Fietsen is gezond ?

Dat wordt beweerd en dat zal ook wel zo zijn, alleen ik ben er toch niet goed van :

  • een kop vol snot
  • een kapotte neus van het snuiten
  • oren die suizen
  • droge hoest
  • moeilijk kunnen slikken
  • eten dat niet smaakt

Akkoord : ik heb een hoofdverkoudheid en kan dat niet allemaal op het fietsen steken. Alhoewel. In de auto zit ik niet in de ‘trek’ …

Maar dit zeker wel :

  • rugpijn (door de putten in de Steenstraat)
  • kniepijn (niet gewoon om te trappen)

Ik zal er morgen mooi bij staan. Geen rode vlag nodig. Wil je me vinden in het Astridpark? Zoek dan gewoon de vrouw met de meest rode, kapotgesnoten neus ! Pff !

The Duke Ellington Orchestra.

Zondag namiddag Stadsschouwburg.

Het orkest van Edward ‘The Duke’ Ellington, componist van meer dan 5000 songs en vernieuwer, wordt momenteel geleid door zijn kleinzoon en dat wilde we zien.

Het was de eerste keer, maar we hadden de tijd volledig verkeerd ingeschat. Kwam het door de vele toeristen of door de foorgangers ? Geen idee, maar we waren net op tijd. De 12 blazers,¬†de contrabas speler, de drummer en een pianist kwamen op van het ogenblik dat we uitgeblazen waren. Bedankt om op ons te wachten. ūüėČ

Ik had niet echt een idee wat we te horen zouden krijgen maar verwachtte ballroom of swing met hier en daar een ouwe musical-song ertussen. Niets van dien aard. Het werd jazz. Ik moet toegeven dat ik geen grote fan ben van dit genre. Dus dat viel tegen.

De kleinzoon was er niet …

De microfoon van de pianist, die de liedjes aan elkaar praatte, stond niet luid genoeg dus begreep ik amper een woord van wat de man zei. Bummer want blijkbaar was het soms grappig.

Tijdens de liedjes kwam er telkens een ‘solist’ naar voor om te spelen en nadien werd die persoon met naam genoemd zodat hij een extra applaus kreeg. Zo bleven we bezig, natuurlijk. Sommige van die ‘solisten’ vond ik niet zo goed. Allen samen klonken ze wel schitterend.

De gast-zangeres, Kristen Cornwell, zong zeer mooi. Jammer dat ze al na 3 liedjes kon beschikken.

Dat die ‘rijpe’ oude mensen opnieuw voor ons zaten te stinken (letterlijk !) deed mijn humeur onder nul zakken. Het is moeilijk genieten van de muziek of¬†in je handen klappen wanneer je een nat zakdoekje met citroengeur¬†onder je neus moet houden zodat je niet gaat overgeven (letterlijk !). Als ze nog eens daar zitten, vragen we andere plaatsen ! Zeker weten !

Kortom : het optreden viel wat tegen, maar de oliebollen die we erna gegeten hebben smaakten des te beter.

tn_IMG_8935-001

Het zou toch niet voor alle dagen zijn !

Mijn vriendin, via Skype : Het is al een jaar geleden dat ik mijn nieuw hart heb. Het gaat vlug, hé. Ik moet op controle naar het UZ Leuven en je hoort me al komen, zeker ? Wil jij me komen halen ? Ik : Natuurlijk meid ! Je moet maar zeggen wanneer en ik ben daar !

Mijn neef/garagist zegt altjd dat ik meer km moet rijden met Mia, dus dit was een ideale gelegenheid. Een cd in de speler en meezingen uit volle borst en met luide stem. Waarom niet ? Niemand kan me horen en ik kan me eens goed laten gaan …

Ze mocht gisteren naar huis, ergens rond 16-17 uur. Dus ik denk : ik vertrek rond 15 uur. Bob zegt dat het iets meer dan een uurtje rijden is. Zo ben ik mooi op tijd.

Voor ik vertok nog nagekeken : het zou niet meer regenen, gelukkig want ik heb een hekel aan rijden in de regen, en er waren geen noemenswaardige vertragingen. Dat zag er goed uit.

Toen ik vertrok begon het lichtjes te spetteren. Niet leuk maar ook niet zo erg. Wel typisch.

Ik kon vlotjes doorrrijden tot net voor Brussel. Aan de afslag naar Luik is er altijd een beetje file, weet ik ondertussen uit ervaring. Geen probleem, dacht ik. Ware het niet dat die file van stapvoets vooruit rijden duurde tot de afslag naar het ziekenhuis ! Mijn ritje van 75 minuten duurde zo meer dan het dubbele ! Ik was daar iets voor 18 uur !

