Het mocht iets kosten …

Morgen is het mijn schat zijn verjaardag. Hij is dan, voor enkele weken, even oud als ik.

Ik had hem gevraagd om een geschenk te kiezen en hij moest niet op een euro kijken. Mijn voorstel was een nieuw fototoestel zodat hij niet steeds van lens moet veranderen. Hij zou er eens over nadenken.

Tja, wanneer ik me niet goed in mijn vel voel durf ik dit wel eens te compenseren door geld uit te geven. Meestal spendeer ik dat niet aan mezelf en nu is het niet anders.

Toen ik hem gisteren vroeg wat hij gekozen had wist hij me te vertellen dat hij mijn raad had opgevolgd en had uitgekeken naar een nieuw kiekjesapparaat. Zijn keuze was gevallen op de EOS 7D van Canon.

Hij had gezocht waar ze deze het goedkoopst aanboden maar in Brugge was het enkel op bestelling te verkrijgen (of aan een meerprijs). Daarom zijn we gisteren naar Mariakerke, bij Gent, gereden waar ze het toestel wel in voorraad hadden. Ik wilde dat hij zijn nieuw speeltje in zijn handen had op zijn verjaardag ! Terwijl we daar toch waren hebben we tegelijk een grote geheugenkaart en, op mijn aandringen, een telezoomlens van Tamron 18-270 mm bij gekocht.

En dat hij blij is ! Hij is al heel de voormiddag in de weer om alle snufjes uit te testen …

Zo is het veel netter.

Verleden week was er een reklame in de Lidle : een schoenenrekje en een ladenkastje.

Een schoenenrekje had ik nog niet dus werden mijn schoenen en laarzen op de grond gesmeten gezet en deze van het verkeerde seizoen in een Kurverbox opgeborgen. Niet echt handig en zeer spin-vriendelijk, zo blijkt. Met de seizoenswissels moest ik steeds extra opletten voor die teveel-potige beesten. Brr !

Ook het ladenkastje was al geruimte tijd aan vervanging toe. Het was een ‘gekregen’ toen ik volledig moest herbeginnen, maar nu had het zijn tijd gehad.

Na het werk ging ik eens kijken of er nog te verkrijgen waren want meestal zijn die dingen al tegen 10 uur allemaal verkocht. Ik had geluk : van elk waren nog enkele exemplaren.

De doos met het schoenenrekje in de kar leggen ging zonder moeite. Het ladenkastje moest eerst enkele keren op de grond vallen. Of wat had je gedacht ? Toch heb ik het, met veel moeite en zonder mijn nagels te breken, in mijn auto gekregen.

Mijn schat heeft het schoenenrekje onmiddellijk in elkaar gezet zodat mijn schoeisel, eindelijk, niet meer op de grond moet wonen.

Eergisteren heeft hij dan ook het ladenkastje gemonteerd. Kijk eens hoe propertjes het is. Het mag gezien worden, hé.

Het oude kastje heeft hij boven onder de trap gezet, uit het zicht, zo kan hij er nog ‘dingen’ in opbergen. Hopelijk gebeurt dat vlug zodat het ook daar eindelijk eens opgeruimd raakt.

Heb ik al gezegd dat ik de liefste vent van heel de wereld heb ? 😉

Ik heb het gevonden !

Neen, niet het antwoord op de ‘grote’ levensvragen maar wel de vervanger van mijn lievelingsvest.

Zo’n 100 jaar geleden kwam mijn (nu ex-) schoonzus in mijn apartement om haar aankopen de showen. Ze deed dat wel vaker. Zo had ze op een goeie keer een vest mee die me wel aanstond. Het was bijna een ‘paarden’vest, zo een waar je zeer veel geld voor moet geven in de paardenwinkel.

Ik vroeg haar waar ze die had gehaald en hoeveel het had gekost. Ze zei van de Markt in Blankenberge en de prijs was laag. Dat laatste was waarschijnlijk gelogen : ze durfde wel eens iets te laag ‘herinneren’ zodat ik niet zou denken dat ze veel geld uitgaf aan kleren. Maar ik dwaal af.

