Beter.

Vandaag was het veel beter : iedereen kon werken en was druk bezig.

We hebben goed gewerkt, wat gepraat (iedereen tegen iedereen, voor de verandering) en ook gelachen. Het was een goede dag.

Dat die verdomde computers nu nog steeds niet alles doen wat ze zouden moeten, storen we ons niet meer aan. Komt wel goed, zeker ? Zolang we ons werk kunnen doen zijn we al lang blij. Mijn verhuiske zal ook wel uirgesteld worden maar dat zal ik dan ook wel zien. Nog morgenochtend doorkomen en dan ben ik er weer vanaf voor deze week.

Ik hoop dat de 44ste President alle medewerking krijgt die hij nodig heeft om zijn land te hervormen. Zijn speech was duidelijk : er is werk aan de winkel en iedereen zal zijn steentje moeten bijdragen, willen ze eruit geraken. Ik hoop echt dat het hem lukt.

Moesten ze dat hier, in ons kleine landje, ook kunnen en willen, zou er eindelijk weer eens geregeerd kunnen worden. Maar wie is bereid om de harde noten te kraken ? Ze houden zich alleen bezig met Politiek en zijn ondertussen vergeten dat ze zouden moeten werken ten voordele van het Volk …

Advertenties

Niet meer menselijk !

Vandaag deed mijn pc wat het moest doen, maar de Lotus Notes (mail) en de persoonlijke documenten die ik het eerste uur heb aangemaakt waren bij het afloggen weer verdwenen ! We dachten dat is stront aan de knikker loopt verkeerd. Aangezien ik toch alleen maar ‘binnen’ de RVA kan mailen, vond ik dat niet zo erg. Die documenten kan/zal ik opnieuw aanmaken.

Aangezien ons Hoofdbestuur bleef beweren dat het in de andere Bureau’s zonder problemen goed was gegaan, dachten wij dat het (weer) aan ons lag. Na enkele mails en telefoontjes bleek dat het nergens zonder problemen verlopen was en dat het nergens al volledig in orde was ! De lelijke leugenaars ! Daarom hebben ze besloten om morgen geen nieuwe omzettingen meer te doen. Hoe het zal gaan met de 5 pc’s van vandaag zullen we morgen zien. Allen een gebedje doen en/of een kaarsje branden want anders hou ik het niet uit !

De pc van een collega aan mijn eiland was vandaag aan de beurt dus kon ze niet werken. Ze was om 7u30, toen ik binnen kwam, al druk en luid aan het kletsen. Ik hoopte dat haar computer ook, zoals bij mij gisteren, ten laatste na de middag in orde zou zijn maar om 16 uur had het nog geen enkel programma gedownloaded ! Ze heeft dus de hele dag staan kletsen en tateren tegen iedereen binnen hoorafstand en daarbuiten. Mijn kop sloeg al open-en-toe van 8 uur deze morgen. Tegen 15 uur zag ik niet meer uit mijn ogen van de koppijn ! Toen ik naar huis reed vond ik de pijn niet meer menselijk  … 😥

Ik heb 2 keer een poging ondernomen door tegen een chef te zeggen dat ik er last van had en telkens was het antwoord : ik niet. Dus werd er niets gezegd of gedaan om haar in te tomen, integendeel : ze deden mee met haar gezwets !

De kans bestaat dus dat ze morgen weer niet zal kunnen werken, maar ik zweer je : dan ga ik naar huis en kan ze mijn pc gebruiken ! Geen zo’n koppijn meer voor mij door een onnozele hals die geen respect heeft voor collega’s en chefs die het niet inzien of aankunnen/aandurven om er iets aan te doen !

De gedachte, dat ik misschien deze week niet zal kunnen veranderen van werkplek omdat de pc daar nog niet omgezet is en ik niet meer op een niet-omgezette computer kan/mag werken, doet me huiveren van schrik. 

Een mens zou voor veel minder depressief worden !

Loon naar werk ?

