Waregemkoerse 2013

We waren er weer bij : persbadges rond onze nek, Mia op de VIP-parking, elk een fototoestel op onze buik, klaar om elke race en speciale hoed te fotograferen.

Het was warm maar niet zo heet als verleden jaar. Het feit dat ik niet in het zwart gekleed was, heeft ook geholpen. Kwestie van te leren van je (dress)fouten.

Ik was er niet gerust op omdat we de poezen in het afgesloten huis hadden achter gelaten. Het was de bedoeling dat Kira zou buiten blijven maar toen we vertrokken lag ze zo mooi te slapen, dat we het niet over ons hart konden krijgen om haar buiten te zetten. Ze heeft er tenslotte niet om gevraagd dat Nory in huis kwam. Zo moesten ze 9 uur aan een stuk, zonder mijn toezicht, samen door brengen. Als dat maar goed kwam.

Eens ter plaatse, tussen de massa, bij de vrienden, tijdens het foto’s nemen, het nuttigen van een koele Rodenbach, … moet ik toegeven dat ze soms eens uit mijn gedacht waren.

We hebben mooie races gezien, een paard met een gebroken voorbeen (akelig !), gelachen bij de vrienden, … Ja, het was leuk (buiten dat paard, natuurlijk) !

We zijn naar de persruimte gegaan voor het interview met de eigenaar die 3 jaar na elkaar de Grote Prijs gewonnen had en de winnende jockey. Deze laatste had 3 keer gewonnen die dag. Goed bezig ! Ze zijn gaan lopen met 38.000 euro, volgens iemand met wie ik heb zitten praten. Daar kan je het al eens voor doen, hé.

Toch, zo rond 19 uur, na heel de tijd in de zon van hier naar daar te zijn gegaan, wevend tussen de massa, zat ik me te vervelen in de Naessens Tent. We hadden door het interview de trekking van de winnende Hoed gemist en daardoor was mijn schat nog iets gaan trekken. Toen hij terug kwam zei ik hem : I’m getting to old for this shit ! Ik wil naar huis, naar de poezen. Ik had het warm, voelde me oud, dik, moe en ongerust.

Na nog de laatste drafren getrokken te hebben zijn we richten autocar gegaan die ons, onder politiebegeleiding, naar de parking en Mia bracht. Een klein uurtje laten waren we thuis.

Wat vonden we daar ? Nory, duidelijk pas wakker, die blij kwam aangelopen en Kira die boven lag te maffen. Iedereen gezond en wel. Oef !

Foto’s ? Ja, hier heb je er enkele (van de overgebleven 150) :

DSC_0016

DSC_0027

DSC_0063    DSC_0083

DSC_0165DSC_0218

DSC_0225 DSC_0295

DSC_0298 DSC_0309

DSC_0500 DSC_0519

DSC_0540

Foto’s © Micheleeuw.

Advertenties

Dan worden we niet ‘groen’, hé.

Ik wou eens weten of ik me ook zonnepanelen kon permiteren. Zeker nu de certificaten van 310 naar 90 zakken vanaf augustus, was het de moeite om eens te onderzoeken.

Dat mijn schoonbroer sedert kort in de branche werkt was dus leuk meegenomen. Hij is verleden week langs gekomen met zijn baas en electicien om de boel eens te komen bekijken. Alles zag er hoopvol uit : 11 of 11 panelen die 2/3 van mijn verbruik zouden genereren, het ene jaar 2 het volgende 3 certificaten en ik had net genoeg spaarcenten.

Na nog eens goed opmeten en bekijken blijkt dat het toch niet zal lukken : het plat dak ligt te diep ! Zeker nadat een stomme onverlaat de scheidingsmuur heeft verhoogd – zonder toestemming ! Aan de andere kant is er ook een muur en schouw. Ze zouden er maar 5 kunnen leggen die maar voor 80 % kunnen genereren. Conclusie :  de investering is het niet waard !

Er was eerst sprake van geweest dat die op mijn (nog te bouwen) garage zouden komen. Al die huizen in de woonwijk zullen supergroen -nulenergie- zijn. Het noemt dan ook het Kyoto Park. Elke wooneenheid zal voorzien zijn van zonnepanelen, of wat dacht je ? Zo zou ik er ook ‘krijgen’. Dat ‘krijgen’ moest nog besproken worden.

Blijkt nu, volgens een recent artikel in de krant, dat ze er eindelijk – 4 jaar na datum – in september of oktober zouden aan beginnen. Natuurlijk te laat voor de nog hoge certificaten …

Pff ! Dan worden we (nog) niet ‘groen’, hé.

