Ik zie weer !

Niet dat ik blind geworden was maar door de lenzen die in mijn ogen zijn gezet zie ik opnieuw als een jong veulen. Alles is scherp, zowel ver als dichtbij. Geen toestanden meer met pijnlijke brillen of ambetante lenzen. Geen vermoeide ogen meer door te turen of proberen scherp te stellen.

Toch enkele nadelen : er moet veel licht zijn, in het duister kan ik de kleine lettertjes/cijfertjes niet lezen. Ook met de auto in het donker rijden is niet meer zo gemakkelijk door de halo’s die rond de lichten zitten, maar dat went wel. De prijs is natuurlijk ook iets om rekening mee te houden, maar ik had het er voor over.

Ik heb geen pijn gehad, niet tijdens de ingreep, ook niet achteraf. Het oog traande de dag zelf en het voelde aan alsof er een beetje stof in zat. De volgende dag, van zodra ik wakker werd, voelde het alweer normaal en zag ik er al goed door. Het rood was na 2 dagen helemaal weg.

De eerste week na de ingreep 4 keer per dag 2 soorten druppels in het oog doen en de volgende 3 weken 3 keer per dag, is een kleine moeite om de operatie tot een perfect einde te brengen.

Ik zou het iedereen aanraden !

Advertenties

Nory met de blote buik.

Ja, onze kleine meid is een jonge dame geworden en daarom moest ik ze, al mag ze niet buiten, gesteriliseerd worden. Ik wil niet dat ze toch eens buiten glipt en met een ‘pakje’ thuis komt, zoals haar moeder. 😉

Ze is zo’n schatje ! Dat groot uur dat ze niet hier was, was het zo leeg en stil in huis ! Ze is het al goed gewoon dat ik veel thuis ben en dat ik me veel met haar bezig hou. Dat ze soms met haar energie geen blijf weet, kan ik goed begrijpen want ze mag niet naar buiten. Mijn schat heeft daar minder begrip voor. Van mij mag ze lopen, springen, aan de deurpost van de badkamer hangen, … Ze mag niet in de gordijnen of op de hor klimmen, wat ze natuurlijk wel doet. Ze komt dan moe gespeeld bij me liggen in de longchair wanneer de laptop op mijn schoot heb, tussen mj en de leuning, en geniet van de warme lucht die uit de laptop komt. Ook laat ze Kira zelden met rust wanneer die in de buurt is : ze wil spelen en Kira (nog) niet. Hopelijk komt dat vlug goed. Ik denk het wel want Kira is terug aan het open bloeien : bij ons komen in de salon, in de een-zit slapen en heel zelden bij me op de zetel of op mijn schoot. Ze blazen nog zelden naar elkaar en spelen ‘tikkertje’ elk aan een kant van het gordijn. Ik vermoed dat het van Kira minder spel is, maar ze doen het toch. Ook valt Kira niet zo vaak meer aan naar Nory. Ze ruiken aan elkaar wanneer ze denken dat de ander het niet merkt.

Ik had de halve nacht wakker gelegen met de vraag hoe ik Kira in de reistas zou krijgen want zij moest ook mee voor haar jaarlijkse prik. Natuurlijk was mijn ongerustheid helemaal niet nodig : ik heb haar van het bedje boven gepakt, ben ermee naar beneden gekomen, ze stribbelde wat tegen maar ik heb haar goed vast gehouden en haar prompt in de reistas gestoken. Ze was zo’n kabaal aan het maken dat ook Nory bang werd maar met haar heb ik net hetzelfde gedaan. Het concert kon beginnen. Ik was bijna doof tegen dat ik bij de dierenarts aan kwam ! Daar eerst Nory gewogen en ze had het normale gewicht. Oef ! Dan een spuitje om in slaap te vallen. Ze sliep al toen ik vertrok. Ze zal nooit weten dat ik haar daar heb achter gelaten. Kira was natuurlijk weer zo mak als een lammetje. Ze heeft het onderzoek zonder kik ondergaan. Ook de prik en het pilletje heeft ze waardig ondergaan. Wij 2-en konden terug vertrekken, zonder Nory.

