Gezellig en leuk.

Mijn liefste heeft ons huisje weer zeer gezellig gemaakt om deze donkere, natte dagen te doen vergeten.

salon.jpeg

kaartjes.jpeg

 

keuken.jpeg pakjes.jpeg

De dochter van mijn schat is gisterenavond met haar vriend komen Kerstavond vieren.

Het was zeer leuk met veel drank (maar niet teveel), lekkere vleesfondue en zeer veel geschenkjes. Wij hadden er veel voor hen maar zij ook voor ons ! We hebben veel zitten kletsen en lachen. Ze zijn rond 2 uur naar huis vertrokken. Iedereen moe maar gelukkig.

De poezen hebben zich voorbeeldig gedragen. Neelix is komen spelen en zelfs Kyra heeft zich laten strelen, zolang niemand naar haar keek.

De volgende dagen zullen nu weer rustig genietend, op ons ritme, verder kabbelen.

Ik zal mijn zus op 2 januari op het werk zien. Ergens in januari zullen we wel eens naar zijn moeder gaan om Nieuwjaar te vieren. Voor de rest geen familiebezoeken, gelukkig. Ja, we zijn daar niet zo voor.

En jullie ? Hoe hebben/zullen jullie ‘deze dagen’ doorbrengen ?

Terug aan ’t werk.

De eerste werkdag zit er al op en ik moet zeggen : het viel meer mee dan verwacht. Ik had gedacht dat ik vies zou zijn ergens tot volgende week maar dat was niet zo. Gelukkig voor iedereen.

Dat we gisteren naar een feestje gegaan zijn, gegeven door onze bijna-buren van het frietkot, heeft er niets mee te maken. Niets, zeg ik je !

We hebben ons zeer goed geamuseerd want we zijn bij de buren gaan zitten en hebben zo nog nieuwe buren leren kennen. Mijn schat is geregeld om Rodenbach naar huis gekomen, de lieverd. We zijn zeer verstandig geweest en lagen al om 23 uur in ons bedje. We konden hen nog horen lachen en verder doen, maar zijn toch vlug in slaap gevallen.

Zo is de omschakeling goed verlopen. Tijdens mijn verlof sliep ik van rond 3 uur tot 9 uur. Vandaag moest ik er opnieuw om 6u20 uit … En mijn grote kat lag zo zalig bij me !

Op het werk lag mijn desk niet bedolven onder de dossiers, veranderingen of aanpassingen in de reglementering, … dus dat was aangenaam. Tegen de middag was dat weg gewerkt/gelezen. Na de middag nog enkele dossiers gedaan en vroeg weg.

Een kleine omweg gedaan want ik moest een nieuwe paspoortfoto indienen bij de Gemeente en betalen, natuurlijk. Goed gelachen bij het nemen van de foto. Iedereen is zot van de warmte, denk ik. Ook bij de Bevolking ging het vlot. Zo was ik toch nog vroeg thuis bij mijn poezen.

Morgen terug aan het Onthaal ! Hoera !

Het volgende verlof is voor eind oktober dus nu 2 maanden werken van max 3,5 dagen per week. Of het moet zijn dat mijn schat toch aan perskaarten geraakt is voor Waregemkoerse …

Ons feestje.

Ja, we hebben het weer gehad en het was opnieuw zeer leuk !

Veel volk is er niet gekomen, zo’n 30 man/vrouw, maar gaf me meer tijd om eens een woordje te plasseren met iedereen en om te dansen natuurlijk. Ha ja, ik vraag muziekanten omdat ik wil dansen, hé. Gelukkig stond ik daar niet heel te tijd alleen. Niet dat ik me dat aantrek, maar geef toe : het is toch leuker met meer.

Onze vriend Peter heeft met een vriend de Knuffelrock Cover Duo ‘ The P Connection’ opgericht. Natuurlijk wilden we hen horen en hebben dus aan hen gevraagd om te komen spelen. Ze hebben dat schitterend gedaan ! Sommige songs kon je zo naast de plaat leggen !

De genodigden kwamen gezapig binnen, alleen of met twee. Sommige waren later en sommige gingen vroeger terug weg. Mij niet gelaten. De meeste zijn lang gebleven en iedereen heeft zich duidelijk geamuseerd. De meeste zijn naar buiten gekomen om naar de muziek te luisteren terwijl anderen gezellig binnen bleven om te kletsen.

