Dat was het …

… wat werken betreft voor 2014. :-D

Ja, ik ben er vanaf voor dit jaar. Het lijkt alsof het elk jaar iets vroeger is, maar daar geef ik echt niet om.

Het is een bewogen jaar geweest door een steeds meer slinkend personeelsbestand en meer werk. De nieuwe regering heeft ook hun duit in het zakje gedaan door veranderingen aan te kondigen maar geen echte richtlijnen door te geven zodat we niet konden antwoorden op de vele vragen en sommige dossiers ook (nog) niet konden afwerken. Dat dreef het bezoekersaantal enorm op en ook het aantal telefoons verdubbelde. Een piekdag heb ik gehad met meer dan 280 telefoons en 80 bezoekers ! Ja, ik heb me die dag niet moeten vervelen en ook mijn collega’s wisten wat gedaan.

Buiten de gewoonlijke vragen over hun indiening of dossier, natuurlijk ook die over pensioen, kinderbijslag, belastingen, betaald verlof, hoeveel ze al gewerkt hebben, … waar we niet kunnen op antwoorden, toch enkele opmerkelijke :

  • Ik heb een afspraak bij jullie over enkele uren. Ik sta in Oostende en heb geen geld voor de trein. Kunnen jullie tot bij mij komen ?  Ik ben in een lach geschoten. Wat hij niet kon appreciëren. Tja, …
  • Ik moet bij jullie zijn maar sta in panne met mijn auto. Ken jij een garagist ? Probeer Touring of VAB, misschien ? Ja, maar dan moet ik die betalen ! Tja, …
  • Ken je het telefoonnummer van … ? Ik geef het door, als ik het heb, maar voel me toch 1207, hoor.
  • Mag ik die onvriendelijke dame nog eens spreken ? Ik zal haar eens goed haar vet geven ! Als het is om te schelden dan verbind ik je niet door. Dan ben jij ook een trut ! En ook voor jou nog een prettige dag !
  • Ik heb een afspraak bij jullie maar weet niet bij wie of wanneer. Heb je de brief niet meer die we je hebben opgestuurd ? Brief ? Welke brief ? Hoe weet je dan dat je naar hier moet komen ? Tja, ik dacht dat zo. Kan je niet eens kijken ? Neen, er zijn verschillende diensten die uitnodigingen versturen en van sommigen staat dat niet in je dossier vermeld. Wat een snert organisatie is dat daar bij jullie ? Tja, …

De meeste bezoekers zijn vriendelijk en blij dat we ze kunnen helpen. Ook deze die we niet kunnen helpen en moeten doorsturen blijven beleefd. Al heb je natuurlijk uitzonderingen :

  • Ik zit hier al een kwartier te wachten ! Luierikken !  Het is omdat we niets anders te doen hebben, dat je eventjes moet wachten …
  • Iedereen gaat mij voor en ik blijf hier maar wachten ! Ik kan het ook niet helpen dat je een uur voor je afspraak bent binnen gekomen. Waarom zetten we er anders een uur bij ?
  • Wat doen jullie hier eindelijk ? Ik stel een simpele vraag en zelfs daarop kan je me geen deftig antwoord geven ! Wij doen hier werkloosheid, brugpensioen, loopbaanonderbreking/tijdskrediet, vrijstellingen, nazicht en terugbetaling van de uitkeringen en aanverwante. Voor je belastingen moet je bij de buren zijn. Dat is toch allemaal gelijk ? Tja, …
  • Ik moest verleden week komen maar ben het vergeten. Ik ben hier nu. Jammer, maar zo werkt het niet. Ik zie het verschil niet. Wij wel …

Ik zal de komende weken meer en meer kunnen lachen met deze en andere zottigheden die ik de laatste maanden heb mogen aanhoren. Nu is het tijd voor mezelf en de poezen. Na enkele weken heeft mijn schat ook verlof en dan kunnen we samen eindelijk de digicorder wat leger maken. ;-)

Ik zie weer !

Niet dat ik blind geworden was maar door de lenzen die in mijn ogen zijn gezet zie ik opnieuw als een jong veulen. Alles is scherp, zowel ver als dichtbij. Geen toestanden meer met pijnlijke brillen of ambetante lenzen. Geen vermoeide ogen meer door te turen of proberen scherp te stellen.