Thuis gekomen wilde Kira direct naar buiten maar na enkele minuten kwam ze al terug binnen. Dat ik haar een halve streel mocht geven, bewijst dat ze niet (meer) boos was.

Om 11 uur stipt, zoals afgesproken, was ik terug bij de dierenarts om Nory op te halen. 159 euro lichter kon ik met haar vertrekken. Ik had geleerd van met Neelix en al de kachel aan gezet zodat het warm zou zijn wanneer we thuis kwamen.  Ik heb haar op het klaargelegde handdoek voor de kachel gelegd. Ik ging geregeld kijken of ze nog ademde, natuurlijk.

Kira was zo braaf : ze heeft voorzichtig eens aan een oortje van Nory geroken en verder loopt ze rond haar in een grote boog. Ze heeft nu gegeten en wacht samen met mij tot Nory wakker wordt. Ze begrijpt duidelijk niet waarom Nory zo lang stil ligt. Het is aandoenlijk om te zien hoe vaak ze kijkt naar Nory.

Nory heeft braaf geslapen tot 13 uur. Ze wilde weg omdat ze had geplast op het operatiedeken dat ze nog rond haar had. Ik kon haar niet meer voor de kachel houden want ze wilde in de zetel, dicht bij mij, zo bleek. Van zodra ik dicht bij haar ging zitten bleef ze stil liggen. Omdat ik, na een uur, dringend moest plassen wilde ze ook weg en ze ging op zoek naar een plaatsje. Na een kleine omzwerving naar de een-zit, waarin ze haar draai niet vond, kwam ze nu terug in de zetel.

Rond 16 uur was het alsof ze volledig wakker was. Ik wilde dat ze bleef liggen in de zetel en heb ik van haar speciaal eten gebracht. Ze at het gretig op maar direct daarna begon ze klaaglijk te miauwen en boos te krijsen naar mij. Ze ging in de badkamer zitten. Omdat ze nog miauwde ging ik kijken en van zodra ze me zag, krijste ze tegen me. Ze was zeer boos op me ! Ik trok me weg en ze zweeg maar van zodra ik mijn kop weer toonde krijste ze. Ik heb haar gelaten maar toen ik een geluid hoorde dat ik niet kon plaatsen ging ik opnieuw kijken. Ik vond haar bovenop de kast in ‘haar’ wasmand. Ze zag me en krijste opnieuw dus heb ik haar laten zitten en ben weg gegaan. Ik ben wel geregeld gaan kijken met telkens het zelfde resultaat. Ze zat daar goed dus bleef ik weg maar met mijn oren gespitst. Na een tijdje hoorde ik weer iets en voor ik kon gaan kijken zag ik haar naar me toe komen. Ze kwam terug bij me liggen in de zetel maar ik mocht haar niet aanraken of naar haar kijken. Met de kachel aan was het blijkbaar warmer bij mij dan in de badkamer. Zo zijn we blijven zitten tot mijn liefste thuis kwam rond 20 uur. Hij kwam van het Kerstetentje met zijn werk en was ‘moe’. Ik ben naar hem toe gegaan en Nory is terug naar de badkamer getrokken. We hebben haar gevonden in de wasmand met vuile was, op de handdoek die ik rond haar gelegd had toen ze voor de kachel lag. Hij mocht Nory voorzichtig strelen en ik niet ! Ik was dus duidelijk de boeman. Ook goed. Ze likte haar buikje en ze had geen pijn.

Na een half uurtje is terug in de zetel komen liggen. Ik mocht haar nog niet aanraken maar ze kwam toch bij ons liggen. Oef ! Kira had heel de dag op de zetel gelegen aan de kant waar min schat zit. Nu ging ze in de een-zit liggen. Ze is zo braaf geweest en heeft goed voor ons gezorgd, op haar manier. Ik had dat niet van haar verwacht. Ik had gedacht dat ze heel de tijd boven of buiten zou blijven en haar niets aan trekken van die kleine. Misschien omdat de kachel heel de dag aangebleven is ? In elk geval : ze is een lieve meid !

