Roddels, geruchten en doomdenken.

Op het werk gaan allelei geruchten de ronde over hoe en waar de regering hun tekorten zal komen halen bij ons. Dat ze zeker (eerst) bij ons zullen komen zijn we al gewoon. Ja, dan staken/betogen we eens een dag, wat zij volledig negeren – zij hebben er toch geen last van : wij halen toch altijd het verloren werk weer in.

Tekorten ? Besparingen ? Kom ze vinden bij de Federale Overheid !

Het begon deze ochtend al : blijkbaar heeft onze Minister nog de verlenging van de vrijwillige vierdagenweek nog niet ondertekend. Ja, dat mens heeft het druk met de lopende zaken, hé. De regeling loopt af, zonder handtekening, op 1 januari 2012. Die regeling is er gekomen toen er teveel werklozen waren. Zo konden ze meer mensen in dienst nemen zonder kaderuitbreiding, dus voor hetzelfde geld. Wij waren 1/5 van ons loon+vakantiegeld+eindejaarspremie+verlofdagen kwijt en kregen daarvoor tussen de 55 en 85 euro per maand belastbaar weddecomplement.  En ja, ook op RioTime, de electronische aanwezigheidsagenda, staan de codes voor de 4-dagenweek vanaf januari er niet meer op ! Paniek alom ! Het zou afgeschaft worden of het weddecomplement zou niet meer betaald worden … ‘Dan kom ik terug voltijds werken!’ ‘Dan neem ik loopbaanhalvering!’ ‘Dan doe ik niets meer!’ ‘Ze zullen het hier zelf kunnen komen doen!’ ‘Dan kunnen ze de bomen in!’ ‘In dat geval moeten ze me niets meer (extra) vragen!’ …

Wat ook de ronde deed was dat de competentiepremies niet meer zouden uitbetaald worden. Ja, mogen we dan eindelijk dat verdomde examen meedoen, dan zijn we de premies kwijt !?! ‘Ja, de niveau A’s hebben er al jaren kunnen van profiteren en nu wij ook iets krijgen, nemen ze het weer af’ ‘Ben ik daarvoor 4 keer naar Brussel geweest?’ ‘Al die stress voor niets!’ ‘Typisch !’ ‘Het zal niet onze kleine premies zijn die het verschil maken!’ ‘Wedden dat zij hun premies wel nog zullen krijgen?’ …

Nog mogelijke besparing zijn : minder verlofdagen, langer werken, kontrakten niet verlengen zodat we nog meer moeten doen met minder mensen, 1 of meerdere indexen overslaan, … Enfin, de gebruikelijke scenario’s.

Ja, we wisten waarover gezaagd vandaag.

En wat het zal zijn ? Geen mens die het weet en, ik veronderstel, ook de directie (nog) niet.

Wat ik wel weet is dat wij het, met wat morren en pruttelen, braafjes zullen aanvaarden. We zullen dreigen, puffen en blazen maar wanneer puntje bij paaltje komt, zal onze beroeps-eer toch weer boven komen zodat we ons werk naar behoren zullen afleveren. Ondertussen ook alle wijzigingen en aanpassingen, die er zeker aankomen, zo vlug mogelijk onder de knie krijgen, zodat de dossiers correct (naar de nieuwe reglementering) afgewerkt zullen worden.

Ja, zo zijn we wel.

Advertenties

Onderzocht, gezond bevonden en een prik.

Al meer dan een week zijn we aan het proberen om onze poezen in hun reistas te krijgen. Ik had bericht gekregen van de dierenartse dat het tijd is voor hun jaarlijkse prik tegen de katteziekte en de katteniesziekte.

Al meer dan een week proberen we elke avond, rond 17 uur, om ze alle 2 binnen te houden/krijgen en al elke avond is er 1 die ontsnapt naar buiten of niet naar binnen komt. En natuurlijk zien we de ontsnapte dan niet meer terug tot wanneer het te laat is.

We hebben alle 2 krabbels op onze handen en voorarmen als bewijs van de gevechten … die we verloren hebben.

Als er dan al 1 in zijn reistas geraakt was, maakte die zoveel kabaal dat de andere in blinde paniek hun luikje eraf liep. Je zou denken dat ze naar hun dood moeten en niets is minder waar !

Deze avond, ik was op weg naar huis, kreeg ik een sms van mijn schat dat het huis volledig afgesloten was en dat ze alle 2 binnen waren. Het was nu of nooit ! Thuis gekomen heb ik eerst de kleine poes in een tas gedraaid (ik kan het niet anders omschrijven). Zij maakt minder lawaai eens ze erin zit. Dan de grote kater bij zijn nekvel gegrepen en zijn voorpoten vast gehouden en hem in de andere tas gewurmd. Oef ! Eindelijk geslaagd.