Toch enkele nadelen : er moet veel licht zijn, in het duister kan ik de kleine lettertjes/cijfertjes niet lezen. Ook met de auto in het donker rijden is niet meer zo gemakkelijk door de halo’s die rond de lichten zitten, maar dat went wel. De prijs is natuurlijk ook iets om rekening mee te houden, maar ik had het er voor over.

Ik heb geen pijn gehad, niet tijdens de ingreep, ook niet achteraf. Het oog traande de dag zelf en het voelde aan alsof er een beetje stof in zat. De volgende dag, van zodra ik wakker werd, voelde het alweer normaal en zag ik er al goed door. Het rood was na 2 dagen helemaal weg.

De eerste week na de ingreep 4 keer per dag 2 soorten druppels in het oog doen en de volgende 3 weken 3 keer per dag, is een kleine moeite om de operatie tot een perfect einde te brengen.

Ik zou het iedereen aanraden !

Ja, ik leef nog.

De laatste tijd hou ik me onledig met werken, tv kijken, spelletjes spelen op de laptop of met Nory mijn kleine schat, slapen, nu en dan blogs lezen, … Daarbij gaan we geregeld naar optredens of theaterstukjes in het Brugs Stadstheater of MAZ. Wat we daarvan vonden en foto’s kan je terug vinden op http://www.stadsomroep.com en klik op foto.

Aangezien onze Notaris ons dossier 4 maanden ‘vergeten’ was, is de verdeling van de nalatenschap nu nog niet gebeurt. Hij heeft ons beloofd om er werk van te maken en na ongeveer een maand zouden we eindelijk over de fondsen kunnen beschikken. Gelukkig zat ik er niet op te wachten.

Thuiswerken op maandag is zalig ! Ik zou het iedereen aanraden. Het alles (en nog meer) wat ik ervan verwachtte : rustig veel kunnen afwerken, geen stress, geen gezaag, geen verplaatsing, bij mijn poezen in mijn huiskleren, … Wat moet het nog meer zijn ?

De volgende dag is dan weer hels : vlug-vlug de afgewerkte dossiers op hun plaats leggen, wat er nog bij moet zoeken en erbij steken, nog een vraag stellen, … om dan tegen 8u30 klaar te zijn voor een drukke dag aan het onthaal. De ene dag is rustg en kalm, de volgende extra druk. Waarom extra ? Omdat er van alles gezegd wordt in de media over de veranderingen/afschaffingen/wijzigingen/inkortingen/ … maar wij weten nog van niets omdat er nog niets beslist is, niets om papier staat, het nog geen wet is, wij nog geen richtlijnen gekregen hebben wat er veranderd is en hoe we het moeten afwerken, … En het ergste van al is dat de mensen ons niet geloven ! ‘Maar we hebben het op de radio gehoord/in de krant gelezen !’ Pff ! Dat ze maar vlug de knopen doorhakken.

Binnen enkele weken is er weer het Razorreel Flanders Film Festival Bruges. Het begint op 6/11 t/m 15/11. Voor details zie http://www.rrfff.be. Wij weten in elk geval weer wat gedaan : films bekijken, foto’s nemen, verslagjes schrijven, …

Rond dezelfde periode worden mijn ogen geopereerd. Ik verwacht meer van die ingeplante lenzen want deze die ik nu dagelijks inbreng zijn ontoereikend, zeker om (kleine cijfertjes) te lezen.

Nu nog foto’s van Nory die we gisteren genomen hebben, spelend met een stokje. Meer moet dat soms niet zijn. :-D

DSC_0005 - kopie  DSC_0012 - kopieDSC_0014 - kopieDSC_0015 - kopieDSC_0017 - kopieDSC_0016 - kopieDSC_0019 - kopieDSC_0018 - kopieDSC_0008 - kopie DSC_0009 - kopie    DSC_0020 DSC_0021 - kopie DSC_0022 - kopie DSC_0025 - kopie DSC_0026 - kopie DSC_0028 - kopie DSC_0027 - kopie DSC_0031 - kopie DSC_0030 - kopie DSC_0029 DSC_0032 - kopie DSC_0033 - kopie DSC_0034 - kopie DSC_0035 - kopieDSC_0011 - kopie

Tot de volgende keer …

Waregem Koerse 2014.

Yes indeed, we waren er terug bij.

Gewapend met een ingangsticket als ‘genodigde’, een mail voor perskaarten, een plaats op de VIP-parking en een mail dat we op de lijst stonden voor de Tent Naessens op het middenplein konden we vertrekken.

