Neelix, de Pruts.

Gisteren is de controle dokter geweest. Die man is nog nooit zo vlug weer buiten geweest. Een man kan duidelijk niet tegen tranen, zoveel is duidelijk.

Toen mijn schat thuis kwam van zijn werk en hij hoorde dat ik niet meer moest binnen blijven, zei hij me dat ik me moest klaar maken want we moesten ‘ergens’ naartoe. Ik zag het niet zitten en had geen zin, maar aangezien hij zo bleef aandringen, heb ik toegegeven. Hij is zo’n lieve en zorgt zo goed voor me …

Met de auto reden we ergens naartoe, ik wist niet naar waar. En ik maar rijden en rijden tot hij opeens zei : ‘We zijn er. Rij hier de oprit maar in en stap maar uit.’ We stonden voor een groot huis. Mijn schat belde aan en we mochten naar de tuin gaan. Ik stond daar wat verdwaasd voor me uit te kijken want ik kende dit huis of deze mensen niet. Wat was er hier aan de hand ?

Toen zag ik ze opeens : een hele meute kittens ! Ze waren aan het spelen en ravotten met en over elkaar. Ze woonden in een ruim tuinhuis met de deur open zodat ze ook in de grote tuin konden spelen. De heer des huizes vertelde me dat ze 3 nesten hadden. Hij vroeg me hoeveel we er zouden meedoen. Ik begon te huilen. Mijn schat  kwam vlug tekst en uitleg geven aan de man en zei dat hij er ene zou uitkiezen.

Ik herpakte me toen ik doorhad wat er gebeurd was. Hij zei me dat hij het niet meer kon aanzien dat ik zo treurde om mijn Toyah. Hij had het afgesproken met mijn dokter : als ik tegen donderdag niet beter was, moest hij voor een kitten zorgen. Hij verzekerde me dat het niet was om Toyah te vervangen maar wel als afleiding. In de hoop dat ik weer eens zou glimlachen want hij dat mistte hij het meest. Ik ging akkoord om hem te plezieren want ik geloofde er niet in.

Hij kwam het tuinhuis uit met een kitten in zijn hand. Het was wit met zwarte vlekjes en leek niet bang, al was het niet ouder dan 6 weken. Hij keek me vragend aan en ik stak mijn handen uit. Hij legde het in mijn armen en ik begon weer te wenen, terwijl ik de kleine dicht bij me hield en streelde. Het motortje sloeg direct aan en ik hoorde die kleine spinnen wat me deed ophouden met huilen. Met die kleine in mijn armen, keek ik eens goed rond. Ik zag een piepkleine Chewy, een kleine Kyra, mini Rufo liep daar ook rond. Ik zocht maar vond geen kleine Toyah. Met een gebroken hart stond ik daar te kijken. De man was onwennig maar mijn schat keek bemoedigend.

Ik moest naar huis rijden dus hield mijn liefste de kleine tegen zich aan en ik liet Bob zijn werk doen. Ik zag toen pas dat we in Zwevezele waren. Na een vlotte, korte rit waren we weer thuis.

Eerste avond  :

Ik bekeek de nieuwe kleine, met tranen in mijn ogen, hoe het zich onwennig door ons huis bewoog. Mijn schat kwam af met allerlei speelgoed. Hij moet het klaar gelegd hebben voor we vertrokken. Ik had niets gemerkt. De kleine begon onmiddellijk te spelen met de balletjes en muisjes. Ik keek toe hoe het ons huis verkende en nam foto’s.

   

Toen het opeens begon te miauwen, als riep het zijn familie en vriendjes, kwam mijn moederinstinct boven en probeerde ik het te troosten. Mijn hart brak bij de gedachte dat we die kleine uit zijn vertrouwde omgeving hadden geplukt, weg van alles en iedereen dat het kende. Ik nam het in mijn armen en opnieuw sloeg het motortje aan. Ik bleef zo eventjes staan, die kleine dicht bij me. Na een tijdje zette ik het opnieuw op de grond en het begon weer te spelen. Ik voelde mijn hart een slag over slaan. Ik besefte dat ik zeker een half uur niet aan Toyah had gedacht. Ja, zo’n kleine is een goede afleiding.

Dat geroep deed het geregeld maar kalmeerde telkens toen het mijn stem hoorde.