Zijn geklaag was zo jammerlijk dat je er bijna compassie mee kreeg. Bijna, zeg ik, want alhoewel ik hem goed vast had, stond ik toch vol krabbels, tot bloedens toe !

Tijdens het korte ritje naar hun dokter is het een gejank van jewelste. Eens daar steek ik mijn hand in elke tas en streel hen. Zo zijn blijven ze rustig en stil.

Dat we een half uur te vroeg waren kon me niet schelen. We waren meer dan bereid om te wachten. Toen we na een kwartiertje toch al in de consultatieruimte mochten, wilden ze niet meer uit hun tassen. Zo mak als lammetjes zaten ze, elk op beurt, op de onderzoekstafel ! Ware het niet voor onze ‘oorlogswonden’ of de arts geloofde dat ze altijd zo tam waren.

Het onderzoek duurt maar enkele minuten : kijken in hun mond, oren en ogen. Een prik in hun nek en ontwormingspil in hun keel. Nazien of ze geen vlooien/teken hebben en ze zijn klaar. Het duurt begot bijna langer om te betalen dan om hen te onderzoeken !

Zo’n gedoe om niets ! Kon ik het hen maar uitleggen …

Dit zijn foto’s van verleden jaar :

Enfin, zij en wij zijn er weer vanaf voor een jaar. Hopelijk gaat het dan vlotter.

10 jaar nadien.

Of ook 10 jaar later of beter : ‘Ten Years After’.

Het was meer dan 10 jaar geleden dat deze band nog op Woodstock stond, maar gisteren waren ze in de Stadsschouwburg in Brugge en wij waren erbij !

De legendarische Britse ouwe rockers (Leo Lyons, Chick Chulchill en Ric Lee) hebben hun band nieuw leven ingeblazen na het vertrek van hun zanger/gitarist (Alvin Lee) door die te vervangen door de voortreffelijke Joe Gooch.

Leo speelt nog steeds op dezelfde energieke manier op zijn bas en tovert er nog steeds, met de grote glimlach, schitterende muziek uit.

De drummer Ric Lee bracht zijn eigen nummer ‘Hobbit’ tot groot genoegen van het uitverkochte stadsschouwburg. Hij had het nummer geschreven, zo zei Leo, nog voor Tolkien er 1 woord over op papier gezet had. 😉

Bij de speciale manier van keyboardspelen van Chick was het moeilijk om op onze stoel te blijven zitten. Waarom was dit een zittend concert ? In de Magdalenazaal had ik gemakkelijker met mijn kont en kop kunnen schudden. Nu heb ik alleen de zitting versleten.

Joe is het ‘jonkie’ maar toch al 7 jaar bij hen, zei Leo. Dat de zang van Joe er niet helemaal door kwam was jammer, maar zo konden we des te meer genieten van zijn voortreffelijk, virtuoze gitaarspel.

Bijna 2 uur hebben we kunnen genieten van hun grootste hits : ‘Love Like a Man’, I’d Love to Change the World’, ‘50.000 Miles Beneath my Brain’, … Ik kon heel de rest van de avond (en nacht) naar hen luisteren : My kind of music !  Daarom hebben we achteraf een cd gekocht. Die zullen we straks opleggen (mijn schat is nu boodschappen gaan doen) en opnieuw genieten.

Na het optreden waren ze meer dan bereid om alles te signeren dat je onder hun neus duwde. Ook poseren voor nog een foto was geen probleem. Heel sympatieke kerels !

Bedankt voor een fantastische avond ! Thank you ever so much !

Street View – Google Maps.

Hier het vooraanzicht van mijn huisje, de buren en de weide waar de woonwijk komt.

Dit is mijn vorige auto …

Ik vind het allemaal leuk en aangezien ik niets te verbergen (of stelen) heb mag het best bestaan. Met alle camera’s die overal hangen zijn er toch nog weinig geheimen meer.

Het is ook gemakkelijk om, voor je vertrekt, eens te kijken hoe het er ‘daar’ allemaal uit ziet. Ik vermoed dat Immo-kantoren er ook gretig gebruik van zullen maken.

Dat het zal misbruikt worden is bijna zeker want zo is de menselijke aard. Jammer, want ik vind het een leuk speeltje.

Kan je scheiden van je eigen familie ?

Zo ja, ik zou het echt overwegen. Pff !

