Roddels, geruchten en doomdenken.

Op het werk gaan allelei geruchten de ronde over hoe en waar de regering hun tekorten zal komen halen bij ons. Dat ze zeker (eerst) bij ons zullen komen zijn we al gewoon. Ja, dan staken/betogen we eens een dag, wat zij volledig negeren – zij hebben er toch geen last van : wij halen toch altijd het verloren werk weer in.

Tekorten ? Besparingen ? Kom ze vinden bij de Federale Overheid !

Het begon deze ochtend al : blijkbaar heeft onze Minister nog de verlenging van de vrijwillige vierdagenweek nog niet ondertekend. Ja, dat mens heeft het druk met de lopende zaken, hé. De regeling loopt af, zonder handtekening, op 1 januari 2012. Die regeling is er gekomen toen er teveel werklozen waren. Zo konden ze meer mensen in dienst nemen zonder kaderuitbreiding, dus voor hetzelfde geld. Wij waren 1/5 van ons loon+vakantiegeld+eindejaarspremie+verlofdagen kwijt en kregen daarvoor tussen de 55 en 85 euro per maand belastbaar weddecomplement.  En ja, ook op RioTime, de electronische aanwezigheidsagenda, staan de codes voor de 4-dagenweek vanaf januari er niet meer op ! Paniek alom ! Het zou afgeschaft worden of het weddecomplement zou niet meer betaald worden … ‘Dan kom ik terug voltijds werken!’ ‘Dan neem ik loopbaanhalvering!’ ‘Dan doe ik niets meer!’ ‘Ze zullen het hier zelf kunnen komen doen!’ ‘Dan kunnen ze de bomen in!’ ‘In dat geval moeten ze me niets meer (extra) vragen!’ …

Wat ook de ronde deed was dat de competentiepremies niet meer zouden uitbetaald worden. Ja, mogen we dan eindelijk dat verdomde examen meedoen, dan zijn we de premies kwijt !?! ‘Ja, de niveau A’s hebben er al jaren kunnen van profiteren en nu wij ook iets krijgen, nemen ze het weer af’ ‘Ben ik daarvoor 4 keer naar Brussel geweest?’ ‘Al die stress voor niets!’ ‘Typisch !’ ‘Het zal niet onze kleine premies zijn die het verschil maken!’ ‘Wedden dat zij hun premies wel nog zullen krijgen?’ …

Nog mogelijke besparing zijn : minder verlofdagen, langer werken, kontrakten niet verlengen zodat we nog meer moeten doen met minder mensen, 1 of meerdere indexen overslaan, … Enfin, de gebruikelijke scenario’s.

Ja, we wisten waarover gezaagd vandaag.

En wat het zal zijn ? Geen mens die het weet en, ik veronderstel, ook de directie (nog) niet.

Wat ik wel weet is dat wij het, met wat morren en pruttelen, braafjes zullen aanvaarden. We zullen dreigen, puffen en blazen maar wanneer puntje bij paaltje komt, zal onze beroeps-eer toch weer boven komen zodat we ons werk naar behoren zullen afleveren. Ondertussen ook alle wijzigingen en aanpassingen, die er zeker aankomen, zo vlug mogelijk onder de knie krijgen, zodat de dossiers correct (naar de nieuwe reglementering) afgewerkt zullen worden.

Ja, zo zijn we wel.

Onderzocht, gezond bevonden en een prik.

Al meer dan een week zijn we aan het proberen om onze poezen in hun reistas te krijgen. Ik had bericht gekregen van de dierenartse dat het tijd is voor hun jaarlijkse prik tegen de katteziekte en de katteniesziekte.

Al meer dan een week proberen we elke avond, rond 17 uur, om ze alle 2 binnen te houden/krijgen en al elke avond is er 1 die ontsnapt naar buiten of niet naar binnen komt. En natuurlijk zien we de ontsnapte dan niet meer terug tot wanneer het te laat is.

We hebben alle 2 krabbels op onze handen en voorarmen als bewijs van de gevechten … die we verloren hebben.