Het was zeer dorstig weer en mijn schat heeft zich moeten reppen om iedereen van koude dranken te voorzien. Er zijn 88 flesjes bieren, 3,5 liter witte wijn, 3,5 L bieren in blik, 5 L frisdank en water gedronken geweest. Ja, dorstig weer.

Maar wel droog ! Geen druppel regen gehad ! Bedankt Weergoden !

Ik had schoenen aan waarmee ik gemakkelijk omval. Ik sla mijn enkel om, wat ik veel doe, en kan mijn evenwicht niet meer houden. Zo ben ik enkele keren tegen de vlakte gegaan. Iedereen schrikt dan en ik lach me te pletter. Normaal gezien doe ik me niet pijn maar 1 keer ben ik op iets gevallen met dit als resultaat :

En neen, het was niet van zattigheid ! Zoveel heb ik niet gedronken : ik heb maar 12 Rodenbachs gedronken van heel de avond/nacht ! Pff !

Opeens zag ik dat mijn schat ook muziek aan het spelen was. Hier het bewijs :

Rond 2 uur zijn de laatste bezoekers weg gegaan, wat vroeg is. Wij hebben dan nog enkele uren alleen gefeest.

Het is geëindigd in tranen, zoals gewoonlijk. Ik moet dan nog eens goed huilen voor ‘mijn’ doden die er niet bij konden zijn. Ook van de stress, denk ik. Gelukkig weet mijn schat dat al en houdt me goed vast want ik heb dan het gevoel dat ik aan het vallen ben. Moe, gelukkig, uitgeweend ben ik rond 5 uur naar bed gegaan.

Heb ik al gezegd ik dat ik liefste man van heel de wereld heb ? Toen ik gisteren op stond waren bijna alle sporen van ons feestje alweer opgeruimd ! Zo heb ik alleen moeten helpen om de tent af te breken. Tot veel meer was ik niet in staat …

Hoe is het toch mogelijk ?

Nu is de nieuwjaarsmaand officieel voorbij. We hebben gisteren met het werk ons nieuwjaarsdiner gehad. Dit gebeurt traditioneel de laatste vrijdag van januari, als afsluiter van de nieuwjaarsmaand. Nog 1 keer er een lap op geven en dan gedaan voor een jaar.

In de voormiddag zou ik om een nieuwe bruine jeans gaan, maar was te lui. Ook omdat het goudkleurachtige topje, dat ik speciaal voor deze gelegenheid had gespaard, groen bleek te zijn en toch niet goed viel, naar mijn gedacht. Het kan ook zijn dat ik niet goed genoeg gezocht heb en het verkeerde opgevist had.

Dan maar iets anders aandoen. Na veel passen en overwegen, had ik iets gevonden. Een bruine broek zou daar prachtig bij gestaan hebben, maar toen was het al te laat om nog ene te gaan kopen. Geen probleem : ik heb kleren genoeg ! Gezocht en gevonden : een bruine (huis)broek. Lekker niet spannend. Ik zou op mijn gemak zitten tijdens de maaltijd.

Om 12 uur in actie geschoten : kleren aan, mijn ogen kleuren, 2 kleuren lippestift aangebracht, accesoires aan, laarsjes en cape : klaar. Nog vlug naar de bank om geld, verkeerd gereden en om 13 uur aangekomen. ‘Slechts’ 30 minuten te laat. Geen probleem : de aperitief was nog bezig en we waren niet de laatste.

Het eten in de Salons Lodewijk Van Male was voortreffelijk ! Ze bleven maar komen met de hoofdschotel en ik bleef maar nemen en eten. Het dessertbuffet was grandioos ! Alles was er lekker. Daarom ben ik ook 2 keer mijn bordje gaan vullen. Niet te doen, zo lekker !

Daarna begon de dans en onze vertrouwde dj vloog er direct in. En wij ook. Er werd ‘pot’ gelegd en laat de drank maar komen. Hoera !

Alleen : mij lukte het niet echt om het ritme te vinden.  Mijn maag stond op springen, de Rodenbach wilde niet tussen de gaatjes lopen (omdat er geen waren ?) en ik kreeg zure oprispingen. Had ik soms teveel gegeten ? Natuurlijk wel, domme koe !

Het ging me niet. Mijn voeten wilden niet mee, mijn kont luisterde niet, mijn buik kwam een kwartier achter, mijn haar is te kort om goed te kunnen headbangen, ik had het veel te warm. Het naar buiten moeten om te roken deed er ook geen goed aan …

Tot overmaat van ramp was er een collega die het nodig vond om zijn scheten op de dansvloer te laten wat de boel herleidde tot een beerput. Ik zat erbij te walgen, wat me, met een overvolle maag, veel moeite kostte om alles binnen te houden.

