Lang geleden …

… dat ik hier nog eens iets zette.

Iemand (meerdere eigenlijk) maakten er me attent op en dat vind ik wel lief. Bedankt.

Ik kan laten weten dat we allen gezond en wel zijn. De rust is terug gekeerd ten huize Micheleeuw. Veel nieuws had ik niet melden en de roep van de spelletjes was groter. ūüėČ

Ik heb me er bij neergelegd dat de verkoop van Mama’s huisje nog niet rond is (en ook niet voor direct) en dat ik dus ons huisje dit jaar niet tip-top in orde zal kunnen krijgen. Wel heb ik een bouwaanvraag ingediend om het raam in hout aan de straatkant te laten vervangen door een in PVC. Iemand van monumentenzorg, of iets dergelijks, is al langs geweest en kon zich vinden in mijn voorstel. Hij zou geen bezwaar indienen. Wanneer dat zal gerealiseerd worden, zien we wel. Ik ben zeer gelaten geworden. Oud(er) worden, zeker ?

De mama van mijn schat gaat van het ene verzorgingstehuis naar het andere. Mijn liefste gaat haar om de zoveel dagen bezoeken. We horen niets meer van de familie, blijkbaar zijn ze nog boos. Ook goed …

In die (bijna) 3 maanden zijn we naar enkele optredens/toneelstukken gaan kijken. Allen stuk voor stuk de moeite en/of leuk. Er zitten klasse-artiesten in ons kleine landje. Zoveel is zeker ! De verslagjes kan je lezen op http://www.stadsomroep.com en klik door naar foto’s.

Omdat ik me vorig jaar zo erg verveeld had, ben ik niet naar de 1 mei optredens geweest. Ik had (half) afgesproken met enkele mensen maar die waren afhankelijk van het weer en dat zag er niet zo goed uit. Dat het nog beter geworden was dan gedacht is goed voor hen, maar ik wilde het risico niet lopen om daar weer heel de dag alleen te staan. Voor volgend jaar heb ik afgesproken met een vriendin.

Samen met een collega ben ik al enkele keren gaan zwemmen. We gaan op dinsdag direct naar het werk naar een zwembad in de buurt van het werk. We weten dat we het zo moeten doen want eens we thuis zijn, komen we niet meer buiten. Het is leuk : we babbelen veel maar zwemmen ook veel. Zo heb ik toch iets van beweging.

Mijn schat werkt nu ook 4/5. Ik heb hem gedwongen kunnen overtuigen. We zijn dus de vrijdag samen thuis en hebben zo een extra dagje weekend. Al geeft hij het (nog) niet toe, hij vind het wel fijn.

Op het werk is het nog steeds druk maar we hebben blijkbaar de achterstand weer weg gekregen en hebben een goed ritme gevonden. Stom van ons om steeds alle normen te halen met minder personeel maar zo zijn we. En die grote veranderingen ? Dat zien we dan wel …

De poezen zijn nog steeds mijn lieve schatten. Met Kira heb ik weer meer contact : bij het buiten zetten van wat ik dagelijks uit de kattenbak haal, neem ik een borstel mee en mag ik haar extra losse winterharen uitborstelen. Ze doet ook pogingen om weer eens bij me in de zetel te liggen. Ze is weer bijna de oude, na 9 maanden … Nory is kleine schatje en is zeer vaak dicht bij me te vinden. Ze is al¬†bijna even groot als Kira en kan nog 6 maanden groeien. Ze staat nog steeds op mijn voeten wanneer ik moet weg gaan en roep me al van zodra ik terug binnen ben. Pijnlijk maar leuk. We spelen veel en ze laat Kira niet met rust wanneer die binnen is. Soms crosst ze van het ene uiteinde naar het andere en glijdt dan het laatste stukje. Zeer grappig om te zien. Tja, ze mag niet naar buiten dus moet ze haar energie ergens kwijt, h√©.

DSC_0016

Spelen

 

DSC_0022

Zotjes

 

DSC_0011

lonken

 

DSC_0028

slapen in de meest onmogelijke posities

 

Mijn feeder staat op meer dan 250 dus zal ik er maar eens aan beginnen, zeker ? Tot zo.

Advertenties

Stressen.

We hebben stress-volle dagen achter de rug en het is nog (bijlange) niet voorbij.

