Try-out Urbanus ?

Gisteren zou Urbanus in het Entrepot een try-out doen van zijn nieuwe show.

Als fotografen van Stadsomroep  (ja, ik ben ook al gepubliceerd op deze site), mogen wij normaal gezien zonder ticket binnen in het Entrepot. We kopen er toch voor ons omdat ik niet als profiteur wil bestempeld worden.

Wij dus, met de auto, ruim op tijd vertrokken. We komen aan de Warandebrug en mogen er niet over van de politie. Niet getreurd, we nemen dan de Krakelebrug, hé. Ook daar stond een agente. Zij kon ons vertellen dat alle bruggen in Brugge gesloten waren voor auto’s omdat er een triatlon bezig was ! Geen probleem : we parkeren de auto en gaan er te voet naar toe. Zo had ik mijn beweging voor de dag.

Na een ferme wandeling (voor mij toch) in de zon komen we bezweet aan. Daar krijgen we te horen dat er geen pers binnen mag ! Het is een try-out met publiek maar er mogen geen foto’s genomen worden en er mag niets over geschreven worden : Urbanus wil geen negatieve pers ! Blijkbaar heeft hij niet veel vertrouwen in zijn eigen show.

Het was de eerste keer dat we dit mee maakten. Zo’n try-out is meestal net voor de pers omdat de artiest zo gratis reclame krijgt voor zijn/haar nieuw ‘kindje’. Niet deze keer, dus.

Aangezien er geen tickers meer te koop waren, zijn we dus onverrichter zake terug naar de auto gewandeld (pff) en terug naar huis gekomen. Nory was in elk geval blij ons zo vlug al terug te zien, Kira was blij dat ze terug naar buiten mocht en ik omdat ik de avond in mijn zetel mocht doorbrengen.

Conclusie : hoe de nieuwe show van Urbanus was dat deze zomer op vele festivals zal te zien zijn ?

Geen idee !

Omdat ik gisteren geen foto’s mocht nemen, dan maar eentje van mijn lieve Nory :

DSC_0001

Zie eens hoe groot ze al is ! 🙂

 

 

 

 

 

 

 

Ach, ik kan me weer niet inhouden en dus hier zijn er nog (van vandaag) :

DSC_0016

Een doos, een zak of een verpakking moet getest worden.

 

DSC_0018

Inspectie van onze voorraad.

DSC_0024

Van op de trap alles gadeslaan.

DSC_0032

En poseren kan ze ook ! 🙂

 

 

 

Advertenties

Reo Rock 2014.

Zaterdag was het weer zover : Reo Rock in de Reo Veiling te Roeselare.

Mijn schat had voor Perskaarten gezorgd en Bob heeft ons er vlotjes naartoe geloodst.

Ik vond het vervelend dat ik mijn schatje Nory moest achterlaten maar voor 1 keer kwamen ‘I The Exploder’, ‘The Kids’, ‘Fischer-Z’ en ‘Raymond Van Het Groenewoud’ eerst.

Er was geen verkeer dus waren we (veel) te vroeg. En wat doe ik dan ? Beginnen praten met een koppel die ook aan het wachten was, natuurlijk ! Zij zat in een rolstoel, hij was recentelijk een vinger geamputeerd. In de loop van de avond leerde ik (weer eens) dat er mensen zijn die alle pech van de wereld hebben op gebied van gezondheid. Ik klaag nooit meer ! Ze waren zo vriendelijk dat we telkens, na het nemen van de foto’s, terug bij hen gingen staan om samen te genieten van de optredens. Tussen de optredens zijn we erin geslaagd om elkaar (bijna) heel ons leven te vertellen. Tja, als 2 Leeuwen samen komen weten ze altijd over iets gepraat. Het was leuk met hen kennis te maken !

Tijdens het optreden van ‘I The Exploder’ begon het buiten opeens te gieten ! Gelukkig geen hagelbui, dat was voor enkele kilometers verder, maar wel zo hevig dat er putjes begonnen over te lopen. Het water kwam zo binnen en ik weet dat er overal kabels liggen dus vond ik dat niet echt veilig.

Enkele medewerkers gingen op de dekseltjes staan in de hoop zo het water buiten te houden.

op het deksel

zie hoe het buiten giet !

 

Het optreden ging gewoon door.

Moet er nog water zijn ?

 

En werd door sommige extra gesmaakt.

Hij amuseerde zich !

 

Ondertussen probeerden de medewerkers het water weg te krijgen maar beseften al vlug dat het met aftrekkers alleen niet zou lukken.

tn_DSC_0084

 

Dus werden de grote middelen ingezet.

zeer effectief

 

Ondertussen speelden ze verder

 

We zagen ook een uitnodiging maar we zijn er niet op in gegaan.

Ik ben al dik genoeg

 

De Rodenbach was lekker en de muziek fantastisch.