We hebben voor 1 keer de boel niet gesloten. We zijn niet als laatste vertrokken. Mijn collega’s begrepen het niet echt maar lieten het niet aan hun hart komen en deden leuk verder. Groot gelijk hadden ze !

Mijn schat was BOB van dienst en heeft dat zeer voortreffelijk gedaan. Zo voor de eerste keer met Mia op straat rijden ging hem goed af. Hij en Mia doen dat goed samen. We zijn veilig thuis gekomen.

Hier toch enkele sfeerbeelden. Met opzet deze gekozen waar niemand goed herkenbaar is, voor de privacy.

    

 

   

 

 

Vandaag zit ik hier te denken : Hoe is het toch mogelijk ? Moet ik daarom zo oud geworden zijn ? Zoveel eten dat ik niet meer kan dansen op de (bijna) enige dansparty van het jaar ? Ik, die probeer niet meer te verdikken ! Ja, goed bezig …

Of zou het toch komen door die halve verkoudheid waar ik al de hele week mee sukkel ? Zou het ?

Goed begin.

Zie zo, de receptie op het werk hebben we ook alweer gehad.

Het was dit jaar van 9 tot 11 uur dat we aanwezig moesten zijn. Deze keer was dit letterlijk te nemen.

Het opstaan ging goed en me klaar maken ook. Mia was bereidwillig om me naar daar te brengen en vond de weg nog (bijna) helemaal zelf.

Mijn wangen zitten nog niet terug op hun plooi na meer dan 200 kussen gekregen en gegeven te hebben. Ik heb me beperkt tot 2 tassen koffie en 1 glas fruitsap. Geen chocomelk of boterkoeken of pistolets met ham/kaas voor mij. Zeker ook geen schuimwijn. Ik ben beter gewoon !

Ik moest niet helpen dus heb ik me onledig gehouden met kletsen met de collega’s over de voorbije Nieuwjaarsnacht en sigaretten roken in de rookruimte. Ik heb ook een verdwaalde bezoeker te woord gestaan.

De ‘worktalk’ hebben we achterwege gelaten en zullen we morgen doen. Ook voor morgenochtend is de stapel papieren die op mijn desk lagen. Dat zijn waarschijnlijk de veranderingen die al op papier staan.

Ik zal er nu mijn kopje niet over breken en zal het morgen allemaal wel horen, leren, merken, … Voor nu nog een rustige namiddag en avond voor de tv.

Mijn schat is ‘gaan eten’ met zijn werk en verwacht ik niet nuchter terug voor 19 uur. Hij zal het morgen wel voelen. De wilde ambtenarenfeestjes zijn voor mij voorbij. Ik heb echt geen zin meer om 2 dagen te recupereren en een ‘beetje niet goed’ te zijn. Ik ben oud geworden aan het worden. Of noemt men dat wijzer worden ?  😉

Weer teveel van het goede.

We hebben de champagne-aperitief doorgetrokken tot de Nieuwsjaarswens om middernacht. Heel rustig, heel lekker, heel lang geleden. Ik vermoed dat alle flessen bubbels, gekregen op ons feestje, er nu door zijn. Enfin, toch bijna. Het was in elk geval mijn bedoeling. (*)

Er waren ondertussen ook : lekkere hapjes, de grootste T-bonesteak ooit, vingeraflikkende ijscrème. Mmm. Daar gaat mijn lijn …

We hebben geluisterd naar Radio 2, de 1000 klassiekers tot 18 uur. Mijn liefste was benieuwd wie er op nummer 1 stond. Het was dezelfde als verleden jaar : Queen. Schitterend ! Daarna heb ik mijn nieuwe aanwinsten opgelegd : Nicole & Hugo – Schietgebed. Tevens onze belofte voor 2012 en de volgende jaren aan elkaar, en natuurlijk : Adele. Ja, ik heb gezongen (vals), gedanst (=geschud), geweend (maar zachtjes) en (mee)gebrult.

Ondertussen was mijn schat het lekker eten aan het klaar maken en (tevergeefs) foto’s van mij aan het nemen terwijl ik aan het dansen was. Hij zou ondertussen al moeten weten dat het nooit op iets trekt, maar hij blijft proberen.