Als er dan al 1 in zijn reistas geraakt was, maakte die zoveel kabaal dat de andere in blinde paniek hun luikje eraf liep. Je zou denken dat ze naar hun dood moeten en niets is minder waar !

Deze avond, ik was op weg naar huis, kreeg ik een sms van mijn schat dat het huis volledig afgesloten was en dat ze alle 2 binnen waren. Het was nu of nooit ! Thuis gekomen heb ik eerst de kleine poes in een tas gedraaid (ik kan het niet anders omschrijven). Zij maakt minder lawaai eens ze erin zit. Dan de grote kater bij zijn nekvel gegrepen en zijn voorpoten vast gehouden en hem in de andere tas gewurmd. Oef ! Eindelijk geslaagd.

Zijn geklaag was zo jammerlijk dat je er bijna compassie mee kreeg. Bijna, zeg ik, want alhoewel ik hem goed vast had, stond ik toch vol krabbels, tot bloedens toe !

Tijdens het korte ritje naar hun dokter is het een gejank van jewelste. Eens daar steek ik mijn hand in elke tas en streel hen. Zo zijn blijven ze rustig en stil.

Dat we een half uur te vroeg waren kon me niet schelen. We waren meer dan bereid om te wachten. Toen we na een kwartiertje toch al in de consultatieruimte mochten, wilden ze niet meer uit hun tassen. Zo mak als lammetjes zaten ze, elk op beurt, op de onderzoekstafel ! Ware het niet voor onze ‘oorlogswonden’ of de arts geloofde dat ze altijd zo tam waren.

Het onderzoek duurt maar enkele minuten : kijken in hun mond, oren en ogen. Een prik in hun nek en ontwormingspil in hun keel. Nazien of ze geen vlooien/teken hebben en ze zijn klaar. Het duurt begot bijna langer om te betalen dan om hen te onderzoeken !

Zo’n gedoe om niets ! Kon ik het hen maar uitleggen …

Dit zijn foto’s van verleden jaar :

Enfin, zij en wij zijn er weer vanaf voor een jaar. Hopelijk gaat het dan vlotter.

10 jaar nadien.

Of ook 10 jaar later of beter : ‘Ten Years After’.

Het was meer dan 10 jaar geleden dat deze band nog op Woodstock stond, maar gisteren waren ze in de Stadsschouwburg in Brugge en wij waren erbij !

De legendarische Britse ouwe rockers (Leo Lyons, Chick Chulchill en Ric Lee) hebben hun band nieuw leven ingeblazen na het vertrek van hun zanger/gitarist (Alvin Lee) door die te vervangen door de voortreffelijke Joe Gooch.

Leo speelt nog steeds op dezelfde energieke manier op zijn bas en tovert er nog steeds, met de grote glimlach, schitterende muziek uit.

De drummer Ric Lee bracht zijn eigen nummer ‘Hobbit’ tot groot genoegen van het uitverkochte stadsschouwburg. Hij had het nummer geschreven, zo zei Leo, nog voor Tolkien er 1 woord over op papier gezet had. 😉

Bij de speciale manier van keyboardspelen van Chick was het moeilijk om op onze stoel te blijven zitten. Waarom was dit een zittend concert ? In de Magdalenazaal had ik gemakkelijker met mijn kont en kop kunnen schudden. Nu heb ik alleen de zitting versleten.

Joe is het ‘jonkie’ maar toch al 7 jaar bij hen, zei Leo. Dat de zang van Joe er niet helemaal door kwam was jammer, maar zo konden we des te meer genieten van zijn voortreffelijk, virtuoze gitaarspel.

Bijna 2 uur hebben we kunnen genieten van hun grootste hits : ‘Love Like a Man’, I’d Love to Change the World’, ‘50.000 Miles Beneath my Brain’, … Ik kon heel de rest van de avond (en nacht) naar hen luisteren : My kind of music !  Daarom hebben we achteraf een cd gekocht. Die zullen we straks opleggen (mijn schat is nu boodschappen gaan doen) en opnieuw genieten.

