O.S. 2012 en waarom ik de liefste man heb van heel de wereld !

Gisteren werd er gereden voor de individuele medailles jumping.

Ik zat aan het onthaal, op het werk, en dus kon ik niet vlug naar huis komen om ze te bekijken op tv. Ik kan wel, maar doe dat niet graag. Ik ben de reserve en als die ook al moet vervangen worden … waar gaan we naartoe, hé. Maar ik dwaal af.

Aangezien ze begonnen om 11 uur kon ik onmogelijk rechtstreeks kijken dus werden Nederland en BBC1 opgenomen in de hoop dat zij het zouden uitzenden.

Opeens had mijn schat gezien, op zijn werk, dat er nog een 2de ronde moest gereden worden. Hij is vroeger naar huis gekomen om ook dat op te nemen.

Toen ik dus thuis kwam was hij er al, wat altijd leuk is. Hij vertelde me waarom hij zo vroeg was. Een dikke zoen was zijn deel.

Zo heb ik geen sprong gemist ! Ik kijk het liefst via BBC voor hun meer deskundig commentaar. We hebben dus op Nederland gezien wat ze op de BBC niet uitzonden. Jammer dat de Britten geen medaille meer bij hebben maar het was spannend tot de laatste sprong !

In de loop van de dag had ik telefoon gekregen van Zapnimf dat zij en haar Appelmoose in Brugge waren. Ik vertelde vlug (het was druk op dat moment) wanneer ik thuis zou zijn en dat ze altijd welkom waren. In de vooravond belde ze terug dat ze na het eten eens zouden binnen springen. Hoera !

Ze logeren bij Sterre en natuurlijk was zij ook mee. Joepie ! Zo werd het bijna een mini-blogmeeting. Mijn schat had nog een ‘flesje’ koel staan dat direct werd open getrokken. Ik heb hen ons huisje getoond, mijne James eventjes in werking gekregen (hij moest eerst wat opladen), we hebben zitten lachen en zeveren, ze hebben mogen foto’s kiezen, … Kortom een heel leuke avond. Bedankt lieverds.

Eigenlijk was het een perfect day : onthaal doen, de top van de jumping aan het werk zien, lieve mensen over de vloer, de poezen en iedereen gezond, …

En ik woon samen met de liefste schat van de wereld !

http://www.youtube.com/watch?v=QYEC4TZsy-Y

Advertenties

Veel bezoek.

Maandag ben ik, na het werk, naar mijn vriendin gereden. Ze had het een en ander nodig en ik mocht chauffeur spelen. Na de nodige stops zijn we nog eventjes buiten op haar bank zitten kletsen. Het was zeer gezellig. Ik ben zeer blij dat ze terug haar draai vind in haar huis. Ze doet dat goed, ook met de nodige hulp van haar familie, vrienden en professionele medemensen.

Deze week kregen we bezoek van een andere familie :

  

Het was leuk om te zien hoe de ouders tussen de planten kropen om insecten voor hun kroost te vinden.

Gisterenavond zijn we op bezoek geweest bij de dochter van mijn schat en haar vriend. We hebben ons zeer goed geamuseerd. Het huis was proper, het eten lekker, de drank rijkelijk. We hebben eerst binnen en daarna buiten gezeten tot de regen ons terug naar binnen joeg. We zijn zeer trots op haar. Ze is eventjes op de dool geweest maar heeft zich nu volledig herpakt. Mijn schat was duidelijk in zijn nopjes. Hij is zo fier op zijn dochter en met reden ! Zij en haar vriend zijn lief, zeer attent en goed bezig. Blij dat ze op haar pootjes terecht is gekomen.

Waar we morgen naartoe gaan is ondertussen al waarschijnlijk bekend. Ja, we zien het zitten. Alle voorbereidingen zijn getroffen, de afspraken zijn gemaakt, Bob kent het adres, de kamers geboekt (ja, wij overnachten niet ver daar vandaan), de bestellingen geplaatst, … Morgen nog de troepen verzamelen (= alles en iedereen in Mia) en tanken. Bid en lees, desnoods de gazet, dat het warm en droog blijft en we zonder al te veel files veilig daar geraken. Verslagje volgt. Of wat had je gedacht ?

The Eagles en Bob, een goeie combinatie.

Ik ben gisteren namiddag ALLEEN naar Leuven gereden. Mijn liefste kon niet mee wegens verlof tekort. Hij heeft niet zoveel vrije dagen als ik dus moet hij kiezen.

