Toch niet zo simpel.

Ik heb weer mijn bril op mijn snoet. Heb ik de lenzen al opgegeven ? Neen, zeker niet.

Het komt zo : ik voelde dat er iets niet goed zat met mijn rechterlens. Ik dacht dat het een stofje of haartje was. Tja, met een winterhaarverliezende poezenkat in huis die niet buiten mag en steeds dicht in mijn buurt is en ook die ik niet mag borstelen, kan er al eens een haartje in het rond vliegen, hé. Ook ben ik aan het breien met katoen en dat geeft ook stofjes af.

Dus ’s avonds doe ik de lenzen uit en voel direct het verschil aan mijn rechteroog. Ik kijk eens en zie iets op de lens. Ik denk een stofje en leg het in de vloeistof voor de nacht.

De volgende dag doe ik de lens weer in maar na een tijdje voel ik het zitten. Niet goed. Ik spoel mijn oog (met lens erin) enkele keren en telkens voel het beter aan, voor een tijdje. Tegen de avond ben ik het beu en haal de lens er uit om eens deftig te spoelen. Na enkele keren ‘grijpen’ heb ik het mee en zie dat het dubbel geplooid is. Of toch niet ? Bij nader onderzoek blijkt dat ik maar een halve lens heb uit gehaald ! Ik ‘grijp’ nog enkele keren en haal er nog een klein stukje uit. De rest van de avond hou ik me onledig met te proberen het resterende stuk er uit te halen. Soms denk ik het te zien zitten of is het toch de reflectie van de spiegel dat ik in mijn oogbol zie ? Tegen 23 uur ben ik het beu, neem een oogbad en ga naar bed.

’s Morgens word ik wakker met een beetje etter in mijn ooghoek en wimpers ! Dat ben ik niet gewoon. Ik weet nu nog altijd niet zeker of er nog een stuk in zit. Mijn oog is geïrriteerd maar is dat omdat er nog een stukje in zit of omdat ik de vorige dag zo dikwijls ‘gegrepen’ heb over mijn oog ? Om zeker te zijn ga ik terug naar de winkel en laat mijn oog onderzoeken. De vriendelijke man kijkt en zoekt van de andere kant van zijn toestel, maar vindt niets. Bon, dat weet ik dan ook : het is irritatie. Dat zal wel over gaan. Ik bestel een nieuwe (gratis) lens en ga naar huis.

De volgende dag, na het poetsen van mijn tanden, wrijf ik eens zeer goed in mijn oog om de etter van mijn wimpers te krijgen en wat voel ik opeens aan mijn wimpers hangen ? Juist : het stukje lens ! Onmiddellijk voel ik het verschil : geen irritatie meer. Oef !

Het stofje dat ik de eerste dag dacht te zien moet dus een barstje geweest zijn. De volgende dag moet ik dan de lens gekraakt hebben bij het uitnemen. Ik zal dus veel voorzichtiger te werk moeten gaan bij het uitprutsen.

Ik verwacht vanaf morgen een sms dat de nieuwe lens binnen is en dan kan ik opnieuw proberen.

Ondertussen zal ik zoeken op het Net want er bestaat blijkbaar een toestelletje/gadget waarmee lenzen gemakkelijk(er) kunnen ingebracht en uitgehaald worden. Iemand daar al van gehoord ?

 

Oh ja, ik kreeg ondertussen goed nieuws : verkoop van Mama’s huisje zal EINDELIJK gebeuren. Hoera ! We wisten dat het een tijdje kon duren, maar 3 jaar ?!? De nalatenschap/verdeling is voor (veel ?) later. Ik ben al lang tevreden dat ik de kopers weer in de ogen zal durven kijken.

Advertenties

Lang geleden …

… dat ik hier nog eens iets zette.

Iemand (meerdere eigenlijk) maakten er me attent op en dat vind ik wel lief. Bedankt.

Ik kan laten weten dat we allen gezond en wel zijn. De rust is terug gekeerd ten huize Micheleeuw. Veel nieuws had ik niet melden en de roep van de spelletjes was groter. 😉

Ik heb me er bij neergelegd dat de verkoop van Mama’s huisje nog niet rond is (en ook niet voor direct) en dat ik dus ons huisje dit jaar niet tip-top in orde zal kunnen krijgen. Wel heb ik een bouwaanvraag ingediend om het raam in hout aan de straatkant te laten vervangen door een in PVC. Iemand van monumentenzorg, of iets dergelijks, is al langs geweest en kon zich vinden in mijn voorstel. Hij zou geen bezwaar indienen. Wanneer dat zal gerealiseerd worden, zien we wel. Ik ben zeer gelaten geworden. Oud(er) worden, zeker ?

