Zie zo.

Ons huisje is nu volledig geïsoleerd. Joehoe !

Het venster vooraan aan de straatkant was nog het oude exemplaar, met enkel glas. Deze zijn ze vrijdag (de 13de !) komen vervangen door een nieuw exemplaar met dubbel glas.

Er kwam maar 1 man en ik vreesde dat hij niet klaar zou zijn en maandag zou moeten terug komen, maar tegen de vooravond was alles gereed. Proper afgewerkt en opgeveegd. Chapeau !

Er moest geen nieuw rolluik in want ik gebruik dat toch niet. Het raam kan nu open en ook op kip-stand gezet worden. Niet dat we dat veel zullen doen, maar het kan.

Nory moest in de slaapkamer blijven en daar was ze niet gelukkig om, maar het was voor haar eigen veiligheid en het gemak van werken. Zo kon de man steeds van binnen naar buiten (en omgekeerd, natuurlijk) gaan zonder er te moeten op letten dat die kleine rakker naar buiten kon.

IMG_9686

de oude

IMG_9687

de oude

IMG_9703

de oude er uit

IMG_9712

de nieuwe er in

IMG_9734

afwerken

IMG_9735

reclame !

IMG_9736

nieuw

IMG_9737

er moet nog een nieuw gordijn komen

IMG_9762

zie zo, alles terug op zijn plaats

Natuurlijk ben ik zeer tevreden en kan ik de firma aan iedereen aanraden.

Toch al iets dat gerealiseerd is geraakt. Nu de rest nog …

 

Advertenties

Zoals beloofd.

Ik heb gisteren beloofd om nieuwe foto’s te plaatsen van Nory.

We nemen er nog altijd geregeld omdat ze onze lieve schat is. Deze zijn de recentste :

DSC_0026

Moet dat nu echt ?

DSC_0031

Zie ik daar vogels ?

DSC_0034

Is Kira daar ?

DSC_0035

Nog altijd geen vogels ? Pff !

DSC_0036

Dan maar kijken hoe mama de was op plooit, hoog vanop de kast.

 

Ze maakt me nog altijd zeer gelukkig en is nog steeds mijn schaduw, als ze niet naar de vogels loert die de zaadjes komen oppikken die ik speciaal voor haar elke dag op de terrassen gooi. Kwestie van haar een beetje afleiding te geven want ze nog niet naar buiten en Kira wil niet altijd, zelden eigenlijk, met haar spelen.

DSC_0002

Dicht bij mama en naar buiten kijken.

DSC_0003

Ja, ja, ik zal ook naar papa kijken maar alleen voor de foto, hoor.

DSC_0004

Mijn zicht boven de laptop wanneer ze op mijn benen zit. Prachtig, toch ?

DSC_0009

We knipperen naar elkaar.

DSC_0007

Mijn hart zwelt wanneer ze zo naar me kijkt. Je zou toch voor minder, hé.

DSC_0024

Ze probeert altijd dicht bij Kira te zijn.

 

Verder gaat alles goed met ons : we zijn nog steeds gelukkig met elkaar, in ons huisje. De verdeling van de nalatenschap, 4 jaar na het overlijden van mama,  is nog altijd niet gebeurd dus kan ik het huis en de tuin niet verder (laten) afwerken. Aangezien het nu toch niet het seizoen is voor die werken, geef ik er niet veel om. Ik zal het wel krijgen en dan schieten we in actie.

Minder gaat het met mijn zus : na 20 jaar samen zijn en 7 jaar huwelijk heeft haar man besloten dat hij gelukkiger is bij iemand anders en is bij haar in getrokken. Natuurlijk ben ik er voor haar en zal, samen met haar dochter en vriendinnen, er haar weer boven op helpen. Ze had haar pensioen, binnen 2 maanden, anders voor gesteld. Maar zoals ik haar al gezegd heb zal ze haar herwonnen vrijheid volledig zelf kunnen invullen. Ook al ziet ze dat nu nog niet, dat komt wel.

Zo, tot de volgende keer.

 

Optima Open Knokke 2014

Op de terreinen van De Royal Zoute Tennis Club vind voor de 5de keer de Belgische manche van het ATP Champions Tour plaats. Dit is een serie van nationale toernooien van ‘living legends’ van het tennis die het professionele circuit verlaten hebben en 30 jaar of ouder zijn. In de single matchen strijden ze voor de titel, met zeer veel humor op het veld. In Knokke worden ook nog (mixed)dubbel wedstrijdjes gespeeld. Good fun !

