Zoek de verschillen.

Mijn diep betreurde Toyah en de kleine Neelix. Ongeveer even oud op het moment van de foto maar toch met 7 jaar verschil.

 

Advertenties

Neelix, de Pruts.

Gisteren is de controle dokter geweest. Die man is nog nooit zo vlug weer buiten geweest. Een man kan duidelijk niet tegen tranen, zoveel is duidelijk.

Toen mijn schat thuis kwam van zijn werk en hij hoorde dat ik niet meer moest binnen blijven, zei hij me dat ik me moest klaar maken want we moesten ‘ergens’ naartoe. Ik zag het niet zitten en had geen zin, maar aangezien hij zo bleef aandringen, heb ik toegegeven. Hij is zo’n lieve en zorgt zo goed voor me …

Met de auto reden we ergens naartoe, ik wist niet naar waar. En ik maar rijden en rijden tot hij opeens zei : ‘We zijn er. Rij hier de oprit maar in en stap maar uit.’ We stonden voor een groot huis. Mijn schat belde aan en we mochten naar de tuin gaan. Ik stond daar wat verdwaasd voor me uit te kijken want ik kende dit huis of deze mensen niet. Wat was er hier aan de hand ?

Toen zag ik ze opeens : een hele meute kittens ! Ze waren aan het spelen en ravotten met en over elkaar. Ze woonden in een ruim tuinhuis met de deur open zodat ze ook in de grote tuin konden spelen. De heer des huizes vertelde me dat ze 3 nesten hadden. Hij vroeg me hoeveel we er zouden meedoen. Ik begon te huilen. Mijn schat  kwam vlug tekst en uitleg geven aan de man en zei dat hij er ene zou uitkiezen.

Ik herpakte me toen ik doorhad wat er gebeurd was. Hij zei me dat hij het niet meer kon aanzien dat ik zo treurde om mijn Toyah. Hij had het afgesproken met mijn dokter : als ik tegen donderdag niet beter was, moest hij voor een kitten zorgen. Hij verzekerde me dat het niet was om Toyah te vervangen maar wel als afleiding. In de hoop dat ik weer eens zou glimlachen want hij dat mistte hij het meest. Ik ging akkoord om hem te plezieren want ik geloofde er niet in.

Hij kwam het tuinhuis uit met een kitten in zijn hand. Het was wit met zwarte vlekjes en leek niet bang, al was het niet ouder dan 6 weken. Hij keek me vragend aan en ik stak mijn handen uit. Hij legde het in mijn armen en ik begon weer te wenen, terwijl ik de kleine dicht bij me hield en streelde. Het motortje sloeg direct aan en ik hoorde die kleine spinnen wat me deed ophouden met huilen. Met die kleine in mijn armen, keek ik eens goed rond. Ik zag een piepkleine Chewy, een kleine Kyra, mini Rufo liep daar ook rond. Ik zocht maar vond geen kleine Toyah. Met een gebroken hart stond ik daar te kijken. De man was onwennig maar mijn schat keek bemoedigend.

Ik moest naar huis rijden dus hield mijn liefste de kleine tegen zich aan en ik liet Bob zijn werk doen. Ik zag toen pas dat we in Zwevezele waren. Na een vlotte, korte rit waren we weer thuis.

Eerste avond  :

Ik bekeek de nieuwe kleine, met tranen in mijn ogen, hoe het zich onwennig door ons huis bewoog. Mijn schat kwam af met allerlei speelgoed. Hij moet het klaar gelegd hebben voor we vertrokken. Ik had niets gemerkt. De kleine begon onmiddellijk te spelen met de balletjes en muisjes. Ik keek toe hoe het ons huis verkende en nam foto’s.

   

Toen het opeens begon te miauwen, als riep het zijn familie en vriendjes, kwam mijn moederinstinct boven en probeerde ik het te troosten. Mijn hart brak bij de gedachte dat we die kleine uit zijn vertrouwde omgeving hadden geplukt, weg van alles en iedereen dat het kende. Ik nam het in mijn armen en opnieuw sloeg het motortje aan. Ik bleef zo eventjes staan, die kleine dicht bij me. Na een tijdje zette ik het opnieuw op de grond en het begon weer te spelen. Ik voelde mijn hart een slag over slaan. Ik besefte dat ik zeker een half uur niet aan Toyah had gedacht. Ja, zo’n kleine is een goede afleiding.

Dat geroep deed het geregeld maar kalmeerde telkens toen het mijn stem hoorde.

1 ding vond ik jammer : Kyra was naar beneden gekomen toen we met die spruit binnen kwamen, had eens gemiauwd en was naar buiten gelopen (gevlucht ?). We hebben haar van heel de avond niet meer terug gezien, ook al heb ik haar geregeld geroepen.

