3 maanden later …

Is het echt nog maar 3 maanden geleden dat onze kleine Nory¬† bij ons kwam wonen ? Ik zou gezegd hebben dat het al minstens dubbel zo lang was. Dat komt waarschijnlijk omdat ik meer dan de helft van die tijd thuis bij haar was. ūüėČ

Ze is mijn lieve schatje, mijn Knorretje. We doen het goed samen en ik heb er opnieuw een schaduw bij. Dat ze niet naar buiten mag, doet er ook iets aan, natuurlijk.

Ik ben ook blij te melden dat Kira, ons Doddertje, er ook weer door komt. Ze komt zelfs al terug op mijn schoot zitten. Natuurlijk om de meest onmogelijke momenten, maar ik laat haar doen, maak graag plaats en/of tijd voor haar.

In het begin was het Nory die blies naar Kira, de laatste tijd is het eerder omgekeerd. Waarschijnlijk om Nory (nu al) bijna even groot is als Kira. Die kleine wil altijd spelen met Kira en loopt altijd achter haar aan, wat de grote niet in dank af neemt want ze is zo graag op haar gemak.

Hier enkele foto’s van de laatste week :

We doen een ‘High Five’ wanneer ik in een douche neem.

DSC_0002

Ze kijkt zo graag naar voetbal op tv. Ik kijk meer naar haar dan naar de spelers …

DSC_0010

Wanneer ze zo grappig ligt te kijken maar me, smelt ik helemaal weg.

DSC_0012

Ze is zo slim en verveelt zich zelden.

DSC_0015

Haar buik warmend aan de kachel.

DSC_0017

Samen op de zetel.

DSC_0023

Een beetje stout : hoog op de hor klimmen.

DSC_0031

Steeds dicht bij me.

DSC_0033

Advertenties

Strand, spelen, preview en gesprekje.

Het was een drukke dag gisteren. Ik was nog doodmoe van de eerste werkweek maar aangezien ik beloofd had om ook dit jaar opnieuw mee te ‘spelen’, moest ik dat dan ook doen, h√©. Ik was toch zo graag thuis gebleven met de poezen …

Om 12 uur zo vlug mogelijk naar huis, de poezen eten geven, eventjes spelen met Nory, vlug-vlug een halve smos opknabbelen, een stuk keukenpapier rond mijn geschonden teen, een sok erover en zo in mijn laars, een collega van mijn schat ophalen en op naar Oostende.

We hadden vlug gevonden waar het zou door gaan en na korte tijd was iedereen ter plaatse en kon eraan begonnen worden. De zon was van de partij en het was niet te warm.

Eerste spel op het strand : een zandkasteel bouwen rond je vlag. Deze zou gekeurd worden op schoonheid/originaliteit en de langst overeind staande vlag.

IMG_9046

   IMG_9048

Tweede spel op het strand werd gespeeld door 3 leden van een team : een mand met nat zand dragen, iets verder 3 zandtaartjes maken, weer iets verder 10 keer na elkaar met de palletjes het balletje naar elkaar spelen, terug naar de zandtaartjes iemand in het net draaien en die naar het startpunt dragen (of slepen zoals sommige deden).

IMG_9096

 

IMG_9086

IMG_9100

   IMG_9111

Derde spel op het stand : 1 lid moest met de balkjes de boomstronkjes buiten de cirkel gooien. De andere brachten de bakjes terug bij de smijter.

IMG_9075

Dan terug naar de vloedlijn om te wachten tot de vlaggen van de zandkastelen zouden vallen. Aangezien die niet wilden omvallen, werden die punten niet verdeeld. Ze werden er dan uit getrokken.

IMG_9127

   IMG_9149

Terug binnen moest 1 lid van het team 100 gr garnalen pellen terwijl de rest 10 foto’s kreeg van Noorzeevissen om te benoemen. Wij hadden er 6 van de 10 en mijn schat was niet de laatste in het garnalenpellen.

