Allemaal goed nieuws.

-> Het is beslist en goed gekeurd : vanaf oktober werk ik nog halftijds. Hoera !

Ik had altijd gezegd dat ik dat zou doen vanaf mijn 55ste maar aangezien ik van dienst veranderd was en ik thuiswerk kon doen, had ik de aanvraag nog uitgesteld. Daarom is het pas vanaf oktober en niet vanaf september (de 1ste van de maand na mijn 55ste verjaardag).

Nu heb ik toch beslist om het te doen omdat er niet elke week genoeg werk is om thuiswerk te doen en ik dan alleen nog het onthaal zal doen. Geen loopbaanonderbreking/tijdskrediet, duplicaten of beslag meer voor mij. Ik heb genoeg ‘werkjes’ die ik doe wanneer het eens rustig is.

Eerst was mijn chef niet gelukkig omdat hij dacht dat ik niet de dagen zou komen dat ik nu het onthaal doe. Eens ik hem verzekerd had dat ik juist wel het eerste contact zou blijven verzorgen op dinsdag en woensdag, en om de 14 dagen de donderdag voormiddag (want die namiddag wordt zeker verlof of recup), stemde hij volmondig in. Mijn collega kan dan zoals nu thuiswerk doen (voor haar zijn er wel altijd genoeg dossiers) en de volgende dag haar 4/5-dag thuis zijn. De donderdag (namiddag) doet ze het onthaal. Voor de andere dagen is al iemand voorzien. Iedereen tevreden, daarom de vlugge goedkeuring.

Mijn poezen zullen ook blij zijn, zeker mijn schaduwtje Nory. :-D

-> Dat het druk was de laatste weken kan ik getuigen ! De fiscale fiches voor LO/TK werden dit jaar niet meer op papier naar huis gestuurd. Iedereen was daarvan verleden jaar op de hoogte gebracht maar de meeste hebben er niet op gelet of ons vergeten op de hoogte te brengen dat ze het toch nog op papier wilden. Nu de einddatum van de belastingaangifte nadert bellen en komen er veel om hun fiche. Ik zeg zeker 100 keer per dag hetzelfde : waar de fiche zit, hoe ze moeten aanmelden, indien dat niet lukt hoe wij hen dat document kunnen bezorgen of dat ze het kunnen bij ons ophalen. Dubbel zoveel bezoekers en telefoons dan normaal. Ja, ik moet me niet vervelen. Er is wel één voordeel : de werkdagen gaan nog vlugger.

Ach, nog 2 weken en dan is de rush voorbij en hebben we zomeruur voor 2 maanden. Ik mag dan al om 16 uur afsluiten.

-> De tickets zijn gekocht voor het volgende seizoen voorstellingen in de Stadsschouwburg. We weten weer waar naartoe. Er zitten dingen tussen waar we echt naar uit kijken en hopen dat alle optredens/toneel stukken zo goed zijn als we denken. We hebben onze favoriete zitplaatsen kunnen bemachtigen zodat mijn schat, mits toestemming, foto’s kan nemen zonder mensen te storen. Meer hierover hier of op zijn blog : http://www.stippypictures.wordpress.com

Reo Rock 2015

Het festival seizoen is (nu echt) begonnen en hoe !

Gisteren waren we in Roeselare in de Hallen van de REO Veiling voor alweer een schitterende line-up van artiesten. We hadden opnieuw toestemming gekregen om frontstage foto’s te nemen. Het was de 4de editie en we konden dat al meteen merken : er was een ‘perslijst’. Zo moesten we niet eerst de hoofdverantwoordelijke erbij roepen eer we binnen mochten. Wel nog geen persbadges of -bandjes, maar de medewerkers aan de doorgang naar de front- en backstage waren zeer vriendelijk en geloofden ons op ons woord. Met onze fotokoffers en eigen badges waren we ook zeer overtuigend. Er was meer pers aanwezig dan de vorige jaren. Ja, ook Reo Rock wordt groot en het werd tijd dat de media dat ook opmerkte.

DSC_0007 DSC_0010

Stipt om 17 uur mocht ‘Sinrise’ de spits afbijten. De jongens uit Gits brachten een degelijke set. Jammer dat niet iedereen er op gelet had dat er een uurtje vroeger werd begonnen. Zo moesten ze het beste van zijzelf geven voor slechts 30 mensen. Jammer, want ze waren best wel goed.