Hij verzekerde me dat met Bob in Mia, ik het wel zou kunnen. En hij had gelijk ! Ja, ik ben een beetje trots op mezelf. 🙂

Ik had de radio op staan tot het teveel storing gaf wegens geen ontvangst meer en heb dan een cd van The Eagles opgezet. Aangezien ik alleen in Mia zat kon ik meebrullen en vals zingen, zoveel ik wilde. Dat heb ik ook gedaan. Geen mens die me hoorde. Al moet ik zeggen dat mijn mede weggebruikers toch wat vreemd opkeken in de file. Ik had mijn ramen verder open gezet want het was warm en ik maar vals zingen … Gelukkig konden we na enkele minuten verder rijden. 😀

Met een kleine 10 minuten vertraging was ik er. Dat is goed ‘gefietst’, hé ?

Ik dacht nog : 3 keer elkaar zien in 2 weken, waarover zullen we nu weer eens praten ? Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn. Ik heb haar zelfs vergeten te zeggen dat ik gewonnen heb. Maar dat zal ze hier wel lezen.

Ik was zeer blij te merken dat ze er goed op vooruit gegaan is in die week tussen mijn bezoekjes. Ze kan al alleen in en uit haar bed. Met een looprekje kan ze al alleen naar het toilet gaan. Ja, ze is goed bezig.

Ik moest van haar iedereen hier bedanken voor de lieve wensen en blijken van medeleven. Ze zal het proberen zelf te doen wanneer ze sterk genoeg is. In afwachting daarvan : Lieve zegt ‘Bedankt’ !

Aangezien ik alleen was kon ik ook wat langer blijven : geen schat die last kreeg van de beschermende kledij en het opeens op zijn heupen krijgt en dan onmiddellijk weg wilt. Het was rond 17u30 toen ik haar nog een knuffel ter afscheid gegeven heb.

De rit naar huis was iets trager maar toch nog zeer te doen. Een file bij het oprijden van de Ring rond Brussel en ene bij het afrijden van diezelfde Ring. Met een half uur ‘vertraging’ volgens Bob stond ik alweer voor de deur geparkeerd. Dat is nog te doen, hé.

Toch was ik doodop eens ik in de zetel zat.  Zo anderhalf uur aan 120 per uur weven tussen al die auto’s is toch vermoeiend. Je aandacht mag geen moment verslappen want er zijn altijd cowboys in Porches of andere lage auto’s die moeten gevaarlijk doen …

Ze moet daar zeker nog 2 weken blijven dus zal ik nog wel eens naar daar rijden. Ha ja, ik heb nu bewezen dat ik het alleen ook kan ! Ik vraag me af welke cd ik die keer zal opleggen. ‘Darkside of the Moon’ lijkt me een goeie keuze. Kan ik weer meezingen. 😉

Wanneer het mooi weer is, gaan wij naar … Leuven.

We zijn gisteren nog eens onze vriendin in Leuven gaan bezoeken. Ha ja, want we hadden het haar beloofd ! Maar vooral omdat ik haar nog eens wilde zien.

Ze is alweer veel beter en nu ben ik het zeker : alles komt goed met haar. Oef !

Door Bob was naar daar rijden geen enkel probleem. Ook de vertragingen vielen mee. Het bleef koel in Mia zodat we daar die doorzweet aan kwamen.

Dat we blij waren elkaar terug te zien, moet ik niet vermelden, al heb ik dat nu toch gedaan. Opnieuw hebben we zitten kletsen en lachen. Het was weer een leuk bezoekje.

Na 2 uur 30 kreeg mijn schat het op zijn heupen : hij kan niet tegen die de beschermende kledij die we moeten aandoen. Hij wordt gek van de handschoenen, al hadden we er deze keer talkpoeder in gedaan. Ook onder de schort kreeg hij het (te) warm en dus zijn we weg gegaan.

De terugrit was heel wat minder ! We hebben van de ene file naar de volgende gereden ! De terugweg duurde langer dan het bezoek zelf ! Niet te doen ! Een mens zou 2 keer nadenken alvorens te vertrekken.

Toch hebben we het met liefde gedaan ! Ik kan me voorstellen dat een hele dag aan je hospitaalbed gekluisterd zijn geen pretje is en gemakkelijk kan verlicht wordt door een bezoekje. Het breekt toch de dag, hé. Daarom zie ik mij/ons nog wel eens naar haar rijden aangezien het duidelijk is dat ze de eerste weken nog niet naar huis/Brugge mag. Het is eigenlijk een kleine moeite, hé. En de files ? Die nemen we er met plezier bij.

Het komt goed !

Ik heb gisteren mijn vriendin aan de lijn gehad ! Oef ! Eindelijk !

Op 1 mei had ik al gehoord dat ze van de hart/longmachine af was en ontwaakt uit de coma waar ze haar inhielden. Dat het nieuwe hart in orde was en dat alles goed zou komen.

