Ja, ik leef nog.

De laatste tijd hou ik me onledig met werken, tv kijken, spelletjes spelen op de laptop of met Nory mijn kleine schat, slapen, nu en dan blogs lezen, …

Daarbij gaan we geregeld naar optredens of theaterstukjes in het Brugs Stadstheater of MAZ. Wat we daarvan vonden en foto’s kan je terug vinden op http://www.stadsomroep.com.

Aangezien onze Notaris ons dossier 4 maanden ‘vergeten’ was, is de verdeling van de nalatenschap nu nog niet gebeurt. Hij heeft ons beloofd om er werk van te maken en na ongeveer een maand zouden we eindelijk over de fondsen kunnen beschikken. Gelukkig zat ik er niet op te wachten.

Thuiswerken op maandag is zalig ! Ik zou het iedereen aanraden. Het alles (en nog meer) wat ik ervan verwachtte : rustig veel kunnen afwerken, geen stress, geen gezaag, geen verplaatsing, bij mijn poezen in mijn huiskleren, … Wat moet het nog meer zijn ?

De volgende dag is dan weer hels : vlug-vlug de afgewerkte dossiers op hun plaats leggen, wat er nog bij moet zoeken en erbij steken, nog een vraag stellen, … om dan tegen 8u30 klaar te zijn voor een drukke dag aan het onthaal.

De ene dag is rustg en kalm, de volgende extra druk. Waarom extra ? Omdat er van alles gezegd wordt in de media over de veranderingen/afschaffingen/wijzigingen/inkortingen/ … maar wij weten nog van niets omdat er nog niets beslist is, niets om papier staat, het nog geen wet is, wij nog geen richtlijnen gekregen hebben wat er veranderd is en hoe we het moeten afwerken, … En het ergste van al is dat de mensen ons niet geloven ! ‘Maar we hebben het op de radio gehoord/in de krant gelezen !’ Pff ! Dat ze maar vlug de knopen doorhakken.

Binnen enkele weken is er weer het Razorreel Flanders Film Festival Bruges. Het begint op 6/11 t/m 15/11. Voor details zie http://www.rrfff.be. Wij weten in elk geval weer wat gedaan : films bekijken, foto’s nemen, verslagjes schrijven, …

Rond dezelfde periode worden mijn ogen geopereerd. Ik verwacht meer van die ingeplante lenzen want deze die ik nu dagelijks inbreng zijn ontoereikend, zeker om (kleine cijfertjes) te lezen.

Nu nog foto’s van Nory die we gisteren genomen hebben, spelend met een stokje. Meer moet dat soms niet zijn. :-D

DSC_0005 - kopie  DSC_0012 - kopieDSC_0014 - kopieDSC_0015 - kopieDSC_0017 - kopieDSC_0016 - kopieDSC_0019 - kopieDSC_0018 - kopieDSC_0008 - kopie

DSC_0009 - kopie    DSC_0020 DSC_0021 - kopie DSC_0022 - kopie DSC_0025 - kopie DSC_0026 - kopie DSC_0028 - kopie DSC_0027 - kopie DSC_0031 - kopie DSC_0030 - kopie DSC_0029 DSC_0032 - kopie DSC_0033 - kopie DSC_0034 - kopie DSC_0035 - kopieDSC_0011 - kopie

Tot de volgende keer …

Waregem Koerse 2014.

Yes indeed, we waren er terug bij.

Gewapend met een ingangsticket als ‘genodigde’, een mail voor perskaarten, een plaats op de VIP-parking en een mail dat we op de lijst stonden voor de Tent Naessens op het middenplein konden we vertrekken.

Mia en Bob brachten ons feilloos naar de juiste parking, onder politie begeleiding in de coach naar de ingang. Het ticket werd aanvaard en zo ook de mail voor de perspassen. Bij het in ontvangst nemen van die passen kregen we te horen dat we met deze niet op het gras zouden mogen en aangezien we geen perskaart hadden, kregen we geen genummerd jasje. Mijn liefste was niet tevreden maar ik was ervan overtuigd dat ik het wel zou oplossen.

Na een drankje (Rodenbach, hoera !) en een pakje frieten vonden we al vlug de vrienden. Goed zo : ik kon bij hen blijven wanneer ik geen zin had om foto’s te nemen en eventjes een rustpauze wilde inlassen.

Dan was het tijd voor de eerste draf-ren. We namen ons plaatsje in, tussen de haag en de Ierse Berm, en we konden onze toestellen instellen.

DSC_0004

Op het grote scherm aan de overkant konden we de rest van het parcours, de finish volgen en een foto nemen van de winnaar.

DSC_0028

DSC_0049

Tijd voor de eerste galop-ren en we stonden op post. Eerst verzamelen en dan starten. Over, of liever door de haag, op en over de Ierse Berm, over een andere haag.

DSC_0058

DSC_0061

DSC_0091

DSC_0103

Het was mooi weer en er was zeer veel volk gekomen. Gelukkig bleef iedereen beleefd en welgezind want het was niet zo eenvoudig om van de ene kant naar de andere kant te geraken.

Heel de dag door heb ik speciale hoeden getrokken.

DSC_0050 DSC_0052

DSC_0111 DSC_0113 DSC_0114 DSC_0115

 

 

DSC_0133 DSC_0135 DSC_0136 DSC_0138

 

 

DSC_0130

DSC_0150

DSC_0140

DSC_0161

DSC_0165

 

Ook Sven De Leijer voor ‘De Ideale Wereld’ was aanwezig om sommige dames te interviewen.