Wij mochten 2 dagen getuige zijn van zeer leuk maar vooral ook zeer goed tennis.

Er was een verscheidenheid aan mensen : van BV’s, over mensen die denken dat ze BV’s zouden moeten zijn, tot gewone tennisgenieters, zoals wij. Wij voelden ons er goed. Alle medewerkers waren vriendelijk en correct.

Vrijdag waren we ‘guests’ : gewonnen tickets via een wedstrijd op Radio2, die we gekregen hadden van vrienden. Zij konden niet gaan en wisten dat wij wel geïnteresseerd zouden zijn. En hoe !

Voor de zaterdag had mijn schat voor perspassen gezorgd zodat we samen met de andere fotografen vanop de eerste rij (eigenlijk voor de eerste rij) de wedstrijden konden volgen en fotograferen.

Vrijdag vonden we niet ver van de ingang een parkeerplaatsje zodat we nog tijd hadden, voor de wedstrijd zou beginnen, om eventjes de Persruimte binnen te gaan. We wilden zeker weten of we mochten foto’s nemen vanop onze zitplaatsen. Kwestie van niemand voor het hoofd te stoten en ook beleefdheid. Zo konden we ook de persverantwoordelijke bedanken voor de persbadges voor de volgende dag. De zeer vriendelijk dame gaf ons direct een plastieken zak met daarin ‘the Baseline’ krantjes van de vorige en huidige dag, een Opima stylo, een Optima zonnebril, een Optima notaboekje, een usb-stick van 4GB met daarop foto’s & info en een persmap. Die stylo, zonnebril en notaboekje heb ik direct aangeslagen aangezien ze van superieure kwaliteit zijn. 😉

We hadden ongenummerde plaatsen en hadden al vlug een goed zitje gevonden aan de baseline. De regen zorgde voor een half uurtje oponthoud maar al vlug kon de wedstrijd beginnen. De spelers werden telkens voorgesteld door Sabine Appelmans en Dominique Monani.

 

tn_DSC_0001

 

Terwijl mijn schat zijn (vele) foto’s nam, kon ik genieten van de spel en de mopjes op het veld, tussen Xavier Malisse (33 jaar) en Pat Cash (49 jaar). Dat Xavier een maatje te groot zou zijn voor de 16 jaar oudere Pat, werd al vlug duidelijk. Want vergis je niet : ze spelen om te winnen ! Hij was zeker van de overwinning dus bleef er veel tijd over om te dollen met elkaar, het publiek, de ballenjongens en -meisjes en ook de scheidsrechter. Dit tot groot plezier van het talrijke publiek. Hun (gespeelde) verontwaardiging bij een out-call of ‘Dat weet ik ook wel’ of ‘Ben je zeker ?’ wanneer het zeker een meter buiten/lang was, het omkopen van een lijnrechter, bij matchpunt tegen hem riep Pat : ‘Laatste kans om op te geven !’, …

Het was de eerste keer dat ik Xavier zoveel plezier zag hebben tijdens een wedstrijd. Leuk te zien hoe hij zich kan amuseren tijdens het beoefenen van zijn sport. Hij was het nog niet gewoon, zijn eerste keer, maar al vlug deed hij goed mee.

Tussen de games maar ook tijdens het dollen, werd er ‘passende’ muziek of geluideffecten gestoken. Een bal over de tribune werd gevolgd door brekend glas, een ace werd getrakteerd op ‘You’re Simply the Best’, …

Het verwonderde mij wat een bal- en racketvaardigheid ze hebben ! Een vele metershoge bal opvangen op het racket zonder dat het kaatst, een ‘slice’ zo geven dat het over het net valt en direct terug over het net kaatst, slicen naar elkaar terwijl ze elk op een knie zitten, elk op 2 meter van het net naar elkaar spelen zonder dat de bal kaatst, de bal balanceren op de smalle kant van het racket, …

Malisse won met 6-4 en 6-3.

De volgende wedstrijd tussen Henri Leconte (51 jaar) en Fabrice Santoro (41 jaar) beloofde meer van hetzelfde en dat kregen we ook. Dat Leconte een echte showman is bleek al van het eerste moment dat hij het veld op kwam. Hij dolde al met Sabine tijdens haar opsomming van zijn gewonnen wedstrijden tijdens zijn carrière. Zijn interactie met het publiek hield schijnbaar niet op want ook tijdens de rally’s bleef hij bezig. Zijn poses – zelfs voor een foto, tussen de games in, de ballenjongens en -meisjes plagen door hen een bal toe te werpen die terug naar hem kaatste, … Ook Santoro deed vrolijk mee, eens hij zeker was dat hij kon winnen.

