Waregemkoerse 2013

We waren er weer bij : persbadges rond onze nek, Mia op de VIP-parking, elk een fototoestel op onze buik, klaar om elke race en speciale hoed te fotograferen.

Het was warm maar niet zo heet als verleden jaar. Het feit dat ik niet in het zwart gekleed was, heeft ook geholpen. Kwestie van te leren van je (dress)fouten.

Ik was er niet gerust op omdat we de poezen in het afgesloten huis hadden achter gelaten. Het was de bedoeling dat Kira zou buiten blijven maar toen we vertrokken lag ze zo mooi te slapen, dat we het niet over ons hart konden krijgen om haar buiten te zetten. Ze heeft er tenslotte niet om gevraagd dat Nory in huis kwam. Zo moesten ze 9 uur aan een stuk, zonder mijn toezicht, samen door brengen. Als dat maar goed kwam.

Eens ter plaatse, tussen de massa, bij de vrienden, tijdens het foto’s nemen, het nuttigen van een koele Rodenbach, … moet ik toegeven dat ze soms eens uit mijn gedacht waren.

We hebben mooie races gezien, een paard met een gebroken voorbeen (akelig !), gelachen bij de vrienden, … Ja, het was leuk (buiten dat paard, natuurlijk) !

We zijn naar de persruimte gegaan voor het interview met de eigenaar die 3 jaar na elkaar de Grote Prijs gewonnen had en de winnende jockey. Deze laatste had 3 keer gewonnen die dag. Goed bezig ! Ze zijn gaan lopen met 38.000 euro, volgens iemand met wie ik heb zitten praten. Daar kan je het al eens voor doen, hé.

Toch, zo rond 19 uur, na heel de tijd in de zon van hier naar daar te zijn gegaan, wevend tussen de massa, zat ik me te vervelen in de Naessens Tent. We hadden door het interview de trekking van de winnende Hoed gemist en daardoor was mijn schat nog iets gaan trekken. Toen hij terug kwam zei ik hem : I’m getting to old for this shit ! Ik wil naar huis, naar de poezen. Ik had het warm, voelde me oud, dik, moe en ongerust.

Na nog de laatste drafren getrokken te hebben zijn we richten autocar gegaan die ons, onder politiebegeleiding, naar de parking en Mia bracht. Een klein uurtje laten waren we thuis.

Wat vonden we daar ? Nory, duidelijk pas wakker, die blij kwam aangelopen en Kira die boven lag te maffen. Iedereen gezond en wel. Oef !

Foto’s ? Ja, hier heb je er enkele (van de overgebleven 150) :

DSC_0016

DSC_0027

DSC_0063    DSC_0083

DSC_0165DSC_0218

DSC_0225 DSC_0295

DSC_0298 DSC_0309

DSC_0500 DSC_0519

DSC_0540

Foto’s © Micheleeuw.

Advertenties

Nog meer van ’t zelfde …

Eerst had ze mijn boek geïnspecteerd en goed bevonden.

DSC_0014

Daarna ging ze een dutje doen, zoals alleen poezen kunnen. 🙂

DSC_0017

 

Toen kwam ze in mijn gezicht kijken en poseren.

DSC_0018

 

Wanneer Kira binnen kwam en ging eten, wilde ze in de buurt blijven. Ik ook … voor haar veiligheid. Toch kon ik niet beletten dat Nory kort erna een ferme rammeling kreeg van Kira, gelukkig zonder erg. Dat Kira dan van mij onder haar donder heeft gekregen, kon ze verwachten.

DSC_0020

Om te tonen dat geen trauma had opgelopen, heeft ze me nog een beetje ‘geholpen’ …

 

DSC_0024

 

en aangetoond waarop ik moest letten …

DSC_0028

om haar dan te installeren op mijn toetsenbord. Gedaan met bloggen …

 

DSC_0029

Tja, hoe zou ik dat kleine lievertje iets kunnen weigeren ?

