Stressen.

We hebben stress-volle dagen achter de rug en het is nog (bijlange) niet voorbij.

Op mijn werk loopt iedereen op de punt van de tenen : teveel werk, te weinig mensen om het allemaal gedaan te krijgen, langdurig zieken en gepensioneerden die niet vervangen worden, in het nieuws horen we dat we met teveel zijn en dat er (nog) weg moeten (!), … De vriendelijkheid en hoffelijkheid is soms ver te zoeken, ook onder elkaar. En er is geen einde in zicht, integendeel … Pff !

Ook op het werk van mijn schat is het al lang niet meer leuk door de onzekerheid en onduidelijkheid. Daar spreken ze over afdelingen die samen zullen gebracht worden omdat ze er zullen sluiten, overheveling naar het Vlaams Gewest, personeel die op een andere plaats zou moeten gaan werken, andere uurregelingen, andere verlofregeling, … maar niemand kan duidelijkheid geven over wie naar waar zal vliegen. en mijn schat kan moeilijk tegen verandering …

Er zijn enkele sterfgevallen in de familie. De ene meer aangrijpend dan de andere, maar toch leef je mee met de nabestaanden en is er een (groot) gemis.

De mama van mijn schat kon niet meer in haar appartement blijven en was zich aan het uithongeren omdat ‘haar eten niet meer smaakte’ en ze dus steeds minder en minder at. Daarom hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht. Na een verblijf van meer dan een maand was ze 5 kg vermagerd ! Nu is ze in een verpleegtehuis maar kan daar niet lang meer blijven. Ondertussen heeft zijn zus en schoonbroer het in hun hoofd gestoken dat haar appartement moet opgeruimd worden (het staat wel echt zeer vol). Daar zijn ze aan begonnen maar willen dat wij gaan mee helpen. Wij zien dat niet zitten en vinden dat de mama dat zelf moet doen of er toch tenminste moet bij zijn. Aangezien ze mijn liefste steeds bestookten met sms-en, heb ik ook een sms-gesprek gehad met hen en nu is het stil. Ik vermoed dat ze boos zijn, maar om mijn schat met een glimlach te zien thuis komen (omdat ze hem voor 1 dag met rust gelaten hebben), is het me waard.

We zijn beiden niet ziek genoeg om thuis te blijven maar toch is het elke dag slepen en trekken om de dag door te komen.

Gelukkig zijn er de poezen : zij brengen steeds een glimlach op onze smoel. Enkele voorbeelden :


DSC_0003

DSC_0005

20140208_131806

Advertenties

Ik leef nog !

Voor wie het zich zou afvragen : I’m still alive !

Gelukkig heeft Stef de boel hier draaiende gehouden in mijn afwezigheid. Merci, jongen.

Ik was eerst inspiratieloos en de laatste week geveld door een verkoudheid met grieperig gevoel. Ik voel me nu weer beter en kan mijn kapot gesnoten neus laten genezen. Hopelijk gaat die ambetante hoest ook vlug weg.

Mijn avonturen, de laatste weken, hebben zich beperkt tot de film ‘De helaasheid der dingen’ die we schitterend vonden; een optreden van Fleetwood Mac, waarover ik al iets geschreven heb; een optreden van Bill Wyman die we laten passeren hebben wegens te ziek en een hele week doorbrengen in onze nieuwe zetel. Ja, die is getest en uitstekend bevonden.

Volgende week terug gaan werken. Die 3,5 dagen zal ik ook wel overleven, wetende dat ik dan 2 weken in verlof ben. Het zal morgenochtend toch pijn doen om vroeg te moeten opstaan, maar plicht roept en ik moet mijn verlof nog invullen. 😉

Het veranderen van uur zal ik beter verteren, hoop ik. Haja, ik ben volledig uitgerust. Toch mogen ze dat afschaffen. Hoe ik het ‘gewonnen’ uur ingevuld heb ? Door blogs te lezen. En jullie ?

Zonnig en ziek.

Het was prachtig weer, de muziek was schitterend, het weerzien met de vrienden zeer aangenaam, de drank lekker … en ik was ziek ! 

Die vervelende natte hoest heeft veel van mijn gesprekken onderbroken. Die grote beer op mijn borst hielp ook geen zier. Mijn stem dacht ook aan stoppen waardoor ik luider wilde/moest praten, met alle gevolgen.

Toch heb ik me er niet veel van aangetrokken en er lustig op los gepraat met de vele vrienden. Iedereen was is opperste stemming. Hoe kon het ook anders op zo’n prachtige dag ?