Omdat het me zo aanstond vroeg ik haar er ene voor mij mee te brengen. Wat ze ook gedaan heeft, aan de prijs die ze gezegd had. 😉

Ik heb die vest tot op de draad versleten en dan nog nog aangedaan ! Om paard mee te rijden, om te werken (vuile), om mee te gaan werken, om te spelen, naar optredens, … Het kon tegen water, bier, mocht op de grond liggen, …  Toen het echt niet en niet meer kon, heb ik het, met veel pijn in mijn hart, weg gedaan.

Ik had ondertussen al een soortgelijke vest gekocht maar het was toch niet hetzelfde. Die draag ik nu al enkele herfst/winter/lentes en steeds verlangde ik terug naar mijn ouwe rotje. Dat was licht om te dragen, wind vrij, water afstotend en waste als een zakdoek. De nieuwere net iets te zwaar, te dik, te lang, niet dezelfde kwaliteit, … Je kent dat wel : het was niet de andere.

Toen mijn schat verleden week een reclame toonde met een vest die heel goed leek op die waar we al jaren naar zoeken, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik zeg dat ‘we’ zoeken want mijn schat is al vele paardenwinkels binnen gestapt met de vraag of er nog zo’n vesten te koop waren. Heb ik al gezegd dat hij de liefste schat van heel de wereld is ?

Vandaag, na het werk, kwam het er dan eindelijk van dat ik naar de winkel gereden ben. Ik had geluk : ze hadden er nog ene in de maat die ik wilde. Ik heb het vlug aangepast en het zit perfect.  Hoera ! Die heb ik niet meer gelost. Het is geen zwarte maar een bruin/champagne kleur. Een mens kan niet alles hebben, hé. De kwaliteit is veel beter dan wat ik eerst had.

Ik was zo tevreden dat ik nog een zwart trocotjasje heb gekocht. Ja, ik had er echt nog geen.

Ik was 110 euro lichter maar toch zoooooo tevreden ! 😀

Dan worden we niet ‘groen’, hé.

Ik wou eens weten of ik me ook zonnepanelen kon permiteren. Zeker nu de certificaten van 310 naar 90 zakken vanaf augustus, was het de moeite om eens te onderzoeken.

Dat mijn schoonbroer sedert kort in de branche werkt was dus leuk meegenomen. Hij is verleden week langs gekomen met zijn baas en electicien om de boel eens te komen bekijken. Alles zag er hoopvol uit : 11 of 11 panelen die 2/3 van mijn verbruik zouden genereren, het ene jaar 2 het volgende 3 certificaten en ik had net genoeg spaarcenten.

Na nog eens goed opmeten en bekijken blijkt dat het toch niet zal lukken : het plat dak ligt te diep ! Zeker nadat een stomme onverlaat de scheidingsmuur heeft verhoogd – zonder toestemming ! Aan de andere kant is er ook een muur en schouw. Ze zouden er maar 5 kunnen leggen die maar voor 80 % kunnen genereren. Conclusie :  de investering is het niet waard !

Er was eerst sprake van geweest dat die op mijn (nog te bouwen) garage zouden komen. Al die huizen in de woonwijk zullen supergroen -nulenergie- zijn. Het noemt dan ook het Kyoto Park. Elke wooneenheid zal voorzien zijn van zonnepanelen, of wat dacht je ? Zo zou ik er ook ‘krijgen’. Dat ‘krijgen’ moest nog besproken worden.

Blijkt nu, volgens een recent artikel in de krant, dat ze er eindelijk – 4 jaar na datum – in september of oktober zouden aan beginnen. Natuurlijk te laat voor de nog hoge certificaten …

Pff ! Dan worden we (nog) niet ‘groen’, hé.

Welkom James !

Ja, ik heb een robot stofzuiger gekocht ! Ik kon het niet laten. Hij luistert naar de naam : James.

Zondagnamiddag zijn de dochter van mijn schat en haar vriend langs gekomen voor Vaderdag. Het was een zeer aangenaam bezoek. We hebben er van genoten. Hij is zo blij dat het weer goed gekomen is tussen hem en haar.

Dat de vriend bij Krefelt werkt was heel toevallig. Natuurlijk heb ik hem uitgehoord over zo’n soort stofzuigers. Wat ik hoorde klonk me positief. Ook wat ik van collega’s en natuurlijk de reactie van Madddox’s, waarvoor dank, had geleerd deed me al vlug beslissen om er ene te kopen. Of wat had je gedacht ?