Mia en Bob brachten ons feilloos naar de juiste parking, onder politie begeleiding in de coach naar de ingang. Het ticket werd aanvaard en zo ook de mail voor de perspassen. Bij het in ontvangst nemen van die passen kregen we te horen dat we met deze niet op het gras zouden mogen en aangezien we geen perskaart hadden, kregen we geen genummerd jasje. Mijn liefste was niet tevreden maar ik was ervan overtuigd dat ik het wel zou oplossen.

Na een drankje (Rodenbach, hoera !) en een pakje frieten vonden we al vlug de vrienden. Goed zo : ik kon bij hen blijven wanneer ik geen zin had om foto’s te nemen en eventjes een rustpauze wilde inlassen.

Dan was het tijd voor de eerste draf-ren. We namen ons plaatsje in, tussen de haag en de Ierse Berm, en we konden onze toestellen instellen.

DSC_0004

Op het grote scherm aan de overkant konden we de rest van het parcours, de finish volgen en een foto nemen van de winnaar.

DSC_0028

DSC_0049

Tijd voor de eerste galop-ren en we stonden op post. Eerst verzamelen en dan starten. Over, of liever door de haag, op en over de Ierse Berm, over een andere haag.

DSC_0058

DSC_0061

DSC_0091

DSC_0103

Het was mooi weer en er was zeer veel volk gekomen. Gelukkig bleef iedereen beleefd en welgezind want het was niet zo eenvoudig om van de ene kant naar de andere kant te geraken.

Heel de dag door heb ik speciale hoeden getrokken.

DSC_0050 DSC_0052

DSC_0111 DSC_0113 DSC_0114 DSC_0115

 

 

DSC_0133 DSC_0135 DSC_0136 DSC_0138

 

 

DSC_0130

DSC_0150

DSC_0140

DSC_0161

DSC_0165

 

Ook Sven De Leijer voor ‘De Ideale Wereld’ was aanwezig om sommige dames te interviewen.

DSC_0118

DSC_0127

Voor de Grote Steeple Chase zijn we van tactiek veranderd : mijn schat zou aan de Gaverbeek post vatten en ik zou aan de Ierse Berm klaar staan, om zo niet dezelfde foto’s te hebben. Ik stond duidelijk niet goed en/of had de verkeerde lens op staan want het resultaat is gene vetten :

DSC_0174

DSC_0179 DSC_0183

DSC_0187

Ik was net te laat om een valpartij op beeld te krijgen. Gelukkig heeft niemand (paard of mens) zich erg bezeerd. Oef !

DSC_0189

Dan moest ik zo vlug mogelijk naar de andere kant om de winnaar en de traditionele duik in de Gaverbeek te trekken.

De Missen en Prominenten waren er ook. Samen met de winnende jockey, trainer en eigenaar was het drummen op het podium.

DSC_0191

DSC_0200

DSC_0211

DSC_0238

Terwijl de Band de Marseillaise speelde, mocht de ruiter alle prijzen in ontvangst nemen. De Winnaar van de 2 vorige jaren kon geen geschiedenis schrijven door een 3de jaar op rij te winnen. Hij werd toch, ondanks het vele gewicht dat paard moest dragen, knap derde.  Een zeer grote overwinning voor de trainer : zijn paarden kwamen als eerste 3 over de finish !

DSC_0232

DSC_0240

DSC_0247

Toen was het tijd voor de ‘grote plons’. De fotografen stonden klaar, netjes op afstand deze keer, zodat iedereen kans had om de perfecte foto te nemen. Vind je mijn schat ?

DSC_0250

Mijn toestel weigerde dienst op het ‘moment suprême’ en dit is het resultaat. Flauw, hoor.

DSC_0253 DSC_0256 DSC_0257 DSC_0258

Gelukkig mag ik een foto van mijn liefste hier gebruiken. Zie je me zitten (vloeken) ?

IMG_4974

Voor mij was het hoog tijd om de vrienden terug op te zoeken.  Terwijl mijn schat nog meer races en winnaars trok, bleef ik genieten van een frisse Rodenbach en het gezelschap. Na een tijdje miste ik hem toch en wanneer ik een sms kreeg dat hij op het middenplein was, ging ik hem vervoegen en nam afscheid van de vrienden.