Voor wie het zich zou afvragen …

Hoe Nory het hier stelt op de dag dat ze 3 maanden geworden is ?

Ze ‘helpt’ me wanneer ik een tekst moet overlezen voor mijn schat.

CSC_0022

 

Wanneer we niet aan spelen zijn, slaapt ze in ‘haar’ nieuwe bed.

       DSC_0006

Ze ligt er nog zedig bij, vind ik.

DSC_0009

Maar meestal ligt ze dicht bij me in de zetel.

DSC_0011

Aan welke Griekse God doet ze je hier denken ?

DSC_0027

 

 

Ik wilde hier nog een kort filmke van enkele minuten plaatsen om te tonen dat ze hier niets, maar dan ook niets, mag tijdens haar spel, maar het lukt me natuurlijk niet. Pff !

Nieuwgierig ? Wat dacht je.

Ja, opnieuw een logje over Nory. Waar het hart van vol is, loopt de blog van over. Klik maar weg als je het niet wil lezen. Geen probleem, even goede vrienden …

Voor deze die wel interesse hebben naar de titel : lees verder.

Gisteren is mijn goede vriend Stef op ‘kraambezoek’ gekomen. Veel heeft hij niet van Nory gezien want ze was nogal ‘verlegen’. Hij had geschenken mee voor elk van ons, waarvoor dank. Hij had dat niet moeten doen, maar ze zijn er wel blij mee. Zo ook Nory … eens Stef weg was. Ze heeft de nieuwe leeuw grondig onderzocht, nieuwsgierig als ze is,  en goed bevonden.

DSC_0010

 

Aangezien mijn lieve poetsvouw moest afbellen wegens ziekte (veel beterschap ! ), heb ik vandaag de hulp in geroepen van James, de robotstofzuiger. Ik was zeer benieuwd hoe Nory zou reageren. Het ging zoals ik verwacht had : haar nieuwsgierigheid overtrof haar angst. Ik had niet verwacht dat ze zo onverschrokken zou zijn als Neelix was, maar voor een eerste keer ging het al zeer goed.

 

DSC_0028  DSC_0017

DSC_0021

 

Aangezien Nory niet en nooit buiten zal mogen gaan, heeft mijn liefste speciaal kattengras voor haar mee gebracht. Natuurlijk moest dat ook onderzocht en getest worden. Blijkbaar vind ze het lekker.

 

DSC_0039  DSC_0041

Ze zit ook geregeld aan de hordeur naar buiten te kijken. Zo heeft ze toch het gevoel buiten te zijn, maar dan zonder de gevaren. Veel beter voor mijn hart.

Het leven is weer mooi (aan het worden).

Het is een plezier om dat kleine katje in huis te hebben. Ja, ik zal het terug over Nory hebben. Die het niet wil/moet weten, mag nu een andere blog gaan lezen of door scrollen naar beneden want ik zal het ook nog over andere dingen hebben. 😉

Nory dus : ze is zo’n lieverd, zelden stout, ze eet en drinkt goed, speelt intens, slaapt diep, toont zich wanneer ik haar roep (als ze niet te diep slaapt, zoals toen haar ‘Vrouwtje’ en ‘Baasje’ eens kwamen kijken hoe Nory het stelde, en we haar nergens konden vinden, ik dan mijn schat heel de boven heb laten opruimen want ik wilde haar zien/tonen, en ze gewoon op de radiowekker in de badkamer lag te maffen), komt zeer veel bij me liggen, laat ons haar pootjes onderzoeken, ze gebruikt zelden haar nageltjes wanneer ze met ons speelt, is niet bang van onze luide ringtonen of de deurbel, gaat zonder morren in de badkamer om te slapen, … Ja, ik heb weer een schatje in huis. 😀

 

DSC_0028 DSC_0039

 

 

DSC_0060 DSC_0077

 

Ik huil al veel minder en betrap me erop dat ik soms luidop lach bij het zien van de kapriolen van Nory.