1 ding vond ik jammer : Kyra was naar beneden gekomen toen we met die spruit binnen kwamen, had eens gemiauwd en was naar buiten gelopen (gevlucht ?). We hebben haar van heel de avond niet meer terug gezien, ook al heb ik haar geregeld geroepen.

Wanneer het  tijd was om te gaan slapen, hebben we de kleine in de badkamer gezet met een kattenbak, eten, drinken en speelgoed. Kyra was nog niet binnen toen we naar boven gingen, maar ze kon binnen via haar luikje. In bed hoorde ik de kleine nog een tijdje miauwen. Al wenend ben ik in slaap gevallen. Zoals gewoonlijk moest ik om 3 uur plassen en toen ik me terug dicht bij mijn schat genesteld had, was ik blij omdat het stil was beneden en Kyra bij me onder de lakens wilde, zoals gewoonlijk. Oef ! Ze was naar huis gekomen.

Wordt vervolgd.

Veranderingen, wijzigingen en aanpassingen.

We hebben er op het werk al een idee van wat er allemaal zal veranderen per 1 januari. We moeten het nog allemaal op papier krijgen, natuurlijk. Ook de richtlijnen voor de uitwerking zullen hopelijk vlug volgen.  Rapper dan gewoonlijk ? En zouden ze nu eens met alle mogelijkheden rekening gehouden hebben ?

Ja, ze hebben goed aan de werkloosheid geknabbeld. Aan de rest ook veronderstel ik, want anders zouden ze geen 11 miljard ‘gevonden’ hebben, maar daarover wil ik niet spreken : dat zal ik wel ondervinden.

Wat ik zeker weet is, alles wat we nu met gemak deden en goed onder de knie hadden, we allemaal overboord mogen gooien en vergeten. Bijna alles wordt anders qua periodes. Hopelijk kunnen ze programma’s draaien die de aanpassingen automatisch doen want anders zijn we er zoet mee … Ook de nevenschermen (die sommige berekeningen overgenomen hebben) zullen moeten aangepast worden. Je zal nu maar IT-er zijn bij de RVA.

Ook nog : de wachtuitkeringen worden beperkt in tijd en langere wachttijd, het beroepsverleden zal ‘minder waard’ zijn, ancienniteitstoeslag op latere leeftijd, de voorwaarden voor brugpensioen veranderen ook, …

Nog dit : sommige dingen die nu bij ons gedaan worden (loopbaanonderbreking/tijdskrediet, controle, dispo, …) zullen in het vervolg door de Vlaamse Gemeenschap afgewerkt worden. Hoe dat zit met het personeel is nog niet duidelijk.

We zijn eigenlijk nogal verwend geweest : wegens de ‘lopende’ zaken is bijna alles nogal status quo gebleven. Dat zullen we nu geweten hebben. Maar, zoals reeds gezegd, we zullen ons soepel opstellen en doen wat er gedaan moet worden, zoals steeds.

Wat er niet verandert is ons loon. Wij zullen niet ongeveer 10.000 euro per maand krijgen om ons werk te doen. Zij wel … Ja, dat is het verschil tussen de Wetgevende Macht en de Uitvoerende Macht, denk ik dan.

Street View – Google Maps.

Hier het vooraanzicht van mijn huisje, de buren en de weide waar de woonwijk komt.

Dit is mijn vorige auto …

Ik vind het allemaal leuk en aangezien ik niets te verbergen (of stelen) heb mag het best bestaan. Met alle camera’s die overal hangen zijn er toch nog weinig geheimen meer.

Het is ook gemakkelijk om, voor je vertrekt, eens te kijken hoe het er ‘daar’ allemaal uit ziet. Ik vermoed dat Immo-kantoren er ook gretig gebruik van zullen maken.

Dat het zal misbruikt worden is bijna zeker want zo is de menselijke aard. Jammer, want ik vind het een leuk speeltje.

IJs maar dan ook ijskoud !

Woensdag was de koudste dag van het jaar (tot dus ver) en juist op die dag kwamen ze met mijn nieuw schuifraam !

Het begon alweer goed : mijn schat had we vergeten wakker te maken. Ik had gevraagd om me zo rond 7u30 te komen wekken omdat de ‘mannen’ er om 8u – 8u30 zouden zijn. Zo had ik tijd om me te douchen, eventueel naar de (grote) wc te gaan, te ontbijten, samen het gordijn met roede af te nemen, nog een en ander te verplaatsen, …

Ik werd wakker om 8u01 ! Ik vlug een poes uit mijn bed geschopt, naar beneden gesukkeld, boos gebeld naar mijn schat, vlug naar de wc en douchen. Enfin, proberen te douchen want de boiler wilde niet aanslaan ! Soms heeft de boiler van die kuren, maar deze keer wilden geen van de gekende truukjes werken ! Ik stond erbij de roepen en te dansen van kolére ! Dan maar een kattewas in de keuken met warm water van het apart boilertje.