DSC_0118

DSC_0127

Voor de Grote Steeple Chase zijn we van tactiek veranderd : mijn schat zou aan de Gaverbeek post vatten en ik zou aan de Ierse Berm klaar staan, om zo niet dezelfde foto’s te hebben. Ik stond duidelijk niet goed en/of had de verkeerde lens op staan want het resultaat is gene vetten :

DSC_0174

DSC_0179 DSC_0183

DSC_0187

Ik was net te laat om een valpartij op beeld te krijgen. Gelukkig heeft niemand (paard of mens) zich erg bezeerd. Oef !

DSC_0189

Dan moest ik zo vlug mogelijk naar de andere kant om de winnaar en de traditionele duik in de Gaverbeek te trekken.

De Missen en Prominenten waren er ook. Samen met de winnende jockey, trainer en eigenaar was het drummen op het podium.

DSC_0191

DSC_0200

DSC_0211

DSC_0238

Terwijl de Band de Marseillaise speelde, mocht de ruiter alle prijzen in ontvangst nemen. De Winnaar van de 2 vorige jaren kon geen geschiedenis schrijven door een 3de jaar op rij te winnen. Hij werd toch, ondanks het vele gewicht dat paard moest dragen, knap derde.  Een zeer grote overwinning voor de trainer : zijn paarden kwamen als eerste 3 over de finish !

DSC_0232

DSC_0240

DSC_0247

Toen was het tijd voor de ‘grote plons’. De fotografen stonden klaar, netjes op afstand deze keer, zodat iedereen kans had om de perfecte foto te nemen. Vind je mijn schat ?

DSC_0250

Mijn toestel weigerde dienst op het ‘moment suprême’ en dit is het resultaat. Flauw, hoor.

DSC_0253 DSC_0256 DSC_0257 DSC_0258

Gelukkig mag ik een foto van mijn liefste hier gebruiken. Zie je me zitten (vloeken) ?

IMG_4974

Voor mij was het hoog tijd om de vrienden terug op te zoeken.  Terwijl mijn schat nog meer races en winnaars trok, bleef ik genieten van een frisse Rodenbach en het gezelschap. Na een tijdje miste ik hem toch en wanneer ik een sms kreeg dat hij op het middenplein was, ging ik hem vervoegen en nam afscheid van de vrienden.

Aan de tent Naessens wachtte ons een onaangename verrassing : met de mail alleen mochten we niet binnen aangezien er nog een selectie werd gemaakt en wij niet op ‘de lijst’ stonden ! Pff ! We waren straf ontgoocheld want geen foto’s van het schilderij dat geveild werd ten voordele van MS, geen foto van de winnende hoed, geen BV’s voor de lens, het optreden van Bart Kaëll niet kunnen kieken, … Enfin, dan maar de laatste drafrennen trekken en naar huis.

De bus bracht ons veilig naar Mia. Natuurlijk had ik Bob niet nodig om thuis te geraken en ben ik weer verkeerd gereden : van Waregem naar Brugge is via Gent toch de kortste weg, niet ? ;-) Ach, we waren daardoor een half uurtje later thuis maar na zo’n leuke dag, konden we er tegen. Ja, het was weer geweldig leuk !

Dat ik de volgende namiddag moest gaan werken omdat er een chef absoluut moest moeilijk doen, was minder, maar ik heb het overleefd.

Optima Open Knokke 2014

Op de terreinen van De Royal Zoute Tennis Club vind voor de 5de keer de Belgische manche van het ATP Champions Tour plaats. Dit is een serie van nationale toernooien van ‘living legends’ van het tennis die het professionele circuit verlaten hebben en 30 jaar of ouder zijn. In de single matchen strijden ze voor de titel, met zeer veel humor op het veld. In Knokke worden ook nog (mixed)dubbel wedstrijdjes gespeeld. Good fun !

Wij mochten 2 dagen getuige zijn van zeer leuk maar vooral ook zeer goed tennis.

Er was een verscheidenheid aan mensen : van BV’s, over mensen die denken dat ze BV’s zouden moeten zijn, tot gewone tennisgenieters, zoals wij. Wij voelden ons er goed. Alle medewerkers waren vriendelijk en correct.

Vrijdag waren we ‘guests’ : gewonnen tickets via een wedstrijd op Radio2, die we gekregen hadden van vrienden. Zij konden niet gaan en wisten dat wij wel geïnteresseerd zouden zijn. En hoe !

Voor de zaterdag had mijn schat voor perspassen gezorgd zodat we samen met de andere fotografen vanop de eerste rij (eigenlijk voor de eerste rij) de wedstrijden konden volgen en fotograferen.

Vrijdag vonden we niet ver van de ingang een parkeerplaatsje zodat we nog tijd hadden, voor de wedstrijd zou beginnen, om eventjes de Persruimte binnen te gaan. We wilden zeker weten of we mochten foto’s nemen vanop onze zitplaatsen. Kwestie van niemand voor het hoofd te stoten en ook beleefdheid. Zo konden we ook de persverantwoordelijke bedanken voor de persbadges voor de volgende dag. De zeer vriendelijk dame gaf ons direct een plastieken zak met daarin ‘the Baseline’ krantjes van de vorige en huidige dag, een Opima stylo, een Optima zonnebril, een Optima notaboekje, een usb-stick van 4GB met daarop foto’s & info en een persmap. Die stylo, zonnebril en notaboekje heb ik direct aangeslagen aangezien ze van superieure kwaliteit zijn. ;-)

We hadden ongenummerde plaatsen en hadden al vlug een goed zitje gevonden aan de baseline. De regen zorgde voor een half uurtje oponthoud maar al vlug kon de wedstrijd beginnen. De spelers werden telkens voorgesteld door Sabine Appelmans en Dominique Monani.