Jammer dat Kira (nog) niet wil bij draaien , maar ik heb er alle vertrouwen in dat ook dat goed komt.

 

Maandagavond moest kleine Nory enkele uren vroeger in de badkamer en kon Kira zo vroeger vrij rond lopen in huis. Wij zijn naar Oostende geweest voor de optredens van Guido Belcanto en de Dolfijntjes. Zij waren de openers van de Paulusfeesten. Mijn schat had perspassen aangevraagd en ook gekregen. Toen we ze gingen ophalen kregen we er gelijk 4 drankbonnen, een bon voor een T-shirt en een armbandje voor zowel front- als backstage bij. Heel hartelijk bedankt ! Zo kon mijn liefste zijn foto’s van het vorig optreden direct afgeven aan de artiesten. Ze waren er opnieuw zeer tevreden mee.

We hadden een vriendin mee en hebben haar zonder problemen backstage gekregen. Zo kon ze dat ook eens beleven. Ik was blij dat ze mee was : zo had ik iemand om mee te kletsen wanneer mijn liefste frontstage stond te wachten op de artiesten. Ze kende de groepen niet maar vond ze leuk en zei dat ze zich goed geamuseerd had. Mijn bon voor een T-shirt heb ik aan haar gegeven, zo had ze ook een aandenken. Ze heeft een shirtje voor haar zoontje gekozen. Zij blij, ik blij. 🙂

Guido Belcanto was opnieuw zeer goed. Deze 60-jarige heeft het nog proper gehouden in zijn liedjeskeuze en de bindteksten waren leuk. Zijn prachtige, diepe stem contrasteerde goed met dat van de zangeres die hij mee gebracht had. Ze hebben mooie duetten gezongen. Omdat iedereen maar bleef roepen en applaudisseren, kwam hij terug met de woorden :’Ik ben er nog enkele vergeten te spelen.’ 😉

tn_IMG_5638 tn_IMG_5706

 

Dat de Dolfijntjes schitterend waren, moet ik jullie niet vertellen. Ze hadden er duidelijk zin in en wij ook ! Het plein was ondertussen volledig vol gelopen. Wij allen hebben hen aangemoedigd en zij hebben zich volledig laten gaan. Ze hebben meer dan 2 uur staan zot doen, (ons doen mee) zingen/dansen/springen/zwaaien. De XXL-band zijn stuk voor stuk zeer goede muzikanten. Het was puur genieten. Achteraf bleek dat ook zij er evenveel van genoten hadden maar dat had ik al gemerkt want het spetterde gewoon van het podium af.

tn_IMG_6433 tn_IMG_6698

tn_IMG_6735

tn_IMG_6744

We waren rond 2 uur thuis en Nory was blij ons te zien en ik haar. Ze had veel gegeten en gedronken, dat was te zien aan de lege schaaltjes en haar bolle buikje. Ik heb haar een beetje in huis laten spelen, nieuw eten en drinken gezet terwijl mijn schat zijn foto’s aflaadde. Toen we gingen slapen ging ze al gereed in de badkamer zitten, de lieverd.

Het was gisteren mijn verjaardag en dat hebben we onder ons gevierd. Het begon al van zodra ik opstond : de kaartjes en enkele geschenkjes lagen al klaar. Ik had al geschenken gekregen (kledij, een speciale aansteker) dus had ik niet verwacht er nog zoveel te krijgen ! Tegen de middag kwam een lekkere ‘fles’ met hapjes. Toen dat een beetje verteerd was, kwam er een joekel van een T-bone met alles erop en erbij op tafel. Het was maanden geleden dat ik nog zoveel heb kunnen eten ! Niet te verwonderen dat we bij het bekijken van een film alle 2 bijna in slaap vielen.