Dus, zoals afgesproken, ik na het werk naar de Krefelt winkel waar de vriend werkt. Hij had al informatie voor me afgedrukt en gaf er uitleg bij. Heel deskundig en professioneel. Hij is een lieverd ! Zo’n toestel was groter dan ik gedacht had.

Ik heb gekozen voor de iRobot Roomba Pet. Het is een degelijke machine. Niet de duurste en ook niet de goedkoopste. Het heeft speciale borstels om haren van huisdieren op te ruimen. Met 2 ruiende poezen in huis, was dit de beste koop voor mij.

Ermee thuis gekomen heb ik eerst de handleiding gelezen. Niet van mijn gewoonte, maar ik wilde niets verkeerd doen. Daarna aangesloten zodat hij kon beginnen opladen. Dat zou 16 uur duren !

Ongeduldig zoals ik ben, ging ik steeds kijken of het lampke nog aan het pinken was. Opeens zag ik dat het bleef aanstaan en dat het groen geworden was. De handleiding leerde me dat hij klaar was om te werken.

Natuurlijk heb ik het aangezet en is hij begonnen rondrijden. Terwijl mijn schat naar het voetbal aan het kijken was, hij gelukkig, bleef ik in de buurt van James om te zien hoe hij over tapijtjes reed. Wanneer hij bleef haperen aan een droge dweil, heb ik hem ervan verlost. Het was leuk om te zien hoe hij zijn weg zoekt, kris kras door het huis rijdt, langs de muren en kasten veegt. Ik wilde vooral zien welke obstakels hij aankan en welke niet.

Hij maakt minder lawaai en gaat vlugger vooruit dan verwacht. Wanneer hij overal langs de muren geweest was en de rest in grote trekken had gedaan, heb ik hem afgezet. Het huisje zag er weer netjes genoeg uit.

De kleine poes was eerst onzeker maar bleef in haar zetel liggen. Pas toen James haar kant uit kwam is ze naar buiten gelopen. Ze is wel aan het venster blijven kijken en heeft hem gevolgd tot hij terug weg was. Het was leuk om te zien. Na het uitschakelen kwam ze vlug terug binnen, dus dat zit ook goed.

Het zou leuk zijn moesten ze er niet bang voor zijn en hem van dichter volgen zodat ze nu en dan schrikken wanneer hij plots van richting veranderd. Nog leuker zou het zijn moesten zij erop willen zitten terwijl James aan het werk is. Dat zou leuke foto’s en filmkes opleveren ! Yeah ! Dream on, Mich !

Deze avond, na het werk, heb ik hem de boven laten doen. Ik ben er ook bij gebleven om zeker te zijn dat hij niet van de trap sukkelt. Dat doet hij niet maar loopt zich soms vast bovenaan de trap. Wanneer hij niet meer weg kan, schakelt hij zichzelf uit. Goed om weten. Ik kan hem nu de overloop laten doen wanneer ik erbij blijft en dan de rest alleen laten doen met de deur dicht.

Donderdagnamiddag mag hij het weer beneden doen. Ik zal er dan wel nog bij zijn, maar alleen ‘just in case’ hij gered moet worden. Volgende week mag hij het dan helemaal alleen doen.

Ja, ik ben zeer tevreden met mijn nieuwste folieke en kan het iedereen aanraden !

Ik wil een James !

Iemand op mijn werk heeft zo’n robot stofzuiger en is er zeer tevreden over.

Ik wil er ook een !

Heeft er iemand van jullie zo’n ding in huis ? Hoe lang is het al in je bezit ? Ben je er tevreden over ? Wat zijn de min-punten ? Welk merk is het ? Hoeveel heeft het gekost ? Waar heb je het gekocht ? Hoe vaak gebruik je het ? Wanneer laat je het werken (’s nachts of tijdens dat je uit huis bent) ? …

Kortom : vertel me er alles over !

Ik beloof je volledige discretie en zal het niet verder vertellen. 😉

Mio

Ook wij gaan mee met onze tijd. Haja ! Want dat moet en anders blijf je achter.

Dat laatste mag je letterlijk nemen want we hebben ons een GPS toestel aangeschaft. Een Mio Spirit 680. Een dijk van een toestel, verzekerde ons de verkoper. Waar je zeer tevreden zal van zijn, zei hij nog.