Zenuwachtig heb ik me niet gemaakt. Er is daar toch niets aan te doen. Ik was wel verlegen dat mijn vriendin zo lang op me moest wachten. Ik heb een sms gezonden rond het uur dat ik normaal gezien zou aankomen, zodat ze wist¬†waarom ik er nog niet onmiddellijk¬†kon zijn. Dan nog ene om te zeggen dat ik aan de laatste 5 km stapvoets bezig was. Ze zou alvast naar beneden komen, antwoordde ze. Ze zal daar toch een tijdje staan wachten hebben …

Noot aan mezelf : de volgende keer kort na de middag vertrekken zodat ik vlot tot daar kan rijden. Moeten we dan nog wachten op haar papieren, we zijn dan tenminste al samen !

Het vervelende van files is, dat je niet weet hoelang je er nog in zal staan. Je komt een bocht om en opeens is de file weg en kan je weer 120 rijden of je ziet de file voor zover je kan kijken. Heel vervelend !

Ze was blij dat ik er was en begon zich te excuseren dat ze me dit aangedaan had en ik ook omdat ik zo laat was. We hoorden elkaar en moesten lachen. Ik had ‘ja’ gezegd en had (veel) vroeger moeten vertrekken.¬†Eigen schuld, dikke bult.

De terugweg duurde 2 uur maar deze keer waren we samen en hebben zitten kletsen en vertellen. Het kon ons niet schelen hoe lang het duurde : we waren onderweg naar huis.

Mijn vriendin merkte op dat er zoveel mensen zijn die zo’n rit elke dag moeten doen. Ik zei direct : aan de dop geven ze je ook eten ! Mij niet gezien !

Tijdens die 5 uur in de auto heb(ben) we (ik)¬†toch veel vreemde dingen gezien : een vader die zijn kleine los in de auto laat rond kruipen. We stonden toen in de file dus kon dat nog een beetje zijn. Toen we vlot konden rijden zag mijn vriendin dat hij ons voorbij stak en dat het kind lag te slapen op zijn schoot ! Hij had misschien geen airbag en wilde zo een stootkussentje ? Of een andere chauffeur die, telkens hij een motor zag die de auto’s in de file voorbij reden, iets uitweek zodat ze niet door konden. Jaloerse bok ! Koop je ook een motor, h√©. Dan kan je ook de files voorbij rijden. Ook een motorrijder die tussen zeer krappe plaatsen voorbij vloog ! We verwachtten hem ergens te zien aanhaken en¬†vallen. Bangelijk !

Terug thuis kreeg ik een klop : ik werd zo moe en had het ijskoud. Ik voelde me ziek worden en wilde vroeg naar bed. Een Sedergine en een extra deken zodat ik goed kon zweten zou al veel verhelpen. Deze ochtend nog een bruistablet en ik ben er weer door. Oef !

Vikings on Bicycles.

Foyer Stadsschouwburg, 25 april jl.

Noel Van Oyen (Sint James, Ivy & the Teachers, Sprouts Utd., Picco Bello, Babytalk, Split Window, Skov, Dev Rabbit) heeft een nieuwe band en wilde die voorstellen in stijl. Wij, en nog 100 andere, waren erbij.

tn_IMG_7829

Het eerste deel was een soort tribute met oude songs en covers. Er waren gastzangers en -muzikanten. Het was een reis down memory lane.

Er werd prachtig gezongen, mooie muziek gebracht, grapjes tussenin, … dit alles tot groot genoegen van allen aanwezig. Het was duidelijk dat er op het podium evenveel genoten werd als ervoor. Het podium was net groot genoeg maar eigenlijk soms net iets te klein om iedereen een deftig plaatsje te geven.

Noel, Geeraard De Groote en Jan De Vos begonnen.¬†Daarna¬†was het¬†een komen en gaan van verschillende zangers en muzikanten : Nicole (zangeres bij Vagantis Morborum), Chris Claeys, Sam Claeys, Ralph Bonte (Hideaway), G√ľnther¬†Groth¬†(gitaar), Gino Claeys (drum), Carlo Van Belleghem (bas), Julian Alcock (bas),¬†Youri Slabbinck (toetsen), Katrien (zang),¬†…

tn_IMG_7843 tn_IMG_7846

Om vader (Chris) en zoon (Sam) Claeys voor het eerst¬†samen te zien zingen was buitengewoon. Ook de song¬†van Geeraard De Groote en ‘zijn’ madam was mooi. ‘Summertime’ werd zeer gevoelig gebracht. ‘House of the Rising Sun’ was bijna beter dan het origineel. Ik had zin¬†om ook mijn ogen te sluiten zoals Carlo en te genieten van de prachtige muziek.

tn_IMG_8001

The best of the Bruges best was aanwezig !