Deze middag heb ik de akte van nalantenschap opgehaald bij de notaris. Vlug bij mijn broer en zus langs geweest zodat ze het origineel konden ondertekenen en gelijk een kopie afgegeven. Dan terug naar de notaris met het ondertekende origineel zodat het kan ingediend worden.

Zoals heel duidelijk werd gesteld in de begeleidende brief, was dit maar een voorlopige akte met een fictief bedrag voor het huis. Dit is nodig om te kunnen neerleggen. De reeële kosten, legaten en erfenis wordt bepaald bij de verkoop van het huis, dan pas is het echte verkoopbedrag gekend.

Het is nu al begonnen : de ene krijgt teveel, de ander is een profiteur. De een moet dat, de ander mag dat niet (meer). …  En ik zit daar tussen in ! Pff !

Er wordt gezaagd en ruzie gemaakt over enkele duizend euro ! Hoe is dat toch mogelijk !?! Het is niet dat we er zo op zitten te wachten. Elk van ons komt goed rond met wat we verdienen dat het daar nu niet op aan komt. Pff !

Ik denk dat ik bij de verkoopakte, wanneer de echte bedragen gekend zijn en de verdeling exact gebeurt, zal verstek geven en vragen om apart te mogen gaan tekenen. Er zal daar geroepen worden tot in het centrum van ’t Stad ! Pff !

Zwijg toch als het geld over gaat, hé. Ik wist het ! Ik wist het ! Ik wist het ! Pff !

Kan je dat ? Scheiden van je familie ? Eventueel tijdelijk ?

Pff !

Mijn mening.

Mijn eigen, persoonlijke mening is dat er veel mag veranderen aan ons ‘sociaal systeem’. Ik weet dat onze voorouders op de barrikaden hebben gestaan om überhaupt een vangnet te krijgen, maar nu loopt het toch echt de spuitgaten uit !

We zitten met een verouderde bevolking, altijd minder werkmensen nodig om hetzelfde werk te doen, alle nepstatuten die weinig ‘opbrengen’, nog steeds een groot deel van wie er geen (of weinig) belastingen afgehouden worden op hun loon, alle premies, toeslagen en bonussen, …

En alles moet draaien op de kap van die weinig werkenden ? Geen wonder dat het onhoudbaar geworden is !

De werkloosheidsuikeringen blijven te hoog ! Hoe kan ik iemand overtuigen om (deeltijds) te gaan werken voor 50 euro per maand meer ? Dat het beter is voor hun pensioen ? Dat ze dan eindejaarspremie en vakantiegeld zullen krijgen ? Dat ze niet geschorst kunnen worden ? Pff. En de belastingen ermee weglopen zeker ?  Ik zou ook niet meer buiten komen, als ik eerlijk mag zijn.

Mijn oplossing is de volgende : de eerste 6 maanden uitkeringen zoals ze nu zijn maar dan zeer vlug, zeer veel verminderen zodat er werk moet gevonden worden om brood op de plank te krijgen. Of ze moeten naar het OCMW. Ook geen probleem want die krijgen meer subsidie. Wat niet als dop moet uitbetaald worden, zou kunnen. Maar de criteria van het OCMW is anders dan die van de RVA. Wij kijken naar de voorafgaande tewerkstelling en verder (bijna) niet. Het OCMW kijkt naar de volledige gezinssituatie. Dus een villa met 3 Porches voor de deur zou (veel) minder krijgen dan een ‘echte’ sukkelaar.

Ook de uitkeringen beperken in tijd, zoals bij onze buurlanden, vind ik prima.

De ‘wachtuitkeringen’ mogen helemaal weer verdwijnen. Ze komen uit school, hebben nog niets bijgedragen aan de maatschappij en krijgen geld ? Waarom ? Ik heb die maatregel altijd heel vreemd gevonden. Zo moedig je toch die jonge gasten niet aan om werk te zoeken ? 18 jaar en je ontvangt 500 euro terwijl je nog bij ma en pa woont. Mooi meegenomen, niet ?

Maar wie durft ?

Ik vermoed dat er weer halfslachtige maatregelen zullen genomen worden waar wij weer zeer veel werk zullen aan hebben en die (bijna) niets zullen opbrengen. Wedden ?

Ook vind ik dat alle Belgen gelijk zijn voor de Wet en dus IEDEREEN belastingen moet betalen op ALLE inkomsten ! Penningmeester ? Voorzitter ? Erelid ? Super grote bonus ? Ontslagpremie ? Alles op de belastingsbrief !

Maar geen enkele onderhandelaar zal in zijn eigen vel snijden, hé. Neen, wij, de gewone werkende mens, zal er wel weer moeten voor opdraaien …

Dju !