Rond 21u30 is mijn liefste gaan slapen en ik ben blijven kijken naar een film met de poezen dicht bij me. Rond 23 uur ben ik ook gaan slapen. Nory keek was verbaasd en Kira bleef liggen. Ik heb nog speciaals voor hen gelegd en ben naar boven gegaan. Na een tijdje is Nory boven gekomen en is bij me onder de dekens komen liggen en ik mocht haar een beetje voorzichtig strelen. Lang heeft het niet geduurd want  toen Kira ook boven kwam is ze boven de dekens gaan liggen aan mijn buik. Kira wilde onder de dekens maar dat kon niet omdat Nory er bovenop lag. Kira is dan aan mijn benen gaan liggen. Voor mij niet gemakkelijk maar ik ben toch in slaap gevallen. Het einde van een stressvolle dag …

De volgende dag was ze helemaal niet meer boos op me maar toch was ze voorzichtig en nog zeer moe. Vandaag is ze alweer helemaal zichzelf. Ik sta er telkens stom van hoe vlug poezen recupereren.

Hier volgen de foto’s. Ik wilde ze tussen de tekst zetten maar het ging natuurlijk weer niet. Pff. Ga met de muis over de foto voor extra info.

DSC_0026

DSC_0023

 

DSC_0027

 

DSC_0028

 

DSC_0029

 

DSC_0035

 

DSC_0038

 

 

DSC_0046

 

DSC_0047

 

DSC_0048

 

DSC_0051

 

Wanneer het mooi weer is, gaan wij naar … Leuven.

We zijn gisteren nog eens onze vriendin in Leuven gaan bezoeken. Ha ja, want we hadden het haar beloofd ! Maar vooral omdat ik haar nog eens wilde zien.

Ze is alweer veel beter en nu ben ik het zeker : alles komt goed met haar. Oef !

Door Bob was naar daar rijden geen enkel probleem. Ook de vertragingen vielen mee. Het bleef koel in Mia zodat we daar die doorzweet aan kwamen.

Dat we blij waren elkaar terug te zien, moet ik niet vermelden, al heb ik dat nu toch gedaan. Opnieuw hebben we zitten kletsen en lachen. Het was weer een leuk bezoekje.

Na 2 uur 30 kreeg mijn schat het op zijn heupen : hij kan niet tegen die de beschermende kledij die we moeten aandoen. Hij wordt gek van de handschoenen, al hadden we er deze keer talkpoeder in gedaan. Ook onder de schort kreeg hij het (te) warm en dus zijn we weg gegaan.

De terugrit was heel wat minder ! We hebben van de ene file naar de volgende gereden ! De terugweg duurde langer dan het bezoek zelf ! Niet te doen ! Een mens zou 2 keer nadenken alvorens te vertrekken.

Toch hebben we het met liefde gedaan ! Ik kan me voorstellen dat een hele dag aan je hospitaalbed gekluisterd zijn geen pretje is en gemakkelijk kan verlicht wordt door een bezoekje. Het breekt toch de dag, hé. Daarom zie ik mij/ons nog wel eens naar haar rijden aangezien het duidelijk is dat ze de eerste weken nog niet naar huis/Brugge mag. Het is eigenlijk een kleine moeite, hé. En de files ? Die nemen we er met plezier bij.

Met Bob in Mia naar Leuven.

Ik ben zeer tevreden over Bob, mijn Mio GPS-toestel  !

Ik heb er eindelijk een mannelijk stem op gekregen die me aangenaam klinkt. Hij is nu echt een hij. Dus, hij heeft ons feilloos naar het UZ in Leuven gebracht.