Mijn buit was nog : nog zo’n aansteker, een Parker-pen met zwarte gel, 3 boeken (biografieën van Stephen Fry, Miranda Hart en Rod Stewart) in het Engels (zoals ik het graag heb – liefst geen flauwe/slechte vertalingen voor mij). Mijn kleine Nory en natuurlijk de liefde van mijn Schat zijn de mooiste geschenken die ik mocht krijgen.

Het was een prachtige dag ! Bedankt lieverd ! Mijn leventje ziet er alweer rooskleurig(er) uit.

Een lach en een traan.

We zijn gisteren met onze nieuwe schat thuis gekomen. Eindelijk !

Ze wilde niet uit de reiskoffer komen. Ik heb haar een beetje laten zitten om gewoon te worden aan onze geuren. Na een tijdje heb ik haar eruit gehaald en bij het eten gezet. Ze heeft alles eens goed onderzocht en dan beslist dat ze geen honger had. Ze ging in de kattenbak maar alleen om zich daar te verstoppen. Ik kon dat ook niet toelaten en heb haar bij me op schoot genomen. Daar is ze bijna heel de avond blijven liggen. Dat was zo’n zalig gevoel : weer eens een katje die bij of op me komt liggen. Daar kwamen de tranen weer …

Gelachen heb ik ook toen Kira voor de 3de keer binnen kwam en toen pas hadden de poezen oogcontact. Ik had verwacht dat Kira zou blazen maar het was die kleine pruts die gromde, blies en haar rug kromde ! Dat ze veilig bij mij zat had er natuurlijk niets mee te maken. 😉 Kira bekeek haar met grote pupillen en deed niets. Goed dat die kleine zich niet laat doen en haar visitekaartje heeft afgegeven.

Dat Nory de nacht in de badkamer moest doorbrengen stoorde haar niet want we hebben haar niet gehoord. Zo heb ik toch wat kunnen slapen.

Deze ochtend vond mijn schat haar niet en kwam me wakker maken. Ik riep zachtjes haar naam en er kwam een kopje van achter de wasmachine kijken. Tja, ze kon niet weg zijn, hé. Ook kan ze zich daar geen pijn doen. Mijn liefste was duidelijk opgelucht. Ik ook omdat ze zich toont wanneer ik haar roep.

In de loop van de ochtend ben ik haar al enkele keren ‘kwijt’ geweest maar telkens laat ze weten waar ze zich verscholen heeft. Oef ! Ik merk dat ze, net zoals Neelix, het liefst ergens ligt waar ze me ziet of toch ten minste hoort. Of ze komt gewoon tegen me liggen, wat ik natuurlijk graag heb.

Ze heeft al gespeeld, is al op onderzoek gegaan in de salon, heeft lekker(s) gegeten en de kattenbak bezocht. Ze zal het hier goed gewoon worden.

Ja, alles komt (weer) goed.

Foto’s ? Ach, ik heb er nog maar een kleine 200-tal. Hier een kleine selectie van haar activiteiten …

DSC_0033 DSC_0068

DSC_0075

DSC_0081

DSC_0093

DSC_0128

Foto’s : © Micheleeuw.

Beestenboel.

Maar wel leuk.

Maandagavond zijn we naar ‘The Wolverine’ gaan kijken in de cinema. Een leuke film. Veel verhaal moet je niet zoeken in zo’n soort films, maar wij zien ze graag.

Gisterenavond zijn we naar ‘Cats’, the musical, gaan kijken in Oostende. Het was met de Engelse cast en is zeker een aanrader ! Ik heb daar een huilbui gekregen toen ze het hadden over een (oude) kat die naar de kattenhemel zou gaan en herboren zou worden met een nieuwe pels. Ik dacht dat ik zou stikken …

Morgenmiddag, na nog 1 slapeloze nacht, gaan we om Nory. Hoera !  😀    Zal ik dan eindelijk na enkele dagen ophouden met huilen ?