Vlug nog enkele dingen verplaatst, foto’s genomen (in geval van schade), ontbijten en wachten.

Iets voor 9 uur waren ze er. Oef ! Ik was klaar. Maar zonder warme douche had ik het niet echt warm. Het had geen zin om de kachel aan te steken dacht ik aangezien ze de schuifdeur zouden vervangen. Ik had het misschien toch beter eventjes laten opwarmen en mezelf ook, maar achteraf is het gemakkelijk praten.

Het was een heel gedoe om hun vrachtwagen door de gerijpte weide te krijgen tot achteraan onze tuin. Ik had ervoor gezorgd dat de hekkens open konden zodat ze het schuifraam in 1 stuk konden leveren.

© Micheleeuw

© Micheleeuw

Blijkbaar is communicatie ook niet in dat bedrijf hun sterkste troef want het werd toch in delen geleverd om ter plaatse gemonteerd te worden. Beter zo dan anders, hé.

© Micheleeuw

© Micheleeuw
Het uitbreken van de oude schuifdeur ging zeer vlot :
Het schuivend gedeelte uit nemen,

© Micheleeuw

en weg ermee,

© Micheleeuw

seals doorsnijden en glas eruit nemen,

© Micheleeuw

het hout doorzagen en afbreken,

© Micheleeuw

de rest van het kader er uit halen,

© Micheleeuw

en alles was eruit, in ongeveer een uurtje en, heel belangrijk : zonder schade  !
© Micheleeuw
Dan beginnen aan het nieuw.
© Micheleeuw
     Het profiel samenstellen en passen.
© Micheleeuw
Zien dat er enkele cm kalk moet afgeklopt worden.
 Het vast gedeelte erin plaatsen.
© Micheleeuw
Het glas binnen brengen deden ze zeer voorzichtig om geen scheur te maken in mijn spanplafond.
© Micheleeuw
Het schuifgedeelte erin en het glas.
Alles werd opgespoten met schuim en sillicone. De klink en het slot werd als laatste gemonteerden alles was klaar ! Tijd voor inspectie.

© Micheleeuw

 

 

 

Aangezien ze steeds hun afval weg veegden moest er achteraf niet veel opgekuist worden. Terwijl zij het plastiek een veegje gaven, kon ik me eindelijk nuttig maken door al eens met de stofzuiger rond te lopen.

© Micheleeuw

Er restte hen alleen nog de hordeur te plaatsen en ze hadden gedaan.

© Micheleeuw

Toen ze klaar waren kon ik ein-de-lijk de kachel aan steken en de boel terug opwarmen. Ikzelf heb het pas terug warm gekregen tegen dat ik ging slapen !

© Micheleeuw

Ik ben zeer tevreden ! Het is een grote verbetering : meer glas dus klaarder, veel minder onderhoud, ook schuift het nu naar binnen en een hordeur die zit zoals het moet. Hoera !

Verhuiske.

Eindelijk was het zover : ik zit sedert deze namiddag op mijn nieuwe werkplek !

Deze morgen dacht ik dat er nog computers moesten overgezet worden maar bleek dat ze gisteren allemaal gedaan waren. Aangezien het tegen 9 uur al reeds Bal Populaire was geweest en mijn hoofd al weer pijn deed, zakte mijn humeur tot op de bodem. Kon ik gisteren al verhuizen en zou ik dan geen koppijn gehad hebben. 😥

Toen de chef verklaarde dat het stil geweest was in de bureau dacht ik dat ik ging doodvallen ! In plaats daarvan vroeg ik wanneer ik mijn nieuwe stek kon innemen. Ze zou nog eens checken met de IT-correspondent. Enige tijd later kwam hij onze dienst binnen, de vraag werd gesteld, het fiat gegeven en beslist het over de middag te doen.

Toen de 2 andere betrokken collega’s terug waren van hun middagpauze kon de stoelenbureaudans beginnen. Er moeten nog kleine aanpassingen gebeuren, maar tegen 14u30 was alles gefikst.