Ik had, voor de zekerheid, nog het een en ander op een papiertje gekrabbeld over hoe er te geraken, maar duidelijk niet genoeg. Dankzij Bob ben ik niet verkeerd gereden, al heeft het soms toch niet veel gescheeld. Ja, ik moest er nog leren mee rijden. Nu, na 250 km, weet ik hoe hij ineen zit en dat ik hem kan vertrouwen. Hoera ! 😀

Ook Mia heeft het schitterend gedaan. Hij is op de weg blijven plakken, reageerde gezwint op al mijn bevelen en alle metertjes bleven op de correcte stand. Het was de eerste keer dat we zo ver* gereden hebben. Hij deed het goed aan 120 km/u. Bleef rustig op zijn plaats bij het passeren van grote vrachtwagens. Ook in de file gaf hij geen krimp. Ja, hij is getest en goed bevonden. 🙂

* ‘ver’ is relatief, weet ik, maar je mag niet vergeten dat ik zelden verder kom dan rond de kerktoren. En alles voorbij Brussel is ‘buitenland’ voor mij. 😉

Ik had geen idee dat het UZ Leuven zo groot was ! Je kan daar een hele dag in lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen. Van de parking naar de kamer was al een hele wandeling voor mij. Ja, ik ben lui, weet je nog ?

Ik wist ook niet dat het een school-ziekenhuis was. Ze moeten ergens ervaring op doen, hé. De real life Grey’s Anatomy, dus.

Mijn vriendin en ik waren beide tot tranen beroerd toen we elkaar in de ogen keken. Mijn schat keek wat onwennig want hij is het wel van mij gewoon maar niet van haar.

Het gaat goed met haar. Ze is al veel aangesterkt, kan haar armen en benen al meer bewegen en zou volgende week al een wandelingetje in de gang mogen maken. Oef ! Ze zal blij zijn eens uit haar bed te kunnen komen.

De naverzorging is intens maar alles verloopt volgens schema, wordt haar gezegd. Zij is er gerust op en ik ook, nu ik haar gezien heb.

Nog enkele weken geduld en ze mag daar weg. Ze zou nog enkele weken naar een verpleeghuis willen voor ze naar haar huis gaat. De overgang van volledige verzorging naar alleen wonen is te groot, vind ze, en ze heeft natuurlijk gelijk !

We hebben zitten kletsen en lachen alsof we thuis waren, al moeten we thuis geen beschermende kledij aan doen. Maar dat was een zeer kleine moeite die we er graag voor over hadden. Het deed haar deugd en ons ook !

Ze kon niet geloven dat ik niet dronken was geweest op 1 mei. Ze heeft verschrikkelijk gedroomd tijdens haar 10 dagen durende coma. ’s Nachts ziet ze overal spoken. Dat is heel normaal, zeggen ze daar en dat kan nog enkele weken duren. Toen ik haar vertelde hoe iedereen met haar mee leefde werd ze weer ontroerd. Ze was blij te horen dat de tam-tam goed zijn werk deed en we elkaar op de hoogte houden van haar beterschap. Het scheelt haar een pak mails en sms-en, wat ze nog niet goed kan.

We gaan deze week zeker nog eens terug. Ha ja, met Bob in Mia is het geen enkel probleem, hé. 😉

Het komt goed !

Ik heb gisteren mijn vriendin aan de lijn gehad ! Oef ! Eindelijk !

Op 1 mei had ik al gehoord dat ze van de hart/longmachine af was en ontwaakt uit de coma waar ze haar inhielden. Dat het nieuwe hart in orde was en dat alles goed zou komen.

Vrijdag kon ik het niet meer houden zonder nieuws en heb ik haar broer opgebeld. Hij wist me te vertellen dat ze in een kamer met venster ligt, dus niet meer in de kelder. Ze is nog zeer zwak, kan haar armen en benen bijna niet gebruiken, heeft een doorligwonde aan haar hiel maar ze ziet het zitten ! Ze moet nu terug aansterken en mag, hopelijk, binnen enkele weken naar huis. Hoera !

Ik wist niet dat een week in coma een lichaam zo kan verzwakken.

