The 57.

Dat is de naam van het restaurant waar we gisteren met vrienden zijn gaan eten. Met vijanden zou belachelijk zijn, geef toe.

Het is het restaurant dat de zonen van onze vorige buren, de Kosovaren, zo’n 6 maanden geleden hebben geopend. Het waren en zijn zo’n lieve jongens/mannen. Betere buren kon een mens niet wensen. We zijn eigenlijk jammer dat het huis te klein werd en ze moesten verhuizen. Maar dit terzijde.

Ik had recentelijk vernomen dat de jongens een restaurant met franse keuken hadden geopend in het centrum van Brugge. In de Wollestraat 29/A, om precies te zijn. Meer in het centrum is moeilijk.

Het werd hoog tijd dat we met die vrienden weer eens gingen uit eten. Ja, het moet passen voor iedereen, hé.  Daarom hadden we afgesproken bij de eerste datum dat het voor allen schikte. Dat was dus gisteren.

Ik had aan de jongens beloofd om zeker eens te komen en aangezien we zelden op restaurent gaan, was dit de geschikte gelegenheid. Zeg nu zelf : slim van mij, hé. 😉

Het was eventjes zoeken want al staat er een bord aan de straatkant, je bent er zo voorbij. Daar moeten ze nog iets aan doen of moet het zo van ’t Stad ? In elk geval, we zijn het portaal binnen gegaan op de rode loper, langs de verschillende winkels, naar beneden het restaurant binnen. Het was er fris, ruim en zeer verzorgd. Doni verwelkomde ons met open armen. Hij had een tafel voorzien aan het water, ja het terras ligt aan de Rijen, en ook ene binnen moest het regenen of (te) koud zijn. Attent is hij altijd geweest. We hebben ons natuurlijk buiten gezet want de Weergoden waren ons gunstig gezint, waarvoor dank.

Het eten was voortreffelijk ! We hebben gegeten dat we rolden ! De bediening was correct en vlot.  De rekening achteraf niet : bleek dat ze het aperitief en dessert niet aangerekend hadden. Natuurlijk had ik dat pas veel later gezien, ja ik controleer dat niet zo goed, zeker wanneer ik betaal met mijn kaart. Lang leve de gsm zodat ik direct kon bellen om het te melden. Ik wilde niet dat ze dachten dat we zouden profiteren. Doni stelde me gerust : hij had het zo doorgegeven. Omdat we zo’n goede buren waren geweest en hen ook geholpen hadden. Ik vermoed ook omdat we hen direct hebben aanvaard al zijn het Moslims. Ik weet nog de (letterlijke) zucht van verlichting ze slaakten toen ze het ons vertelden. Ik vond dat goed want zo kon ik hen bestoken met allerlei vragen over hun cultuur, wat zij leuk vonden.

We hebben hen de raad gegeven vlug iets te doen aan hun website want die is niet goed. Ook hebben we beloofd om eens deftige foto’s van de zaak te komen nemen. Die kunnen ze dan gebruiken voor publiciteit.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Allen daarheen ! Wie weet, als je gaat met mijn complimenten, dat je ook de aperitief gratis krijgt ? Ik beloof niets, alleen dat je het niet zult beklagen !

De lichtjes …

niet van de Schelde maar op de terassen.

Mijn schat bestelt geregeld planten bij Bakker. Voor wie dat niet kent, dat is een postorderbedrijf voor bloemen en planten. Zoals vaak bij zo’n bedrijven zitten er extra’s in de leveringsdoos.

Mijn schat bestelt wanneer er tuinverlichting op zonne-energie bij gegeven wordt. De levering gebeurt toch wanneer het ongeveer tijd is dat de planten of bollen in de grond moeten.

Dit is de verzameling tot zo ver :

Ze zijn er bij die van kleur veranderen.  Heel leuk om te zien.

Wij ? Romantische zielen ?

Wat denk je ?