 

tn_DSC_0001

 

Terwijl mijn schat zijn (vele) foto’s nam, kon ik genieten van de spel en de mopjes op het veld, tussen Xavier Malisse (33 jaar) en Pat Cash (49 jaar). Dat Xavier een maatje te groot zou zijn voor de 16 jaar oudere Pat, werd al vlug duidelijk. Want vergis je niet : ze spelen om te winnen ! Hij was zeker van de overwinning dus bleef er veel tijd over om te dollen met elkaar, het publiek, de ballenjongens en -meisjes en ook de scheidsrechter. Dit tot groot plezier van het talrijke publiek. Hun (gespeelde) verontwaardiging bij een out-call of ‘Dat weet ik ook wel’ of ‘Ben je zeker ?’ wanneer het zeker een meter buiten/lang was, het omkopen van een lijnrechter, bij matchpunt tegen hem riep Pat : ‘Laatste kans om op te geven !’, …

Het was de eerste keer dat ik Xavier zoveel plezier zag hebben tijdens een wedstrijd. Leuk te zien hoe hij zich kan amuseren tijdens het beoefenen van zijn sport. Hij was het nog niet gewoon, zijn eerste keer, maar al vlug deed hij goed mee.

Tussen de games maar ook tijdens het dollen, werd er ‘passende’ muziek of geluideffecten gestoken. Een bal over de tribune werd gevolgd door brekend glas, een ace werd getrakteerd op ‘You’re Simply the Best’, …

Het verwonderde mij wat een bal- en racketvaardigheid ze hebben ! Een vele metershoge bal opvangen op het racket zonder dat het kaatst, een ‘slice’ zo geven dat het over het net valt en direct terug over het net kaatst, slicen naar elkaar terwijl ze elk op een knie zitten, elk op 2 meter van het net naar elkaar spelen zonder dat de bal kaatst, de bal balanceren op de smalle kant van het racket, …

Malisse won met 6-4 en 6-3.

De volgende wedstrijd tussen Henri Leconte (51 jaar) en Fabrice Santoro (41 jaar) beloofde meer van hetzelfde en dat kregen we ook. Dat Leconte een echte showman is bleek al van het eerste moment dat hij het veld op kwam. Hij dolde al met Sabine tijdens haar opsomming van zijn gewonnen wedstrijden tijdens zijn carrière. Zijn interactie met het publiek hield schijnbaar niet op want ook tijdens de rally’s bleef hij bezig. Zijn poses – zelfs voor een foto, tussen de games in, de ballenjongens en -meisjes plagen door hen een bal toe te werpen die terug naar hem kaatste, … Ook Santoro deed vrolijk mee, eens hij zeker was dat hij kon winnen.

De wedstrijd werd gewonnen door Santoro met 6-2 en 6-4.

Omdat ik toen al genoeg zon had gehad, hoofdzakelijk van 1 kant, hebben we ons verplaatst naar de overkant waar meer schaduw was. Want warm was het in mijn (zelf) gebreide zwart-katoen pulletje met daar onder een zwarte broek. Je mag gerust spreken van een verkeerde kledij keuze ! What else is new ? Pff ! Ik zal het nooit leren.

De dubbel-exhibitie-wedstrijd, the special guest double match, was tussen Goran Ivanisevic/Greg Rusedski en Dick Norman/Xavier Malisse. We kregen een heuse wedstrijd te zien maar toch konden ze het niet laten om zotjes te doen. Ook Goran (42 jaar) heb ik nog nooit zoveel zien lachen en (gespeeld) luidop mopperen. Toch moest hij met Greg (40 jaar) het onderspit delven tegen Dick (43 jaar) en Xavier. Hun spelvaardigheid kwam ook boven toen ze minuten lang tik-tak speelden :Goran naar Xavier naar Greg naar Dick en terug naar Goran, op een meter van het net. Chapeau !

Malisse/Norman wonnen met 7-3.

Toen was het voorbij en tijd om Mia terug te vinden en naar de poezen terug te rijden. Eens thuis vloog mijn liefste op zijn pc om zijn foto’s te selecteren en door te sturen naar de organisatie. Na nog een uurtje tv kijken was het bedtijd.

Zaterdag reden we naar de persparking aan de achterkant van het gebeuren. Zo kwamen we via de achterpoort binnen maar waren direct in The Village waar verschillende (luxe)standjes stonden. Tja, we waren in Knokke, hé. Er waren meer BV’s aanwezig dan de vorige dag, of had ik er niet zo op gelet ? Toen was ik nog een ‘bleu’, nu al een ‘routinée’. Ook wat mijn kledij betreft. ;-)

We kregen een heuse persbadge, meldden ons aan in de persruimte en konden plaats nemen op de speciaal-voor-de-pers-voorbehouden bankjes. Nice !