Wat hij er niet bij vertelde dat je universitaire studies moet gedaan hebben om het ingesteld te krijgen. Of zou dat toch aan ons liggen ?

In elk geval : ik zal nu overal mijn weg vinden en nooit meer verkeerd rijden. Of zou ze (de stem is vrouwelijk) me ook toch minstens 1 keer verkeerd doen rijden, zoals mijn schat altijd doet ?  Time will tell. Ook terug thuis geraken zou geen probleem mogen zijn want het eerste dat ik gedaan heb is ‘home’ inschakelen. Een mens weet nooit, hé. 😉

1 mei 2012 : 2 ringen en geen kater.

Gisteren was het stralend weer, dus zijn we, samen met de helft van Brugge en omstreken, naar ‘den bottanieken hof’ oftewel het Astridpark, voor de niet-Bruggelingen, gegaan voor de jaarlijkse optredens, terug zien van vrienden en walgelijk veel drank. Waauw ! Wat een zin om mee te beginnen !

Nu, had het geen lekker weertje geweest, zouden we toch gegaan zijn hoor. Ha ja, mijn schat moet en zal foto’s nemen van elke groep die komt muziek of lawaai (as is the case) maken.

Ik ga graag mee want het is altijd een leuk weerzien met vrienden die we al heel de winter niet/minder tegen gekomen zijn. Het voelt ook aan als de start van de zomeroptredens en -samenkomsten. Het is alsof als 1 mei leuk is, heel de zomer leuk zal zijn. En gisteren was leuk, dus dat beloofd.

Het weer was prachtig ! Zon in overvloed, lekker warm en wanneer het dreigte té warm te worden kwamen er enkele wolken de warmte blussen. Ideaal voor alle aanwezigen. Dat was ook de meest gebruikte openingszin : ‘Hey, hoe ist ? Prachtig weer, hé. Alles goed met jullie ?’ Heel wat leuker dan ‘Ha ! Jullie hebben ook dit rotweer getrotseerd. Wij zullen zeker niet lang blijven, hoor!’ Dat er nog meer volk was dan verleden jaar, kunnen jullie dus wel raden.

Ik kreeg daar te horen dat het beter gaat met mijn vriendin.  Het nieuwe hart doet het goed. Ze is wakker en van de hart/longmachine af. Ze krijgt wel nog zuurstof bij maar dat is tijdelijk. Oef !

En neen, ik ben niet beginnen zuipen van contentement ! Neen, ik wou niet, zoals elk jaar, tegen het schemeren onder een tafeltje liggen slapen dus heb ik het heel de dag bij Fanta gehouden.  Ik heb hier en daar eens mijn lippen gezet aan de vele verschillende alcoholische draken die te verkrijgen waren, maar niets kon me bekoren. Ik moet wel zeggen dat ik, tegen het einde, dacht dat ik in een suikerklontje zou veranderen.

Toen mijn schat opeens met een ring voor me kwam aanzetten zei hij er direct bij dat hij me niet ten huwelijk vroeg. Toch was ik blij met mijn aanwinst. Aangezien de 2de aan halve prijs was, heb ik er direct nog ene gekocht. Dit is de buit :

 

Ik heb zeer veel vrienden terug gezien maar ik denk toch dat ik er vele gemist heb want ik ben niet vaak van ‘mijn’ tafeltje weg geweest. Ik stond daar goed : net binnen in de tent, niet ver van de bar, bijna iedereen moest er langs om drank of drankjetons te halen. Ook was dit de weg naar de toiletten die een heel eind verder stonden opgesteld. Zo heb ik geregeld geroepen ‘Hey ! Ken je geen mensen meer, misschien ?’, waarop dan een warme knuffel en vele zoenen volgden. Iedereen was, zeker later op de dag, verbaast dat ik ‘staande’ was. Leuk om alle gesprekken nog te herinneren.

Er waren ook free hugs ! Hoera !

 

Zo komt het dat ik alle optredens heb gezien, gehoord en beleefd. Ik kon ook eens meepraten over wie er de Red Rock Rally moest winnen. Ik heb zelfs mijn stem voor de publieksprijs ingediend en dit voor de eerste keer in de 12 jaar dat ik er ga ! Ik was dan ook zeer blij te zien dat ‘Soviet Grass’, een groep uit Sint-Michiels bij Brugge, zowel de RRR als de publieksprijs heeft gewonnen. Dat die met zijn geruit hemd de zoon is van een klasvriendin van mij, en ik haar zo ook heb terug gezien, was een aangename bonus.

