Stressen.

We hebben stress-volle dagen achter de rug en het is nog (bijlange) niet voorbij.

Op mijn werk loopt iedereen op de punt van de tenen : teveel werk, te weinig mensen om het allemaal gedaan te krijgen, langdurig zieken en gepensioneerden die niet vervangen worden, in het nieuws horen we dat we met teveel zijn en dat er (nog) weg moeten (!), … De vriendelijkheid en hoffelijkheid is soms ver te zoeken, ook onder elkaar. En er is geen einde in zicht, integendeel … Pff !

Ook op het werk van mijn schat is het al lang niet meer leuk door de onzekerheid en onduidelijkheid. Daar spreken ze over afdelingen die samen zullen gebracht worden omdat ze er zullen sluiten, overheveling naar het Vlaams Gewest, personeel die op een andere plaats zou moeten gaan werken, andere uurregelingen, andere verlofregeling, … maar niemand kan duidelijkheid geven over wie naar waar zal vliegen. en mijn schat kan moeilijk tegen verandering …

Er zijn enkele sterfgevallen in de familie. De ene meer aangrijpend dan de andere, maar toch leef je mee met de nabestaanden en is er een (groot) gemis.

De mama van mijn schat kon niet meer in haar appartement blijven en was zich aan het uithongeren omdat ‘haar eten niet meer smaakte’ en ze dus steeds minder en minder at. Daarom hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht. Na een verblijf van meer dan een maand was ze 5 kg vermagerd ! Nu is ze in een verpleegtehuis maar kan daar niet lang meer blijven. Ondertussen heeft zijn zus en schoonbroer het in hun hoofd gestoken dat haar appartement moet opgeruimd worden (het staat wel echt zeer vol). Daar zijn ze aan begonnen maar willen dat wij gaan mee helpen. Wij zien dat niet zitten en vinden dat de mama dat zelf moet doen of er toch tenminste moet bij zijn. Aangezien ze mijn liefste steeds bestookten met sms-en, heb ik ook een sms-gesprek gehad met hen en nu is het stil. Ik vermoed dat ze boos zijn, maar om mijn schat met een glimlach te zien thuis komen (omdat ze hem voor 1 dag met rust gelaten hebben), is het me waard.

We zijn beiden niet ziek genoeg om thuis te blijven maar toch is het elke dag slepen en trekken om de dag door te komen.

Gelukkig zijn er de poezen : zij brengen steeds een glimlach op onze smoel. Enkele voorbeelden :


DSC_0003

DSC_0005

20140208_131806

Drukke tijden.

Het zijn al drukke weken geweest. Niet dat we naar familie gaan om Nieuwjaar te vieren, daar doen we niet aan mee. Zo zitten we niet in elkaar.

We zijn al naar veel te vinden geweest in de Stadsschouwburg. Zo hebben we gezien :

  • 10/01 : Hans was Heinri. Dat was niet wat we ervan verwacht hadden. Slapstick is niet aan mij besteedt. Ik kan NIET lachen met Buster Keaton of Laurel & Hardy. Voeg daarbij zeer enerverende muziek en ik stond op springen toen ik buiten kwam. Toen mijn fiets ook nog bleef piepen bij het naar huis rijden werd ik helemaal gek en heb het gesmeten, laten vallen en geschopt tot we thuis waren ! Visueel was het wel knap gedaan en lichamelijk indrukwekkend. Wie dus van dit soort ‘dans’ houdt, je weet waar naartoe.
  • 15/01 : Jackobond. Zij was schitterend, zoals we van haar gewoon zijn. Ze zingt mooi en haar bindteksten waren grappig, ook omdat ze het publiek erbij betrok. Achteraf bleek ze een lieve, gewone jonge vrouw te zijn. Ook in haar bedankingsmail voor de foto’s die mijn schat haar had toegestuurd.
  • 19/01 : Pasadena Roof Orchestra. We waanden ons in de jaren ’20 en ’30. Prachtige muziek, passende kledij, Britse humor. Meer moet dat niet zijn.
  • 21/01 : Ghost Road. Zeer apart. Viviane Demuynck kruipt in de huid van een oude danseres, een vergane glorie, die herinneringen ophaalt. Gezeten tussen haar foto’s en voor een camera. Haar opname wordt geprojecteerd achter haar. Rokend, lachend, klagend, … over vervlogen tijden. Ze werd bij gestaan door Jacqueline Van Quaille, een sopraan, die in een vreemde taal stukken van liederen bracht.
  • 24/01 : Matt Bianco. Reeds 30 jaar op de planken en still going strong ! Vanaf de eerste noot tot de laatste zat de swung er in. 90 minuten schitterende nummers zonder veel gepraat er tussen in. Hun oude nummers (Half a Minute, Get out of your Lazy Bed, …) staan er nog steeds en de nieuwe van hun recentste plaat ‘Hideway’, sluiten er perfect mee aan. Tegen het einde van het optreden stonden we allemaal recht met ons kont te schudden.