Na het optreden waren ze meer dan bereid om alles te signeren dat je onder hun neus duwde. Ook poseren voor nog een foto was geen probleem. Heel sympatieke kerels !

Bedankt voor een fantastische avond ! Thank you ever so much !

Street View – Google Maps.

Hier het vooraanzicht van mijn huisje, de buren en de weide waar de woonwijk komt.

Dit is mijn vorige auto …

Ik vind het allemaal leuk en aangezien ik niets te verbergen (of stelen) heb mag het best bestaan. Met alle camera’s die overal hangen zijn er toch nog weinig geheimen meer.

Het is ook gemakkelijk om, voor je vertrekt, eens te kijken hoe het er ‘daar’ allemaal uit ziet. Ik vermoed dat Immo-kantoren er ook gretig gebruik van zullen maken.

Dat het zal misbruikt worden is bijna zeker want zo is de menselijke aard. Jammer, want ik vind het een leuk speeltje.

Kan je scheiden van je eigen familie ?

Zo ja, ik zou het echt overwegen. Pff !

Deze middag heb ik de akte van nalantenschap opgehaald bij de notaris. Vlug bij mijn broer en zus langs geweest zodat ze het origineel konden ondertekenen en gelijk een kopie afgegeven. Dan terug naar de notaris met het ondertekende origineel zodat het kan ingediend worden.

Zoals heel duidelijk werd gesteld in de begeleidende brief, was dit maar een voorlopige akte met een fictief bedrag voor het huis. Dit is nodig om te kunnen neerleggen. De reeële kosten, legaten en erfenis wordt bepaald bij de verkoop van het huis, dan pas is het echte verkoopbedrag gekend.

Het is nu al begonnen : de ene krijgt teveel, de ander is een profiteur. De een moet dat, de ander mag dat niet (meer). …  En ik zit daar tussen in ! Pff !

Er wordt gezaagd en ruzie gemaakt over enkele duizend euro ! Hoe is dat toch mogelijk !?! Het is niet dat we er zo op zitten te wachten. Elk van ons komt goed rond met wat we verdienen dat het daar nu niet op aan komt. Pff !

Ik denk dat ik bij de verkoopakte, wanneer de echte bedragen gekend zijn en de verdeling exact gebeurt, zal verstek geven en vragen om apart te mogen gaan tekenen. Er zal daar geroepen worden tot in het centrum van ’t Stad ! Pff !

Zwijg toch als het geld over gaat, hé. Ik wist het ! Ik wist het ! Ik wist het ! Pff !

Kan je dat ? Scheiden van je familie ? Eventueel tijdelijk ?

Pff !

Mijn mening.

Mijn eigen, persoonlijke mening is dat er veel mag veranderen aan ons ‘sociaal systeem’. Ik weet dat onze voorouders op de barrikaden hebben gestaan om überhaupt een vangnet te krijgen, maar nu loopt het toch echt de spuitgaten uit !

We zitten met een verouderde bevolking, altijd minder werkmensen nodig om hetzelfde werk te doen, alle nepstatuten die weinig ‘opbrengen’, nog steeds een groot deel van wie er geen (of weinig) belastingen afgehouden worden op hun loon, alle premies, toeslagen en bonussen, …

En alles moet draaien op de kap van die weinig werkenden ? Geen wonder dat het onhoudbaar geworden is !

De werkloosheidsuikeringen blijven te hoog ! Hoe kan ik iemand overtuigen om (deeltijds) te gaan werken voor 50 euro per maand meer ? Dat het beter is voor hun pensioen ? Dat ze dan eindejaarspremie en vakantiegeld zullen krijgen ? Dat ze niet geschorst kunnen worden ? Pff. En de belastingen ermee weglopen zeker ?  Ik zou ook niet meer buiten komen, als ik eerlijk mag zijn.