De wedstrijd werd gewonnen door Santoro met 6-2 en 6-4.

Omdat ik toen al genoeg zon had gehad, hoofdzakelijk van 1 kant, hebben we ons verplaatst naar de overkant waar meer schaduw was. Want warm was het in mijn (zelf) gebreide zwart-katoen pulletje met daar onder een zwarte broek. Je mag gerust spreken van een verkeerde kledij keuze ! What else is new ? Pff ! Ik zal het nooit leren.

De dubbel-exhibitie-wedstrijd, the special guest double match, was tussen Goran Ivanisevic/Greg Rusedski en Dick Norman/Xavier Malisse. We kregen een heuse wedstrijd te zien maar toch konden ze het niet laten om zotjes te doen. Ook Goran (42 jaar) heb ik nog nooit zoveel zien lachen en (gespeeld) luidop mopperen. Toch moest hij met Greg (40 jaar) het onderspit delven tegen Dick (43 jaar) en Xavier. Hun spelvaardigheid kwam ook boven toen ze minuten lang tik-tak speelden :Goran naar Xavier naar Greg naar Dick en terug naar Goran, op een meter van het net. Chapeau !

Malisse/Norman wonnen met 7-3.

Toen was het voorbij en tijd om Mia terug te vinden en naar de poezen terug te rijden. Eens thuis vloog mijn liefste op zijn pc om zijn foto’s te selecteren en door te sturen naar de organisatie. Na nog een uurtje tv kijken was het bedtijd.

Zaterdag reden we naar de persparking aan de achterkant van het gebeuren. Zo kwamen we via de achterpoort binnen maar waren direct in The Village waar verschillende (luxe)standjes stonden. Tja, we waren in Knokke, hé. Er waren meer BV’s aanwezig dan de vorige dag, of had ik er niet zo op gelet ? Toen was ik nog een ‘bleu’, nu al een ‘routinée’. Ook wat mijn kledij betreft. 😉

We kregen een heuse persbadge, meldden ons aan in de persruimte en konden plaats nemen op de speciaal-voor-de-pers-voorbehouden bankjes. Nice !

 

tn_DSC_0053

 

Voor ze begonnen kwamen alle spelers op het terrein en kregen een petje op van de sponsor. En wij maar foto’s nemen. 🙂

tn_DSC_0035

 

De eerste ‘battle’ ging tussen Goran Ivanisevic en Pat Cash. Ook nu weer werd er gespeeld om te winnen maar de grapjes bleven niet lang uit. Leuk was toen Goran een hoofdband ‘stal’ van Pat en er mee speelde. Het bracht hem geluk, zei hij. Pat vroeg hardrockmuziek en kreeg er ook. Na een beetje headbangen speelden ze verder. Goran kocht een lijnrechter om met opgeraapte blaadjes, Pat een andere met 20 euro. Bij een volgende out-call tegen hem, ging hij het geld terug halen met de woorden ‘ I payed you !’. Iets later toonde hij zijn spierbundels aan een (kleine) ballenjongen met de woorden ‘Je moet nog veel eten.’. Goran ging ballen signeren terwijl Pat wat truukjes deed met een bal. Een kindje in de tribune kreeg een bal van Pat om het zoet te houden. Na een ferme slag ‘moest’ Pat op zijn racket steunen. ‘Boos’ de racket op de grond gooien in protest. …

tn_DSC_0072

 

tn_DSC_0058

 

tn_DSC_0138 tn_DSC_0147

tn_DSC_0163

tn_DSC_0182 tn_DSC_0211

 

 

tn_DSC_0246 tn_DSC_0267

tn_DSC_0308

Goran won met 6-4 en 6-4.

De 2de single wedstrijd was tussen Henri Leconte en Greg Rusedski. Henri was in superleuke doen en Greg kon niet ophouden met glimlachen. Na de eerste game zei de scheidsrechter : 15-love. De reactie van Henri: ‘Dat weten we ook wel ! Het is het eerste spelletje ! We zijn toch niet debiel. Wat is dat nu !’ Toen er een baby huilde ging hij er naar toe en vroeg ‘Is het een van mij ?’. Een bal voor een luidruchtig kind met de woorden ‘begin maar te oefenen’. Handtekeningen zetten tussen 2 games – ‘De fans hebben me geroepen’, iemand die de tribune verlaat : ‘Ga je al weg ? Niet leuk genoeg voor je ?’. Hij kreeg een bal van een ballenmeisje en gooide het terug, vroeg het opnieuw en gooide het terug, tot het kindje niet meer wist wat het moest doen, … Ja, hij was goed bezig om iedereen te entertainen.

tn_DSC_0380 tn_DSC_0409

tn_DSC_0476

tn_DSC_0527 tn_DSC_0533 tn_DSC_0537

tn_DSC_0561

Ondanks enkele aces en duidelijke winners van Leconte, won Greg met 7-5 en 6-3.