Op¬†mijn werk loopt iedereen op de punt van de tenen : teveel werk, te weinig mensen om het allemaal gedaan te krijgen, langdurig zieken en gepensioneerden die niet vervangen worden, in het nieuws horen we dat we met teveel zijn¬†en dat er (nog) weg moeten (!), … De vriendelijkheid en hoffelijkheid is soms ver te zoeken, ook onder elkaar. En er is geen einde in zicht, integendeel … Pff !

Ook op het werk van mijn schat is het al lang niet meer leuk door de onzekerheid en onduidelijkheid. Daar spreken ze over afdelingen die samen zullen gebracht worden omdat ze er zullen sluiten, overheveling naar het Vlaams Gewest, personeel die op een andere plaats zou moeten gaan werken, andere uurregelingen, andere verlofregeling, … maar niemand kan duidelijkheid geven over wie naar waar zal vliegen. en mijn schat kan moeilijk tegen verandering …

Er zijn enkele sterfgevallen in de familie. De ene meer aangrijpend dan de andere, maar toch leef je mee met de nabestaanden en is er een (groot) gemis.

De mama van mijn schat kon niet meer in haar appartement blijven en was zich aan het uithongeren omdat ‘haar eten niet meer smaakte’ en ze dus steeds minder en minder at. Daarom hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht. Na een verblijf van meer dan een maand was ze 5 kg vermagerd ! Nu is ze in een verpleegtehuis maar kan daar niet lang meer blijven. Ondertussen heeft zijn zus en schoonbroer het in hun hoofd gestoken dat haar appartement moet opgeruimd worden (het staat wel echt zeer vol). Daar zijn ze aan begonnen maar willen dat wij gaan mee helpen. Wij zien dat niet zitten en vinden dat de mama dat zelf moet doen of er toch tenminste moet bij zijn. Aangezien ze mijn liefste steeds bestookten met sms-en, heb ik ook een sms-gesprek gehad met hen en nu is het stil. Ik vermoed dat ze boos zijn, maar om mijn schat met een glimlach te zien thuis komen (omdat ze hem voor 1 dag met rust gelaten hebben), is het me waard.

We zijn beiden niet ziek genoeg om thuis te blijven maar toch is het elke dag slepen en trekken om de dag door te komen.

Gelukkig zijn er de poezen : zij brengen steeds een glimlach op onze smoel. Enkele voorbeelden :


DSC_0003

DSC_0005

20140208_131806

Terug aan ’t werk.

Ja, de eerste werkweek zit er alweer op.

Na een uur was het alsof ik niet een maand thuis was geweest. Maar natuurlijk kunnen ze ons die maand niet meer afnemen.

Gelukkig mocht ik heel de week het onthaal doen. Zo ging de tijd vlug want het was zeer druk. De meeste ‘klanten’ dachten dat we ook tussen Kerst en Nieuw gesloten waren. Aan de andere kant dachten er ook veel dat we met ‘die dagen’ op volle bezetting verder werkten en konden dus moeilijk begrijpen waarom hun dossier, dat op 23 december was binnen gekomen, op 7 januari nog niet afgewerkt was. Tja …

Tegen donderdag middag was ik doodmoe. Het is een groot verschil tussen rond 11 uur in de zetel met mijn laptop te kunnen zitten dan om 18 u 30.

Toen ik maandagochtend ook vroeg op stond, begreep Nory het eerst niet echt. Al vlug had ze het door en was niet van me weg te slaan. Ik hoorde haar nog ‘roepen’ toen ik vertrok. Het deed me pijn, maar ik moest weg.¬†Wanneer ik terug kwam was ze eerst boos maar na enkele ogenblikken toch blij en mocht ik haar knuffelen. Ze bleef heel de avond dicht bij me, wat ik natuurlijk niet erg vind.

Ze ligt nu ook naast me in de zetel en is mijn schaduw : waar ik ga, gaat ze ook. Hoera !

20140111_114109

De kop is er af.

Mijn eerste (verkorte) werkdag zit er op.

Deze ochtend vroeg opstaan ging nog na een tamelijk goede nacht, gelukkig.

Toen Nory merkte dat ik, na de douche, geen huiskleed aan trok, zag ze de bui al hangen. Toen ik nog een sigaret rookte kwam ze op mijn schoot zitten en beet in mijn handen. Ze doet dat anders nooit maar nu was ze duidelijk niet tevreden. Ze is mee gegaan toen ik mijn schoenen aan trok en is dan maar in ‘haar’ wasmand gaan liggen. Uit protest ? Enfin, ik ben vertrokken zonder tranen.