Wanneer het  tijd was om te gaan slapen, hebben we de kleine in de badkamer gezet met een kattenbak, eten, drinken en speelgoed. Kyra was nog niet binnen toen we naar boven gingen, maar ze kon binnen via haar luikje. In bed hoorde ik de kleine nog een tijdje miauwen. Al wenend ben ik in slaap gevallen. Zoals gewoonlijk moest ik om 3 uur plassen en toen ik me terug dicht bij mijn schat genesteld had, was ik blij omdat het stil was beneden en Kyra bij me onder de lakens wilde, zoals gewoonlijk. Oef ! Ze was naar huis gekomen.

Wordt vervolgd.

Help, ik val !

Ik geraak er niet meer : ik heb het gevoel dat ik gek aan het worden ben !

  • Ik slaap niet meer : ik droom en droom, word steeds wakker en kan moeilijk terug in slaap vallen. De nachten worden te kort. Ik sleep me heel de dag verder om dan ’s avonds weer slecht te slapen …
  • Ik heb nog steeds verdriet voor mijn mooie Toyah : ik kan niet stoppen met huilen. Ik verwacht nog steeds dat hij komt aangelopen om me te begroeten. Overal waar ik kijk herinner ik me iets leuks over hem …
  • Ik vermager : dat effect heeft verdriet op mij. Daarom dat ik steeds zei : ik ben liever (iets) dikker, dat is een teken dat ik gelukkig ben …
  • Ik ben ongerust over mijn werk : die nieuwe ‘degressiviteit’ ligt me zwaar op mijn maag. Stel dat ik het niet (aan) kan ? Dat ik het niet onder de knie krijg ? Dat mijn, toch al zo belabberd, geheugen me (volledig) in de steek laat ? Ik ben wel vast benoemd, maar als ik mijn werk niet naar behoren doe, zullen ze me toch buiten (moeten) smijten en dan kan ik de boel hier niet meer redden … Wat dan ?
  • De verkoop van het huis van mama komt ook maar niet in orde. De kopers, die het nu huren en er in wonen, zullen moeten de winter doorbrengen in een huis waar ze zich zullen blauw betalen aan verwarming en dat allemaal door een curator die er zijn voeten aan veegt. Iedereen, de kopers en mijn familie, kijkt naar mij alsof ik er iets aan kan veranderen …
  • Nog steeds geen begin aan de bouw van de woonwijk, en dus onze garage : we kunnen de tuin niet (deftig) veranderen, geen nieuwe schuttingen plaatsen en die zijn echt aan hun laatste herfst bezig, ons huis niet naar wens herinrichten wegens geen garage en dus geen plaats, de auto moet nog een winter buiten blijven met alle slijtage van dien …
  • Ons huis raakt bijna overvol. Ik heb het gevoel dat ik aan het stikken ben. Ik weet dat mijn schat zou moeten opruimen en weggooien maar hij doet het niet. Ik heb de energie er niet voor om hem te dwingen vragen en te zagen tot hij begint …
  • Mia, de Kia is met veel moeite en veel weg-en-weer gerij dan toch door de keuring geraakt. Er is was iets met de remmen …

Op verzoek van mijn liefste heb ik de dokter laten komen. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar en hij schrok toen hij me zag. Hij heeft me direct een week thuis voorgeschreven (hij wilde langer geven maar ik ben de volgende weken toch in verlof) in de hoop dat ik tijdens de dag wat slaap zal kunnen inhalen. Hij heeft druppels voorgeschreven. Wat die zouden moeten verwezenlijken weet ik niet maar hij moest ze zeker innemen. Hij heeft ook het telefoonnummer van mijn schat gevraagd. Ik weet niet waarom. Ik zal het wel te weten komen wanneer mijn liefste thuis komt, zeker ?

Mijn schat ziet hoe ik verder wegzak, doet alles wat hij kan, maar niets kan me nog bekoren. Mijn joie de vivre is weg en ik weet niet hoe ik het terug kan vinden.

Ik wil weg kruipen en in een bolletje gaan liggen tot ik me beter voel …

Help, ik val !

Life goes on …

Maar ik heb het toch, per momenten, zeer zwaar.

Wanneer ik mijn ogen sluit zie ik hem voor me. Zo komt het dat ik niet goed slaap, dat ik nog ween, dat ik mijn eten niet kan inhouden. Wat er niet langs die kant uit komt, vliegt er langs de andere kant uit. Goed voor mijn lijn ? Ja, ik ben al vele kilo’s kwijt. Daarom dat ik zeg : liever dik(ker) en gelukkig !

Ik heb zeer veel steun van mijn schat. Ook op het werk was iedereen medelevend en begrijpend.

Toch blijft het pijn doen !