Van de optredens heb ik niet veel gezien, zoals elk jaar. Ik heb gehoord dat de kwalilteit hoog was.

Dat ik een mini-dutje gedaan heb onder een van de hoge tafels, op het einde van de avond, kwam doordat ik ziek was en niet door de vele pinten. Niet, zeg ik  je !  

We waren met de fiets en mijn liefste zegt dat het niet echt veilig was om, op de terugweg,  naast me te komen rijden. Ik dronken ? Maar neen !

Gisteren voelde ik me helemaal niet goed : geen stem en overal pijn. Ik  heb me de hele dag gekoesterd in de zetel. Vandaag ben ik al veel beter : de Sedergines hebben hun werk gedaan. Morgen ben ik er weer genoeg door om te gaan werken.

Op ziekenbezoek.

Gisteren, na het werk, heb ik mijn zus naar huis gebracht. Zo kon haar man in zijn ziekenbed blijven want hij is 5 weken geleden geopereerd aan zijn rug.

Ik begon al ‘neen’ te zeggen toen ze vroeg of ik binnen kwam. Toen bedacht ik dat ik hem nog niet bezocht had sedert zijn zware operatie en heb vlug ‘ja’ gezegd. Voor eventjes.

Ik was ontreddert toen ik binnen kwam want hij begon wat te huilen toen hij me zag. Je moet weten dat ik samen woon met iemand die zegt ‘laat me gerust’ als hij ziek is, dus het was een hele verrassing hem zo te zien. Zeker omdat hij altijd het hoge woord voert en je hem bijna moet een slag geven zodat je ook eens een woordje kan plaatsen.

Hij zei dat hij pijn had, neen, geen pijn, maar kniezing en dat hij niet kon slapen en moe was. Hij vreesde dat het nooit zou beteren en goed zou komen. Ik probeerde hem moed in te spreken en zei dat hij een pijnstiller moest nemen. Dat wilde hij niet : hij wilde niet voor de rest van zijn leven afhankelijk zijn van die rotte pillen … Ik wist niet meer wat gezegd.

De reactie van mijn zus vond ik frappant : niet zagen en niet bleten ! Hier heb je water en een pil. Neem die zodat het over gaat ! Toen zei ze dat ze nog moest trakteren voor haar verjaardag en trok een fles Italiaanse Champagne open.

Terwijl we aan het praten waren moet hij die pil toch genomen hebben want hij is in slaap gevallen. Wij hebben die fles soldaat gemaakt en hebben zitten kletsen alsof we elkaar al enkele maanden niet meer gezien hadden. Zo op ziekenbezoek gaan is net zo aangenaam !

Ik was 2 uur later thuis van normaal, maar ik had mijn schat al via sms op de hoogte gebracht van mijn bezoek, dus was hij niet ongerust.

Deze morgen wist mijn zus te vertellen dat hij heel de avond en nacht geslapen heeft als een roos en dat hij vandaag weer zijn eigen zichzelf was. Ik ben blij want het was toch eventjes schrikken.

Niet meer menselijk !

Vandaag deed mijn pc wat het moest doen, maar de Lotus Notes (mail) en de persoonlijke documenten die ik het eerste uur heb aangemaakt waren bij het afloggen weer verdwenen ! We dachten dat is stront aan de knikker loopt verkeerd. Aangezien ik toch alleen maar ‘binnen’ de RVA kan mailen, vond ik dat niet zo erg. Die documenten kan/zal ik opnieuw aanmaken.

Aangezien ons Hoofdbestuur bleef beweren dat het in de andere Bureau’s zonder problemen goed was gegaan, dachten wij dat het (weer) aan ons lag. Na enkele mails en telefoontjes bleek dat het nergens zonder problemen verlopen was en dat het nergens al volledig in orde was ! De lelijke leugenaars ! Daarom hebben ze besloten om morgen geen nieuwe omzettingen meer te doen. Hoe het zal gaan met de 5 pc’s van vandaag zullen we morgen zien. Allen een gebedje doen en/of een kaarsje branden want anders hou ik het niet uit !

De pc van een collega aan mijn eiland was vandaag aan de beurt dus kon ze niet werken. Ze was om 7u30, toen ik binnen kwam, al druk en luid aan het kletsen. Ik hoopte dat haar computer ook, zoals bij mij gisteren, ten laatste na de middag in orde zou zijn maar om 16 uur had het nog geen enkel programma gedownloaded ! Ze heeft dus de hele dag staan kletsen en tateren tegen iedereen binnen hoorafstand en daarbuiten. Mijn kop sloeg al open-en-toe van 8 uur deze morgen. Tegen 15 uur zag ik niet meer uit mijn ogen van de koppijn ! Toen ik naar huis reed vond ik de pijn niet meer menselijk  … 😥

Ik heb 2 keer een poging ondernomen door tegen een chef te zeggen dat ik er last van had en telkens was het antwoord : ik niet. Dus werd er niets gezegd of gedaan om haar in te tomen, integendeel : ze deden mee met haar gezwets !