Aan de tent Naessens wachtte ons een onaangename verrassing : met de mail alleen mochten we niet binnen aangezien er nog een selectie werd gemaakt en wij niet op ‘de lijst’ stonden ! Pff ! We waren straf ontgoocheld want geen foto’s van het schilderij dat geveild werd ten voordele van MS, geen foto van de winnende hoed, geen BV’s voor de lens, het optreden van Bart Kaëll niet kunnen kieken, … Enfin, dan maar de laatste drafrennen trekken en naar huis.

De bus bracht ons veilig naar Mia. Natuurlijk had ik Bob niet nodig om thuis te geraken en ben ik weer verkeerd gereden : van Waregem naar Brugge is via Gent toch de kortste weg, niet ? ;-) Ach, we waren daardoor een half uurtje later thuis maar na zo’n leuke dag, konden we er tegen. Ja, het was weer geweldig leuk !

Dat ik de volgende namiddag moest gaan werken omdat er een chef absoluut moest moeilijk doen, was minder, maar ik heb het overleefd.

Optima Open Knokke 2014

Op de terreinen van De Royal Zoute Tennis Club vind voor de 5de keer de Belgische manche van het ATP Champions Tour plaats. Dit is een serie van nationale toernooien van ‘living legends’ van het tennis die het professionele circuit verlaten hebben en 30 jaar of ouder zijn. In de single matchen strijden ze voor de titel, met zeer veel humor op het veld. In Knokke worden ook nog (mixed)dubbel wedstrijdjes gespeeld. Good fun !

Wij mochten 2 dagen getuige zijn van zeer leuk maar vooral ook zeer goed tennis.

Er was een verscheidenheid aan mensen : van BV’s, over mensen die denken dat ze BV’s zouden moeten zijn, tot gewone tennisgenieters, zoals wij. Wij voelden ons er goed. Alle medewerkers waren vriendelijk en correct.

Vrijdag waren we ‘guests’ : gewonnen tickets via een wedstrijd op Radio2, die we gekregen hadden van vrienden. Zij konden niet gaan en wisten dat wij wel geïnteresseerd zouden zijn. En hoe !

Voor de zaterdag had mijn schat voor perspassen gezorgd zodat we samen met de andere fotografen vanop de eerste rij (eigenlijk voor de eerste rij) de wedstrijden konden volgen en fotograferen.

Vrijdag vonden we niet ver van de ingang een parkeerplaatsje zodat we nog tijd hadden, voor de wedstrijd zou beginnen, om eventjes de Persruimte binnen te gaan. We wilden zeker weten of we mochten foto’s nemen vanop onze zitplaatsen. Kwestie van niemand voor het hoofd te stoten en ook beleefdheid. Zo konden we ook de persverantwoordelijke bedanken voor de persbadges voor de volgende dag. De zeer vriendelijk dame gaf ons direct een plastieken zak met daarin ‘the Baseline’ krantjes van de vorige en huidige dag, een Opima stylo, een Optima zonnebril, een Optima notaboekje, een usb-stick van 4GB met daarop foto’s & info en een persmap. Die stylo, zonnebril en notaboekje heb ik direct aangeslagen aangezien ze van superieure kwaliteit zijn. ;-)

We hadden ongenummerde plaatsen en hadden al vlug een goed zitje gevonden aan de baseline. De regen zorgde voor een half uurtje oponthoud maar al vlug kon de wedstrijd beginnen. De spelers werden telkens voorgesteld door Sabine Appelmans en Dominique Monani.

 

tn_DSC_0001

 

Terwijl mijn schat zijn (vele) foto’s nam, kon ik genieten van de spel en de mopjes op het veld, tussen Xavier Malisse (33 jaar) en Pat Cash (49 jaar). Dat Xavier een maatje te groot zou zijn voor de 16 jaar oudere Pat, werd al vlug duidelijk. Want vergis je niet : ze spelen om te winnen ! Hij was zeker van de overwinning dus bleef er veel tijd over om te dollen met elkaar, het publiek, de ballenjongens en -meisjes en ook de scheidsrechter. Dit tot groot plezier van het talrijke publiek. Hun (gespeelde) verontwaardiging bij een out-call of ‘Dat weet ik ook wel’ of ‘Ben je zeker ?’ wanneer het zeker een meter buiten/lang was, het omkopen van een lijnrechter, bij matchpunt tegen hem riep Pat : ‘Laatste kans om op te geven !’, …

Het was de eerste keer dat ik Xavier zoveel plezier zag hebben tijdens een wedstrijd. Leuk te zien hoe hij zich kan amuseren tijdens het beoefenen van zijn sport. Hij was het nog niet gewoon, zijn eerste keer, maar al vlug deed hij goed mee.