De mama van mijn schat gaat van het ene verzorgingstehuis naar het andere. Mijn liefste gaat haar om de zoveel dagen bezoeken. We horen niets meer van de familie, blijkbaar zijn ze nog boos. Ook goed …

In die (bijna) 3 maanden zijn we naar enkele optredens/toneelstukken gaan kijken. Allen stuk voor stuk de moeite en/of leuk. Er zitten klasse-artiesten in ons kleine landje. Zoveel is zeker ! De verslagjes kan je lezen op http://www.stadsomroep.com en klik door naar foto’s.

Omdat ik me vorig jaar zo erg verveeld had, ben ik niet naar de 1 mei optredens geweest. Ik had (half) afgesproken met enkele mensen maar die waren afhankelijk van het weer en dat zag er niet zo goed uit. Dat het nog beter geworden was dan gedacht is goed voor hen, maar ik wilde het risico niet lopen om daar weer heel de dag alleen te staan. Voor volgend jaar heb ik afgesproken met een vriendin.

Samen met een collega ben ik al enkele keren gaan zwemmen. We gaan op dinsdag direct naar het werk naar een zwembad in de buurt van het werk. We weten dat we het zo moeten doen want eens we thuis zijn, komen we niet meer buiten. Het is leuk : we babbelen veel maar zwemmen ook veel. Zo heb ik toch iets van beweging.

Mijn schat werkt nu ook 4/5. Ik heb hem gedwongen kunnen overtuigen. We zijn dus de vrijdag samen thuis en hebben zo een extra dagje weekend. Al geeft hij het (nog) niet toe, hij vind het wel fijn.

Op het werk is het nog steeds druk maar we hebben blijkbaar de achterstand weer weg gekregen en hebben een goed ritme gevonden. Stom van ons om steeds alle normen te halen met minder personeel maar zo zijn we. En die grote veranderingen ? Dat zien we dan wel …

De poezen zijn nog steeds mijn lieve schatten. Met Kira heb ik weer meer contact : bij het buiten zetten van wat ik dagelijks uit de kattenbak haal, neem ik een borstel mee en mag ik haar extra losse winterharen uitborstelen. Ze doet ook pogingen om weer eens bij me in de zetel te liggen. Ze is weer bijna de oude, na 9 maanden … Nory is kleine schatje en is zeer vaak dicht bij me te vinden. Ze is al bijna even groot als Kira en kan nog 6 maanden groeien. Ze staat nog steeds op mijn voeten wanneer ik moet weg gaan en roep me al van zodra ik terug binnen ben. Pijnlijk maar leuk. We spelen veel en ze laat Kira niet met rust wanneer die binnen is. Soms crosst ze van het ene uiteinde naar het andere en glijdt dan het laatste stukje. Zeer grappig om te zien. Tja, ze mag niet naar buiten dus moet ze haar energie ergens kwijt, hé.

DSC_0016

Spelen

 

DSC_0022

Zotjes

 

DSC_0011

lonken

 

DSC_0028

slapen in de meest onmogelijke posities

 

Mijn feeder staat op meer dan 250 dus zal ik er maar eens aan beginnen, zeker ? Tot zo.

Kan dit zomaar ?

De verkoop van mama’s huisje is uitgesteld tot volgende maand. Er moet eerst nog wat uitgezocht worden …

Het is zeer bizar en ik hoop dat er hier iemand meer duidelijk kan geven.

Dit zijn de feiten :

  • Vader is zelfstandig. Zijn zaak is een N.V. De dochter, zoon, schoondochter en schoonzoon zijn ingeschreven als arbeider.
  • Vader sterft. De zoon en schoonzoon zetten de zaak verder als BVBA. De dochter en schoondochter werken er als arbeider.
  • Misschien worden er door de dochter papieren ondertekend ter onderteuning van de zaak van haar man.
  • De BVBA gaat failliet na enkele jaren. Er wordt een curator aangesteld.
  • Het failissement wordt afgehandeld/uitgesproken ? Dit is niet heel zeker.
  • Na enkele jaren worden de gebouwen verkocht en krijgt de moeder en elk kind zijn deel. Uitgezonderd de broer want die is ook met zijn andere zaak en persoonlijk failliet.
  • De moeder sterft vele jaren later en na 2 jaar wordt haar huis verkocht. Na nog eens langs te gaan bij de Rechtbank zou de verdeling kunnen gebeuren. De broer zou opnieuw niets ontvangen.
  • Nu pas laat een bank weten dat er nog een schuld bij hen is en dat de dochter er moet voor opdraaien ! Het is de bank van de NV en de BVBA. Dat het over een zeer groot bedrag gaat, kan je wel al raden, want er zitten meer dan 20 jaar intresten op ! Opmerkelijk is ook dat er nooit enige correspondentie is geweest : nooit werd de dochter aangeschreven over de openstaande schuld.