Zo was het al vlug 16u30 en dus hoog tijd voor de prijsuitreiking. Wij waren gedeeld 6de op 15 ploegen. Niet zo slecht voor ons doen. Iedereen tevreden, goed geamuseerd en goed gelachen. Hoog tijd voor een natje en een droogje.

IMG_9179

   IMG_9196

We zijn iets langer gebleven dan gewoonlijk omdat we in Oostende bleven voor de preview van de eerste 2 afleveringen van Vermist, in aanwezigheid van enkele van de cast en crew. Dit in het kader van het Film Festival Oostende. Terwijl we nog iets dronken in afwachting dat we om onze gratis tickets mochten, hebben we veel mooi volk zien passeren. Net voor de afleveringen zouden beginnen, werd een woordje gesproken met de aanwezige Joke Devynck, Stan Van Samang, Marieke Dilles en de regiseur van de afleveringen.

IMG_9226

Het waren spannende afleveringen, goed geacteerd, het ritme zat er pats op en goed gemonteerd. We kijken al uit naar 30 oktober want dan komt de nieuwe reeks terug op het scherm.

Achteraf hebben we een praatje gemaakt met Joke Devynck en Marieke¬†Dilles. Beide zeer sympathieke dames, steengoede acteurs en hebben het zeker niet hoog in hun bol, integendeel. Ze vonden onze feedback en opmerkingen zeer leuk. Ze vroegen zelfs onze mening over nog meer dan we eerst gezegd hadden. Omdat we¬†Johan Heldenberg, de man van Joke, nog eens ‘goeiedag’ wilden zeggen maar hij niet kwam opdagen, zijn we naar huis gegaan want ik wilde de poezen zien.

Eens thuis de poezen eten gegeven (wat waren we blij elkaar terug te zien !), mijn teen ge√Įnspecteerd (het hing er nog aan en moet niet geamputeerd worden ūüėČ ) en vlug naar ons bed. Ik was steendood van moeheid maar toch zo blij dat ik mee geweest ben. Het was een leuke dag !

Foto’s : ¬© Stippy Pictures

Terug naar school … euh … ’t werk.

Morgen is het gedaan met het mooie leven en ga ik terug aan ’t werk. Dat het met frisse tegenzin zal zijn, moet ik er niet bij vertellen, zeker ? Toch zal ik blij zijn sommige de collega’s terug te zien.

Ik ben in die 4 weken meer ‘buiten’ gekomen dan ik voorzien had en zo ook vrijdagnamiddag. Mijn schat wilde, zoals elk jaar, naar het Zandsculptuurfestival. Ik had niet veel zin, zoals gewoonlijk, maar ben toch blij dat ik geweest ben, ook zoals gewoonlijk.

De carvers hebben het opnieuw zeer goed gedaan. Prachtig wat die gasten met (speciaal) zand kunnen doen. Nog tot 15 september in Blankenberge. Ga dat zien !

Hier enkele voorbeelden :

tn_DSC_0034 tn_DSC_0044 tn_DSC_0049 tn_DSC_0061 tn_DSC_0065 tn_DSC_0081 tn_DSC_0090 tn_DSC_0093 tn_DSC_0146 tn_DSC_0186 tn_DSC_0188 tn_DSC_0191

Het probleem morgen zal zijn dat ik mijn kleine schat zal moeten achterlaten. Wat zal ik haar missen ! Ik denk niet dat ik lang zal doorwerken …

DSC_0020 DSC_0029 DSC_0035 DSC_0051

 

Ja, het zal pijn doen …

 

Foto’s : ¬© Micheleeuw

 

Pimped-up.

We hebben gisteren onze Nory haar halsbandje aan gedaan.

Eerst wist ze niet wat er gebeurd was.

DSC_0007

Toen moest ze het eens onderzoeken.

DSC_0013

Eens proberen om ermee te eten.

DSC_0020

Haar evenwicht was ook een tijdje van slag. (De foto’s zijn niet scherp maar toch zooooooo leuk)

DSC_0021 DSC_0022

Daarna heeft ze mooi geposeerd als een echte pro.

