Nieuwjaarsdiner.

Voila, dat hebben we ook weer gehad. Nu de Apranax begint te werken en ik me weer wat kan bewegen, tijd voor een verslagje.

We waren met nog minder dan eerst gezegd want er zijn er nog enkele die het niet gehaald hebben wegens ziekte. Geen directeur of zijn adjunct dus waren we al van de speech af. Altijd goed nieuws ! Want we weten het ondertussen al wel : verleden jaar hebben we het goed gedaan en voor volgend jaar staan ons nieuwe uitdagingen te wachten. Hij verwacht dat we ook die met glans zullen overwinnen … Blah, blah, blah …

tn_img_79521De aperitief vloeide rijkelijk, zoals gewoonlijk. Het eten was lekker en fijn, ook mijn speciaaltje, zoals we gewoon zijn. De tombola was leuk (er is opvallend veel mosterd weggegeven), zoals steeds. De muziek was iets voor elk zijn smaak : enkele boenke-boenke, gevolgd door rock, dan een slow, … We hebben gedanst als pubers en enorm veel gelachen.

tn_img_8055Ook al waren er meer bij het begin geweest, toch waren dezelfde 25 overgebleven tot het laatste liedje. De meeste vertrekken na de tombola : ze wachten zelfs het eerste liedje niet af. De volgende groep verdwijnt na een uurtje muziek zonder op de dansvloer geweest te zijn : de kijkers. De rest blijft tot na de laatste noot : de die-hards.

Deze morgen, toen ik opstond, voelde ik me meer dan mijn leeftijd. De tn_img_8202spieren in mijn benen protesteerden van het vele dansen, mijn nek ook van het headbangen, mijn maag was ook niet gelukkig en mijn hoofd sloeg nog op de ritme van de muziek. Niets wat een Apranax niet kon verhelpen. Meer foto’s op Flickr.

Deze avond gaan we naar The Ashton Brothers kijken in de Stadsschouwburg.  Daar zal geen drank bij komen kijken. Geen, zeg ik u !

Feestje !

Ik moet me dan klaarmaken voor het Nieuwjaarsdiner van het werk.

Mijn schat gaat ook mee dus kan ik niet telaat thuis komen, hé. Mijn zus komt ons ophalen. We mogen ons laten gaan met spijs en drank en drank en drank.

We zullen maar met heel weinig zijn : veel zieken, die geen zin hadden, die niet konden komen, sterfgevallen, … Nog niet de helft van het personeel zal aanwezig zijn ! Maar dat zullen we niet aan ons hart laten komen en er toch goed invliegen. We zullen al onze onderlinge wrevels vergeten en alle frustaties van ons af dansen.

Ik weet al wat ik als top zal aan doen, maar sta in twijfel tussen mijn zwarte jeans, die een beetje krap zit, en de nieuwe blauwe die vandaag is toegekomen en die me gegoten zit. Ik zal nog zien.

Een van de volgende dagen komt hier een verslagje waarschijnlijk met foto’s.

Hemels !

Voor de eerste keer in mijn RVA-carrière ben ik thuis gekomen zonder koppijn ! Wat een luxe !

De ene collega die dichtbij zit is ook een stille : ze spreekt alleen als ze iets moet vragen. De anderen hebben goed hun best gedaan, zoals gewoonlijk, zeker in de namiddag toen de chef weg was. Maar ik zit er nu verder vanaf, niet meer ertussen, dus heb ik er veel minder last van. Ik kan me nu concentreren op het werk. Laat ze maar doen !

De collega die nu op mijn vorige plaats zit is 2 keer bij me gekomen. Eerst vroeg ze : zijn zij altijd zo druk ? Duh ! ’s Namiddags kwam ze vragen of ik het daar ook zo koud had. Wat denk je ? Wanneer ze zonder vragen vensters open/dicht doen en aan de verwarming draaien …  Wist ze dan niet waarom ik daar weg wou ? Ze weet het nu !

Voor alle duidelijkheid : ik wou een ‘andere’ plaats. Het was omdat de chef’s haar dichter wilden dat ze naar mijn plaats is moeten gaan. Ik had niet in de pap te brokken en zij blijkbaar ook niet … Ik zal waarschijnlijk de enige zijn die gelukkig is met de ruil.

Verhuiske.

Eindelijk was het zover : ik zit sedert deze namiddag op mijn nieuwe werkplek !

Deze morgen dacht ik dat er nog computers moesten overgezet worden maar bleek dat ze gisteren allemaal gedaan waren. Aangezien het tegen 9 uur al reeds Bal Populaire was geweest en mijn hoofd al weer pijn deed, zakte mijn humeur tot op de bodem. Kon ik gisteren al verhuizen en zou ik dan geen koppijn gehad hebben. 😥

Toen de chef verklaarde dat het stil geweest was in de bureau dacht ik dat ik ging doodvallen ! In plaats daarvan vroeg ik wanneer ik mijn nieuwe stek kon innemen. Ze zou nog eens checken met de IT-correspondent. Enige tijd later kwam hij onze dienst binnen, de vraag werd gesteld, het fiat gegeven en beslist het over de middag te doen.