Voor vandaag hoop ik van niet ! Ik heb namelijk geen dossier afgewerkt. 🙂

Enkele pc’s zouden vandaag geüpgraded worden, waaronder de mijne. Eerst ging het wel, dan weer niet, dan weer wel. Uitgezonderd de mijne : die ging niet ! 😦

Ik heb tot na de middag met mijn vingers zitten draaien. Ik verveelde me zo dat ik mijn kaften met nota’s over de werkwijze eens onder handen heb genomen. Wedden dat ik morgen niets meer vlug terug vind ? 😀

Mijn collega’s waren noest aan het werk en ik was technisch werkloos. Gelukkig moest ik geen dossier met aanvraag opmaken en indienen. 😆

Toen ik terug kwam van middageten, ging het vlug en was mijn ‘bak’ opeens in orde. Ik zag direct dat de map met mijn zelfgemaakte werkbladen en de opgeslagen fietsvergoedingen weg waren. Ik had het nog zo gevraagd. 😥

Na de middag was er een vergadering/les tot het bijna tijd was om naar huis te gaan. Zo komt het dat bij mij alles is blijven liggen.

De Onderdirecteur heeft het niet aan zijn hart laten komen dat zijn pc ook niet wilde upgraden : hij is terug naar huis gegaan. Toen ik zei dat ik ook wel wilde weggaan en ze me per sms konden terug roepen, kreeg ik als antwoord : jij bent geen Kader, hé.  Neen, jammer genoeg niet.

Morgen eerst die documenten hermaken en dan vlieg ik erin. Dan zal ik ze terug verdienen. Ik kan nu zeggen dat  ik toch 1 keer voldoende betaald ben geweest, nl. vandaag. 😆

Yesterday

Mijn schat is gisteren naar het mini-optreden geweest van Guy Swinnen in de Fnac te Brugge. Hij was er met Bert Van Hoeylandt en (waarschijnlijk) Mario Goosens.

img_2038Het was de voorstelling van zijn nieuwe cd ‘Burn the Bridges’. Die sypathieke rakker was zeer tevreden met de foto die mijn liefste meehad van zijn optreden in de Cohiba. Hij herinnerde zich die avond als zijnde ‘zeer zwaar’.  Wij herinneren ons die avond als ‘hij wist van geen ophouden. Hoera !’ 

We hebben de cd deze morgen beluistert en het is steengoed ! Ik zal die op mijn MP3-spelerke zetten zodat ik er op het werk ook van kan genieten.  Hij is weer goed bezig.

Terwijl mijn mannemens daar was, heb ik gekeken naar BattleStar Galactica – Razor. Een speelfilm die zich afspeelt in het 2de seizoen. Het vertelt, oa het verhaal van The Starship Pagasus voor en na het bij de Galactica kwam. Je kan de serie bekijken zonder de film, maar het geeft toch een extra. Er wordt namelijk een en ander uitgelegd. Dat de eerste versie van de Cylons erin voorkomen vond ik schitterend ! ‘By your command’ !

Verder was het een rustige dag, zoals ik het graag heb.

Aan het broeden.

Ik ben aan het broeden, zoals we hier zeggen. Ik heb iets onder de leden. Ik voel het. Ik zal ziek worden of niet helemaal.

Ik moet meer mijn neus snuiten en niezen dan anders. Ik heb nu al voor de 2de keer een koortsblaasje op mijn lip. Ik slaap veel meer dan gewoonlijk en heb problemen om warm te krijgen. Koorts is bij mij niet meetbaar dus heeft het geen zijn om de koortsthermometer te riskeren.

Het vervelende is dat het zo weken kan duren voor het weer weggaat. Ik zou liever hebben dat het er ‘door’ komt en ik enkele dagen kan thuis blijven om me te koesteren, eventueel met medicijnen. Nu ben ik daar niet ziek genoeg voor. Het is enkel vervelend, zeer vervelend. 😦

Veel van mijn collega’s lopen er zo bij, dus is het eigenlijk niet te verwonderen dat ik het ook ‘gekregen’ heb. Aangezien de dokters zeggen dat het niets met het weer te maken heeft maar wel met virussen, microben en besmetting.  Het is blijkbaar niet gezond om te gaan werken. Waarom zien mijn bazen dat niet zo ? 😉

Dreigementen

Bij Madameblogt vond ik dit postje en dat deed me aan volgende denken :

Toen ik klein(er) was dreigde mijn vader, wanneer ik stout was, dat hij me naar het Internaat in Pecq zou sturen. Dat ligt in Henegouwen en daar mag alleen Frans gesproken worden en de straffen op Vlaamsspreken zouden zeer ernstig zijn, zo zei hij, heel boos.