Voor een volledig verslag met foto’s : www.stadsomroep.com

Op het werk is het ook al druk maar leuk geweest. Door afwezigheden heb ik veel het onthaal gedaan, waar ik niet om geef. De dagen vliegen voorbij en voor ik het weet mag ik terug naar mijn poezen. Het werd me wel iets te heftig toen ik ook nog probeerde om er een ander werk bij te doen. Gelukkig begreep mijn chef dat en mocht ik de rest de volgende dag aan mijn bureau afwerken. Dat komt ervan wanneer je 3 dagtaken te doen hebt en maar 3,5 dagen gaat werken. Hoog tijd dat de grote bazen eens beseffen dat we met te weinig mensen zijn om het werk buiten te krijgen …

Zo ben ik maar weinig thuis geweest bij mijn lieve Nory, maar wanneer ik er wel was, hadden we quality time : spelen, knuffelen, dicht bij elkaar zijn en natuurlijk samen slapen.

Wanneer wij niet thuis zijn, is Kira binnen. Ik ben dan gerust dat ze niet overreden kan worden. Ze spelen meer en meer samen. Ttz. ze lopen achter elkaar, Kira begint zelfs soms en speelt ook alweer eventjes met het vele speelgoed dat overal ligt. Zo weet ik dat Nory zich niet verveelt wanneer wij er niet zijn. Omdat ze zo’n lieve schat is en steeds in mijn buurt, krijgt ze alle speciaaltjes en restjes van tafel. Ze is nu al bijna zo groot al Kira en ze kan nog 10 maanden groeien. Dat is het verschil tussen een winter- en zomerkat. Maar daar geef ik niet om : zolang ze op mijn schoot past, is het goed.

Terug aan ‘t werk.

Ja, de eerste werkweek zit er alweer op.

Na een uur was het alsof ik niet een maand thuis was geweest. Maar natuurlijk kunnen ze ons die maand niet meer afnemen.

Gelukkig mocht ik heel de week het onthaal doen. Zo ging de tijd vlug want het was zeer druk. De meeste ‘klanten’ dachten dat we ook tussen Kerst en Nieuw gesloten waren. Aan de andere kant dachten er ook veel dat we met ‘die dagen’ op volle bezetting verder werkten en konden dus moeilijk begrijpen waarom hun dossier, dat op 23 december was binnen gekomen, op 7 januari nog niet afgewerkt was. Tja …

Tegen donderdag middag was ik doodmoe. Het is een groot verschil tussen rond 11 uur in de zetel met mijn laptop te kunnen zitten dan om 18 u 30.

Toen ik maandagochtend ook vroeg op stond, begreep Nory het eerst niet echt. Al vlug had ze het door en was niet van me weg te slaan. Ik hoorde haar nog ‘roepen’ toen ik vertrok. Het deed me pijn, maar ik moest weg. Wanneer ik terug kwam was ze eerst boos maar na enkele ogenblikken toch blij en mocht ik haar knuffelen. Ze bleef heel de avond dicht bij me, wat ik natuurlijk niet erg vind.

Ze ligt nu ook naast me in de zetel en is mijn schaduw : waar ik ga, gaat ze ook. Hoera !

20140111_114109

Toneel, maal 2.

We zijn 2 avonden na elkaar naar het toneel geweest. Beide waren steengoed en toch zeer verschillend.

Woensdag in de Stadsschouwburg : ‘De Ideale Man’ van het NTGent & Nationale toneel, met fantastische acteurs. De enige die ik kende was Frank Focketyn. Het stuk gaat over een politicus die zijn fortuin en daardoor zijn hoge positie heeft verworven door een ‘misstap’. Zijn vrouw vind hem de ideale man omdat ze niets weet van zijn ‘vergissing’. Zijn geheim dreigt uit te komen en dan gaan de poppen aan het dansen … Dat het decor ook een rol speelt was zeer verrassend en leuk.

tn_IMG_5020

Voor meer foto’s en hoe mijn schat het heeft ‘gezien’ : www.stadsomroep.com

 

Gisteren was het in het MAZ te doen. ‘Giovanni’ zou iets aparts worden. Het was afgesproken dat we eerst zouden getoond worden van waar en wanneer mijn liefste het best zou foto’s nemen tijdens de voorstelling. Daarom mochten we al in de zaal terwijl de actrices hun stemoefeningen aan het doen waren. Eén ‘oude’ vrouw knikte ‘goeiedag’ en ik knikte terug en keek vlug weg want ik wilde niet storen. Ze deed me denken aan Julie Walters maar het kon haar niet zijn want die is een Britse en dit stuk werd geschreven door Johan Heldenbergh en werd gebracht door Compagnie Cecilia. Pas toen het stuk al bezig was herkende ik haar stem : het was Joke Devynck ! We hadden elkaar nog maar enkele maanden geleden gesproken op het Filmfestival in Oostende. Mijn schat vond het zeer grappig. Achteraf ook Joke.