Toen werd het tijd voor de laatste wedstrijd van de dag : John McEnroe/Monica Seles en Kim Clijsters/Mansour Bahrami. Het leuk om deze levende legendes aan het werk te zien. John (54 jaar) stond verbaasd te kijken toen Mansour (58 jaar) opeens riep ‘You cannot be serious !’ en zei toen ‘Moet ik dat niet zeggen ?’. Ja, de toon was gezet. Toen John een bal tegen zijn rug kreeg van zijn partner Monica (40 jaar) zei deze ‘Ja, sorry. Nu weet je waarom ik alleen maar single wedstrijden speelde.’  John en Monica bespraken een nieuwe tactiek, Mansour kroop over het net om af te luisteren wat er gezegd werd, en John ging op handen en voeten liggen zodat Monica kon opslaan. Wanneer Kim retourneerde sprong John recht en won het punt. Mansour stond in bewondering maar John zei droog weg : ‘Niet proberen, het rechtkomen will kill you, old man.’, waarop Mansour zijn gekend pose aan nam. Toen hij nog maar eens een zeer hoge bal opving in zijn broekzak, probeerde John het ook maar het lukte niet. Mansour riep dat hij het hem eens zou leren. Kim (31 jaar) was wat onwennig maar deed lustig mee. Toch zal ik dat ze schrok toen Mansour tegen en op een publiciteitsbak vloog. Ze liet de bal voor wat het was en liep naar hem toe. Pas toen zag ze had hij zich niet bezeerd had en aan het dollen was.

tn_DSC_0661

tn_DSC_0707 tn_DSC_0722

tn_DSC_0813

 

Dat ze spelen nog niet verleerd zijn bewezen ze door de vele aces die werden geslagen en te scoren met winners. Ook toen John steeds de lange bal bleef crosscourt terug slaan naar Kim, Monica en Mansour een andere bal kort crosscourt naar elkaar speelden. Je moet het maar kunnen. Ook werd er veel tik-tak kort naar elkaar gespeeld. Altijd leuk om te zien. een racket op de grond ? Daar keken we niet meer van op.

tn_DSC_0832

tn_DSC_0847

 

Aangezien de geheugenkaart van mijn toestel halverwege de match weeral vol stond, heb ik meer kunnen genieten van de wedstrijd dan van de vorige. Ik mis toch het een en ander wanneer ik steeds gespannen zit te wachten op het volgende leuke fotomoment. Mijn liefste heeft daar minder last van maar hij is meer gewoon dan ik : hij kan kijken/genieten en fotograferen ter gelijker tijd. Vlug enkele dubbele opnames gewist zodat ik de felicitaties na de wedstrijd kon kieken.

tn_DSC_0893

Clijsters/Bahrami wonnen met 9-7. Wat zijn we verwend geweest !

En wij niet alleen want elke winnaar kreeg een extra prijs van een sponsor. Ook werden er na elke match 4 ballen in het publiek geslagen waarvan er op 1 het Optima-logo stond. Wie deze bal kon vangen mocht proberen een serve van een speler terug in het veld te retourneren. Wie daarin slaagde kreeg een nieuwe racket. Ook wie er na 3 (of meer) pogingen niet in slaagde.

tn_DSC_0345

tn_DSC_0354

 

tn_DSC_0605 tn_DSC_0609

 

 

We gingen de persverantwoordelijk nog eens bedanken en waren op weg naar Mia, toen mijn schat plots opmerkte dat John McEnroe nog zou signeren. We gingen eens kijken maar hij was er niet. Net toen ik ging vragen of het nog lang zou duren, zag ik hem passeren. Aangezien het vlug ging, 1 handtekening en/of foto per persoon, ging mijn liefste ook in de rij staan. Ik ging klaar staan met zijn toestel om hen op beeld vast te leggen. Terwijl ik wachtte zag ik dat John veel liever op de baan staat. Hij deed het geduldig maar niet met enthousiasme. Ondertussen stond Henri Leconte in een paviljoen er naast champagne te drinken, waar hij al vlug werd opgemerkt en lastig gevallen door handtekeningjagers.Tja, het leven van een (tennis)ster kan zwaar zijn !