Op het werk zag ik dat ik het onthaal mocht doen, waar ik blij om was want de dag zou vlug voorbij gaan. Toen mijn collega/doublure ook toekwam heb ik haar gevraagd of ze wilde overnemen vanaf 14 u 30 zodat ik vroeger kon naar huis komen. Ze vond dat geen probleem. Hoera !

Toen ik een zware plastieken bak over mijn grote teen trok, kon ik eigenlijk terug naar huis want het bloedde erg, maar er waren geen chefs en ik wilde mijn collega’s niet in de steek laten. Die gescheurde nagel zal wel terug groeien en de zwelling zal ook wel weg trekken. Het doet geen pijn want ik voel dat toch niet, dus heb ik verder gewerkt. Wel heb ik goed opgelet om die teen niet opnieuw te stoten want dan zou ik wel sterren zien, vrees ik.

Op het afgesproken uur kwam mijn collega me vervangen en korte tijd later zat ik in mijn Mia en reed ik naar huis. Ik was een beetje bang wat ik daar zou vinden, maar alles bleek in orde te zijn. Nory kwam voorzichtig piepen vanuit de badkamer toen ze mijn stem hoorde. Toen ze me zag kwam ze dartel aangelopen. Met tranen in mijn ogen heb haar onderzocht en ze was ongeschonden en gezond. Kira kwam van boven en wilde naar buiten. Blijkbaar hebben ze elkaar met rust gelaten : de ene boven, de andere beneden. Goed zo !

Veel hadden ze niet gegeten dus het vers eten werd gretig verorberd door Nory. Kira is ook al komen eten en is nu buiten haar toer aan het doen. Nory en ik hebben al veel samen gespeeld. Nu speelt ze naast me in de zetel. Ze moet me zien of voelen. Bang dat ik terug weg zou gaan ? Ze zal onze routine wel vlug genoeg leren.

Die 4 weken thuis hebben ons goed gedaan om elkaar te leren kennen. De ‘bonding’ is gelukt.

Dat ik die kleine mis op het werk, hoe druk het ook is, mag duidelijk zijn.¬†Maar ik kan morgen met een gerust hart vertrekken …

Terug naar school … euh … ’t werk.

Morgen is het gedaan met het mooie leven en ga ik terug aan ’t werk. Dat het met frisse tegenzin zal zijn, moet ik er niet bij vertellen, zeker ? Toch zal ik blij zijn sommige de collega’s terug te zien.

Ik ben in die 4 weken meer ‘buiten’ gekomen dan ik voorzien had en zo ook vrijdagnamiddag. Mijn schat wilde, zoals elk jaar, naar het Zandsculptuurfestival. Ik had niet veel zin, zoals gewoonlijk, maar ben toch blij dat ik geweest ben, ook zoals gewoonlijk.

De carvers hebben het opnieuw zeer goed gedaan. Prachtig wat die gasten met (speciaal) zand kunnen doen. Nog tot 15 september in Blankenberge. Ga dat zien !

Hier enkele voorbeelden :

tn_DSC_0034 tn_DSC_0044 tn_DSC_0049 tn_DSC_0061 tn_DSC_0065 tn_DSC_0081 tn_DSC_0090 tn_DSC_0093 tn_DSC_0146 tn_DSC_0186 tn_DSC_0188 tn_DSC_0191

Het probleem morgen zal zijn dat ik mijn kleine schat zal moeten achterlaten. Wat zal ik haar missen ! Ik denk niet dat ik lang zal doorwerken …

DSC_0020 DSC_0029 DSC_0035 DSC_0051

 

Ja, het zal pijn doen …

 

Foto’s : ¬© Micheleeuw

 

De tijd gaat vlug voorbij …

maar toch niet vlug genoeg. Pas vanaf donderdagmiddag mag/moet het terug trager gaan …

Na dat we onze kleine Nory ontmoet hadden zijn we vlug door gereden naar Kneistival. We waren net op tijd voor het optreden van Les Truttes. Ik wilde pers√© hun nieuwe show ‘Blauw’ zien. We werden niet teleurgesteld. Ook niet de vele fans van Milk Inc., die er al stonden¬†want die zouden¬†na hen zou optreden.

Les Truttes brengen covers, maar op een zeer eigen manier, in verschillende stijlen. Ze weven de hits naadloos aan elkaar met zelfs hier en daar een zin van een ander liedje tussen. Je moet het maar doen om zonder overgang te gaan van ‘Paradise by the dashboardlight’ naar ‘I will always love you’. Ze brachten hard rock, funk, punk, ballades, … En hun mimiek erbij ! Schitterend ! Wanneer je de kans krijgt om hen te zien : niet aarzelen en doen !