Tussen de games maar ook tijdens het dollen, werd er ‘passende’ muziek of geluideffecten gestoken. Een bal over de tribune werd gevolgd door brekend glas, een ace werd getrakteerd op ‘You’re Simply the Best’, …

Het verwonderde mij wat een bal- en racketvaardigheid ze hebben ! Een vele metershoge bal opvangen op het racket zonder dat het kaatst, een ‘slice’ zo geven dat het over het net valt en direct terug over het net kaatst, slicen naar elkaar terwijl ze elk op een knie zitten, elk op 2 meter van het net naar elkaar spelen zonder dat de bal kaatst, de bal balanceren op de smalle kant van het racket, …

Malisse won met 6-4 en 6-3.

De volgende wedstrijd tussen Henri Leconte (51 jaar) en Fabrice Santoro (41 jaar) beloofde meer van hetzelfde en dat kregen we ook. Dat Leconte een echte showman is bleek al van het eerste moment dat hij het veld op kwam. Hij dolde al met Sabine tijdens haar opsomming van zijn gewonnen wedstrijden tijdens zijn carrière. Zijn interactie met het publiek hield schijnbaar niet op want ook tijdens de rally’s bleef hij bezig. Zijn poses – zelfs voor een foto, tussen de games in, de ballenjongens en -meisjes plagen door hen een bal toe te werpen die terug naar hem kaatste, … Ook Santoro deed vrolijk mee, eens hij zeker was dat hij kon winnen.

De wedstrijd werd gewonnen door Santoro met 6-2 en 6-4.

Omdat ik toen al genoeg zon had gehad, hoofdzakelijk van 1 kant, hebben we ons verplaatst naar de overkant waar meer schaduw was. Want warm was het in mijn (zelf) gebreide zwart-katoen pulletje met daar onder een zwarte broek. Je mag gerust spreken van een verkeerde kledij keuze ! What else is new ? Pff ! Ik zal het nooit leren.

De dubbel-exhibitie-wedstrijd, the special guest double match, was tussen Goran Ivanisevic/Greg Rusedski en Dick Norman/Xavier Malisse. We kregen een heuse wedstrijd te zien maar toch konden ze het niet laten om zotjes te doen. Ook Goran (42 jaar) heb ik nog nooit zoveel zien lachen en (gespeeld) luidop mopperen. Toch moest hij met Greg (40 jaar) het onderspit delven tegen Dick (43 jaar) en Xavier. Hun spelvaardigheid kwam ook boven toen ze minuten lang tik-tak speelden :Goran naar Xavier naar Greg naar Dick en terug naar Goran, op een meter van het net. Chapeau !

Malisse/Norman wonnen met 7-3.

Toen was het voorbij en tijd om Mia terug te vinden en naar de poezen terug te rijden. Eens thuis vloog mijn liefste op zijn pc om zijn foto’s te selecteren en door te sturen naar de organisatie. Na nog een uurtje tv kijken was het bedtijd.

Zaterdag reden we naar de persparking aan de achterkant van het gebeuren. Zo kwamen we via de achterpoort binnen maar waren direct in The Village waar verschillende (luxe)standjes stonden. Tja, we waren in Knokke, hé. Er waren meer BV’s aanwezig dan de vorige dag, of had ik er niet zo op gelet ? Toen was ik nog een ‘bleu’, nu al een ‘routinée’. Ook wat mijn kledij betreft. ;-)

We kregen een heuse persbadge, meldden ons aan in de persruimte en konden plaats nemen op de speciaal-voor-de-pers-voorbehouden bankjes. Nice !

 

tn_DSC_0053

 

Voor ze begonnen kwamen alle spelers op het terrein en kregen een petje op van de sponsor. En wij maar foto’s nemen. :-)

tn_DSC_0035

 

