zal blijven. Het zou kunnen dat ik van dienst verander, waar ze me er niet zo uithalen. Ik ben van boosheid van de parking gereden als een schicht. Ik was zo kwaad !

Beter zo ?