Toen zij klaar waren was ik emotioneel zo uitgeput dat ik afscheid heb genomen van de vrienden en ben ik net buiten de Put gaan zitten. My feet were killing me (what else is new ?) en ik moest me inhouden om niet te huilen. Ik heb daar gewacht tot mijn schat klaar was met foto’s nemen van Milk Inc. en we zijn naar huis gegaan. Daar kon ik mijn tranen de vrije loop laten.

De rest van Kneistival heb ik aan me laten voorbij gaan. Mijn schat is nog 1 keer alleen geweest. Ik zag het niet zitten om buiten te komen …

Hij heeft me wel kunnen overtuigen om mee te gaan naar Billy Bragg op de Burg. Dat er nog een voorprogramma was, heeft hij er niet bij gezegd. Toen we met de fiets aankwamen en onze positie voor het podium innamen, zag ik het en I was not amused ! Gelukkig waren Douglas Firs wel goed. Een jonge bende uit Gent met eigen nummers. Ze moeten nog een beetje groeien, maar ze doen dat nu al goed genoeg om Klinkers te mogen openen.

Billy Brag was zoals we gehoopt hadden heerlijk ! Een ouderwetse, Britse¬†protestzanger met schitterende bindteksten. Hij was tegen Tatcher, is pro ‘Union’, wil verandering en zegt ons dat¬†ons eigen cynisme onze grootste vijand is en we 1 mens per keer moeten overtuigen. Good on him ! Wat ik de beste vond : hij was in Seattle (en neen, niet alle Amerikanen zijn dom en ‘ignorent’) toen ze probeerden om same-sex-mariages (homo-huwelijk is te beperkend) en ‘dope’ te legaliseren. Ze hadden een sterk argument want in het Boek Lividicus staat letterlijk : ‘When two men lay together, they must be stoned’. Tja, daar kan je niet tegen op, h√©. Ja, ik heb me zeer goed geamuseerd ondanks dat ik heel de tijd pijn had aan mijn voeten. Ik, met mijn ezelspoten ook ! Pff !

De week op het werk is gevlogen want ik heb elke dag het onthaal gedaan. Time flies when you’re having fun. Ik blijf het graag doen.

Ik blijf er versteld van staan dat zoveel mensen naar ons komen of bellen met vragen die absoluut NIET voor ons bestemd zijn ‘in de hoop dat wij het wel zullen weten’. Ik probeer hen dan zoveel mogelijk in de goede richting te sturen. Ook veel mensen die het verschil niet kennen tussen de¬†RVA en de VDAB. Neen, je moet niet bij ons zijn om je in te schrijven na je studies of na een tewerkstelling, voor een (beroeps)opleiding moet je ook niet bij ons zijn. Wij weten niet hoeveel vakantiedagen je (nog) hebt, ook zien wij niet als je een (nieuwe) tewerkstelling bent begonnen. Voor geschillen tussen werkgever en werknemer moet je elders zijn en al zeker¬†als je geen uitkering aanvraagt. Alle vragen betreffende je pensioen, kinderbijslag of belastingen moet je bij de betreffende dienst gaan vragen. Wij hebben daar geen zicht op en durven daar geen informatie over geven. Ook al : onze eigen reglementering is zodanig complex geworden dat we ons dat niet aantrekken¬†en¬†zijn zelf geen vragende partij.

Ik verwacht volgende week nog 3 dagen mensen te registreren (iedereen die bij ons binnen komt moet geregistreerd worden. Waarom ? Voor de statistieken, zeker ?) om hen dan te zeggen dat ze verkeerd zitten. Ik geef wel uitleg en zeg waar ze wél moeten zijn en waarom.

Voor donderdagvoormiddag heb ik gevraagd om geen onthaal te moeten doen want ik wil stipt om 12 uur vertrekken om Nory op te halen en zal daardoor veel te zenuwachtig zijn …

Wat een week !

Het is gevlogen !

Maandag waren we thuis om gezellig samen zijn verjaardag te vieren. Eerst een lekker ‘flesje’ gekraakt, dan lekker (en veel) gegeten. We hebben dan het nieuwe speeltje getest en hij heeft het goed bevonden. Oef ! ūüėČ De rest van de dag hebben we rustig voor de buis doorgebracht.