Vrijdag kon ik het niet meer houden zonder nieuws en heb ik haar broer opgebeld. Hij wist me te vertellen dat ze in een kamer met venster ligt, dus niet meer in de kelder. Ze is nog zeer zwak, kan haar armen en benen bijna niet gebruiken, heeft een doorligwonde aan haar hiel maar ze ziet het zitten ! Ze moet nu terug aansterken en mag, hopelijk, binnen enkele weken naar huis. Hoera !

Ik wist niet dat een week in coma een lichaam zo kan verzwakken.

Ik heb haar dan nog een mail en een sms gezonden omdat hij ook gezegd had dat ze dat al kon lezen. Toen ik een sms terug kreeg heb ik haar opgebeld. Ik was zooooooooo gelukkig haar stem te horen dat ik bijna niet kon praten door mijn tranen van geluk. Ze klonk zwak maar optimistisch. Het komt goed ! Oef !

Ze mag bezoek krijgen dus raad eens waar wij begin volgende week naar toe gaan ? Juist ! Een goeie test voor Bob.

Slacht het vetste … euh, neen, wacht … toch liever niet.

Ik wilde zeggen, zoals in dat boek staat, maar toch heb ik liever dat er geen dieren geofferd worden.

De gelegenheid ? Het heuglijke feit dat de dochter van mijn liefste, na zo’n lange periode, hier terug over de vloer is geweest en dat het een leuk bezoek was !

Na vele jaren dat ze niet meer wilde komen, onderbroken door onprettige telefoontjes/sms-en met haar eisen of wat we niet mochten doen van haar (!), zocht ze opeens weer contact. We hadden vorig jaar afgesproken op 1 mei in het Astidpark, om het op neutraal terrein te houden. Dat ze gekomen was, verbaasde ons, maar we waren blij haar te zien, al ging het wat stroef. We hadden haar al meer dan 10 jaar niet meer gezien.

Bij de volgende afspraak, in juni voor de verjaardag van haar vader, had ze haar kat gezonden en pas weken nadien een excuus  gezonden … per sms. Hij was ontgoocheld maar liet niets blijken.

Rond nieuwjaar hield hij de boot af met een ‘het zal wel eens passen’. Kwestie van zijn hoop niet opnieuw neergeslagen te zien ?

Vorig weekend was haar verjaardag. Hij had een kaartje gezonden en kreeg opnieuw een lading sms-en met de vraag of ze eens mocht langs komen. Deze keer dacht hij dat het haar ernst was en zei dat het deze week zou passen. Ze kon niet op maandag, zei ze, en gisteren was ze er !

We waren alle 3 zenuwachtig in het begin. Ze is ondertussen een jonge vrouw geworden (26). Werkt deeltijds, heeft al 2 jaar een vriend, woont bij zijn ouders in om te sparen voor een eigen stekje, vergeet niet te leven, … Goed bezig.

Wat ze vertelde was zinnig, ze was geïntersseerd in ons leven, had geschenkjes mee voor ons, was tevreden met het kleinigheidje dat hij voor haar had, geen eisen meer, geen geschooi of gezaag over wat ze allemaal te kort heeft, geen drama,  … Kortom, voor ons zat (eindelijk) een verstandige jonge vrouw die met haar voetjes op de grond staat. We hebben veel gepraat en vooral veel gelachen.

We kijken uit naar de volgende ontmoeting en hopen dat ze echt is zoals ze ons gisteren getoond heeft. Zo ja, komt het wel goed met haar (en haar vader).

Of hoe een ambetante maandag toch nog een goede dag werd.

We hadden ons gisteren avond in de zetel gesettled voor de buis om te kijken naar Terra Nova. De digicorder en dvd-recorder waren geprogrammeerd om zeker niets te missen.

Nu kon er niets meer verkeerd gaan … dachten we. Want opeens ging de deurbel ! Wat is dat nu !?! Wie is dat nu nog !?! Verdorie ! Kunnen ze ons niet eens met rust laten !?! En het is al zo’n baaldag geweest !

Met grote tegenzin ging ik de deur open doen. Ik keek door het spionnetje en zag een man en een vrouw. Ik herkende ze niet maar deed toch open. Toen herkende ik ze wel en liet ze binnen.

Ze kwamen iets vragen. Ik heb het overwogen. Was eventueel bereid maar heb toch de raad van mijn zus ingewonnen. Aan de telefoon was zij ook akkoord. Er werden afspraken gemaakt. Na nog wat (erover) praten zijn ze weer weg gegaan. Iedereen was zeer tevreden.

En zo werd een ambetante maandag toch nog een goede dag !

Waarover ik het heb ? Dat vertel ik jullie binnen enkele maanden (pas), maar weet dat er een grote last van mijn schouders gevallen is en dat 1 van mijn wensen voor 2012 uitgekomen is. Hoera ! 😀