DSC_0039 DSC_0041

DSC_0042 DSC_0043

DSC_0044

Dan ging ze terug spelen. Dat beestje mag hier niets ! Niets, zeg ik je. ūüėČ

DSC_0052 DSC_0055

Haar gevoel voor evenwicht was duidelijk al terug.

Foto’s ¬© Micheleeuw.

Nog meer van ’t zelfde …

Eerst had ze mijn boek ge√Įnspecteerd en goed bevonden.

DSC_0014

Daarna ging ze een dutje doen, zoals alleen poezen kunnen. ūüôā

DSC_0017

 

Toen kwam ze in mijn gezicht kijken en poseren.

DSC_0018

 

Wanneer Kira binnen kwam en ging eten, wilde ze in de buurt blijven. Ik ook … voor haar veiligheid. Toch kon ik niet beletten dat Nory kort erna een ferme rammeling kreeg van Kira, gelukkig zonder erg. Dat Kira dan van mij onder haar donder heeft gekregen, kon ze verwachten.

DSC_0020

Om te tonen dat geen trauma had opgelopen, heeft ze me nog een beetje ‘geholpen’ …

 

DSC_0024

 

en aangetoond waarop ik moest letten …

DSC_0028

om haar dan te installeren op mijn toetsenbord. Gedaan met bloggen …

 

DSC_0029

Tja, hoe zou ik dat kleine lievertje iets kunnen weigeren ?

Voor wie het zich zou afvragen …

Hoe Nory het hier stelt op de dag dat ze 3 maanden geworden is ?

Ze ‘helpt’ me wanneer ik een tekst moet overlezen voor mijn schat.

CSC_0022

 

Wanneer we niet aan spelen zijn, slaapt ze in ‘haar’ nieuwe bed.

       DSC_0006

Ze ligt er nog zedig bij, vind ik.

DSC_0009

Maar meestal ligt ze dicht bij me in de zetel.

DSC_0011

Aan welke Griekse God doet ze je hier denken ?

DSC_0027

 

 

Ik wilde hier nog een kort filmke van enkele minuten plaatsen om te tonen dat ze hier niets, maar dan ook niets, mag tijdens haar spel, maar het lukt me natuurlijk niet. Pff !

Nieuwgierig ? Wat dacht je.

Ja, opnieuw een logje over Nory. Waar het hart van vol is, loopt de blog van over. Klik maar weg als je het niet wil lezen. Geen probleem, even goede vrienden …

Voor deze die wel interesse hebben naar de titel : lees verder.

Gisteren is mijn goede vriend Stef op ‘kraambezoek’ gekomen. Veel heeft hij niet van Nory gezien want ze was nogal¬†‘verlegen’. Hij had geschenken mee voor elk van ons, waarvoor dank. Hij had dat niet moeten doen, maar ze zijn er wel blij mee. Zo ook Nory …¬†eens Stef weg was. Ze heeft de nieuwe leeuw grondig onderzocht, nieuwsgierig als ze is, ¬†en goed bevonden.

DSC_0010

 

Aangezien mijn lieve poetsvouw moest afbellen wegens ziekte (veel beterschap ! ), heb ik vandaag de hulp in geroepen van James, de robotstofzuiger. Ik was zeer benieuwd hoe Nory zou reageren. Het ging zoals ik verwacht had : haar nieuwsgierigheid overtrof haar angst. Ik had niet verwacht dat ze zo onverschrokken zou zijn als Neelix was, maar voor een eerste keer ging het al zeer goed.

 

DSC_0028  DSC_0017

DSC_0021

 

Aangezien Nory niet en nooit buiten zal mogen gaan, heeft mijn liefste speciaal kattengras voor haar mee gebracht. Natuurlijk moest dat ook onderzocht en getest worden. Blijkbaar vind ze het lekker.

 

DSC_0039  DSC_0041

Ze zit ook geregeld aan de hordeur naar buiten te kijken. Zo heeft ze toch het gevoel buiten te zijn, maar dan zonder de gevaren. Veel beter voor mijn hart.