tn_IMG_2965

Met een gesigneerde tennisbal konden we vertrekken, gelukkig en blij. Wat een paar dagen was het geweest : legenden in levende lijve zien, prachtige tennis, racket- en balvaardig, onnozel doend proberen te winnen, allemaal vrienden, er duidelijk van genietend, … Het was alsof we bij hen thuis doorgedreven oefenspelletjes mochten komen zien. Bedankt aan de vrienden (en Radio2) en Elke, hoofdverantwoordelijke Pers voor de geboden kans.

Zeker een tip voor volgend jaar ! Hopelijk zijn we er dan ook weer bij (met persbadges ?).

Klinkende Kroegen.

En klinken heeft het gedaan ! Wat een feest !

Klinkende kroegen is deze zomer elke woensdag op verschillende locaties, meestal een podium bij een café, waar je kan genieten van verschillende soorten live muziek. Het was begonnen op 2 juli maar wij zijn gisteren pas voor de eerste keer gegaan.

Toen we aangefietst kwamen aan de Estaminet stond er al veel volk te genieten van het mooie weer en een biertje. Wij hebben hen direct vervoegd en kregen al vlug vrienden in het vizier, wat het nog leuker maakte, natuurlijk.

Eerst werden we ‘opgewarmd’ door ‘Long Tall Danny’. Samen met zijn band bracht hij ons in de sfeer met zijn no-nonsence blues, met een knipoog en humor. In geen tijd kreeg hij bijna iedereen mee. Toen Arne Demets, een zeer goede gitarist, 19 jaar, met hen mee kwam spelen kon het feestje echt beginnen. Bijna een uur konden we genieten van hun set.

tn_IMG_8577  tn_IMG_8593

 

Na een korte onderbreking was het tijd voor de ‘Esta All Stars’. Deze gelegenheidsband werd samengesteld, op verzoek van Noel Van Oyen, uit zo goed als alle crème van muzikanten uit de Brugse bands :

  • Ralph Bonte van Hideway, Soul Spirits (zang-gitaar),
  • Dieter ‘Minx’ Meyns van Flatcat (zang),
  • Sam Claeys (ja, mijn maatje Sammeke) van Elements, Weiland, Mask (zang),
  • Tommy Vlaeminck van T.V. and the Wildflower (zang-gitaar),
  • Nige Bray – singer/songwriter (zang-gitaar),
  • Noel Van Oyen van Vikings on Bicycles (gitaar),
  • Erik Vandekerckhove van Hideway, Soulspirit, Tommy and the Wildflowers (bas),
  • Dirk Beselaere van Mask, Colours (toetsen),
  • Geraard De Groote (mijn lieve collega) van Hideway, Soul Spirits, Vikings on Bicycles (sax-percussie),
  • Yves Fernandez van oa. Admiral Freebee (trompet),
  • Gino Claeys van Mask, Vikings on Biclycles, Dogwalker (drum),

Aangezien ‘Cowboys & Aliens’ op dit moment touren in Duitsland, konden zij niet mee spelen. Ook kon Jan Van Acker van Transcoder niet mee doen wegens op reis en Filip Bollaert moest waarschijnlijk optreden met Radio Guga. Zeer jammer, maar wat een line-up kregen we te zien en horen !

We kregen een leuke mix van rock-, funk-, soul-, jazz-, new wave-, blues-covers. Elk zong waar hij goed in was, begeleid door de muzikanten die zich goed voelden bij het nummer.

Het werd een vlotte set waarbij de ene zanger de andere afloste. De microfoonstandaard werd spontaan hoger of lager gezet voor de volgende. Veel plaats was er niet voor de vele muzikanten die samen op het podium stonden, maar er werd plaats gemaakt zodat ieder op mijn gemak zijn ding kon doen. Er waren geen ego’s aanwezig, alleen maar vrienden die samen mooie muziek maakten waar wij mochten bij zijn. Leuk om te zien dat de andere zangers spontaan de backing vocals kwamen zingen vb. toen Nige ‘Walk on the Wild Side’ en ‘You can’t Always Get What you Want’ bracht. Iedereen was in top-form en genoot met volle teugen. En de vele aanwezigen ook !

tn_IMG_8628

Noel Van Oyen

tn_IMG_8750

Sam & Geraard

tn_IMG_8770

Ralph Bonte

tn_IMG_8814

Veel volk op het podium

tn_IMG_9108

Nige Bray

tn_IMG_9386

Nog meer volk op het podium

 

 

Na 17 heerlijke songs was het mooie liedje voorbij. Tijd om alle muzikanten te feliciteren en te zien dat zij even tevreden waren als wij. Ik heb hen gezegd dat ik wilde dat ik een grote villa had en veel geld om hen elke week te laten spelen in mijn tuin. Dat vonden ze een leuk compliment.