Telefoongesprekken op het werk.

Zoals gezegd ben ik deze week ‘van telefoon’ en dat doe ik zeer graag. Zo hoor je nog eens wat.

De meeste vragen komen van de uitbetalingsinstsellingen (Vakbond of Hulpkas) en zijn straightforward over een dossier. Soms ze willen een verduidelijking van de reglementering en/of hoe wij die toepassen. Je hoort direct wanneer de persoon in kwestie voor hen zit want dan gaat het over wanneer het dossier vermoedelijk zal afgewerkt worden. Of ze vragen om de door ons gegeven code te zeggen zodat ze reeds kunnen uitbetalen.

Dat zijn allemaal vragen die vlug kunnen beantwoord worden omdat we dezelfde taal spreken. We spreken in vakjargon. We smijten met artikels en afkortingen waar een buitenstaander geen touw kan aan vast knopen.

  • ‘Ja, maar als je dat indient als een 770 bekijken wij de 116§1 niet, hé.’
  • ‘Het was een 400 dus kan de JV niet afgewerkt worden, daarom die C51.’
  • ‘Binnen artikel 42 kan geen 30 !’
  • ‘Een 30 is beter dan een 33.’
  • ‘Horeca is 116§3, artiest is §5. Dat is een groot verschil !’
  • ‘116§1B wordt terug afgenomen bij een tewerkstelling binnen de 3 maanden bij dezelfde werkgever met een aanvraag van IGU. Had dan behoud van rechten gevraagd, hé.’
  • ‘TW met LO is altijd prefix 04.’

Heel soms belt de werkloze zelf over zijn dossier. Ik moet dan heel hard mijn best doen om het verstaanbaar uit te leggen, wat meestal wel lukt.

Maar wat ze soms vragen getuigt van hun onwetendheid over de werking van de RVA. Ze denken dat wij hun dossier persoonlijk opvolgen. Ook dat we alles weten over hun tewerkstellingen, verlofdagen, het berekenen van hun pensioen, hun ziekteperiodes, … zodat ze geen documenten meer moeten indienen want wij weten het toch beter dan zijzelf.

Een gesprek :

  • ‘Hoe komt het dat ik geen dopgeld krijg ?’
  • ‘Ik zal eens kijken.’ Ik zoek zijn dossier op en zie dat er geen indiening werd gedaan en zeg dat ook. ‘Misschien ligt het nog bij je vakbond ? Wanneer ben je daar geweest ?’
  • ‘Ik ben daar niet geweest ! Jullie zien toch direct dat ik niet meer werk en dus dopgeld nodig heb ?!?’
  • ‘Euh … Neen, zonder een indiening weten wij van niets.’
  • ‘Hoe is dat nu mogelijk ?’
  • ‘Ja, wij gaan niet op zoek naar werklozen, hé.’
  • ‘Pfff. Wat doen jullie daar dan ?’
  • ‘Indieningen afwerken … ‘

Of soms is het gewoon een verstrooidheid, zoals vandaag bij deze telefoonconversatie :

  • ‘Ik heb een brief gekregen van jullie’
  • ‘Ok. Wat staat daar in?’
  • ‘Weet ik niet meer.’
  • ‘Wie heeft die brief ondertekent ?’
  • ‘Euh … geen idee.’
  • ‘Weet je zeker dat die brief van de RVA kwam ?’
  • ‘Euh … Niet echt, neen.’
  • ‘Ik zal eens kijken in je dossier. Wat is je rijksregisternummer ?’
  • ‘Euh …’
  • ‘Dat kan je terugvinden op je identiteitskaart of SIS-kaart.’
  • ‘Ja, zeg. Dat heb ik niet bij.’
  • ‘Dan spijt het me maar ik kan je niet helpen. Zoek de brief terug, lees het nog eens goed, neem contact op met je vakbond of wie je dopgeld uitbetaalt en bel desnoods nog eens terug.’
  • ‘Dopgeld ? Maar ik ben helemaal niet werkloos ! Wat denk je wel ? Dat ik een profiteur ben ?
  • Gaat het over Loopbaanonderbreking of Tijdskrediet ?’
  • ‘Maar neen !’
  • ‘Waarom bel je dan naar de RVA ?’
  • ‘ RVA ? Oei, ik moest bij het OCMW zijn.’ En haakt in.

Ja, zo blijven we bezig, hé.

Ik vind dat allemaal niet erg en zit daar met een grote glimlach op mijn smoel, zolang ze beleefd blijven natuurlijk.

Ja, ik doe dat graag.