 

tn_DSC_0053

 

Voor ze begonnen kwamen alle spelers op het terrein en kregen een petje op van de sponsor. En wij maar foto’s nemen. :-)

tn_DSC_0035

 

De eerste ‘battle’ ging tussen Goran Ivanisevic en Pat Cash. Ook nu weer werd er gespeeld om te winnen maar de grapjes bleven niet lang uit. Leuk was toen Goran een hoofdband ‘stal’ van Pat en er mee speelde. Het bracht hem geluk, zei hij. Pat vroeg hardrockmuziek en kreeg er ook. Na een beetje headbangen speelden ze verder. Goran kocht een lijnrechter om met opgeraapte blaadjes, Pat een andere met 20 euro. Bij een volgende out-call tegen hem, ging hij het geld terug halen met de woorden ‘ I payed you !’. Iets later toonde hij zijn spierbundels aan een (kleine) ballenjongen met de woorden ‘Je moet nog veel eten.’. Goran ging ballen signeren terwijl Pat wat truukjes deed met een bal. Een kindje in de tribune kreeg een bal van Pat om het zoet te houden. Na een ferme slag ‘moest’ Pat op zijn racket steunen. ‘Boos’ de racket op de grond gooien in protest. …

tn_DSC_0072

 

tn_DSC_0058

 

tn_DSC_0138 tn_DSC_0147

tn_DSC_0163

tn_DSC_0182 tn_DSC_0211

 

 

tn_DSC_0246 tn_DSC_0267

tn_DSC_0308

Goran won met 6-4 en 6-4.

De 2de single wedstrijd was tussen Henri Leconte en Greg Rusedski. Henri was in superleuke doen en Greg kon niet ophouden met glimlachen. Na de eerste game zei de scheidsrechter : 15-love. De reactie van Henri: ‘Dat weten we ook wel ! Het is het eerste spelletje ! We zijn toch niet debiel. Wat is dat nu !’ Toen er een baby huilde ging hij er naar toe en vroeg ‘Is het een van mij ?’. Een bal voor een luidruchtig kind met de woorden ‘begin maar te oefenen’. Handtekeningen zetten tussen 2 games – ‘De fans hebben me geroepen’, iemand die de tribune verlaat : ‘Ga je al weg ? Niet leuk genoeg voor je ?’. Hij kreeg een bal van een ballenmeisje en gooide het terug, vroeg het opnieuw en gooide het terug, tot het kindje niet meer wist wat het moest doen, … Ja, hij was goed bezig om iedereen te entertainen.

tn_DSC_0380 tn_DSC_0409

tn_DSC_0476

tn_DSC_0527 tn_DSC_0533 tn_DSC_0537

tn_DSC_0561

Ondanks enkele aces en duidelijke winners van Leconte, won Greg met 7-5 en 6-3.

Toen werd het tijd voor de laatste wedstrijd van de dag : John McEnroe/Monica Seles en Kim Clijsters/Mansour Bahrami. Het leuk om deze levende legendes aan het werk te zien. John (54 jaar) stond verbaasd te kijken toen Mansour (58 jaar) opeens riep ‘You cannot be serious !’ en zei toen ‘Moet ik dat niet zeggen ?’. Ja, de toon was gezet. Toen John een bal tegen zijn rug kreeg van zijn partner Monica (40 jaar) zei deze ‘Ja, sorry. Nu weet je waarom ik alleen maar single wedstrijden speelde.’  John en Monica bespraken een nieuwe tactiek, Mansour kroop over het net om af te luisteren wat er gezegd werd, en John ging op handen en voeten liggen zodat Monica kon opslaan. Wanneer Kim retourneerde sprong John recht en won het punt. Mansour stond in bewondering maar John zei droog weg : ‘Niet proberen, het rechtkomen will kill you, old man.’, waarop Mansour zijn gekend pose aan nam. Toen hij nog maar eens een zeer hoge bal opving in zijn broekzak, probeerde John het ook maar het lukte niet. Mansour riep dat hij het hem eens zou leren. Kim (31 jaar) was wat onwennig maar deed lustig mee. Toch zal ik dat ze schrok toen Mansour tegen en op een publiciteitsbak vloog. Ze liet de bal voor wat het was en liep naar hem toe. Pas toen zag ze had hij zich niet bezeerd had en aan het dollen was.

tn_DSC_0661

tn_DSC_0707 tn_DSC_0722

tn_DSC_0813

 

Dat ze spelen nog niet verleerd zijn bewezen ze door de vele aces die werden geslagen en te scoren met winners. Ook toen John steeds de lange bal bleef crosscourt terug slaan naar Kim, Monica en Mansour een andere bal kort crosscourt naar elkaar speelden. Je moet het maar kunnen. Ook werd er veel tik-tak kort naar elkaar gespeeld. Altijd leuk om te zien. een racket op de grond ? Daar keken we niet meer van op.

tn_DSC_0832

tn_DSC_0847

 

Aangezien de geheugenkaart van mijn toestel halverwege de match weeral vol stond, heb ik meer kunnen genieten van de wedstrijd dan van de vorige. Ik mis toch het een en ander wanneer ik steeds gespannen zit te wachten op het volgende leuke fotomoment. Mijn liefste heeft daar minder last van maar hij is meer gewoon dan ik : hij kan kijken/genieten en fotograferen ter gelijker tijd. Vlug enkele dubbele opnames gewist zodat ik de felicitaties na de wedstrijd kon kieken.

tn_DSC_0893

Clijsters/Bahrami wonnen met 9-7. Wat zijn we verwend geweest !