Met dit zwaard boven mijn hoofd hij me lange tijd in het gareel  kunnen houden. Ik stelde me allerlei straffen voor die ik zou moeten ondergaan omdat ik niet graag Frans sprak en het dus ook niet goed kende. Nu nog eigenlijk niet, maar dit terzake. Hij zei er ook bij dat hij met niet zou komen halen voor ik weer ‘manieren’ geleerd had.

Aangezien ik dat absoluut niet zag zitten, deed ik dus nog meer mijn best dat mijn kattenkwaad niet uit kwam. Want heel braaf en mak heeft hij me nooit gekregen. Ik denk ook niet dat het de bedoeling was dat ik een doetje werd. Eerder dat ik nadacht over de gevolgen van mijn daden en dat ik het beter aanpakte. Want hij was zelf steeds tot een grap of poets bereid. ‘Teken van liefde’ zo noemde hij het. De emmer met water of grote sneeuwbal bovenop de half geopende deur hebben we van hem geleerd.

Toen ik wat ouder werd en hij dreigde weer eens, heb ik hem duidelijk gemaakt dat het niet zou lukken, toch niet voor lang. Ik zou me verzetten in die school door niet te leren, geen taken af te geven, enkel en alleen Vlaams te praten tot ik buiten gesmeten werd. Mijn argument : ‘Ook al moet ik op de bureau van de Directrice schijten’ was doorslaggevend. En kwam hij me niet halen dan zou ik wel thuis geraken. Mocht ik niet meer binnen dan zou ik rond trekken en ze zouden nooit nog iets van me vernemen !

Tot mijn grote verbazing begon hij, na mijn pleidooi, te brullen van het lachen. Ik begreep er niets van. Hij verklaarde dat hij zijn doel had bereikt : ik was nu ‘groot’ genoeg en hij zou me met rust laten. Hij vond dat ik mijn eigen ‘ik’ had gevonden en nooit meer zou toegeven aan dreigingen. Hij vertelde er ook nog bij dat hij me nooit zou weggestuurd hebben want dat hij me teveel zou gemist hebben. Ook dat hij uitkeek naar wat ik nu weer uitgespookt had, met mijn rebelse aard, maar dat hij dat toen niet kon toegeven. Ik moest toch een beetje ingetoomd worden.

Dat hij ook op dat punt gelijk heeft gekregen moet ik niet meer vertellen. Ik geef nooit (meer) toe aan dreigementen. Iemand heeft eens gedreigd mijn gezicht met een mes te bewerken. Ik heb gezegd dat hij dat maar moest doen en dat hij me beter direct kon dood doen, want wanneer ik genezen was, IK hem zou vinden en ook eens zou ‘spelen’ ! Hij heeft er vanaf gezien omdat hij zag dat ik het meende, meer dan hem. Ik zou geen goede gijzelaar zijn want ik zou niet, nooit meewerken !

Mens, wat ik mis ik die man !

Goed nieuws !

Vandaag heb ik vernomen dat ik ein-de-lijk een andere desk krijg !

Meer dan 6 maanden geleden, tijdens mijn functioneringsgeprek, heb ik gevraagd naar een andere plaats of een andere dienst. Ik had daar geen reactie op gekregen, tot vandaag. Ik werd bij de chef’s geroepen waar het plan werd uitgelegd. Het waarom is niet omdat ik last had van het lawaai en de collega’s die me negeerden, maar wel omdat een andere collega zal ingeschakeld worden bij een bepaald soort dossiers en ze veel vragen zal hebben want de materie is nog nieuw voor haar. Zo is het gemakkelijker dat ze dichterbij zit.

De reden kan me niet schelen. Feit is dat ik terug dichter bij de collega’s kom te zitten waar ik in het oude gebouw ook al bij zat. Dat ik met mijn rug naar iedereen zal zitten stoort me ook niet : ik zal dat zelfs demonstratief doen. Ik zal minder lawaai horen en me beter kunnen afschermen van de vele gesprekken die niet over het werk gaan. Zo hoop ik minder hoofdpijn te hebben, elke werkdag.

Het kon vandaag nog niet omdat volgende week al onze pc’s zullen geüpgraded worden naar XP en de lijst van wie welke pc bedient is al doorgezonden naar het Hoofdbestuur. Eens alle pc’s zijn aangepast kunnen we ‘verhuizen’. Hopelijk is dat volgende week donderdag in de voormiddag of de maandag volgend. Hoera !