Toen de 2 andere betrokken collega’s terug waren van hun middagpauze kon de stoelenbureaudans beginnen. Er moeten nog kleine aanpassingen gebeuren, maar tegen 14u30 was alles gefikst.

Ik heb zo al een proefje gehad van hoe het nu zal zijn. Ik heb slechts 1 collega voor me, achter haar een muur. Niet veel zicht maar ook geen distracties. Achter mij zitten 2 collega’s, waar ik vroeger ook bij zat. 2 van die 3 collega’s komen niet werken op woensdag dus heb ik op die dag mijn blok voor mij alleen. Ik hoor de gesprekken en de telefoon veel minder, dus zal ik niet meer zo vlug gestoord worden wanneer ze staan tateren en/of niet vlug genoeg, naar mijn gedacht opnemen.

Ik zal nu waarschijnlijk nog minder opgenomen worden in de groep maar dat kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Ik zal wel contact houden met hen die ik graag heb. Ik vind het een hele verbetering en ben blij.

Buurjongen.

Zaterdag ben ik een van de buurjongens van toen ik nog thuis woonde tegen gekomen.

Toen ik zelf kind was en soms met zijn zus speelde, we hadden dezelfde leeftijd, wou hij soms meedoen. Maar daar moesten we niets van weten : zo’n kleine snotneus moesten wij niet achter ons gat hebben. Niet dat we iets verkeerd deden, maar toch.

Die ‘jongen’ is nu natuurlijk een man geworden met vrouw en zelf kinderen. We hebben ‘moeders’ vergeleken en de zijne is toch liever dan de mijne. Hij is Notaris geworden en ze houden zich graag bezig met hun zeiljacht. Elk zijn meug maar ik zag dat zijn hart open ging toen hij ervan vertelde.

Het was leuk hem terug te zien : hij is nog altijd even sympathiek  en vriendelijk.  We hadden jammer genoeg niet genoeg tijd om veel jeugdverhalen op te halen. Dat zal voor een volgende keer zijn.

Zoals beloofd heb ik hem enkele foto’s via mail gezonden van Red Zebra. Ja, ik ben van mijn woord.

Expodus Nacht.

Het begon al goed : het eerste optreden stond geboekt om 19u30. Wij waren er rond 19u10. Tijd genoeg om onze fotopassen te krijgen, iets te drinken en een praatje te maken voor het 1ste optreden. Groot was onze verbazing toen de deuren nog gesloten waren. 2 sigaretten later, onze tenen waren toen al bijna bevroren, deden ze open om 19u35 ! Blijkbaar stond het verkeerd op alle publicaties, evenals de tickets : niet het eerste optreden begon rond dat uur, maar het openen van de deuren …

Veel hebben we niet gedronken : één drankjeton kostte 1.80 euro ! Je moet al rijk zijn om je daar lazarus te zuipen drinken maar blijkbaar waren er veel die dat niet aan hun hart lieten komen en/of rijk zijn …

De optredens waren goed tot zeer goed, naar mijn bescheiden mening. Een verslag van de avond vol muziek kan je hier vinden. Ik ga er grotendeels mee akkoord en kon het zelf niet beter verwoorden, daarom de link.  Niet letten op de foto : het is geen van ons, zoveel is duidelijk. Deze zijn van mij :

tn_img_7831

 

Maze. Drummer is de zoon van de zanger van Red Zebra.

 

 

tn_img_7881

 

Famous Black Polar Cubs. Henk, Chris en co zoals ze het meest schitteren : rocking.

 

 

tn_img_7915

  tn_img_7921

  Red Zebratn_img_7905.

 

 

 

 

tn_img_7934

 

De zanger van Freaky Age.

 

 

Groot was onze verbazing dat, toen we bij de auto kwamen rond middernacht, de ruiten van mijn voertuig zowel aan de binnen- als aan de buitenkant vervrozen waren. Gelukkig was dat euvel vlug opgelost en konden we het korte, koude ritje naar huis aanvatten.

De poezen waren thuis, gezond en wel, en blij ons te zien. Het suizen in mijn oren had, toen ik enkele uren later half wakker werk, opgehouden. Dat was lang geleden.

Update : de foto op de site is veranderd naar foto’s van mijne schat.

Herfstweer.

Ik, samen met de dieren en planten, weten niet meer welk seizoen het is. Het is koud, nat, winderig met rukwinden tot storm. Niet te doen !

Ik ben deze morgen om nieuwe nagels geweest en ik waaide bijna weg. Voor de rest van de dag blijf ik gezellig binnen met mijn liefste. Hij heeft een halve dag verlof en samen zullen we naar mooie dingen kijken terwijl de kachel een gezellige warmte verspreidt.

Morgenavond gaan we naar de Magdalenazaal : er zijn optredens van oa Red Zebra. Dat we de fototoestellen zullen meenemen en veel kiekjes nemen, spreekt voor zich. Zo weten we zondag ook weer wat gedaan : alle foto’s nazien, sommige weggooien, de overgebleven plaatjes een beetje bijwerken, verkleinen, opslaan, enkele doorzenden, … Kwestie van ons niet te vervelend, hé.