Natuurlijk had het bier rijkelijk gevloeid en ik wist dat ik vandaag een kater zou hebben, maar dat had ik er voor over. Deze ochtend was ik dat niet meer zo zeker, maar zie : ik heb die halve dag werken aan het onthaal overleefd, ben beleefd gebleven wat ik niet verwacht had, toch niet de eerste uren, en na een lichte lunch thuis en een dutje in de zetel, ben ik er al weer helemaal door. Waar is dat feestje ? Gisteren was het aan de Estaminet !

Meer foto’s en het verslagje van mijn schat kan je lezen, jullie weten het al, op http://www.stadsomroep.com.

Reo Rock 2014.

Zaterdag was het weer zover : Reo Rock in de Reo Veiling te Roeselare.

Mijn schat had voor Perskaarten gezorgd en Bob heeft ons er vlotjes naartoe geloodst.

Ik vond het vervelend dat ik mijn schatje Nory moest achterlaten maar voor 1 keer kwamen ‘I The Exploder’, ‘The Kids’, ‘Fischer-Z’ en ‘Raymond Van Het Groenewoud’ eerst.

Er was geen verkeer dus waren we (veel) te vroeg. En wat doe ik dan ? Beginnen praten met een koppel die ook aan het wachten was, natuurlijk ! Zij zat in een rolstoel, hij was recentelijk een vinger geamputeerd. In de loop van de avond leerde ik (weer eens) dat er mensen zijn die alle pech van de wereld hebben op gebied van gezondheid. Ik klaag nooit meer ! Ze waren zo vriendelijk dat we telkens, na het nemen van de foto’s, terug bij hen gingen staan om samen te genieten van de optredens. Tussen de optredens zijn we erin geslaagd om elkaar (bijna) heel ons leven te vertellen. Tja, als 2 Leeuwen samen komen weten ze altijd over iets gepraat. Het was leuk met hen kennis te maken !

Tijdens het optreden van ‘I The Exploder’ begon het buiten opeens te gieten ! Gelukkig geen hagelbui, dat was voor enkele kilometers verder, maar wel zo hevig dat er putjes begonnen over te lopen. Het water kwam zo binnen en ik weet dat er overal kabels liggen dus vond ik dat niet echt veilig.

Enkele medewerkers gingen op de dekseltjes staan in de hoop zo het water buiten te houden.

op het deksel

zie hoe het buiten giet !

 

Het optreden ging gewoon door.

Moet er nog water zijn ?

 

En werd door sommige extra gesmaakt.

Hij amuseerde zich !

 

Ondertussen probeerden de medewerkers het water weg te krijgen maar beseften al vlug dat het met aftrekkers alleen niet zou lukken.

tn_DSC_0084

 

Dus werden de grote middelen ingezet.

zeer effectief

 

Ondertussen speelden ze verder

 

We zagen ook een uitnodiging maar we zijn er niet op in gegaan.

Ik ben al dik genoeg

 

De Rodenbach was lekker en de muziek fantastisch.

I The Exploder :

tn_DSC_0051

 

 

 

tn_DSC_0078

 

The Kids :

tn_DSC_0171

 

 

 

tn_DSC_0105

tn_DSC_0155

 

Fischer-Z :

DSC_0225 DSC_0230 DSC_0255 DSC_0284 DSC_0296 DSC_0297 DSC_0303 DSC_0306 DSC_0329 DSC_0333 DSC_0339 DSC_0345 DSC_0347

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De aankondigingen gebeurden door een ‘gezellige’ man.

tn_DSC_0352 tn_DSC_0356

Raymond Van Het Groenewoud :

tn_DSC_0369 tn_DSC_0371 tn_DSC_0372 tn_DSC_0376 tn_DSC_0387 tn_DSC_0390 tn_DSC_0422 tn_DSC_0423 tn_DSC_0425 tn_DSC_0427 tn_DSC_0428 tn_DSC_0433 tn_DSC_0442 tn_DSC_0512 tn_DSC_0514 tn_DSC_0515

 

Rond 1 uur heb ik Mia, de Kia op de parking voor onze deur achter gelaten. We zijn eens binnen gegaan in de vernieuwde Cochiba dat nu ‘Charles Café’ noemt. Ze schenken geen Rodenbach dus zullen ze me er niet vaak meer zien … Ze mikken duidelijk op een ‘ander’ publiek en ik denk niet dat ik me daar zal thuis voelen. Toch wens ik hen veel succes.