En wij niet alleen want elke winnaar kreeg een extra prijs van een sponsor. Ook werden er na elke match 4 ballen in het publiek geslagen waarvan er op 1 het Optima-logo stond. Wie deze bal kon vangen mocht proberen een serve van een speler terug in het veld te retourneren. Wie daarin slaagde kreeg een nieuwe racket. Ook wie er na 3 (of meer) pogingen niet in slaagde.

tn_DSC_0345

tn_DSC_0354

 

tn_DSC_0605 tn_DSC_0609

 

 

We gingen de persverantwoordelijk nog eens bedanken en waren op weg naar Mia, toen mijn schat plots opmerkte dat John McEnroe nog zou signeren. We gingen eens kijken maar hij was er niet. Net toen ik ging vragen of het nog lang zou duren, zag ik hem passeren. Aangezien het vlug ging, 1 handtekening en/of foto per persoon, ging mijn liefste ook in de rij staan. Ik ging klaar staan met zijn toestel om hen op beeld vast te leggen. Terwijl ik wachtte zag ik dat John veel liever op de baan staat. Hij deed het geduldig maar niet met enthousiasme. Ondertussen stond Henri Leconte in een paviljoen er naast champagne te drinken, waar hij al vlug werd opgemerkt en lastig gevallen door handtekeningjagers.Tja, het leven van een (tennis)ster kan zwaar zijn !

tn_IMG_2965

Met een gesigneerde tennisbal konden we vertrekken, gelukkig en blij. Wat een paar dagen was het geweest : legenden in levende lijve zien, prachtige tennis, racket- en balvaardig, onnozel doend proberen te winnen, allemaal vrienden, er duidelijk van genietend, … Het was alsof we bij hen thuis doorgedreven oefenspelletjes mochten komen zien. Bedankt aan de vrienden (en Radio2) en Elke, hoofdverantwoordelijke Pers voor de geboden kans.

Zeker een tip voor volgend jaar ! Hopelijk zijn we er dan ook weer bij (met persbadges ?).

A Perfect Day !

Dat was gisteren. Zo’n verjaardag zou ik iedereen toe wensen.

Lekker, lang slapen met mijn poezen bij me en dan lekker ontbijten met mijn schat. Van hem kreeg ik te horen dat er al verschillende sms-en waren gekomen. Ook lag er een geschenkje en kaartjes voor me klaar. Weg ochtendhumeur. ;-)

Na de huiswerkjes en persoonlijke hygiëne, mocht ik nog een pakje raden.

Mijn liefste ging toen vlug nog om boodschappen en kwam terug met bloemen.

Elk aan een computer, waar ik nog meer e-cards vond, tot het tijd was voor de champagne met lekkere hapjes en nog meer kadootjes. Ja, ik werd verwend. Zo ook Nory want zij kreeg geregeld ook een lekkers.

Dan kwam een T-bone om ‘U’ tegen te zeggen. Perfect gebakken, zoals ik het graag lust, met een slaatje en kroketjes. Mmmm ! Ik heb gegeten tot ik rolde. De poezen vonden het ook lekker, of wat dacht je ?

Na het afruimen kwam er nog een cadeau. En ik telkens maar raden en pas open doen wanneer ik het juist had.

Eén ervan was het derde deel van Riddick. Ik wilde de eerste 2 films terug zien om weer helemaal mee te zijn. Goed gedacht van mij want al vlug bleek dat we de 2de ook nog niet gezien hadden. Toen we de nieuwe wilden bekijken, had het toestel te warm (?) en wilde niet meer. Ach, het was toen al 22 uur en vandaag komt ook langs hier, hé.

Tussen de films door kwamen er nog geschenkjes … het hield niet op ! :-D

Ook Nory kon zich amuseren … met het verpakpapier.

Dit heb ik allemaal gekregen van mijn schat :

DSC_0009 DSC_0010 DSC_0013 DSC_0015 DSC_0027DSC_0021

Ik heb de liefste man van heel de wereld !

Nostaligie Beach festival

Plaats : Bredene – België.

Datum : 10 augustus.

Jaar : 2014. Waarom zet ik dit er bij ? Omdat er volgend jaar opnieuw een festival zal zijn !

Weer : Eerst ferme regen, later opklaringen en zon, om te eindigen onder een prachtige volle maan.

Sfeer : Uitstekend ! Van de eerste druppel tot de maan was iedereen aanwezig blij en tevreden.

13 optredens (waarvan wij er 11 gezien hebben) : Schitterend !

Meer moeten jullie niet weten, zeker ? Of toch ? Ok dan, maar hou je vast want het wordt een lang stuk met zeer veel foto’s.

Van de 750 die ik over gehouden heb (halverwege de optredens, na bijna 900 foto’s, was mijn kaart vol en heb ik dus al moeten selecteren. In totaal heb ik er zo’n 1100 getrokken.) en na een eerste ‘lezing’ had ik er nog zo’n 450. Toen zijn we extra kritisch geweest en hebben we er zo’n 88 stuks over gehouden gaande van : meer dan uitstekend, over : zeer goed, tot : nog een bewerking nodig. De andere zijn ook mooi en/of leuk, maar die 88 zijn nét dat ietsje beter …

 

Het begon niet goed : we konden nergens de auto kwijt om onze perspassen te gaan ophalen. De mensen van de artiestenparking waren zo vriendelijk om me te wijzen waar ik eventjes uit de kant kon parkeren. In bezit van het nodige pasje, kon ik die parking op rijden, recht over de ingang. Oef. Daar stond Mia goed en veilig.