Dinsdag gaan werken en heel de dag het onthaal gedaan ! ūüėÄ Ik was wel moe maar we wilden toch gebruik maken van¬†het gratis cinematicket. Hij had er 2 gekregen op verschillende mailadressen.¬†We hadden het niet gedacht maar¬†ze hebben ze alle 2 aangenomen zodat we gratis naar ‘After Earth’ konden kijken. Het was opnieuw een priv√©-voorstelling want we zaten alleen in de zaal. We hebben ten volle genoten van de prachtige SF-film met vader en zoon Smith.

Woensdagvoormiddag opnieuw het onthaal en dan om mijn vriendin. Samen hebben we een zeer leuke namiddag door gebracht. ’s Avonds zijn mijn schat en ik naar Wenduine gereden om de persvoorstelling van de tentoonstelling van ’30 jaar Urbanusstrips’ te fotograferen in aanwezigheid van de prominenten van de Stad en de auteurs. Urbanus was zeer blij met de foto’s die we mee hadden voor hem. Nadien zei mijn liefste dat de eerste (echte) test met zijn nieuwe toestel zeer geslaagd was.

Gisterenvoormiddag opnieuw het onthaal. Ik blijf het leuk vinden. Met een collega ben ik dan om mijn zus gereden want het was de jaarlijkse BBQ met het werk. Deze keer ging het door in Hotel Leonardo. De drank was lekker, het eten subliem, de ijskreem veel te lekker, … Kortom : perfect. Ze hadden geen Rodenbach dus heb ik bruine Leffe gedronken. Niet mijn favoriete drank, maar het liet zich drinken. ūüėČ Bij de boeking hadden ze gezegd dat we van het verwarmde zwembad mochten gebruik maken en daarom hadden sommige collega’s hun zwemkledij mee.¬†Toen we het gisteren nog eens vroegen, het was net warm genoeg, hoorden we dat er veel chloor in het water zat en ‘dat het niet aan te raden was’. Wij interpreteerden dit als : doe maar. Na enige aarzeling zijn er toch enkele in gegaan. Ze hadden zoveel plezier dat ik, in mijn ondergoed, er ook bij gesprongen ben. We hadden dolle pret tot ze ons kwamen zeggen dat we er uit moesten : er zat teveel chloor in het water en ze wilden niet verantwoordelijk zijn moesten we ‘onwel’ worden. Het was in open lucht !¬†Hoe konden we dan bevangen worden ?¬†We begonnen te roepen : ‘Kom ons er maar uit halen.’, maar voor de lieve vrede zijn we er toch uit gekomen en hebben het op een drinken gezet. Niet lang daarna werd er geroepen en gezongen door onze groep.¬†Geen idee wat iedereen anders ervan vond, dat kon ons niet schelen, wij hadden in elk geval veel plezier ! Nu, vandaag, en terug nuchter, besef ik dat we waarschijnlijk volgend jaar niet meer zullen mogen terug komen. De groep is dan uiteen gevallen want sommige hadden honger en wilden iets gaan eten. De anderen zouden na komen.¬†Mijn zus en ik hadden geen honger maar zijn een caf√© gaan zoeken. We hebben hard moeten zoeken om¬†er een¬†open te vinden. Toen ik de anderen liet weten waar we waren wilden ze niet meer afkomen.¬†De eersten zijn na hun pitta naar huis gegaan, de anderen zijn blijven plakken waar ze waren. We hebben¬†dan nog ene gedronken en zijn ook naar huis gegaan. Ik was iets voor middernacht thuis. Het was zoals al zo vaak : ik had niet echt zin om te gaan omdat¬†het een beetje ongemakkelijk is omdat ik pas van Dienst veranderd had, zo tussen-2-stoelen-gevoel. Het is dus een fantastische dag geworden. ūüėÄ

Deze ochtend ben ik vroeg opgestaan omdat ik het zwemwater nog moest van me afwassen. Ik dacht dat ik om nieuwe nagels moest. Geheel gekleed keek ik nog eens in de agenda en zag dat die afspraak pas volgende week is. Blij dat ik toch een rustige dag zal hebben, heb ik vlug mijn huiskleren aangetrokken. Ik voel me relatief goed en weet nu dat ik ook bruine Leffe lust.

Ik kijk uit naar een rustig weekend. Ook naar maandag, op het werk, want we zullen nog lang napraten over de zeer geslaagde werk-BBQ. ūüėČ