We waren naar de documentaire over de Bee Gees aan het kijken, een glas lekkers in de hand, dicht bijeen in de zetel voor de tv, gezellig zijn verjaardag aan het vieren.

Ze zongen het liedje ‘How deep is your love’ en ik zei hem met blinkende oogjes : ‘Heel diep voor jou !’ Hij zei : ‘Ik ook, hoor !’

Even later zongen ze ‘You don’t know what it’s like’. Ik keek opzij omdat mijn glas leeg was en het weer gevuld wilde en zag dat hij, met natte ogen, aan het mee zingen was zonder geluid.

En neen, we waren nog niet zat !

Wij ? Romantische zielen ? Natuurlijk wel ! 😀

Het was een rustige leuke dag : goeie muziek, lekkere drank en eten. Gezellig met ons tweetjes. Meer moe(s)t dat niet zijn.

 

Hij had vrijdag al met zijn collega’s een pensioenviering gehad en er ook ene getrakteerd voor zijn verjaardag. Hij was mooi toen hij thuis kwam … Ik heb hem liefdevol opgevangen. Ja, hij mag ook eens, hé.

Dat hij ouder wordt was de volgende dag te zien : hij had een ferme kater en dat was voor de eerste keer dat ik dat zag bij hem. Ik heb er hem maar een klein beetje mee geplaagd.

Dat groene gedoe.

Een wijze les voor onze jongeren.

Bij het verlaten van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een oudere vrouw voor, dat zij voortaan haar eigen boodschappentas maar moet meenemen, in plaats van een plastic tas te kopen. “Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu”, zo zegt ze.

De vrouw verontschuldigd zich en legt uit :”Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!”
De caissière antwoordde :”Ja, dat is nou juist ons probleem vandaag de dag, jullie generatie maakte zich niet druk om het sparen van het milieu voor de toekomstige generaties!”

Ze had gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen. Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terugbrachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden ècht aan recycling. Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd!

Wij liepen trappen op en af, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in elk gebouw. Wij liepen naar de supermarkt en hezen onszelf niet iedere keer in een 300 PK machine, telkens we 2 blokken verder moesten zijn. Maar ze had gelijk, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!

Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die continue 2000-Watt verbruikt. Wind- en zonne-energie droogden onze kleren echt, in onze dagen.
Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren. Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

In die tijd hadden we – misschien – 1 tv of radio in huis en niet 1 op elke kamer. De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van de bijenkorf.
In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.

Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie.
In die tijd gebruikten we geen apparaat met een motor op benzine om het gazon te maaien. We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht, we waren fit, minder dik, hadden geen diabetes-2.

Wij sporten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen die draaien op electriciteit, nu is door obesiteit, diabetes bijna volksziekte nr. één !

Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit een fontein wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles, die we na 30 slokken weggooien. Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen. Wij vervingen de mesjes van het scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is. Maar wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien.

En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing, zodat we contact konden leggen met anderen en uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevind die we niet bereikten omdat we GSM-bellend de tegenligger niet zagen…..

Maar is het niet in en in triest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij ‘oudere mensen’ waren, gewoon omdat wij dat groene gedoe niet hadden in die tijd?

De schuld is bijlange nog niet betaald !

Gisteren heb ik mijn vriendin naar huis gebracht die eindelijk ontslagen werd uit het UZ Leuven na haar harttransplantatie.

Omdat ik de regenzone gevolgd had op het internet ben ik zonder noemenswaardige regenbuien daar geraakt. De rit van bijna 2 uur gaf me de gelegenheid om ‘Dark Side of the Moon’ bijna anderhalf keren mee te brullen. Ja, ik heb in de file weer de ruiten naar omlaag gedaan zonder te beseffen dat iedereen me kon horen, tot het te laat was.

Zij en haar zus hadden alles al ingepakt en stonden klaar om te vertrekken. Nog eventjes wachten op een voorschriftje en de toestemming van de dokter, en we konden vertrekken.