Ik heb haar dan nog een mail en een sms gezonden omdat hij ook gezegd had dat ze dat al kon lezen. Toen ik een sms terug kreeg heb ik haar opgebeld. Ik was zooooooooo gelukkig haar stem te horen dat ik bijna niet kon praten door mijn tranen van geluk. Ze klonk zwak maar optimistisch. Het komt goed ! Oef !

Ze mag bezoek krijgen dus raad eens waar wij begin volgende week naar toe gaan ? Juist ! Een goeie test voor Bob.

Ik ben een beetje ongerust.

Onze lieve vriendin, laat ik haar maar Lieve noemen, want zo noemt ze ook, heeft al veel mee gemaakt in haar leven.

Ze is een jaar jonger dan ik. Iets na haar 40ste verjaardag voelt ze zich zeer onwel. Ze had ‘iets’ gedronken maar voelde dat het niet daarvan kwam. Ze belt de 100 en ze komen. De ziekenbroeders bekijken haar eens en zeggen: ‘Slaap je roes uit en je zal je morgen wel weer beter voelen’.  Ze vertrekken.

De volgende dag gaat ze naar de dokter. Die neemt haar geen bloed af maar vraag de resultaten van haar recente bloedgifte op bij het Rode Kruis. Korte tijd nadien voelt ze het opnieuw. Deze keer neemt haar huisdokter wel bloed af en herkent de symtonen : ze doet een hartaanval !

Ze wordt vlug-vlug naar het ziekenhuis gebracht en herstelt. Na vele onderzoeken blijkt dat de helft van haar hart niet meer werkt ! Van de helft die wel nog werkt,werkt ook maar de helft meer. Dus nog 25 %. Ze zeggen dat ze nog te jong is voor een ruilhart.

Enkele jaren later ontdekken ze borstkanker met chemo, bestraling, amputatie en haarverlies tot gevolg. Ze wil een borstreconstructie maar mag niet want haar hart is te zwak … Na enige tijd mag het dan toch.

Sedert een klein jaar staat ze op de lijst voor een ruilhart. De onderzoeken die ze daarvoor heeft moeten ondergaan waren zowel moordend als slepend. Telkens weer opnieuw naar een ander ziekenhuis/dokter en telkens weer dezelfde onderzoeken.

Ze moet vanaf de goedkeuring 24 op 24 beschikbaar zijn en, bij oproep, zo vlug mogelijk in Leuven geraken. Ik stel me kandidaat om haar te brengen, wat ze lief vind van me.

Ze krijgt de oproep, geraakt vlug in Leuven, ze doen onderzoeken om dan te horen dat het hart niet goed genoeg was. Allé, terug naar huis.

Gisterenavond bekijk ik mijn gsm om te zien hoeveel batterij er nog op zit en zie dat ik een sms gemist heb. Het is van haar : zaterdagnacht om 3u40 laat ze me weten dat ze opnieuw onderweg is naar Leuven. ‘Deze keer goede keer ?’

Deze voormiddag stuur ik een sms met verontschuldigingen voor mijn laattijdig antwoord en of het deze keer gelukt is en zo ja, wanneer ze bezoek mag hebben/wilt.

Rond de middag krijg ik telefoon van haar gsm. Het is haar zus om te zeggen dat ze geopereerd is maar dat het nieuwe hart niet ‘onmiddellijk’ wilde aanslaan en ze haar dus nog in coma houden. Ze ligt aan een hart/longmachine terwijl ze met medicamenten het hart stimuleren/ondersteunen.

Als dat maar goed komt, ik ben er niet gerust in …

Dat het nu juist weer haar moet overkomen ! Ze heeft al genoeg meegemaakt ! Kon dat nu echt eens niet goed gaan van de eerste keer ?