DSC_0053  DSC_0061  DSC_0012  DSC_0032  DSC_0056

Daarna mocht ‘John Coffy’ het podium betreden. Deze Nederlandse Rockband mag nog later deze zomer schitteren op Pinkpop en als ze spelen zoals ze gisteren gedaan hebben, is dat zeker niet onverdiend. Tijdens de soundcheck konden we horen hoe goed de zanger kan zingen en persoonlijk vond het een beetje jammer dat dit niet tot uiting kwam door het soort muziek dat ze brengen nl. punkrock met rock ‘n roll erdoor. Zeer stevig dus en geen plaats voor een ballade. Maar niet getreurd : ook zoals het nu is, is het steengoed en dat vond ook het talrijker publiek.

DSC_0142 - kopie  DSC_0079 DSC_0085  DSC_0073  DSC_0098 DSC_0103  DSC_0144

De volgende groep was ‘King Hiss’ uit West-Vlaanderen. Zij brachten een combinatie van hardcore, metal, stoner en classic rock schitterend tot een geheel. Niet te verwonderen dat ze straks ook op Graspop Metal Meeting mogen optreden.

DSC_0193  DSC_0204  DSC_0237  DSC_0213  DSC_0244   DSC_0247 DSC_0249DSC_0251

Toen was het tijd voor de Noor-Ierse ‘The Undertones’. Na een split in ’83 zijn ze nu alweer 15 jaar actief, met een nieuwe zanger weliswaar, maar daarom niet minder goed. Punkrock van de bovenste plank.

DSC_0252 DSC_0255 DSC_0256 DSC_0296  DSC_0289 DSC_0290 DSC_0291  DSC_0270  DSC_0316 DSC_0318 DSC_0320 DSC_0323 DSC_0325

Als voorlaatste mochten we genieten van ‘Bettie Serveert’. Al 25 jaar scheert deze Nederlandse band hoge toppen, ook buiten Europa, met hun stevige, rauwe Indierock. Laat maar komen !

DSC_0340 DSC_0341 DSC_0344 DSC_0347 DSC_0334 DSC_0336 DSC_0372

Als top-of-the-bill betraden ‘The Strangles’ het podium. Het wachten van de vele aanwezigen (bijna 1000 mensen) was voorbij. Het echte werk kon beginnen. Niet dat de vorige bands niet goed (genoeg) waren, maar het was duidelijk aan de vele T-shirts te zien voor wie de meeste een ticket gekocht hadden. Het applaus en gebrul was dan ook oorverdovend nog voor ze 1 noot hadden gespeeld. De verwachtingen werden meer dan ingelost : Golden Brown, Always the Sun, Peaches, No More Hero’s klonken even fris als de eerste keer toen ik ze hoorde. Ook de andere nummers, van de meer dan een uur durende set, stonden stevig. De oude punkers, aangevuld met jong(er) geweld, staan er nog steeds. Ze waren hier brutaler en ruwer dan 8 jaar geleden in de stadsschouwburg. De locatie en dat het daar unplugged was, zal er wel voor iets tussen gezeten hebben. Opnieuw heb ik genoten van hun optreden. Het was toen al na dik na middernacht en alhoewel ik doodmoe was, wilde ik toch blijven tot de laatste noot.

DSC_0394 DSC_0402 DSC_0403 DSC_0409 DSC_0396 DSC_0476 DSC_0465 DSC_0468 DSC_0433 DSC_0437 DSC_0440

De after-party hebben we gelaten voor wat het was en we zijn naar huis gekomen. Het was bijna 2 uur toen ik in mijn bedje lag en voelde me oud : moe, pijn aan schouders (dragen fotokoffer), rug, knie en voeten (vele recht staan). toch was ik gelukkig dat ik er weer mocht bij zijn.

Het was een zeer geslaagde avond mede dankzij de vele vriendelijk medewerkers van Reo Rock en de schitterende optredens. De Rodenbach was weer lekker, de frietjes ook en de sfeer super gezellig op een ideale locatie waar er geen buren klagen over het lawaai, er genoeg parking is en de podiumwissels vliegensvlug gebeuren.