Eens alles en iedereen in Mia geladen was, konden we maar hopen op een vlotte rit naar huis zonder files en wolkbreuken. Ik rij zeer graag met de auto maar niet aan 120 km/h in erge regen ! We hebben beide gehad maar toch hebben de Weergoden voor me gezorgd : de eerste keer dat er erg veel water viel stonden we in de file. De tweede straffe regenbui heeft gelukkig niet zo lang geduurd.

Eens bij haar thuis, na iets meer dan 2 uur, heb ik eerst een sigaret gerookt. Ik ben niet gewoon om met Mia te rijden en niet te roken. Maar ook om mijn zenuwen te kalmeren. Opdracht volbracht : iedereen was veilig thuis. Oef !

Een beetje wankel, want ze is nog niet goed ‘te pote’, ging ze haar huis binnen terwijl haar zus en ik vlug al haar spullen uit de auto haalden. Ze was duidelijk blij thuis te zijn. Haar zus bleef slapen dus kon ik gerust zijn.

Terwijl we op haar thuiskomt ene dronken, zus en ik een Rodenbach en zij een limonade, vroeg ze haar schuld aan mij. Ik zei : ‘Niets natuurlijk. Het is met liefde gedaan !’ Wat ik had moeten zeggen is : ‘Neen, de schuld is bijlange nog niet vereffend ! ‘

Ik heb dat niet gedaan want ik wilde ook naar huis om een douche te nemen. Na 4 uur zweten in de auto (het was plakkerig weer en mijn angst in die zware regenbui), voelde ik me vuil en vies.

Wat ik had moeten zeggen en daarom zeg ik het hier zodat iedereen het kan lezen en zij ook, is : ‘ Weet je niet meer 13 jaar geleden ? Ik zat in zak en as maar jij was er voor mij ! ‘ Ik heb een zeer slecht geheugen maar zo’n dingen vergeet ik niet.

Ik had haar leren kennen via mijn vorige vriend. Ze was een vriendin/collega security medewerker  van hem op de Reismarkt en Cactusfestival. We konden het direct goed vinden met elkaar. Toen die relatie kapot was zei ze direct : ‘Maar wij zullen toch vriendinnen blijven, hé ?’ Dat was toen echt wat ik wilde horen en nodig had. Ik was zo bang dat ze zijn kant zou kiezen of toch tenminste niets meer met me te maken zou willen hebben. Onze vriendschap werd nog dieper en ik schaam me over de uren dat ik bij haar heb zitten zagen en huilen over het verlies van mijn ‘grote’ liefde. Ze troostte me, gaf een schop onder mijn kont wanneer ik het nodig had, … Kortom : ze was er voor mij. Ze was ook zeer blij toen ik een relatie begon met mijn schat. Toen ik (weer) eens over hem klaagde, bracht ze steeds zijn goede kwaliteiten onder mijn aandacht zodat ik mijn ‘klachten’ begon te relativeren en opnieuw the big picure zag. Zij en mijn schat kunnen het goed met elkaar vinden wat ook leuk is. Ik weet dat hen volledig mag vertrouwen. Zo gaat hij met haar soms naar het voetbal kijken of ze gaan naar de whiskey degustatie. Dingen die ik niet graag doe maar hem niet wil ontzeggen. Wanneer ik weer eens in paniek geraakt, net voor ons feestje, dat er niemand zal komen opdagen, kalmeer ik mezelf want weet ik zeker dat zij er zal zijn. Zij zal ons niet in de steek laten !  Ja, we zien haar graag.

Daarom en voor nog zo vele andere redenen, lieverd, is mijn schuld aan jou zeker nog niet betaald !

We zijn zo blij dat het je goed gaat en dat je terug thuis bent. Aarzel niet om een beroep te doen op ons ! We zijn er voor jou zoals jij er was voor mij.