Ik heb zo al een proefje gehad van hoe het nu zal zijn. Ik heb slechts 1 collega voor me, achter haar een muur. Niet veel zicht maar ook geen distracties. Achter mij zitten 2 collega’s, waar ik vroeger ook bij zat. 2 van die 3 collega’s komen niet werken op woensdag dus heb ik op die dag mijn blok voor mij alleen. Ik hoor de gesprekken en de telefoon veel minder, dus zal ik niet meer zo vlug gestoord worden wanneer ze staan tateren en/of niet vlug genoeg, naar mijn gedacht opnemen.

Ik zal nu waarschijnlijk nog minder opgenomen worden in de groep maar dat kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Ik zal wel contact houden met hen die ik graag heb. Ik vind het een hele verbetering en ben blij.

Zo doe ik dat.

Ik merk een probleem op, denk er eventjes over na en doe er iets aan.

Zaterdag de droogkast kapot, zondag kijken op de www wat er te koop is en dinsdag om een nieuwe (ze waren maandag gesloten).

Het is een Zanussi geworden van de Eldi. Wat duurder dan gedacht (399.99) maar het is een condens met sensor en timer. Er was ook 5 jaar garantie-aan-huis bij zonder extra kost. Hopelijk heb ik dat niet nodig. Ik heb het boekje al eens diagonaal doorbladerd en het ziet er een goeie uit. Hopelijk gaat het ook 10 jaar mee. Langer mag ook !

Ik kreeg geen korting omdat het al in promotie stond en ze zeiden dat het na Nieuwjaar niet echt goedkoper zou zijn. Maar ik heb wel een jongeman meegekregen die het in mijn auto heeft gezet, thuis heeft geholpen het eruit te sleuren en binnen brengen, de oude heeft helpen in de auto te zetten en aan de winkel weer eruit halen. Dat heeft me toch 50 euro bespaard.

Zo stond de nieuwe direct thuis en op zijn plaats tegen dat mijn schat van zijn werk kwam. Hij vond ook dat ik het prima geregeld had. Zoals gewoonlijk.

Ik zal in het weekend, tijdens het nachttarief, eens uittesten wat het allemaal kan. Ik kan weer wassen én drogen naar hartelust. Hoera ! Ik ben tevreden !

Het zit hier in een nieuw kleedje …

Ik denk dat een van mijn medeschrijvers, Stef, hiervoor verantwoordelijk is : hij is in verlof, het is geen denderend fiets- of wandelweer en ik vermoed dat het Simmen hem beu was of zijn laptop heeft het begeven. Wat er ook van is : ik ben blij en vind het zeer goed ! Bedankt, lieve vriend !

De verhuis is, buiten enkele zottigheden zoals oa. afgewerkte inkom en kantine, gedaan. Toen ik wegging, deze middag, hadden we nog geen pc’s maar dat zou waarschijnlijk tegen morgen in orde komen. Ze kunnen dan opnieuw beginnen dossiers afwerken. Nog zo slecht niet want al de rest staat ondertussen zo goed als op zijn plaats. Er zijn kasten tekort maar dat wisten we : ze zijn in bestelling en zouden, ten laatste, volgende week geleverd worden.
Omdat vloer in de kantine moest opnieuw gevoegd worden en er de hele week niet mag op gelopen worden, heb ik met zus een noodkantine gemaakt in de vergaderzaal. De koffie/thee, soepzakjes, e.d. waren nog niet aangekomen. Ze kan niet aan de frigo’s om de bieren, waters & frisdranken te koelen en ook de vaatwas of wasbekkens zijn onbereikbaar. Kamperen, dus. Ze zal wel haar plan trekken om zo vroeg mogelijk alles deftig te kunnen aanbieden. De afwas zal ze desnoods in de lavabo doen, haar kennende.
Dat het gelijkvloers nog niet af is, zal de directeur erger vinden, vrees ik, hem kennende. Het is tenslotte het ‘gezicht’ van de RVA Brugge ! De bezoekers zullen enkel daar te woord gestaan worden en nu is het nog bijna een bouwwerf. Maar aan de andere kant : hij is op reis, dus zoveel kan hij er ook niet om geven hé. Hopelijk is alles zo goed als af tegen volgende week, dan zijn we weer open voor het publiek.

Deze namiddag naar de dvd van ‘300’ gekeken : een zeer krachtige, speciale film !