Kan dit zomaar ?

Had die bank niet veel eerder moet bekend maken aan de dochter dat ze nog een mogelijke schuld had ? Had die bank niet moeten proberen het bedrag te innen bij de curator toen de BVBA failliet ging ? Of beslag leggen op de verkoop van de gebouwen ? Of zich bekend maken bij de verdeling van de verkoop van die gebouwen ? Is er hier geen sprake van verjaring ?

Voor alle duidelijkheid : het gaat hier niet over mij ! Maar ik kan je verzekeren dat de persoon in kwestie in zak en as zit …

Na 1 jaar …

Ik heb gisteren een mail gekregen van onze notaris : de Rechtbank heeft de verkoop goed gekeurd voor de verkoopprijs.

Oef en Hoera !

Nu is het wachten tot de 3 notarissen klaar zijn en de curator, de kopers en wij met hen kunnen samen komen om ons ‘kruisje’ te plaatsen.

Moest dat nu echt zo lang duren ? Pff !

En zo verandert er nog steeds niets.

‘Ik sla het met de grote voorhamer in stukken’, zei ik gisteren middag tegen de hersteller van de boiler, ‘als het nu wel goed werkt, wel te verstaan.’

Hij lachte eens fijntjes. Hij was duidelijk gewoon dat mensen bijna grijs worden door slecht werkende warmwatertoestellen.

Ik (of het) had geluk : het wilde niet werken. Hij wist direct hoe het kwam, zei hij. Neen, het had niets te maken met de mogelijk slecht gemonteerde luchtaf-en toevoerbuizen. Het was een schakelaartje dat niet altijd mee wilde. Oef !

Ik liet hem werken, gaf hem cola, schakelde de electriciteit af, draaide het water dicht, … wanneer hij erom vroeg.

Hij zei, na een tijdje, dat er een nieuw stuk in moest dat wel 200 euro zou kosten. Aangezien een nieuwe boiler vele veelvouden van dat bedrag zou kosten, ging ik akkoord.

Hij reed erom en installeerde het. Het werkte al ‘beter’ maar nog niet zoals hij wilde.

Een tijdje later zei hij dat hij om nog een ander stuk zou moeten. Ik vroeg geen prijs en liet hem buiten zodat hij erom kon kon gaan.

Na ook dat geïnstaleerd te hebben was hij nog niet tevreden en bleef verder werken.

Om 16 u 15 riep hij me erbij : hij gaf het op ! Hij begreep nu die grap met de voorhamen want wilde exact hetzelfde doen. Hij had alles nagekeken, uitgekuist, vervangen en toch werkte het niet zoals het moest. Het zou toch een nieuwe worden …

Ze hebben al gebeld van de firma : volgende week komen ze dat bespreken. Wordt vervolgd.

Wat ook nog vervolgd wordt is de verkoop van mama’s huis.

Gisteren een mail gekregen van mijn notaris. Hij heeft zelf aan de schatter gevraagd wat zijn resultaat was. Die mens komt 1900 euro meer uit dan de verkoopsom. Daar zijn we blij om, natuurliijk, maar was het dat allemaal waard ?

Nog steeds geen teken van leven van de curator. We weten dus nog niet of hij de bevindingen van de schatter al heeft doorgestuurd naar de rechtbank en wanneer het voorkomt.

Pfff ! Ik wil ook zo mogen werken. Of neen, toch niet : ik zou walgen van mezelf !

Ik moet er zo geen 12 hebben.

De eerste 13-de van het jaar was een voltreffer. NOT !

Opgestaan met ferme buikkrampen, gevolgd door straffe afloop. In een half uur was ik leeg. Ik voelde me een koe ! :-/

Aangezien mijn schat ook nog steeds last heeft van zijn darmen was het soms afspreken wie naar welke wc zou vluchten.