Bedankt en hopelijk tot volgend jaar !

foto’s © Micheleeuw

Bijna voorbij.

Ons weekje verlof zit er bijna op. Zucht !

Ik heb vooral genoten van het binnen blijven, mijn schat en de poezen.

Verleden week was er een traan omdat het 2 jaar geleden was dat mijn geliefde Neelix overleden was. ;-(

De volgende dag was er vreugde omdat Nory 2 jaar geworden was. Hip. Hip. Hoera ! Dat hebben we gevierd met veel spelletjes en vooral veel extra lekkers voor die kleine rakker. Ze heeft het zich laten smaken. De dag er na begreep ze niet dat ik terug ging naar de oude routine en ze niet meer de extra’s kreeg. Tja, bij een kat is de eerste keer al een gewoonte, hé. ;-)

Maandag terug gaan werken. Zullen ze ons missen denk je ? Ik hen in elk geval wel !

DSC_0006 DSC_0007

Rustig leven.

Niemand kan zich toch meer wensen dan een rustig leven ?

Na een werkdag waarin het druk was aan het onthaal, is het leuk om thuis te komen waar je weet dat je kan relaxen en je kan bezig houden met je lieverds, onnozele spelletjes en tv.

Zo nu en dan eens naar een optreden of voorstelling om eens tussen de mensen te komen, niet dat ik geen mensen (genoeg) zie op het werk, maar geef toe : dat is anders. Over die uitstapjes kan je nog steeds lezen op de site van mijn schat : stippypictures.

Zeker te vermelden : 1 mei met mijn vriendin. Eerst iets lekkers gaan eten, dan rustig naar het Astridpark, waar mijn liefste al was, op het gras zitten in het zonnetje en genieten van een mochito of 3 en rond 18 uur terug thuis zijn : nuchter en gekraakt van op het gras te zitten. Volgend jaar doen we het terug zo maar dan brengen we stoeltjes mee. Tja, we zijn geen jonge springers meer, hé. ;-)

De rust is weer gekeerd in de familie : mijn zus en haar man hebben het bijgelegd en zijn opnieuw samen. Zij is gelukkig en dat is genoeg voor mij.

De verdeling van de nalatenschap is nog steeds niet rond, maar ik mag hopen dat er nu eindelijk (weer) schot in de zaak gekomen is na het gesprek met de Rechter-Commissaris. Dat komt wel goed …

Voor deze die geen foto’s van mijn poezen willen zien : hou nu op met lezen en dank u voor uw bezoek.

Voor de andere hier komen ze :

Bellen blazen en kijken hoe Nory reageert.

Wat is dat allemaal ?

DSC_0050

Dat was op mijn neus !

Toen ze me vorige week kwam ‘helpen’ tijdens het thuiswerken raakte ik eventjes in paniek. Ze was op het toetsenbord van de werklaptop komen liggen. Geen probleem, dacht ik eerst, opnieuw een leuke foto. Tot ik zag dat alles op het scherm op zijn kop stond ! Geen idee hoe ze dat gedaan had. Gelukkig, na enkele telefoontjes, had ik de juiste toetsencombinatie om het terug recht te zetten. Voor wie het wil weten : Ctrl + Alt en de pijltjes op en/of neer.

DSC_0002

Al je goed kijkt zie je dat alles op zijn kop staat op het scherm.

DSC_0032

Toch eens ruiken wat dit is …

DSC_0033

Ik hou je stoel warm.

Nog enkele foto’s van haar onmogelijke slaap-posities :

DSC_0037     DSC_0027 DSC_0028    DSC_0018

Controle van haar nieuwe beertje :

DSC_0035

Naar vogels kijken doet ze ook nog steeds graag :

DSC_0021

geef toe : ze is zo mooi !

Spelen in de nieuwe zak :

DSC_0017

Zoeken in de doos met oud speelgoed en daar een geschikt plaatsje vinden om te rusten :

DSC_0012

Ja, ik lig hier goed.

DSC_0009

Is het daar bijna gedaan ? Ik probeer hier wel te slapen, hé !

Ja, mijn leventje is goed ! :-D

Zie zo.

Ons huisje is nu volledig geïsoleerd. Joehoe !

Het venster vooraan aan de straatkant was nog het oude exemplaar, met enkel glas. Deze zijn ze vrijdag (de 13de !) komen vervangen door een nieuw exemplaar met dubbel glas.