Ik mis hem

  • wanneer ik thuis kom (hij kwam me altijd als eerste begroeten),
  • wanneer ik moet vertrekken (hij stond dan voor me als om me tegen te houden),
  • wanneer ik aan de pc zit (hij kwam dan op mijn benen zitten),
  • wanneer ik okkernoten eet (hij at elke avond zeker anderhalve gepelde noot op),
  • wanneer ik tv kijk (hij kwam dan bij of op me zitten),
  • wanneer ik naar buiten kijk (hij komt niet meer aangelopen),
  • wanneer we eten (hij kwam altijd eens zien of we dan al niets zouden geven),
  • wanneer ik uit de douche kom (hij moest dan ook afgedroogd worden)
  • wanneer ik op de wc zit (hij moest dan zeker bij me zijn om gestreeld te worden)

Dus vergeef me dat ik jullie verwijs naar hier om de foto’s te zien van Halfweg en The London Quartet. Voor een verslagje, geschreven door mijn liefste, verwijs ik jullie naar hier.

Mijn mooie, prachtige Toyah is niet meer !

De Prins in mijn header, is dood !

Ik vond het al vreemd dat hij er niet was toen ik opstond. Maar aangezien dat niet de eerste keer was, was ik niet in paniek.

Ik vond het wel vreemder dat hij er ook niet was toen ik terug kwam van het bloedgeven. Ook dat gebeurde wel eens. Hij was tenslotte een kater …

Ik geraakte stilletjes in paniek want hij niet kwam toen ik hem riep. Hij kwam altijd !

Om het uur heb ik staan roepen in de tuin maar hij kwam niet. De buren zullen me volledig gek hebben verklaard !

Op mijn verzoek is mijn schat vlug naar huis gekomen. We hebben nog eens geroepen en omdat hij niet kwam heeft hij zijn fiets genomen om in het gebuurte te gaan zoeken. Ik bleef thuis, just in case, nu volledig in paniek.

Al vlug kreeg ik telefoon : hij had mijn kater gevonden langs de kant van de expressweg op het fietspad ! Hij was dood !

Ik ben hem gaan halen en heb hem in mijn armen naar huis gedragen.

Ik heb afscheid genomen terwijl mijn liefste zijn grafje maakte in de tuin, naast Rufo.

Ik ben weer een kind kwijt ! Ik weet dat die vergelijking niet op gaat, maar zo voelt het wel aan. Ik kan niet stoppen met huilen …

 

     

 

 

Goeie resultaten.

Neen, niet de rapporten van onze kinders, wegens geen (schoolgaande) kinders. Ook zelf geen examens of toetsen meegedaan. Ook niet mijn schat want die heeft (en geeft) altijd goede resultaten. 😉

Het betreft mezelf : ik heb gisteren een vruchtbare dag gehad.

In de voormiddag ben om nieuwe nagels geweest. Ze heeft een nieuw soort ‘nagellak’ gebruikt die ook onder een speciale lamp moest. Het resultaat is prachtig ! Het kleur verandert naarmate er meer of minder licht op komt. Schitterend !

Ja, ik mag weer gezien worden.

© Micheleeuw

© Micheleeuw

© Micheleeuw

© Micheleeuw

 

In de namiddag heb ik mijn belastingen ingevuld met tax-on-web. Het ging tamelijk vlot deze keer en het resultaat mag er ook wezen : Ik krijg terug. Ik krijg veel terug ! 😀

Hoeveel is nog afhankelijk van de gemeentebelastingen. Zoals het nu uitgerekend is scheelt het ongeveer 1000 euro met het percentage van verleden jaar. Nu ik dit herlees begrijp ik het zelf ook bijna niet. Het zit zo : tax-on-web heeft de gemeentebelasting berekend aan 6,9 %, maar verleden jaar ging er 22,3 % af ! Ik heb de berekening gedaan met de beide en het scheelt ongeveer 1000 euro ! Ja, dat is duidelijker.

Nu maar hopen dat ze het vlug verwerken en ook vlug terugstorten. Ik heb namelijk gehoord dat hoe eerder je tax-on-web invult, hoe eerder je terug kan krijgen. Niet dat ik erop zit te wachten, maar eens het op mijn rekening staat, is het zeker, hé. Altijd leuk om een reserve te hebben.  😉

Ook onze grote Toyah mag weer gezien worden. Hij kwam (weer eens) doorweekt binnen. Tegen zijn gedacht heb ik hem afgedroogd om ons pas gekuiste huis toch wat proper te houden. Nadien zag hij er weer heel netjes uit.

Opmerkelijke lezers zullen zien dat mijn nagels nog het vorige kleur (paars) hebben op deze foto’s. Dat komt omdat ik nog niet om andere geweest was maar die plaats was wel al weer netjes …

Mijn lieverd.

Neen, deze keer niet mijn schat maar wel mijn grote kater, Toyah. Al is mijn schat natuurlijk ook een lieverd, maar dat wisten jullie al.

 

Ik zit spelletjes te spelen op de pc en hij komt op mijn benen zitten. Wanneer hij zo naar me kijkt, kan ik toch niet anders dan hem heel graag zien en hem vlug nog extra lekkertjes geven. Toch  ?