Buurjongen.

Zaterdag ben ik een van de buurjongens van toen ik nog thuis woonde tegen gekomen.

Toen ik zelf kind was en soms met zijn zus speelde, we hadden dezelfde leeftijd, wou hij soms meedoen. Maar daar moesten we niets van weten : zo’n kleine snotneus moesten wij niet achter ons gat hebben. Niet dat we iets verkeerd deden, maar toch.

Die ‘jongen’ is nu natuurlijk een man geworden met vrouw en zelf kinderen. We hebben ‘moeders’ vergeleken en de zijne is toch liever dan de mijne. Hij is Notaris¬†geworden en ze houden zich graag bezig met hun zeiljacht. Elk zijn meug maar ik zag dat zijn hart open ging toen hij ervan vertelde.

Het was leuk hem terug te zien : hij is nog altijd even sympathiek  en vriendelijk.  We hadden jammer genoeg niet genoeg tijd om veel jeugdverhalen op te halen. Dat zal voor een volgende keer zijn.

Zoals beloofd heb ik hem enkele foto’s via mail gezonden van Red Zebra. Ja, ik ben van mijn woord.

Advertenties