De eerste ‘battle’ ging tussen Goran Ivanisevic en Pat Cash. Ook nu weer werd er gespeeld om te winnen maar de grapjes bleven niet lang uit. Leuk was toen Goran een hoofdband ‘stal’ van Pat en er mee speelde. Het bracht hem geluk, zei hij. Pat vroeg hardrockmuziek en kreeg er ook. Na een beetje headbangen speelden ze verder. Goran kocht een lijnrechter om met opgeraapte blaadjes, Pat een andere met 20 euro. Bij een volgende out-call tegen hem, ging hij het geld terug halen met de woorden ‘ I payed you !’. Iets later toonde hij zijn spierbundels aan een (kleine) ballenjongen met de woorden ‘Je moet nog veel eten.’. Goran ging ballen signeren terwijl Pat wat truukjes deed met een bal. Een kindje in de tribune kreeg een bal van Pat om het zoet te houden. Na een ferme slag ‘moest’ Pat op zijn racket steunen. ‘Boos’ de racket op de grond gooien in protest. …

tn_DSC_0072

 

tn_DSC_0058

 

tn_DSC_0138 tn_DSC_0147

tn_DSC_0163

tn_DSC_0182 tn_DSC_0211

 

 

tn_DSC_0246 tn_DSC_0267

tn_DSC_0308

Goran won met 6-4 en 6-4.

De 2de single wedstrijd was tussen Henri Leconte en Greg Rusedski. Henri was in superleuke doen en Greg kon niet ophouden met glimlachen. Na de eerste game zei de scheidsrechter : 15-love. De reactie van Henri: ‘Dat weten we ook wel ! Het is het eerste spelletje ! We zijn toch niet debiel. Wat is dat nu !’ Toen er een baby huilde ging hij er naar toe en vroeg ‘Is het een van mij ?’. Een bal voor een luidruchtig kind met de woorden ‘begin maar te oefenen’. Handtekeningen zetten tussen 2 games – ‘De fans hebben me geroepen’, iemand die de tribune verlaat : ‘Ga je al weg ? Niet leuk genoeg voor je ?’. Hij kreeg een bal van een ballenmeisje en gooide het terug, vroeg het opnieuw en gooide het terug, tot het kindje niet meer wist wat het moest doen, … Ja, hij was goed bezig om iedereen te entertainen.

tn_DSC_0380 tn_DSC_0409

tn_DSC_0476

tn_DSC_0527 tn_DSC_0533 tn_DSC_0537

tn_DSC_0561

Ondanks enkele aces en duidelijke winners van Leconte, won Greg met 7-5 en 6-3.

Toen werd het tijd voor de laatste wedstrijd van de dag : John McEnroe/Monica Seles en Kim Clijsters/Mansour Bahrami. Het leuk om deze levende legendes aan het werk te zien. John (54 jaar) stond verbaasd te kijken toen Mansour (58 jaar) opeens riep ‘You cannot be serious !’ en zei toen ‘Moet ik dat niet zeggen ?’. Ja, de toon was gezet. Toen John een bal tegen zijn rug kreeg van zijn partner Monica (40 jaar) zei deze ‘Ja, sorry. Nu weet je waarom ik alleen maar single wedstrijden speelde.’  John en Monica bespraken een nieuwe tactiek, Mansour kroop over het net om af te luisteren wat er gezegd werd, en John ging op handen en voeten liggen zodat Monica kon opslaan. Wanneer Kim retourneerde sprong John recht en won het punt. Mansour stond in bewondering maar John zei droog weg : ‘Niet proberen, het rechtkomen will kill you, old man.’, waarop Mansour zijn gekend pose aan nam. Toen hij nog maar eens een zeer hoge bal opving in zijn broekzak, probeerde John het ook maar het lukte niet. Mansour riep dat hij het hem eens zou leren. Kim (31 jaar) was wat onwennig maar deed lustig mee. Toch zal ik dat ze schrok toen Mansour tegen en op een publiciteitsbak vloog. Ze liet de bal voor wat het was en liep naar hem toe. Pas toen zag ze had hij zich niet bezeerd had en aan het dollen was.

tn_DSC_0661

tn_DSC_0707 tn_DSC_0722

tn_DSC_0813

 

Dat ze spelen nog niet verleerd zijn bewezen ze door de vele aces die werden geslagen en te scoren met winners. Ook toen John steeds de lange bal bleef crosscourt terug slaan naar Kim, Monica en Mansour een andere bal kort crosscourt naar elkaar speelden. Je moet het maar kunnen. Ook werd er veel tik-tak kort naar elkaar gespeeld. Altijd leuk om te zien. een racket op de grond ? Daar keken we niet meer van op.

tn_DSC_0832

tn_DSC_0847

 

Aangezien de geheugenkaart van mijn toestel halverwege de match weeral vol stond, heb ik meer kunnen genieten van de wedstrijd dan van de vorige. Ik mis toch het een en ander wanneer ik steeds gespannen zit te wachten op het volgende leuke fotomoment. Mijn liefste heeft daar minder last van maar hij is meer gewoon dan ik : hij kan kijken/genieten en fotograferen ter gelijker tijd. Vlug enkele dubbele opnames gewist zodat ik de felicitaties na de wedstrijd kon kieken.

tn_DSC_0893

Clijsters/Bahrami wonnen met 9-7. Wat zijn we verwend geweest !