Hier een geposeerde :

Tijdens het eten hebben we tv gekeken, zoals we steeds doen.

Leuk om te weten dat we elkaar nog meer dan 6 uur kunnen bezighouden, door te praten, zonder ‘dode’ momenten. We hebben elkaar nog steeds iets ze zeggen, al zijn we de laatste 2 weken veel alleen samen geweest. Na 12 jaar bij elkaar kan dit toch tellen, hé.

Toen het vuurwerk rondom ons begon waren mijn poezen weer doodsbang. De kleine kwam zich eerst onder mijn arm wegsteken, maar toen het in volle hevigheid losbarstte is ze toch naar buiten gevlucht. Gelukkig is ze terug gekomen en heeft me rond 5 uur wakker gemaakt omdat ze koud had en bij me onder lakens wilde slapen. Oef !

Het vuurwerk heeft toch mooi beelden opgeleverd, al mooi bewerkt door mijn liefste :

   

Het was een jaareinde zoals ik iedereen toewens : veel liefde in goed gezelschap, lekker eten en drank, goeie muziek tot een stuk na middernacht.

(*) Ik zal maar niet vermelden dat we, na het eten, tijdens een flauwe versie van (nog een) Beowulf-film, zijnde Grendel, bijna in slaap zijn gevallen. Ook niet dat ik, een groot uur in de film, heb moeten vluchten en dat het eten en de drank er weer uitgekomen is. Ja, de vele bubbels (2,5 flessen met z’n tweetjes is er echt over) zijn weer naar boven gekomen en hebben alles wat er boven zat eruit geduwd. Ik ben dat ondertussen zo gewoon (van drank, niet van eten) dat het zelfs bijna stijlvol gaat. No biggy : ik voelde me veel beter nadien en heb de rest van de avond chocomelk gedronken. Beter niet vertellen, zeker ? Oeps ! 😉

Second Hand News.

In reactie op het logje van mijn vriend/collega toch even dit.

Hij schrijft dat hij het een schande vind dat onze mooie Markt er zo erbarmelijk uitzag na de doortocht van Engelse supporters. Zijn volste recht, natuurlijk, en zijn foto’s getuigen : het lag vol rommel, dus daarin had hij gelijk.

Toch vind dat enige nuace op zijn plaats is. Je weet het waarschijnlijk al, maar ik heb het voor het Engelse Volkje. Ik vind ze vriendelijk, beleefd en hoffelijk. Zoals in elke bevolkingsgroep, bevestigen de paar fanatieke uitzonderingen de regel.

Er is altijd meer Politie op straat bij (zo’n) wedstrijd(en) maar dat zagen ze niet als provocatie, eerder als bescherming. Hun vlaggen, shirts en sjerpen hadden de meesten netjes in hun tassen gehouden tot in de tribunes om geen aanstoot te geven. Ze hebben allen mee geappaudiseerd op de 23ste minuut ter nagedachtenis van, de verongelukte Brugse speler, François Sterchele.

Er waren ongeveer 6000 supporters op het Marktplein. Ze zijn samen gebleven, hebben een feestje gebouwd en hebben nergens schade aangebracht. Ze hebben zoveel gedronken dat er tapkranen die niet meer dicht zijn geduwd tot ze rustig met de bussen naar het stadion zijn gebracht. De handelszaken zullen gouden zaken hebben gedaan !

Mijn schat heeft ze gezien aan het station en heeft met enkele zitten praten. Ze waren heel vriendelijk, zoals we ze kennen. Geen rellen, geen hooligans maar uitgelaten bezoekers die naar een voetbalmatch kwamen kijken en onderweg plezier maakten bij een glas bier. Als er al bier in glazen geschonken werd was dit niet te merken, want het mocht niet, maar ik vermoed dat er weinig glazen gesneuveld zijn.

Dat de Markt er vuil bij lag nadien ? Ja, dat kan ik geloven want ik veronderstel dat er geen extra vuilbakken voorzien werden en deze die er al staan, vind ik ook moeilijk. Ik ben al vaak tot een van de laatste gebleven na een concert en wat er dan allemaal op de grond ligt is onvoorstelbaar ! Het is soms te vergelijken met waden door laag water maar dan van bekers, gebroken glas, blikken, plastiek zakken, fietbakjes, … Ik vind het eigenlijk nog meevallen na de doortocht van zo’n grote groep mensen.

Neen, ik vind dat die 6000 man het heel netjes gehouden hebben.