Er stond een strakke wind en het dreigde al te regenen toen we onze persbandjes rond onze pols kleefden. We hadden nog niet gegeten maar hadden vooral dorst. We waren er toen het terrein werd geopend voor het publiek (om 14 uur) en onmiddellijk stonden er lange rijen aan de drankticketboxen. Nadat we onze aankopen hadden gedaan, zochten en vonden we al vlug een van de vele dranktenten. Er was een ruime keuze aan cocktails en de gewone dranken. Bij het uitzoeken van een biertje zag ik plots Rodenbach Rosso op de lijst en besloot zo eentje te proeven. Voor 2,5 euro kon ik me niet miskopen, hé. Het bleek zeer zoet maar toch zuur genoeg dat ik het lustte. Toch was ik blij toen later bleek dat ze geen Rosso meer hadden en dan maar gewone schonken.

Toen we ons voorzien hadden van een drankje gingen we op zoek naar eten. Ver moesten we niet zoeken want er stonden verschillende kramen op de verschillende kanten van het terrein. Er was ook keuze : frietjes, hamburgers, hotdog of braadworsten, belegde broodjes, broodje gezond. Wel vervelend dat er niet bij de drankbonnetjes stond dat je ook jetons moest kopen voor het eten en dat je ze daar moest aanschaffen. (Later op de dag gezien dat dit euvel werd verholpen.) Enfin, ik kan zeggen dat het zakje frieten er goed in ging.

Toen was het hoog tijd om ons naar de plaats te begeven waar we naast het podium konden om zo frontstage te kunnen om foto’s te nemen. We waren verrast van de vele fotografen die er al waren. Dat waren we niet meer gewoon. Dat er later op de dag nog meer bij kwamen maakte het ‘werken’ er niet gemakkelijker op, maar iedereen kon zijn kiekjes nemen omdat elk zich aan de fotograaf-etiquette hield : iedereen de kans te geven zijn foto te nemen door onder de opgerichte lenzen door te bukken, geregeld van plaats veranderen zodat een andere op je plaats kan staan, die te duwen of drummen, niet voor een andere gaan staan die klaar staat met opgeheven lens, een tikje op je hoofd betekent : kop intrekken (alleen doen als deze die voor je staat niet aan het trekken is), … Spannend ! Wetende dat we maar de eerste 3 nummers van elk optreden mochten fotograferen, wilde iedereen natuurlijk de kans krijgen om zijn/haar ‘money-shot’ te kunnen maken.

Het begon te regenen net toen Walter Grootaers de eerste aankondiging deed op de Main Stage. De paraplu’s en regenvestjes kwamen boven maar konden de pret niet bederven. Kid Coco Jr. deed de aankondigingen op het Marquee podium en dat hij het niet kan laten te zingen heeft hij telkens bewezen. Nice !

Het volgende optreden begon op het andere podium van zodra het vorige gedaan was. Voor ons, fotografen, was het : klaar staan, 3 nummers trekken, naar nog enkele nummers luisteren en dan vlug, door het publiek en de modder, naar het andere podium baggeren.

Gelukkig hield het op met regenen van zodra het 2de optreden op de Mainstage begon. De Weergoden waren iedereen dan toch gunstig gezind. De grond kon niet opdrogen maar iedereen wel.

De optredens waren deze :

Mainstage :

tn_DSC_0010

Marquee :

Muzikanten en backing-vocals bleven dezelfde.

  tn_DSC_0569

15.00 : Fisher-Z - John Watts (60 jaar) & Co : The Worker – Berlin – Marliese – So Long – …

Hij bracht dezelfde set als in ReoRock, dus steengoed. De regen kon niemand deren, ook hem niet.

Na de foto’s konden we, gelukkig, schuilen onder een voetgangersbrug en onze toestellen door wrijven. We bleven daar tot het tijd was om voor het volgende optreden klaar te staan aan de Marquee.

tn_DSC_0011 tn_DSC_0031 tn_DSC_0043

15.45 : Time Bandits - Alidis Hidding (°1954) & Co : Hollywood Seven – I’m Specialized in You – Foolish Heart – …

Ook bij zijn optreden viel de regen in bakken naar beneden, maar niemand die er om gaf. Iedereen stond te dansen en zong met luide stem mee met zijn hits.

tn_DSC_0119 tn_DSC_0129

Na het nemen van de foto’s vlug terug onder de voetgangersbrug. De toestellen waren in elk geval stofvrij gewreven. Gelukkig had elk van ons wel een zeem of (papieren) zakdoek bij en zo niet werd er gedeeld. Geen ego’s aanwezig, gelukkig.