Mijn oplossing is de volgende : de eerste 6 maanden uitkeringen zoals ze nu zijn maar dan zeer vlug, zeer veel verminderen zodat er werk moet gevonden worden om brood op de plank te krijgen. Of ze moeten naar het OCMW. Ook geen probleem want die krijgen meer subsidie. Wat niet als dop moet uitbetaald worden, zou kunnen. Maar de criteria van het OCMW is anders dan die van de RVA. Wij kijken naar de voorafgaande tewerkstelling en verder (bijna) niet. Het OCMW kijkt naar de volledige gezinssituatie. Dus een villa met 3 Porches voor de deur zou (veel) minder krijgen dan een ‘echte’ sukkelaar.

Ook de uitkeringen beperken in tijd, zoals bij onze buurlanden, vind ik prima.

De ‘wachtuitkeringen’ mogen helemaal weer verdwijnen. Ze komen uit school, hebben nog niets bijgedragen aan de maatschappij en krijgen geld ? Waarom ? Ik heb die maatregel altijd heel vreemd gevonden. Zo moedig je toch die jonge gasten niet aan om werk te zoeken ? 18 jaar en je ontvangt 500 euro terwijl je nog bij ma en pa woont. Mooi meegenomen, niet ?

Maar wie durft ?

Ik vermoed dat er weer halfslachtige maatregelen zullen genomen worden waar wij weer zeer veel werk zullen aan hebben en die (bijna) niets zullen opbrengen. Wedden ?

Ook vind ik dat alle Belgen gelijk zijn voor de Wet en dus IEDEREEN belastingen moet betalen op ALLE inkomsten ! Penningmeester ? Voorzitter ? Erelid ? Super grote bonus ? Ontslagpremie ? Alles op de belastingsbrief !

Maar geen enkele onderhandelaar zal in zijn eigen vel snijden, hé. Neen, wij, de gewone werkende mens, zal er wel weer moeten voor opdraaien …

Dju !

Telefoongesprekken op het werk.

Zoals gezegd ben ik deze week ‘van telefoon’ en dat doe ik zeer graag. Zo hoor je nog eens wat.

De meeste vragen komen van de uitbetalingsinstsellingen (Vakbond of Hulpkas) en zijn straightforward over een dossier. Soms ze willen een verduidelijking van de reglementering en/of hoe wij die toepassen. Je hoort direct wanneer de persoon in kwestie voor hen zit want dan gaat het over wanneer het dossier vermoedelijk zal afgewerkt worden. Of ze vragen om de door ons gegeven code te zeggen zodat ze reeds kunnen uitbetalen.

Dat zijn allemaal vragen die vlug kunnen beantwoord worden omdat we dezelfde taal spreken. We spreken in vakjargon. We smijten met artikels en afkortingen waar een buitenstaander geen touw kan aan vast knopen.

  • ‘Ja, maar als je dat indient als een 770 bekijken wij de 116§1 niet, hé.’
  • ‘Het was een 400 dus kan de JV niet afgewerkt worden, daarom die C51.’
  • ‘Binnen artikel 42 kan geen 30 !’
  • ‘Een 30 is beter dan een 33.’
  • ‘Horeca is 116§3, artiest is §5. Dat is een groot verschil !’
  • ‘116§1B wordt terug afgenomen bij een tewerkstelling binnen de 3 maanden bij dezelfde werkgever met een aanvraag van IGU. Had dan behoud van rechten gevraagd, hé.’
  • ‘TW met LO is altijd prefix 04.’

Heel soms belt de werkloze zelf over zijn dossier. Ik moet dan heel hard mijn best doen om het verstaanbaar uit te leggen, wat meestal wel lukt.

Maar wat ze soms vragen getuigt van hun onwetendheid over de werking van de RVA. Ze denken dat wij hun dossier persoonlijk opvolgen. Ook dat we alles weten over hun tewerkstellingen, verlofdagen, het berekenen van hun pensioen, hun ziekteperiodes, … zodat ze geen documenten meer moeten indienen want wij weten het toch beter dan zijzelf.