Tegen de middag was het beter maar toen begon ik overal pijn te krijgen. Mijn gewrichten en spieren voelden aan alsof ik een professionele work-out had gedaan. Ik kreeg koppijn en had het warm & koud tegelijk. Griep, dacht ik.

Ik ben vroeg gaan slapen en de poezen hebben ze goed warm gehouden zodat ik goed geslapen heb.

Deze ochtend was ik er alweer helemaal door en kon ik dus gaan werken. De 13-de was voorbij en ook mijn ziek-zijn … dacht ik.

Tegen de middag begon mijn maag op te spelen. Toch gegeten want het was steak met frietjes. Big mistake ! Heel de namiddag heeft het als een baksteen op mijn maag blijven liggen. Ik werd opnieuw 7 maanden zwanger en moest met mijn broek open zitten. Gelukkig, voor alle aanwezigen, had ik een lange top aan. 😉

Vandaag toch goed nieuws gekregen van de notaris en dit op de dag dat mijn moeder 2 jaar geleden overleden is : het vonnis tot verkoop zou er tegen het eind van de maand moeten zijn. Zo komt er toch nog schot in deze zaak …

Help, ik val !

Ik geraak er niet meer : ik heb het gevoel dat ik gek aan het worden ben !

  • Ik slaap niet meer : ik droom en droom, word steeds wakker en kan moeilijk terug in slaap vallen. De nachten worden te kort. Ik sleep me heel de dag verder om dan ’s avonds weer slecht te slapen …
  • Ik heb nog steeds verdriet voor mijn mooie Toyah : ik kan niet stoppen met huilen. Ik verwacht nog steeds dat hij komt aangelopen om me te begroeten. Overal waar ik kijk herinner ik me iets leuks over hem …
  • Ik vermager : dat effect heeft verdriet op mij. Daarom dat ik steeds zei : ik ben liever (iets) dikker, dat is een teken dat ik gelukkig ben …
  • Ik ben ongerust over mijn werk : die nieuwe ‘degressiviteit’ ligt me zwaar op mijn maag. Stel dat ik het niet (aan) kan ? Dat ik het niet onder de knie krijg ? Dat mijn, toch al zo belabberd, geheugen me (volledig) in de steek laat ? Ik ben wel vast benoemd, maar als ik mijn werk niet naar behoren doe, zullen ze me toch buiten (moeten) smijten en dan kan ik de boel hier niet meer redden … Wat dan ?
  • De verkoop van het huis van mama komt ook maar niet in orde. De kopers, die het nu huren en er in wonen, zullen moeten de winter doorbrengen in een huis waar ze zich zullen blauw betalen aan verwarming en dat allemaal door een curator die er zijn voeten aan veegt. Iedereen, de kopers en mijn familie, kijkt naar mij alsof ik er iets aan kan veranderen …
  • Nog steeds geen begin aan de bouw van de woonwijk, en dus onze garage : we kunnen de tuin niet (deftig) veranderen, geen nieuwe schuttingen plaatsen en die zijn echt aan hun laatste herfst bezig, ons huis niet naar wens herinrichten wegens geen garage en dus geen plaats, de auto moet nog een winter buiten blijven met alle slijtage van dien …
  • Ons huis raakt bijna overvol. Ik heb het gevoel dat ik aan het stikken ben. Ik weet dat mijn schat zou moeten opruimen en weggooien maar hij doet het niet. Ik heb de energie er niet voor om hem te dwingen vragen en te zagen tot hij begint …
  • Mia, de Kia is met veel moeite en veel weg-en-weer gerij dan toch door de keuring geraakt. Er is was iets met de remmen …

Op verzoek van mijn liefste heb ik de dokter laten komen. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar en hij schrok toen hij me zag. Hij heeft me direct een week thuis voorgeschreven (hij wilde langer geven maar ik ben de volgende weken toch in verlof) in de hoop dat ik tijdens de dag wat slaap zal kunnen inhalen. Hij heeft druppels voorgeschreven. Wat die zouden moeten verwezenlijken weet ik niet maar hij moest ze zeker innemen. Hij heeft ook het telefoonnummer van mijn schat gevraagd. Ik weet niet waarom. Ik zal het wel te weten komen wanneer mijn liefste thuis komt, zeker ?

Mijn schat ziet hoe ik verder wegzak, doet alles wat hij kan, maar niets kan me nog bekoren. Mijn joie de vivre is weg en ik weet niet hoe ik het terug kan vinden.

Ik wil weg kruipen en in een bolletje gaan liggen tot ik me beter voel …

Help, ik val !