Na de pauze was het tijd voor de Vikings on Bicycles bestaande uit : Henk Van Hee, Noel Van Oyen, Jan Van Acker, Jouri Slabbinck, Julian Alcock, Gino Claeys, Geeraard De Groote, Peggy Slingeneyer. Het werd een muzikale trip rond songs van Noel in samenwerking met Phillippe Lefief. (Naderhand zei Henk dat er vele songs van zijn hand waren.)

tn_IMG_8147

Het was een schitterende avond met een mix van Rock en Blues. Ik dacht zelfs Pink Floyd te horen. En dat we genoten hebben !

Een nieuwe Brugse Superband is geboren !

Ik hoop dat we ze nog veel aan het werk mogen zien. Het zal telkens weer genieten worden.

Op deze noot doe ik een voorstel aan onze Burgemeester en de mensen van het Cactusfestival :

Waarom niet de vrijdagavond voorbehouden aan Brugse groepen ? Onder de noemer : ‘Bruges Got Talent’ moet dat te doen zijn. Er zijn er meer dan genoeg die goed genoeg zijn om op het Cactuspodium te spelen : Dirty Laundry, Hideaway, Weiland, Vienna, The Ego,¬†… Laat de voorlaatste ‘Cowboys & Aliens’ zijn, de laatste ‘Vikings on Bicycles’ en laat ze afronden met iedereen die samen speelt en zingt. Ze doen dat nu toch al …

Hou de inkomprijs laag (minder subsidies nodig dat naar andere kan gaan), die mannen zullen toch bijna gratis spelen omdat ze blij zullen zijn om te mògen spelen, en haal de winst uit de drankverkoop. Succes verzekerd !

Winter.

Gisterenavond in de Stadsschouwburg. ’t Arsenaal presenteert : Winter. Tekst Jon Fosse. Regie Franz Marijnen. Spel Lucas Van den Eynde en Lotte Heijtenis.

We wilden nog eens onze blik op Cultuur verruimen met een theaterstuk. Met zo’n klasse acteurs kan je toch niet mis zitten, denk je dan. En inderdaad : ze hebben zeer goed gespeeld.

Maar ik kan kort zijn : ¬†het stuk zelf sprak me niet echt aan. Een jonge, neurotische vrouw (Neen, to close to home ! – mezelf) spreekt een onbekende oudere man aan en¬†draait heel zijn leven op zijn kop. Ook het feit dat ze geen enkele zin hebben afgemaakt of volledig uitgesproken hebben … Moeilijk om te spelen maar, voor mij, nog moeilijker om te aanhoren. Opnieuw : to close to home – mijn schat. ¬†Dat ze op het einde volledig naakt in elkaar armen lagen, hoefde voor mij ook niet.

Jammer, maar het kan niet altijd schitterend zijn, h√©. Volgende keer beter …

Er mochten geen foto’s tijdens de voorstelling genomen worden, daarom alleen deze bij het ontvangst nemen van het applaus en de bloemen.

tn_IMG_7806

De Dolfijntjes XL

Ze bestaan 20 jaar en wilden dat vieren met een tournee. Het eerste optreden/try-out was gisterenavond in de 4AD te Diksmuide en wij waren erbij !

Mijn schat had ervan gehoord of het ergens gelezen. Ja, hij zoekt/vind zoiets zeer vaak want daar houdt hij zich mee bezig. Ik klaag niet. En dus hebben we direct 2 tickets gekocht. Toen herinnerde ik me dat mijn vriendin en haar man ze ook eens wilden zien. Ik dus gebeld en ja, ze zagen het zitten dus nog 2 tickets gekocht. Toen mijn andere vriendin ervan hoorde wilde ze ook mee met haar man. Nog 2 tickets erbij. Toen belde de eerste vriendin of ik er nog aan 2 kon geraken want haar broer en lief wilden ze ook wel eens zien. Zo waren we opeens met 8 !

We zouden elkaar daar zien en elk met onze eigen auto gaan. Niet echt ecologisch, I know, maar wij roken in de auto – zij niet, de ene moest langer werken, de 3de auto zat wel vol.

Mia en Bob hebben¬†mij daar feilloos naar toe gebracht, zonder omrijden, deze keer. Een grote parking om de hoek. ¬†Een klein halfuurtje na vertrek stonden we aan de deur. Natuurlijk waren wij ruim op tijd en hadden zo nog tijd om ene te drinken voor het voorprogramma ‘Steven H’ zou beginnen. De Rodenbach was lekker.

We waren nog onze rit aan het bespreken toen de vrienden ook binnen kwamen. Er werd nog ene gedronken, de tickets werden terug betaald al bleef ik maar zeggen dat het niet moest, er werd gebabbeld en gelachen.

IMG_7052

Toen Steven H begon is mijn schat foto’s gaan nemen. Wij bleven waar we waren : hiphop-rap is niet echt ons ding. Nog meer drank, gebabbel en gelach.

tn_IMG_7155

Opeens was het 22 uur en we gingen naar de zaal. Die stond al goed vol maar ik laveerde me tussen de mensen tot we bijna vooraan konden staan. Zo was het goed.