En wij niet alleen want elke winnaar kreeg een extra prijs van een sponsor. Ook werden er na elke match 4 ballen in het publiek geslagen waarvan er op 1 het Optima-logo stond. Wie deze bal kon vangen mocht proberen een serve van een speler terug in het veld te retourneren. Wie daarin slaagde kreeg een nieuwe racket. Ook wie er na 3 (of meer) pogingen niet in slaagde.

tn_DSC_0345

tn_DSC_0354

 

tn_DSC_0605 tn_DSC_0609

 

 

We gingen de persverantwoordelijk nog eens bedanken en waren op weg naar Mia, toen mijn schat plots opmerkte dat John McEnroe nog zou signeren. We gingen eens kijken maar hij was er niet. Net toen ik ging vragen of het nog lang zou duren, zag ik hem passeren. Aangezien het vlug ging, 1 handtekening en/of foto per persoon, ging mijn liefste ook in de rij staan. Ik ging klaar staan met zijn toestel om hen op beeld vast te leggen. Terwijl ik wachtte zag ik dat John veel liever op de baan staat. Hij deed het geduldig maar niet met enthousiasme. Ondertussen stond Henri Leconte in een paviljoen er naast champagne te drinken, waar hij al vlug werd opgemerkt en lastig gevallen door handtekeningjagers.Tja, het leven van een (tennis)ster kan zwaar zijn !

tn_IMG_2965

Met een gesigneerde tennisbal konden we vertrekken, gelukkig en blij. Wat een paar dagen was het geweest : legenden in levende lijve zien, prachtige tennis, racket- en balvaardig, onnozel doend proberen te winnen, allemaal vrienden, er duidelijk van genietend, … Het was alsof we bij hen thuis doorgedreven oefenspelletjes mochten komen zien. Bedankt aan de vrienden (en Radio2) en Elke, hoofdverantwoordelijke Pers voor de geboden kans.

Zeker een tip voor volgend jaar ! Hopelijk zijn we er dan ook weer bij (met persbadges ?).

A Perfect Day !

Dat was gisteren. Zo’n verjaardag zou ik iedereen toe wensen.

Lekker, lang slapen met mijn poezen bij me en dan lekker ontbijten met mijn schat. Van hem kreeg ik te horen dat er al verschillende sms-en waren gekomen. Ook lag er een geschenkje en kaartjes voor me klaar. Weg ochtendhumeur. ;-)

Na de huiswerkjes en persoonlijke hygiëne, mocht ik nog een pakje raden.

Mijn liefste ging toen vlug nog om boodschappen en kwam terug met bloemen.

Elk aan een computer, waar ik nog meer e-cards vond, tot het tijd was voor de champagne met lekkere hapjes en nog meer kadootjes. Ja, ik werd verwend. Zo ook Nory want zij kreeg geregeld ook een lekkers.

Dan kwam een T-bone om ‘U’ tegen te zeggen. Perfect gebakken, zoals ik het graag lust, met een slaatje en kroketjes. Mmmm ! Ik heb gegeten tot ik rolde. De poezen vonden het ook lekker, of wat dacht je ?

Na het afruimen kwam er nog een cadeau. En ik telkens maar raden en pas open doen wanneer ik het juist had.

Eén ervan was het derde deel van Riddick. Ik wilde de eerste 2 films terug zien om weer helemaal mee te zijn. Goed gedacht van mij want al vlug bleek dat we de 2de ook nog niet gezien hadden. Toen we de nieuwe wilden bekijken, had het toestel te warm (?) en wilde niet meer. Ach, het was toen al 22 uur en vandaag komt ook langs hier, hé.

Tussen de films door kwamen er nog geschenkjes … het hield niet op ! :-D

Ook Nory kon zich amuseren … met het verpakpapier.

Dit heb ik allemaal gekregen van mijn schat :

DSC_0009 DSC_0010 DSC_0013 DSC_0015 DSC_0027DSC_0021

Ik heb de liefste man van heel de wereld !