Zo zijn we thuis gekomen met ik meer dan 500 foto’s op mijn toestel en mijn schat had er meer dan 700 getrokken. De poezen waren gezond en blij ons terug te zien. Er was geen regen- of stormschade aan ons huisje. Een geslaagde avond, dus.

Nory met de blote buik.

Ja, onze kleine meid is een jonge dame geworden en daarom moest ik ze, al mag ze niet buiten, gesteriliseerd worden. Ik wil niet dat ze toch eens buiten glipt en met een ‘pakje’ thuis komt, zoals haar moeder. 😉

Ze is zo’n schatje ! Dat groot uur dat ze niet hier was, was het zo leeg en stil in huis ! Ze is het al goed gewoon dat ik veel thuis ben en dat ik me veel met haar bezig hou. Dat ze soms met haar energie geen blijf weet, kan ik goed begrijpen want ze mag niet naar buiten. Mijn schat heeft daar minder begrip voor. Van mij mag ze lopen, springen, aan de deurpost van de badkamer hangen, … Ze mag niet in de gordijnen of op de hor klimmen, wat ze natuurlijk wel doet. Ze komt dan moe gespeeld bij me liggen in de longchair wanneer de laptop op mijn schoot heb, tussen mj en de leuning, en geniet van de warme lucht die uit de laptop komt. Ook laat ze Kira zelden met rust wanneer die in de buurt is : ze wil spelen en Kira (nog) niet. Hopelijk komt dat vlug goed. Ik denk het wel want Kira is terug aan het open bloeien : bij ons komen in de salon, in de een-zit slapen en heel zelden bij me op de zetel of op mijn schoot. Ze blazen nog zelden naar elkaar en spelen ‘tikkertje’ elk aan een kant van het gordijn. Ik vermoed dat het van Kira minder spel is, maar ze doen het toch. Ook valt Kira niet zo vaak meer aan naar Nory. Ze ruiken aan elkaar wanneer ze denken dat de ander het niet merkt.

Ik had de halve nacht wakker gelegen met de vraag hoe ik Kira in de reistas zou krijgen want zij moest ook mee voor haar jaarlijkse prik. Natuurlijk was mijn ongerustheid helemaal niet nodig : ik heb haar van het bedje boven gepakt, ben ermee naar beneden gekomen, ze stribbelde wat tegen maar ik heb haar goed vast gehouden en haar prompt in de reistas gestoken. Ze was zo’n kabaal aan het maken dat ook Nory bang werd maar met haar heb ik net hetzelfde gedaan. Het concert kon beginnen. Ik was bijna doof tegen dat ik bij de dierenarts aan kwam ! Daar eerst Nory gewogen en ze had het normale gewicht. Oef ! Dan een spuitje om in slaap te vallen. Ze sliep al toen ik vertrok. Ze zal nooit weten dat ik haar daar heb achter gelaten. Kira was natuurlijk weer zo mak als een lammetje. Ze heeft het onderzoek zonder kik ondergaan. Ook de prik en het pilletje heeft ze waardig ondergaan. Wij 2-en konden terug vertrekken, zonder Nory.

Thuis gekomen wilde Kira direct naar buiten maar na enkele minuten kwam ze al terug binnen. Dat ik haar een halve streel mocht geven, bewijst dat ze niet (meer) boos was.

Om 11 uur stipt, zoals afgesproken, was ik terug bij de dierenarts om Nory op te halen. 159 euro lichter kon ik met haar vertrekken. Ik had geleerd van met Neelix en al de kachel aan gezet zodat het warm zou zijn wanneer we thuis kwamen.  Ik heb haar op het klaargelegde handdoek voor de kachel gelegd. Ik ging geregeld kijken of ze nog ademde, natuurlijk.

Kira was zo braaf : ze heeft voorzichtig eens aan een oortje van Nory geroken en verder loopt ze rond haar in een grote boog. Ze heeft nu gegeten en wacht samen met mij tot Nory wakker wordt. Ze begrijpt duidelijk niet waarom Nory zo lang stil ligt. Het is aandoenlijk om te zien hoe vaak ze kijkt naar Nory.