En zeggen dat er zoveel kl**tzakken rond lopen die niets beter verdienen …

Lieve Lieve, lieverd, vecht voor je leven zo hard je kan, want ik kan je niet verliezen ! Ik zou er niet tegen kunnen. Jij, die me steeds weer opvangt wanneer ik me weer eens minder groot voel. Jij, die me altijd steunt door dik en dun, die altijd mijn kant kiest. Vecht ! Vecht ! Vecht ! Zoek mijn liefde voor jou en dat van je vele andere vrienden/vriendinnen/familie en hou je daaraan vast en laat niet los !

Zomer 2011 in het kort.

Juli was ‘goed’ begonnen met een operatie aan mijn knie, dagopname. Slechts 2 uur onder verdoving geweest (kort maar krachtig) er toch een hele maand last van hebben. Na 9 (ipv 10) dagen de draadjes laten uithalen en er was toch al 1 ingegroeid. Typisch ikke.

Heel juli thuis geweest en het was nodig : eerst met 2 krukken, na 1,5 weken met 1 en na nog 1 week zonder. Dat was aanpassen maar ik heb me eraan gehouden want ik wilde dat het goed genas en niet op mijn gewoonlijke manier : geen pijn meer dus alles is weer ok.
Mijn schat is ook veel thuis geweest en heeft goed op me gelet voor me gezorgd. Zo hebben we samen zeer veel mooie films gezien. De poezen hadden het ook graag dat ik thuis bleef. 🙂

Na 4 weken binnen blijven (alleen naar het optreden van de Dolfijntjes geweest op Kneistival) was ik bijna blij dat ik terug kon gaan werken. Bijna, heb ik gezegd. De eerste week ben ik alleen in de voormiddag gegaan en dat was nodig : tegen dat ik thuis kwam was ik misselijk van moeheid en moest eerst enkele uren slapen voor ik kon eten.

Daarna kon het optreden-seizoen ook voor mij beginnen : The Selector en Zap Mama op de Burg, …

©Micheleeuw

©Micheleeuw

Ons jaarlijkse feestje was zeer leuk : 42 komende en gaande mensen over de vloer gehad, goede live muziek, geen regen dus kon het buiten, goede ambiance, veel dansen maar toch ook veel staan kletsen. De laatste zijn rond 2u30 vertrokken. Wij hebben dan nog muziek gedraaid tot rond 5 uur. Ja, het was geslaagd !

© Micheleeuw

©Micheleeuw

In augustus ben ik 2 keer op Radio 2 geweest en heb mijn best gedaan om niet té ‘Brugs’ te praten. Ik ben daar wonderwel in geslaagd, al zeg ik het zelf. 🙂

Een schitterende, rustige verjaardag gehad met veel geschenkjes en heel (veel) lekkere bubbels.

De volgende dag, als verrassing, naar Mamma Mia in Oostende, de engelse versie. Dat is ook heel goed meegevallen. We hadden de film al gezien en vonden die goed. De musical is zeer slim gedaan en prachtig vertolkt.

Vorige zaterdag naar Oostkamp (Parkpop-betalend) op uitnodiging van Dirty Laundry die het voorprogramma van Natalia speelden. Ze waren zeer goed al stonden ze stijf van de zenuwen. Natalia was, natuurlijk, steengoed ! Ik heb 400 foto’s genomen, met mijn nieuw toestel, van beide optredens samen, waar er toch ‘enkele’ goede tussen zitten. 😉

© Micheleeuw

© Micheleeuw

Gisteren op controle geweest met mijn knie : alles is goed maar aangezien het nog wat dik zit, moet ik veel rusten en er ijs op leggen. Vooral dat eerste heb ik gehoord. 😀

Over het weer zal ik het niet hebben omdat ik niet veel buiten ben geweest en het me dan geen fluit kan schelen of het regent of droog is. Wanneer ik wel buiten gekomen ben was het droog en warm, dus ik heb geen klagen.

In september verwacht ik de nieuwe schuifdeur.

Hopelijk nog dit jaar de verkoop van moeder’s huis. Dat is nu in handen is van een Agence omdat het niet vlug genoeg ging volgens mijn zus. Niet dat het nu vlugger gaat. Gelukkig zit ik er niet op te wachten.