Een gesprek :

  • ‘Hoe komt het dat ik geen dopgeld krijg ?’
  • ‘Ik zal eens kijken.’ Ik zoek zijn dossier op en zie dat er geen indiening werd gedaan en zeg dat ook. ‘Misschien ligt het nog bij je vakbond ? Wanneer ben je daar geweest ?’
  • ‘Ik ben daar niet geweest ! Jullie zien toch direct dat ik niet meer werk en dus dopgeld nodig heb ?!?’
  • ‘Euh … Neen, zonder een indiening weten wij van niets.’
  • ‘Hoe is dat nu mogelijk ?’
  • ‘Ja, wij gaan niet op zoek naar werklozen, hé.’
  • ‘Pfff. Wat doen jullie daar dan ?’
  • ‘Indieningen afwerken … ‘

Of soms is het gewoon een verstrooidheid, zoals vandaag bij deze telefoonconversatie :

  • ‘Ik heb een brief gekregen van jullie’
  • ‘Ok. Wat staat daar in?’
  • ‘Weet ik niet meer.’
  • ‘Wie heeft die brief ondertekent ?’
  • ‘Euh … geen idee.’
  • ‘Weet je zeker dat die brief van de RVA kwam ?’
  • ‘Euh … Niet echt, neen.’
  • ‘Ik zal eens kijken in je dossier. Wat is je rijksregisternummer ?’
  • ‘Euh …’
  • ‘Dat kan je terugvinden op je identiteitskaart of SIS-kaart.’
  • ‘Ja, zeg. Dat heb ik niet bij.’
  • ‘Dan spijt het me maar ik kan je niet helpen. Zoek de brief terug, lees het nog eens goed, neem contact op met je vakbond of wie je dopgeld uitbetaalt en bel desnoods nog eens terug.’
  • ‘Dopgeld ? Maar ik ben helemaal niet werkloos ! Wat denk je wel ? Dat ik een profiteur ben ?
  • Gaat het over Loopbaanonderbreking of Tijdskrediet ?’
  • ‘Maar neen !’
  • ‘Waarom bel je dan naar de RVA ?’
  • ‘ RVA ? Oei, ik moest bij het OCMW zijn.’ En haakt in.

Ja, zo blijven we bezig, hé.

Ik vind dat allemaal niet erg en zit daar met een grote glimlach op mijn smoel, zolang ze beleefd blijven natuurlijk.

Ja, ik doe dat graag.

Terug aan ’t werk maar ziekjes.

Vandaag terug naar het werk na meer dan 3 weken thuis.

Het opstaan ging verrassend goed. Het klaar maken verrassend vlot. Het ritje met Mia de Kia zeer aangenaam, ondanks de mist.

En toen begon het : de lift defect, veel te warm in de bureau, veel te druk, teveel lawaai, … Ik ben dat niet meer gewoon.

Gelukkig ben ik ‘van telefoon’ en dat doe ik graag.

Maar deze ochtend er zat ‘iets’ aan één kant in mijn keel achteraan dat ik precies niet doorgeslikt kreeg. Tegen de middag kwam daar keelpijn bij. Het eten smaakte naar niets. Mijn sigaretten begonnen ook slecht te smaken. Ik nies meer dan gewoonlijk en ik krijg het niet echt warm. Ja, ik word ziekjes. Thuis heb ik van die smerig smakende Strepsils achteraan in mijn keel gespoten en dat helpt een beetje. Vanavond, voor het slapengaan, nog eens. Hopelijk is het morgen beter.

Cowboy of piraat ?

Ik zat deze ochtend nog wakker te worden en ondertussen de lekkere verse boterkoek op te knabbelen, toen mijn oog viel op dit :

© Micheleeuw

Ik maakte mijn schat er attent op met de woorden : ‘Jack is in the house.’ Hij keek en zei : ‘Neen, hij is John Wayne.’ Hij vond het meer op een cowboy lijken dan op een piraat. Pas toen ik er lang naar tuurde met mijn ogen tot spleetjes getrokken, zag ik het ook. Toch vind ik het meer op een piraat lijken.

Wat vinden jullie ?  Cowboy of piraat ?

Of hoe de zon een spelletje speelt met een bedel-sleutelhanger …

© Micheleeuw

King Tut.

We zijn naar de tentoonstelling geweest van Toetanchamon, zijn graf en schatten.