16.30 : Kid Creole & The Coconuts - August Darnell (°1950) & Co : Stool Pigeon – Annie, I’m not you Daddy – Tropical Gangsters – …

Eerst werden de Coconuts aangekondigd en dan The Man Himself. Hij heeft de regen verjaagd en de zon opnieuw laten schijnen met zijn krachtige stem en danspasjes. Hij probeerde ons wijs te maken dat zijn huidige Coconuts de afstammelingen waren van de originele. Who knows – who cares. Ze waren mooi, dansten leuk en zongen goed. Meer moet dat niet zijn, hé.

tn_DSC_0157 tn_DSC_0202

tn_DSC_0382

tn_DSC_0415

tn_DSC_0247

tn_DSC_0323

17.15 : Rozalla - Rozalla Miller (°1964) : Everybody’s Free – I Love Music – Look no Further – …

Ik kende haar niet tot ik haar hits hoorde en merkte dat ik mee aan het zingen was. Ook zij heeft het nog niet verleerd en is haar stem nog niet kwijt. Ze genoot duidelijk evenveel als wij en kreeg al zeer vlug het publiek mee.

tn_DSC_0519

tn_DSC_0522

Gevolgd door : Haddaway - Nestor Alexander Haddaway (°1965) – Hit Me Baby One More Time – Fly Away – Catch a Fire – …

tn_DSC_0666 tn_DSC_0670

Ook hem was ik vergeten tot ik hem hoorde zingen. Samen met zijn eigen backingzangeres brachten ze een leuke set tot genoegen van iedereen.

tn_DSC_0686

18.00 : Kim Wilde (°1960) – Kids in America – Chequered Love – View from a Bridge – Water on Glass – Cambodia – …

Ze was in zeer goede doen en had er duidelijk zin in. Ze heeft nog niets van haar stem verloren en kan nog steeds show geven als de beste.

tn_DSC_0699

tn_DSC_0789

18.45 : Martin Fry – (°1958) (ABC) – The Look of Love – Poisson Arrow – All of my Heart – Lexicon of Love – …

In pak & das en zijn warme stem deed hij de duizenden genieten. Nog steeds een top-artiest !

tn_DSC_0833 tn_DSC_0839

19.30 : 10CC - Graham Gouldman (°1946) & Eric Stewart (°1945) – Dreadlock Holliday – I’m not in Love – Mirror Mirror – Bridge to your Heart – …

Die zijn niet klein te krijgen : nog steeds staan ze er en brengen hun hits met hart en ziel. Dit tot groot jolijt van de massa.

tn_DSC_0922

tn_DSC_0928 tn_DSC_0933

20.30 : Rick Astley (°1966) – Never Gonne Give you Up – Cry for Help – When I fall in Love – …

De meest sympathieke van de dag : tijdens zijn aankondiging door Kid Coco stond hij tussen de backingvocals en begon toen mee te zingen met Coco Jr. Als enige artiest heeft hij de backings een solo te geven tijdens ‘Cry for Help’ zodat ze elk hun groot talent konden ten toon spreiden. Zijn interactie met het publiek was leuk en hij gaf iedere vrouw aanwezig het gevoel dat hij alleen voor haar aan het zingen was. Met zijn zachte, lieve stem was dat niet zo moeilijk. Zijn showmanship en plezier in het optreden droop van het podium.

tn_DSC_0935 tn_DSC_0940 tn_DSC_0945 tn_DSC_0955

21.30 : Golden Earring - Barry Hay (°1948) & Co – Radar Love – When the Lady Smiles – Twighlight Zone – Slow Down – …

Ook zij zijn er direct in gevlogen. Deze band is duidelijk de Rolling Stones van de Lage Landen. En hoe !  Wat een stemmen ! Wat een muzikanten ! Wat een optreden ! Chapeau ! Live zijn ze nog steeds beter dan hun (oude) platen.

tn_DSC_0979 tn_DSC_0984

tn_DSC_1000tn_DSC_1025

22.30 : Sister Sledge - Debbi, Joni, Kim, Kathy – We are Family – Lost in Music – All American Girls – …

Ze waren met 3 en niet met 4, zoals aangekondigd. Toch brachten ze hun hits met het grootste gemak en veel plezier.

tn_DSC_1075 tn_DSC_1093

23.30 : Level 42 - Mark King (°1958) & Co – Starchild – Something about You – Running in the Family – The Sun goed Down – …

De virtuoos op zijn bas kan het nog steeds. Vingervlug toverde hij de noten uit zijn speciaal verlichtte bas, in zijn typische slapping style. Ze waren schitterend. Gewoon weg : schitterend !

tn_DSC_1099 tn_DSC_1115

tn_DSC_1140tn_DSC_1130

Deze niet meer gezien :

00.45 : Katrina – (and the waves) – Walking on Sunshine – That’s the Way – Love Shine a Light – …

01.10 : Nostalgie Roadshow and special guest Robin S. - Robin Stone – Show me Love – Luv 4 Luv – Back it Up – …

Deze optredens gingen, achteraf gehoord, door in de VIP-tent.

Na de foto’s van Level 42 en enkele nummers, was het middernacht en we waren moe – doodmoe ! We zagen het niet meer zitten om nog 45 minuten te wachten op Katrina en zijn naar huis gereden. Het was welletjes geweest. Zijn we oud geworden ? Waarschijnlijk wel, maar de (kilo)meters die we door de modder en het publiek hebben afgelegd, begon door te wegen : mijn voeten deden pijn, mijn knie begon van zijn tap te maken, om van mijn rug maar te zwijgen. Ik was blij toen ik om 1 uur in mijn bedje kon gaan liggen.

Dat deze ‘oude’ artiesten het nog steeds kunnen en het nog niet verleerd zijn, hebben ze bewezen ! Amai ! Wat een stemmen, wat een muzikanten, wat een show hebben ze gebracht ! Heel de dag volop feest. Het was leuk te merken, telkens ik tussen de massa aan het laveren was, dat bijna iedereen aan het meezingen was met die goeie ouwe hits, met een grote smile en/of dromerige ogen.