En of¬†het goed was !?! Ze waren schitterend ! Ze hebben enkele nieuwe nummers gebracht maar natuurlijk ook ouwe bekende. Voor Wim Opbrouck is het een¬†kleine moeite om iedereen te laten meedoen. Wat we ook graag deden. ” ’t Zoad van ne moat kan geen kwoat ” werd oorverdovend mee gebruld. Maar ook “Vraag het aan¬†…¬†(de naam van hun manager)” en¬† “Everybody likes to play with Dick (de drummer noemt zo)”.

Wim Willaerts, of Cindy voor de vrienden, bespeelde zijn accordeon alsof hij ermee geboren was. Dick Van Hoegaarden sloeg bijna zijn drum aan stukken, Marc Hollevoet was subliem op de gitaar en Luc Byttebier stond duidelijk ook te genieten met zijn basgitaar. De XL-blazers en de extra percussionist maakten het plaatje volledig.

tn_IMG_7258 tn_IMG_7308

tn_IMG_7648 tn_IMG_7381

Ze hebben zich zeer aan hun playlist en het script gehouden, wat ik wel een beetje jammer vond. Gisteren waren ze een beetje te braaf : geen onmogelijke medleys. Ik heb liever dat Wim Opbrouck de Dolfijntjes mee neemt naar andere liedjes tijdens hun liedjes. Daarom dat ik ze zeker nog eens wil terug zien op het einde van hun tournee.

Mijn schat had een fotoalbum voor hen gemaakt met foto’s van de laatste 20 jaar. Dat mochten we achteraf, backstage, afgeven. De Wimmen waren er zeer tevreden mee. We kregen spontaan een knuffel en ik een zoen. Ik heb eventjes staan praten met Wim Willaert over zijn rol in ‘Wolven’ (Op je lijf geschreven ? Niet echt. Pff! – Wist ik wel. Dat bewijst welke goede acteur je bent !)¬†en met ‘grote’ Wim over zijn ‘Nero’, dat hij zo de wereld van ‘echt’ theater voor me geopend heeft. Onze complementjes namen¬†alle groepsleden¬†dankbaar in ontvangst. Ze vonden ons ‘de fotografen’ zo lief dat we prompt elk een elpee kregen dat door iedereen gesigneerd werd. Ik sta telkens verwonderd hoe lief en down-to-earth die gasten zijn. Niks kapsones, geen dikke nek te zien ! Toen we weg gingen, kregen we nog een knuffel een zoen van de Wimmen. Met een ‘tot de volgende’ gingen we terug naar de bar om nog ene met de vrienden te drinken, maar die waren al weg. Tja, het was al ruim na middernacht en zij moeten vandaag werken …

Mia en Bob hebben ons vlot terug thuis gebracht. Vlug nog de poezen eten en een streel gegeven en wij gaan slapen. Moe maar zeer, zeer gelukkig !

Typisch ikke.

Gisteren zat ik in de zetel met de laptop op mijn schoot, zoals wel vaker. ūüėČ

Meestal steek ik onmiddelijk de stroomkabel in. Wanneer ik dan een spel speel op groot scherm, moet ik niet onderbreken omdat de batterij plat is.

Toen mijn schat gisteren zei dat het eten klaar was, trok ik de kabel uit het toestel om het in de hoes te steken. Mijn grote, volle koffiemok stond, zoals steeds, naast me op een klein tafeltje. Ik leg de muis en de kabel daar ook op waanneer ze niet gebruikt worden.

Ik heb die beweging al honderd keren gedaan maar gisteren viel het deel dat in de laptop moet in de mok. Dju ! Hoe kan je zo lomp zijn !

Vlug, vlug er terug uit gehaald en erop geblazen om de koffie eruit te krijgen. Aangezien het mooi weer was, heb ik de hele kabel buiten op een tuinstoel gehangen, in de zon. Zo kon het verder uitdrogen.

En ja, je raad het al : vergeten binnen te nemen. Het is dan beginnen regenen en regenen en regenen … Ik¬†ging juist inslapen¬†toen ik eraan dacht. Ik ben niet meer uit mijn bed gekomen, het kwaad was toch al geschied.

Toen mijn schat deze ochtend opstond heb ik het hem gezegd. Toen ik opstond lag de kabel in de keuken. We hebben alles goed afgedroogd, hopen we. Ik heb de stroomdraad nu in de stekker gestoken en er is geen kortsluiting geweest. So far so good.

Ik zal vandaag eerst de batterij van de laptop leeg spelen en dan hopen dat de boel niet ontploft.

Moest je enkele dagen niets van me vernemen, je weet hoe het komt …

De hoeveelste waren we gisteren alweer ? Pff !