Giovanni is geschreven op rijm, in het dialect en ‘schoon’ Nederlands, gaat over 3 vrouwen, de tragiek van het leven en vooral de dood, liefde, de coureur Jempi Monseré, zijn zoon, de oudere vrouw haar huwelijk en zoon, haar zus en de zwangere nieuwe vriendin. Alles speelt zich af in de crémeri aan de kust die ook ‘Giovanni’ werd genoemd. Een uniek decor met een speciale opstelling van zitplaatsen voor het publiek. De schitterende actrices spelen en zingen de pannen van het dak !

Dit stuk speelt nog enkele dagen in het MAZ dus allen daarheen !

tn_IMG_5108-001

tn_IMG_5119-001

 

Ook weer (straks want hij is er nu nog aan bezig) meer foto’s en mijn schat zijn kijk op het stuk op www.stadsomroep.com .

Nory met de blote buik.

Ja, onze kleine meid is een jonge dame geworden en daarom moest ik ze, al mag ze niet buiten, gesteriliseerd worden. Ik wil niet dat ze toch eens buiten glipt en met een ‘pakje’ thuis komt, zoals haar moeder. ;-)

Ze is zo’n schatje ! Dat groot uur dat ze niet hier was, was het zo leeg en stil in huis ! Ze is het al goed gewoon dat ik veel thuis ben en dat ik me veel met haar bezig hou. Dat ze soms met haar energie geen blijf weet, kan ik goed begrijpen want ze mag niet naar buiten. Mijn schat heeft daar minder begrip voor. Van mij mag ze lopen, springen, aan de deurpost van de badkamer hangen, … Ze mag niet in de gordijnen of op de hor klimmen, wat ze natuurlijk wel doet. Ze komt dan moe gespeeld bij me liggen in de longchair wanneer de laptop op mijn schoot heb, tussen mj en de leuning, en geniet van de warme lucht die uit de laptop komt. Ook laat ze Kira zelden met rust wanneer die in de buurt is : ze wil spelen en Kira (nog) niet. Hopelijk komt dat vlug goed. Ik denk het wel want Kira is terug aan het open bloeien : bij ons komen in de salon, in de een-zit slapen en heel zelden bij me op de zetel of op mijn schoot. Ze blazen nog zelden naar elkaar en spelen ‘tikkertje’ elk aan een kant van het gordijn. Ik vermoed dat het van Kira minder spel is, maar ze doen het toch. Ook valt Kira niet zo vaak meer aan naar Nory. Ze ruiken aan elkaar wanneer ze denken dat de ander het niet merkt.

Ik had de halve nacht wakker gelegen met de vraag hoe ik Kira in de reistas zou krijgen want zij moest ook mee voor haar jaarlijkse prik. Natuurlijk was mijn ongerustheid helemaal niet nodig : ik heb haar van het bedje boven gepakt, ben ermee naar beneden gekomen, ze stribbelde wat tegen maar ik heb haar goed vast gehouden en haar prompt in de reistas gestoken. Ze was zo’n kabaal aan het maken dat ook Nory bang werd maar met haar heb ik net hetzelfde gedaan. Het concert kon beginnen. Ik was bijna doof tegen dat ik bij de dierenarts aan kwam ! Daar eerst Nory gewogen en ze had het normale gewicht. Oef ! Dan een spuitje om in slaap te vallen. Ze sliep al toen ik vertrok. Ze zal nooit weten dat ik haar daar heb achter gelaten. Kira was natuurlijk weer zo mak als een lammetje. Ze heeft het onderzoek zonder kik ondergaan. Ook de prik en het pilletje heeft ze waardig ondergaan. Wij 2-en konden terug vertrekken, zonder Nory.

Thuis gekomen wilde Kira direct naar buiten maar na enkele minuten kwam ze al terug binnen. Dat ik haar een halve streel mocht geven, bewijst dat ze niet (meer) boos was.

Om 11 uur stipt, zoals afgesproken, was ik terug bij de dierenarts om Nory op te halen. 159 euro lichter kon ik met haar vertrekken. Ik had geleerd van met Neelix en al de kachel aan gezet zodat het warm zou zijn wanneer we thuis kwamen.  Ik heb haar op het klaargelegde handdoek voor de kachel gelegd. Ik ging geregeld kijken of ze nog ademde, natuurlijk.