I The Exploder :

tn_DSC_0051

 

 

 

tn_DSC_0078

 

The Kids :

tn_DSC_0171

 

 

 

tn_DSC_0105

tn_DSC_0155

 

Fischer-Z :

DSC_0225 DSC_0230 DSC_0255 DSC_0284 DSC_0296 DSC_0297 DSC_0303 DSC_0306 DSC_0329 DSC_0333 DSC_0339 DSC_0345 DSC_0347

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De aankondigingen gebeurden door een ‘gezellige’ man.

tn_DSC_0352 tn_DSC_0356

Raymond Van Het Groenewoud :

tn_DSC_0369 tn_DSC_0371 tn_DSC_0372 tn_DSC_0376 tn_DSC_0387 tn_DSC_0390 tn_DSC_0422 tn_DSC_0423 tn_DSC_0425 tn_DSC_0427 tn_DSC_0428 tn_DSC_0433 tn_DSC_0442 tn_DSC_0512 tn_DSC_0514 tn_DSC_0515

 

Rond 1 uur heb ik Mia, de Kia op de parking voor onze deur achter gelaten. We zijn eens binnen gegaan in de vernieuwde Cochiba dat nu ‘Charles Café’ noemt. Ze schenken geen Rodenbach dus zullen ze me er niet vaak meer zien … Ze mikken duidelijk op een ‘ander’ publiek en ik denk niet dat ik me daar zal thuis voelen. Toch wens ik hen veel succes.

Zo zijn we thuis gekomen met ik meer dan 500 foto’s op mijn toestel en mijn schat had er meer dan 700 getrokken. De poezen waren gezond en blij ons terug te zien. Er was geen regen- of stormschade aan ons huisje. Een geslaagde avond, dus.

Toch niet zo simpel.

Ik heb weer mijn bril op mijn snoet. Heb ik de lenzen al opgegeven ? Neen, zeker niet.

Het komt zo : ik voelde dat er iets niet goed zat met mijn rechterlens. Ik dacht dat het een stofje of haartje was. Tja, met een winterhaarverliezende poezenkat in huis die niet buiten mag en steeds dicht in mijn buurt is en ook die ik niet mag borstelen, kan er al eens een haartje in het rond vliegen, hé. Ook ben ik aan het breien met katoen en dat geeft ook stofjes af.

Dus ’s avonds doe ik de lenzen uit en voel direct het verschil aan mijn rechteroog. Ik kijk eens en zie iets op de lens. Ik denk een stofje en leg het in de vloeistof voor de nacht.

De volgende dag doe ik de lens weer in maar na een tijdje voel ik het zitten. Niet goed. Ik spoel mijn oog (met lens erin) enkele keren en telkens voel het beter aan, voor een tijdje. Tegen de avond ben ik het beu en haal de lens er uit om eens deftig te spoelen. Na enkele keren ‘grijpen’ heb ik het mee en zie dat het dubbel geplooid is. Of toch niet ? Bij nader onderzoek blijkt dat ik maar een halve lens heb uit gehaald ! Ik ‘grijp’ nog enkele keren en haal er nog een klein stukje uit. De rest van de avond hou ik me onledig met te proberen het resterende stuk er uit te halen. Soms denk ik het te zien zitten of is het toch de reflectie van de spiegel dat ik in mijn oogbol zie ? Tegen 23 uur ben ik het beu, neem een oogbad en ga naar bed.

’s Morgens word ik wakker met een beetje etter in mijn ooghoek en wimpers ! Dat ben ik niet gewoon. Ik weet nu nog altijd niet zeker of er nog een stuk in zit. Mijn oog is geïrriteerd maar is dat omdat er nog een stukje in zit of omdat ik de vorige dag zo dikwijls ‘gegrepen’ heb over mijn oog ? Om zeker te zijn ga ik terug naar de winkel en laat mijn oog onderzoeken. De vriendelijke man kijkt en zoekt van de andere kant van zijn toestel, maar vindt niets. Bon, dat weet ik dan ook : het is irritatie. Dat zal wel over gaan. Ik bestel een nieuwe (gratis) lens en ga naar huis.

De volgende dag, na het poetsen van mijn tanden, wrijf ik eens zeer goed in mijn oog om de etter van mijn wimpers te krijgen en wat voel ik opeens aan mijn wimpers hangen ? Juist : het stukje lens ! Onmiddellijk voel ik het verschil : geen irritatie meer. Oef !

Het stofje dat ik de eerste dag dacht te zien moet dus een barstje geweest zijn. De volgende dag moet ik dan de lens gekraakt hebben bij het uitnemen. Ik zal dus veel voorzichtiger te werk moeten gaan bij het uitprutsen.

Ik verwacht vanaf morgen een sms dat de nieuwe lens binnen is en dan kan ik opnieuw proberen.

Ondertussen zal ik zoeken op het Net want er bestaat blijkbaar een toestelletje/gadget waarmee lenzen gemakkelijk(er) kunnen ingebracht en uitgehaald worden. Iemand daar al van gehoord ?

 

Oh ja, ik kreeg ondertussen goed nieuws : verkoop van Mama’s huisje zal EINDELIJK gebeuren. Hoera ! We wisten dat het een tijdje kon duren, maar 3 jaar ?!? De nalatenschap/verdeling is voor (veel ?) later. Ik ben al lang tevreden dat ik de kopers weer in de ogen zal durven kijken.