© Stippy

 

Ik had als tiener al eens zo’n tentoonstelling gezien met school. We waren volledig onvoorbereid over de geschiedenis van de Farao’s en zo is de impact aan mij verloren gegaan. Pas vele jaren later had ik spijt dat ik toen niet meer aandacht had besteed aan de prachtige (originele) stukken. Daarom dat ik nu zeker wou gaan, met wat ik er nu over weet. Of dacht te weten. Dat het in Brussel was, moest dan maar …

Met de trein naar Brussel Zuid, daar de metro genomen naar de Heizel en in paleis 2 was het te doen. Op de trein hebben we zitten praten met heel vriendelijke mensen uit Wales. Zo kon ik mijn Engels nog eens oefenen.

We hadden een ticket vanaf 12 uur maar mochten eerder binnen wegens grote dorst en grote plas. Toch zijn we maar aan het juiste uur onze hoofdtelefoon-gids gaan halen. Ja, zo zijn we.

Een goed systeem van gids : koptelefoon en bakje. Je drukt op het nummer dat aangeduid staat en je hoort de gids. Je kan het zo nog eens herbeluisteren, indien nodig. Ik heb eventjes overwogen om er eentje in het Engels te nemen, maar heb toch een Nederlandse genomen. Ik was bang dat ik toch niet alles zou begrijpen.

De tentoonstelling is een blik op de beleving van Carter, de ontdekker van het graf. Je krijgt te zien wat hij zag toen hij het graf voor de eerste keer opende op 26.11.1922. Wat ze allemaal gevonden hebben en waar het stond.

© Stippy

 

Alle stukken stonden dan nog eens apart uitgestald zodat je ze beter kon bezien. Ook enkele van zijn notities en tekeningen zijn te bekijken. De moeilijkheden die ze ondervonden hebben om alles uit elkaar te krijgen. Ook wordt vermeld dat hij boos werd op de vele toeristen die zich kwamen vergapen aan de schatten bij het naar buiten brengen.

De meeste, zo niet alle, van de meer dan 1000 stukken zijn replica’s maar wel exacte kopies van de originele. Op ware grootte en precies zo gemaakt door de beste Egyptische ambachtlui, zoals de echte stukken.

Ik heb er maar 1 woord voor : indrukwekkend !

Ik heb nu een gedacht van hun verbazing bij het vinden van steeds weer een andere sacrofaag in de vorige. Ook van de moeilijkheden die ze ondervonden hebben om de 4 prachtige sarcofagen, zonder schade, uit de kleine graftombte te krijgen.

© Stippy

 

Maar wat ze gevonden hebben tart elke verbeelding. Geen cm² dat niet belegd is met bladgoud en gegraveerd met symbolische tekeningen en/of hiëroglyfen. Nooit heb ik zoveel pracht en praal samen gezien. Ook aan de vele juwelen, cultobjecten, amuletten, koffers, stoelen, wapens, een strijdwagen, … heb ik me vergaapt. Het was mindblowing !

Ik weet nu veel meer over de dynastie, het geloof, de begrafenisrites en het leven ten tijden van King Tut zonder dat ik er een punthoofd van gekregen heb. Je bekijkt het meeste op je eigen ritme. Volgens de brochure duurt het ongeveer 90 minuten, maar wij hebben er bijna 3 uur over gedaan.

De tentoonstelling loopt nog tot 27.11 en ik raad iedereen aan om te gaan !

De terugweg was minder aangernaam en ik weet nu weer waarom ik nooit in Brussel zou willen werken. We hadden nog 25 minuten tijd voor de eerste trein naar Brugge vertrok. Die trein was met vertraging aangekondigd maar zat stampvol zodat we er niet meer bij konden.  In de volgende had ik nog juist een zitplaats omdat mijn schat bereid was om recht te staan. In Gent was er meer plaats en is Stef erbij gekomen zodat we wat hebben kunnen bijpraten. De trein is altijd een beetje … zeer vervelend !

Moe maar gelukkig zijn we veilig thuis geraakt en hebben vlug iets gegeten want dat waren we vergeten.