Vandaag pas bedacht dat we waarschijnlijk toch langs een andere weg van het ene podium naar het ander konden, via de backstage, en zo de modder en de massa konden vermijden, maar dat zijn vijgen na Pasen. Ook konden we tijdens onze doortocht geregeld een drankje kopen, eens gaan plassen of nog een leuke foto nemen van iemand in het publiek.

 Zoals gezegd : volgend jaar is er opnieuw een Nostalgie Beach Festival op 9 augustus. Hoera ! Joepie ! De nu al gekende namen zijn : London Beat en Cool and the Gang. Tickets nu reeds beschikbaar. Wij zullen proberen er terug bij te zijn. Zorg dat je dan ook bent, want dit jaar hebben jullie het gemist !

1 jaar geleden

ik dit en kijk nu ! Gedaan met huilen en snotteren, integendeel.

Niet dat ik niet meer triestig kan worden wanneer ik aan mijn kleine Neelix denk : dat lieverdje had langer moeten mogen leven …

Deze foto nam ik toen ze hier 1 dag was :

cropped-dsc_0128.jpg

Deze de volgende week :

DSC_0039

Wat was ze toen nog klein ! Wie zou dit schatje niet onmiddellijk graag zien ? Ik in elk geval wel, door mijn verdriet heen.

Ze is in mijn hart gekomen en heeft het grote gat opgevuld

  • met haar lieve, zachte manier van doen,
  • met haar zotte capriolen,
  • met haar voorliefde voor kaas en kattenmelk,
  • wanneer ze kijkt wanneer ze ‘speciaaltjes’ zal krijgen,
  • door haar de horen smakken wanneer ze die op eet,
  • hoe ze me er voor bedankt door nadien dicht bij me te komen liggen,
  • door me te ‘roepen’ wanneer ze wil spelen (waar ik natuurlijk altijd op in ga),
  • door haar pootje op mijn strelende hand te leggen wanneer ze er genoeg van heeft en wil dutten,
  • door elke nacht tegen me aan te komen slapen
  • door triestig te kijken wanneer ik weg ga en voor mijn voeten te lopen,
  • door al aan de deur te staan wanneer ik terug thuis kom en luidkeels te miauwen,
  • dat ze zelden stout is, al is dat niet moeilijk want ze mag bijna alles,

Ik kan de mensen die haar aan mij hebben toevertrouwd niet genoeg bedanken ! Zoals ik toen ook tegen heb gezegd : ik zou het niet kunnen. Daarom ben ik hen extra dankbaar : merci, bedankt, thanks, Danke, … Ik heb jullie vertrouwen niet beschaamd en heb haar opgevoed, beschermd, veel liefde gegeven, vertroeteld, verzorgd, veilig gehouden, speeltjes, extra’s, … al wat een katje nodig heeft om gelukkig te zijn en dit met veel plezier en goesting. Zij heeft me over mijn verdriet geholpen, heeft me weer leren lachen, me opnieuw laten plezier hebben in het leven, … in de wetenschap dat ze dicht bij me is of thuis op me wacht.

Deze volgende foto’s zijn van vandaag : ze is al even groot als Kira.

DSC_0011

 

Ik heb haar laten spelen met hetzelfde speeltje, ter vergelijking. Ze had dan haar bling-bling-bandje afgedaan maar heeft het ondertussen terug aan.

DSC_0039

DSC_0068

 

DSC_0013

 

DSC_0028

 

DSC_0074

 

DSC_0027

En nu is het genoeg, zeker ?

Thuiswerken.

Ik heb het gevraagd.

We hebben het besproken, mijn chef en ik.

De afspraken zijn duidelijk gemaakt en op papier gezet.

Ik heb mijn aanvraag ingediend.

Deze werd goedgekeurd.

Hoera !

Vanaf 1 september werk ik op maandag thuis !

(Dat is als 1 van mijn 2 collega’s er zijn om het onthaal te doen. Zo niet moet ik naar de bureau en blijft een deel van het werk liggen want ik kan niet zoveel doen aan het onthaal dan dat ik zou thuis kunnen doen …)

Zo ben ik een dag meer thuis bij mijn poezen.

Op donderdagmiddag geef ik de weekcijfers door en selecteer het werk dat ik op maandag zal doen. Samen met een laptop neem ik het mee naar huis.

De volgende maandagochtend sta ik op zoals een gewone werkdag. Eens mijn schat de deur uit is, begin ik te werken tot de middag. Na een korte eetpauze doe ik weer verder tot rond 16 uur.

Dinsdagochtend op het werk verzamel ik alle afgedrukte documenten en, aan het onthaal, sorteer ik het met de afgewerkte stukken zodat alles op de juiste plaats komt.

Ik zie het helemaal zitten : de deur niet uit moeten, in mijn huiskleren kunnen blijven, Kira kunnen buiten laten (ze kan zonder mijn hulp binnen), Nory dicht bij me in de buurt, koffie drinken, radio aan, roken wanneer ik wil, niet gestoord worden, …

Dat er verwacht wordt dat ik meer zal doen dan in de bureau, vind ik normaal en zal daar ook in slagen : geen koffie-of rookpauze nodig en niemand om tegen te kletsen. Het kan maar vooruit gaan, hé.

Yes, I’m happy !