 

De groep ‘Vienna’ was weer schitterend. ‘Buurman’ was zeer goed maar paste niet echt tussen alle andere lawaaimakers.  ‘Steak number Eight’ was niet mijn ding. De afsluiters waren ‘The Kids’. Niet echt ‘kids’ meer maar daarom niet minder steengoed.

 

 

Tegen dan was iedereen, ik en nog enkele zeldzame zielen uitgezonderd, al goed zat. Ik had pijn aan mijn rug, knie en voeten van heel de dag recht te staan aan ‘mijn’ tafeltje en vond het tijd om naar huis te fietsen. Dat mijn schat meer kilometers gereden heeft op de terugweg dan ik, deed me de koude vergeten.

Dat ik vandaag geen kater heb en hij wel doet me opnieuw glimlachen. Ook de herinnering aan de liefde en vriendschap van gisteren verwarmt mijn hart.

‘There will be no next time !’ ? Laten we hopen dat ik volgend jaar ook zoveel verstand aan de dag kan leggen door niet te drinken. Dan zal er zeker nog een volgende keer zijn !

Wilde ik dan eens vrouwelijk doen …

Ik had geleerd van een collega dat er in de Berca van die teensokjes te krijgen waren. Niets nieuws zal u zeggen en je zou daar gelijk in hebben, maar deze zijn in katoen ! Dat er in nylon te koop waren, wist ik al lang. Maar ik heb ‘natte’ voeten dus is nylon zeker geen optie. Al mijn sokken moeten van katoen gemaakt zijn of ik kan ze uitgieten op het eind van de dag.

Dus, ik, gisteren middag, na mijn werkweek, vlug-vlug naar de Berca gereden want het zou sluiten om 12u30. Ik was ruim op tijd en vond al vlug wat ik zocht. Ik nam er 2 verschillende soorten zodat ik kon afwisselen.

Terwijl ik daar toch was keek ik eens rond naar schoenen. Ha ja, ik ben tenslotte een vrouw. Aangezien ik een bruine jeans besteld had, wilde ik eens kijken naar bruine, hoge pumps om erbij te dragen. Ik vond er die me pasten en de prijs was meer dan redelijk, dus die nam ik ook mee.

Terwijl ik nog eens aan het ‘neuzen’ was, werd er afgeroepen dat de winkel zou sluiten. Ik begaf me naar de kassa en wilde betalen met mijn bankkaart. Mijn hart stond stil toen het niet op zijn plaats zat. Ik begon te zoeken en te denken. Neen, ik vond het niet en wist niet waar ik het zou kunnen hebben achtergelaten ! De dame achter de kassa was heel geduldig en begreep mijn schrik. Gelukkig.

Bijna in paniek heb ik gebeld naar mijn schat of hij het onding soms nog bij hem had. Hij zei van niet. Op mijn aandringen heeft hij toch gecheckt en ja hoor : hij had het nog bij zich. Oef !

Aangezien ik niet genoeg cash bij me had heb ik dus die schoenen moeten achterlaten.  Ik denk er toch over om volgende week er alsnog om te gaan. Mijn bestelde kleren zijn binnen en die bruine broek zit me als gegoten. Ook de vele topjes zitten me prachtig. Ik zal nieuwe kleren kunnen aandoen deze zomer. Nu het warme weer nog …

 

Nu mag het gedaan zijn !

Ik hoop dat al mijn water-problemen nu van de baan zijn.

  • Eerst de keukenkraan kapot,
  • dan een doorlopende wc,
  • de kraan hersteld (nieuwe 30 euro),
  • de wc niet direct,
  • de nieuwe kraan lekt,
  • de wc hersteld (50 euro+100 werk),
  • de wasmachine kapot,
  • de kraan hersteld (nieuwe 275 euro+100 werk),
  • morgen de levering van de nieuwe wasmachine (500 euro+30 leveren).

Ja, ik heb deze maand veel meer geld uitgegeven dan ik verdien ! Gelukkig zijn niet alle maanden zo of ik zou van een soort tekort komen … 😉