De kans bestaat dus dat ze morgen weer niet zal kunnen werken, maar ik zweer je : dan ga ik naar huis en kan ze mijn pc gebruiken ! Geen zo’n koppijn meer voor mij door een onnozele hals die geen respect heeft voor collega’s en chefs die het niet inzien of aankunnen/aandurven om er iets aan te doen !

De gedachte, dat ik misschien deze week niet zal kunnen veranderen van werkplek omdat de pc daar nog niet omgezet is en ik niet meer op een niet-omgezette computer kan/mag werken, doet me huiveren van schrik. 

Een mens zou voor veel minder depressief worden !

Toch nog ziek.

Dat ik 2 dagen ben gaan werken met mijn hoofd vol snot, dat mijn lieve collega’s geen rekening houden met mijn gezondheidstoestand, dat de pc’s maar half werk leveren, dat we in november dag-op-dag moeten staan om het verlof in december te kunnen halen en dat mijn collega’s toch nog elk detail van hun leven moeten vertellen, dat ik verondersteld zal worden om op 31/12 te gaan werken – ondanks dat ik tijdens het groot verlof veel aanwezig ben geweest – wanneer ik eigenlijk al van 18/12 wil thuis zijn, dat ze verwachten dat ik verlofdagen overzet naar volgend jaar, dat ik het koud heb en alleen warm krijg in mijn bed onder mijn donsdeken, … Heb ik besloten om vandaag thuis te blijven. Ik heb de kachel aangezet, mijn dikste huispak aangetrokken en wacht op de zon om mijn huisje nog meer te verwarmen. Hopelijk heb ik het dan niet meer koud.

Zie hier enkele wijze woorden: 

“Je moet het zo bekijken: op je werk ben je maar een kleine garnaal maar thuis ben je de tweede in bevel.”

Brickman

Gehoord in het Nieuws : iemand van Fortis heeft een afscheidspremie van 4 miljoen euro gekregen, waarna hij een andere functie kreeg toegewezen ! Waar zijn ze mee bezig ? Dat iedereen nu verontwaardigd is, vind ik vijgen na Pasen ! En zeggen dat, wanneer ik zelf zou (moeten) vertrekken van mijn werk, ik niets, nul afscheidspremie zou krijgen en waarschijnlijk niet zou kunnen stempelen, of pas na een heel lange sanctie aan 60 % van mijn brutoloon !

Gelezen in een gazetje : Hoe voorkom je dat je peuter later wordt gepest ? Ik vind dat de vraag zou moeten zijn : Hoe voorkom je dat je kind een pester wordt !

Het zal wel aan mij liggen : wanneer ik ziek ben, ben ik nog meer tegendraads dan anders.

Staking+ziek=Galactica

Ik voelde het al op zondag, maar hoopte dat het weer zou weggaan. Maandag was voor mij een stakingsdag dus was het onder controle te houden met mijn geliefde Apranax. Dinsdag kon ik bijna niet uit bed dus heb ik dan maar toegegeven en de dokter gebeld. We kwamen tot dezelfde beslissing : ik was overal stijf, had spierpijnen en zo kon ik niet gaan werken. Conclusie : 3 dagen thuis in ziekteverlof.

Voor maandag hadden Stef en ik al afgesproken dat we samen naar de eerste 2 schijven van het derde seizoen van Galactica zouden kijken. Ik wist dat hij nog in verlof was en heb hem dinsdag gevraagd of hij het zag zitten om de rest van de dvd’s ook samen met mij te komen bekijken, nu ik ook thuis was. Zo was ik niet alleen en kon hij om eten gaan voor mij … en hem. Vandaag hebben we de laatste schijven afgewerkt en is hij nu terug naar huis. Morgen- en vrijdagnamiddag is mijn schat thuis.

Ondanks mijn ongemak heb ik toch genoten van het gezelschap en de serie. Galactica III is weer spannend, goed gevonden, vragen worden beantwoord maar er worden ook (vele) nieuwe gesteld. Zeker een aanrader voor wie van het genre houdt !

Wanneer komt het volgende seizoen uit ? Nog niet direct ? Pas volgend jaar ? Oh, neen ! Moet ik nog zooooooo lang wachten ? Niet te doen ! 😥