Nory heeft braaf geslapen tot 13 uur. Ze wilde weg omdat ze had geplast op het operatiedeken dat ze nog rond haar had. Ik kon haar niet meer voor de kachel houden want ze wilde in de zetel, dicht bij mij, zo bleek. Van zodra ik dicht bij haar ging zitten bleef ze stil liggen. Omdat ik, na een uur, dringend moest plassen wilde ze ook weg en ze ging op zoek naar een plaatsje. Na een kleine omzwerving naar de een-zit, waarin ze haar draai niet vond, kwam ze nu terug in de zetel.

Rond 16 uur was het alsof ze volledig wakker was. Ik wilde dat ze bleef liggen in de zetel en heb ik van haar speciaal eten gebracht. Ze at het gretig op maar direct daarna begon ze klaaglijk te miauwen en boos te krijsen naar mij. Ze ging in de badkamer zitten. Omdat ze nog miauwde ging ik kijken en van zodra ze me zag, krijste ze tegen me. Ze was zeer boos op me ! Ik trok me weg en ze zweeg maar van zodra ik mijn kop weer toonde krijste ze. Ik heb haar gelaten maar toen ik een geluid hoorde dat ik niet kon plaatsen ging ik opnieuw kijken. Ik vond haar bovenop de kast in ‘haar’ wasmand. Ze zag me en krijste opnieuw dus heb ik haar laten zitten en ben weg gegaan. Ik ben wel geregeld gaan kijken met telkens het zelfde resultaat. Ze zat daar goed dus bleef ik weg maar met mijn oren gespitst. Na een tijdje hoorde ik weer iets en voor ik kon gaan kijken zag ik haar naar me toe komen. Ze kwam terug bij me liggen in de zetel maar ik mocht haar niet aanraken of naar haar kijken. Met de kachel aan was het blijkbaar warmer bij mij dan in de badkamer. Zo zijn we blijven zitten tot mijn liefste thuis kwam rond 20 uur. Hij kwam van het Kerstetentje met zijn werk en was ‘moe’. Ik ben naar hem toe gegaan en Nory is terug naar de badkamer getrokken. We hebben haar gevonden in de wasmand met vuile was, op de handdoek die ik rond haar gelegd had toen ze voor de kachel lag. Hij mocht Nory voorzichtig strelen en ik niet ! Ik was dus duidelijk de boeman. Ook goed. Ze likte haar buikje en ze had geen pijn.

Na een half uurtje is terug in de zetel komen liggen. Ik mocht haar nog niet aanraken maar ze kwam toch bij ons liggen. Oef ! Kira had heel de dag op de zetel gelegen aan de kant waar min schat zit. Nu ging ze in de een-zit liggen. Ze is zo braaf geweest en heeft goed voor ons gezorgd, op haar manier. Ik had dat niet van haar verwacht. Ik had gedacht dat ze heel de tijd boven of buiten zou blijven en haar niets aan trekken van die kleine. Misschien omdat de kachel heel de dag aangebleven is ? In elk geval : ze is een lieve meid !

Rond 21u30 is mijn liefste gaan slapen en ik ben blijven kijken naar een film met de poezen dicht bij me. Rond 23 uur ben ik ook gaan slapen. Nory keek was verbaasd en Kira bleef liggen. Ik heb nog speciaals voor hen gelegd en ben naar boven gegaan. Na een tijdje is Nory boven gekomen en is bij me onder de dekens komen liggen en ik mocht haar een beetje voorzichtig strelen. Lang heeft het niet geduurd want  toen Kira ook boven kwam is ze boven de dekens gaan liggen aan mijn buik. Kira wilde onder de dekens maar dat kon niet omdat Nory er bovenop lag. Kira is dan aan mijn benen gaan liggen. Voor mij niet gemakkelijk maar ik ben toch in slaap gevallen. Het einde van een stressvolle dag …

De volgende dag was ze helemaal niet meer boos op me maar toch was ze voorzichtig en nog zeer moe. Vandaag is ze alweer helemaal zichzelf. Ik sta er telkens stom van hoe vlug poezen recupereren.

Hier volgen de foto’s. Ik wilde ze tussen de tekst zetten maar het ging natuurlijk weer niet. Pff. Ga met de muis over de foto voor extra info.

DSC_0026

DSC_0023

 

DSC_0027

 

DSC_0028

 

DSC_0029

 

DSC_0035

 

DSC_0038

 

 

DSC_0046

 

DSC_0047

 

DSC_0048

 

DSC_0051