Kira was zo braaf : ze heeft voorzichtig eens aan een oortje van Nory geroken en verder loopt ze rond haar in een grote boog. Ze heeft nu gegeten en wacht samen met mij tot Nory wakker wordt. Ze begrijpt duidelijk niet waarom Nory zo lang stil ligt. Het is aandoenlijk om te zien hoe vaak ze kijkt naar Nory.

Nory heeft braaf geslapen tot 13 uur. Ze wilde weg omdat ze had geplast op het operatiedeken dat ze nog rond haar had. Ik kon haar niet meer voor de kachel houden want ze wilde in de zetel, dicht bij mij, zo bleek. Van zodra ik dicht bij haar ging zitten bleef ze stil liggen. Omdat ik, na een uur, dringend moest plassen wilde ze ook weg en ze ging op zoek naar een plaatsje. Na een kleine omzwerving naar de een-zit, waarin ze haar draai niet vond, kwam ze nu terug in de zetel.

Rond 16 uur was het alsof ze volledig wakker was. Ik wilde dat ze bleef liggen in de zetel en heb ik van haar speciaal eten gebracht. Ze at het gretig op maar direct daarna begon ze klaaglijk te miauwen en boos te krijsen naar mij. Ze ging in de badkamer zitten. Omdat ze nog miauwde ging ik kijken en van zodra ze me zag, krijste ze tegen me. Ze was zeer boos op me ! Ik trok me weg en ze zweeg maar van zodra ik mijn kop weer toonde krijste ze. Ik heb haar gelaten maar toen ik een geluid hoorde dat ik niet kon plaatsen ging ik opnieuw kijken. Ik vond haar bovenop de kast in ‘haar’ wasmand. Ze zag me en krijste opnieuw dus heb ik haar laten zitten en ben weg gegaan. Ik ben wel geregeld gaan kijken met telkens het zelfde resultaat. Ze zat daar goed dus bleef ik weg maar met mijn oren gespitst. Na een tijdje hoorde ik weer iets en voor ik kon gaan kijken zag ik haar naar me toe komen. Ze kwam terug bij me liggen in de zetel maar ik mocht haar niet aanraken of naar haar kijken. Met de kachel aan was het blijkbaar warmer bij mij dan in de badkamer. Zo zijn we blijven zitten tot mijn liefste thuis kwam rond 20 uur. Hij kwam van het Kerstetentje met zijn werk en was ‘moe’. Ik ben naar hem toe gegaan en Nory is terug naar de badkamer getrokken. We hebben haar gevonden in de wasmand met vuile was, op de handdoek die ik rond haar gelegd had toen ze voor de kachel lag. Hij mocht Nory voorzichtig strelen en ik niet ! Ik was dus duidelijk de boeman. Ook goed. Ze likte haar buikje en ze had geen pijn.

Na een half uurtje is terug in de zetel komen liggen. Ik mocht haar nog niet aanraken maar ze kwam toch bij ons liggen. Oef ! Kira had heel de dag op de zetel gelegen aan de kant waar min schat zit. Nu ging ze in de een-zit liggen. Ze is zo braaf geweest en heeft goed voor ons gezorgd, op haar manier. Ik had dat niet van haar verwacht. Ik had gedacht dat ze heel de tijd boven of buiten zou blijven en haar niets aan trekken van die kleine. Misschien omdat de kachel heel de dag aangebleven is ? In elk geval : ze is een lieve meid !

Rond 21u30 is mijn liefste gaan slapen en ik ben blijven kijken naar een film met de poezen dicht bij me. Rond 23 uur ben ik ook gaan slapen. Nory keek was verbaasd en Kira bleef liggen. Ik heb nog speciaals voor hen gelegd en ben naar boven gegaan. Na een tijdje is Nory boven gekomen en is bij me onder de dekens komen liggen en ik mocht haar een beetje voorzichtig strelen. Lang heeft het niet geduurd want  toen Kira ook boven kwam is ze boven de dekens gaan liggen aan mijn buik. Kira wilde onder de dekens maar dat kon niet omdat Nory er bovenop lag. Kira is dan aan mijn benen gaan liggen. Voor mij niet gemakkelijk maar ik ben toch in slaap gevallen. Het einde van een stressvolle dag …

De volgende dag was ze helemaal niet meer boos op me maar toch was ze voorzichtig en nog zeer moe. Vandaag is ze alweer helemaal zichzelf. Ik sta er telkens stom van hoe vlug poezen recupereren.

Hier volgen de foto’s. Ik wilde ze tussen de tekst zetten maar het ging natuurlijk weer niet. Pff. Ga met de muis over de foto voor extra info.

DSC_0026

DSC_0023

 

DSC_0027

 

DSC_0028

 

DSC_0029

 

DSC_0035

 

DSC_0038

 

 

DSC_0046

 

DSC_0047

 

DSC_0048

 

DSC_0051