Er kwam maar 1 man en ik vreesde dat hij niet klaar zou zijn en maandag zou moeten terug komen, maar tegen de vooravond was alles gereed. Proper afgewerkt en opgeveegd. Chapeau !

Er moest geen nieuw rolluik in want ik gebruik dat toch niet. Het raam kan nu open en ook op kip-stand gezet worden. Niet dat we dat veel zullen doen, maar het kan.

Nory moest in de slaapkamer blijven en daar was ze niet gelukkig om, maar het was voor haar eigen veiligheid en het gemak van werken. Zo kon de man steeds van binnen naar buiten (en omgekeerd, natuurlijk) gaan zonder er te moeten op letten dat die kleine rakker naar buiten kon.

IMG_9686

de oude

IMG_9687

de oude

IMG_9703

de oude er uit

IMG_9712

de nieuwe er in

IMG_9734

afwerken

IMG_9735

reclame !

IMG_9736

nieuw

IMG_9737

er moet nog een nieuw gordijn komen

IMG_9762

zie zo, alles terug op zijn plaats

Natuurlijk ben ik zeer tevreden en kan ik de firma aan iedereen aanraden.

Toch al iets dat gerealiseerd is geraakt. Nu de rest nog …

 

Zoals beloofd.

Ik heb gisteren beloofd om nieuwe foto’s te plaatsen van Nory.

We nemen er nog altijd geregeld omdat ze onze lieve schat is. Deze zijn de recentste :

DSC_0026

Moet dat nu echt ?

DSC_0031

Zie ik daar vogels ?

DSC_0034

Is Kira daar ?

DSC_0035

Nog altijd geen vogels ? Pff !

DSC_0036

Dan maar kijken hoe mama de was op plooit, hoog vanop de kast.

 

Ze maakt me nog altijd zeer gelukkig en is nog steeds mijn schaduw, als ze niet naar de vogels loert die de zaadjes komen oppikken die ik speciaal voor haar elke dag op de terrassen gooi. Kwestie van haar een beetje afleiding te geven want ze nog niet naar buiten en Kira wil niet altijd, zelden eigenlijk, met haar spelen.

DSC_0002

Dicht bij mama en naar buiten kijken.

DSC_0003

Ja, ja, ik zal ook naar papa kijken maar alleen voor de foto, hoor.

DSC_0004

Mijn zicht boven de laptop wanneer ze op mijn benen zit. Prachtig, toch ?

DSC_0009

We knipperen naar elkaar.

DSC_0007

Mijn hart zwelt wanneer ze zo naar me kijkt. Je zou toch voor minder, hé.

DSC_0024

Ze probeert altijd dicht bij Kira te zijn.

 

Verder gaat alles goed met ons : we zijn nog steeds gelukkig met elkaar, in ons huisje. De verdeling van de nalatenschap, 4 jaar na het overlijden van mama,  is nog altijd niet gebeurd dus kan ik het huis en de tuin niet verder (laten) afwerken. Aangezien het nu toch niet het seizoen is voor die werken, geef ik er niet veel om. Ik zal het wel krijgen en dan schieten we in actie.

Minder gaat het met mijn zus : na 20 jaar samen zijn en 7 jaar huwelijk heeft haar man besloten dat hij gelukkiger is bij iemand anders en is bij haar in getrokken. Natuurlijk ben ik er voor haar en zal, samen met haar dochter en vriendinnen, er haar weer boven op helpen. Ze had haar pensioen, binnen 2 maanden, anders voor gesteld. Maar zoals ik haar al gezegd heb zal ze haar herwonnen vrijheid volledig zelf kunnen invullen. Ook al ziet ze dat nu nog niet, dat komt wel.

Zo, tot de volgende keer.

 

Changement de decor.

Aangezien er niet meer gepubliceerd wordt op Stadsomroep.com, we weten niet hoe het komt, zet mijn schat zijn verslagjes en enkele foto’s op zijn blog : stippypictures.

Ga daar kijken en je weet waar we naartoe zijn geweest. Niet dat ik altijd mee ga wanneer het niet in de Stadsschouwburg is. ;-)

Veel plezier en laat weten wat je ervan vond, hé.