1 mei 2012 : 2 ringen en geen kater.

Gisteren was het stralend weer, dus zijn we, samen met de helft van Brugge en omstreken, naar ‘den bottanieken hof’ oftewel het Astridpark, voor de niet-Bruggelingen, gegaan voor de jaarlijkse optredens, terug zien van vrienden en walgelijk veel drank. Waauw ! Wat een zin om mee te beginnen !

Nu, had het geen lekker weertje geweest, zouden we toch gegaan zijn hoor. Ha ja, mijn schat moet en zal foto’s nemen van elke groep die komt muziek of lawaai (as is the case) maken.

Ik ga graag mee want het is altijd een leuk weerzien met vrienden die we al heel de winter niet/minder tegen gekomen zijn. Het voelt ook aan als de start van de zomeroptredens en -samenkomsten. Het is alsof als 1 mei leuk is, heel de zomer leuk zal zijn. En gisteren was leuk, dus dat beloofd.

Het weer was prachtig ! Zon in overvloed, lekker warm en wanneer het dreigte té warm te worden kwamen er enkele wolken de warmte blussen. Ideaal voor alle aanwezigen. Dat was ook de meest gebruikte openingszin : ‘Hey, hoe ist ? Prachtig weer, hé. Alles goed met jullie ?’ Heel wat leuker dan ‘Ha ! Jullie hebben ook dit rotweer getrotseerd. Wij zullen zeker niet lang blijven, hoor!’ Dat er nog meer volk was dan verleden jaar, kunnen jullie dus wel raden.

Ik kreeg daar te horen dat het beter gaat met mijn vriendin.  Het nieuwe hart doet het goed. Ze is wakker en van de hart/longmachine af. Ze krijgt wel nog zuurstof bij maar dat is tijdelijk. Oef !

En neen, ik ben niet beginnen zuipen van contentement ! Neen, ik wou niet, zoals elk jaar, tegen het schemeren onder een tafeltje liggen slapen dus heb ik het heel de dag bij Fanta gehouden.  Ik heb hier en daar eens mijn lippen gezet aan de vele verschillende alcoholische draken die te verkrijgen waren, maar niets kon me bekoren. Ik moet wel zeggen dat ik, tegen het einde, dacht dat ik in een suikerklontje zou veranderen.

Toen mijn schat opeens met een ring voor me kwam aanzetten zei hij er direct bij dat hij me niet ten huwelijk vroeg. Toch was ik blij met mijn aanwinst. Aangezien de 2de aan halve prijs was, heb ik er direct nog ene gekocht. Dit is de buit :

 

Ik heb zeer veel vrienden terug gezien maar ik denk toch dat ik er vele gemist heb want ik ben niet vaak van ‘mijn’ tafeltje weg geweest. Ik stond daar goed : net binnen in de tent, niet ver van de bar, bijna iedereen moest er langs om drank of drankjetons te halen. Ook was dit de weg naar de toiletten die een heel eind verder stonden opgesteld. Zo heb ik geregeld geroepen ‘Hey ! Ken je geen mensen meer, misschien ?’, waarop dan een warme knuffel en vele zoenen volgden. Iedereen was, zeker later op de dag, verbaast dat ik ‘staande’ was. Leuk om alle gesprekken nog te herinneren.

Er waren ook free hugs ! Hoera !

 

Zo komt het dat ik alle optredens heb gezien, gehoord en beleefd. Ik kon ook eens meepraten over wie er de Red Rock Rally moest winnen. Ik heb zelfs mijn stem voor de publieksprijs ingediend en dit voor de eerste keer in de 12 jaar dat ik er ga ! Ik was dan ook zeer blij te zien dat ‘Soviet Grass’, een groep uit Sint-Michiels bij Brugge, zowel de RRR als de publieksprijs heeft gewonnen. Dat die met zijn geruit hemd de zoon is van een klasvriendin van mij, en ik haar zo ook heb terug gezien, was een aangename bonus.

 

De groep ‘Vienna’ was weer schitterend. ‘Buurman’ was zeer goed maar paste niet echt tussen alle andere lawaaimakers.  ‘Steak number Eight’ was niet mijn ding. De afsluiters waren ‘The Kids’. Niet echt ‘kids’ meer maar daarom niet minder steengoed.

 

 

Tegen dan was iedereen, ik en nog enkele zeldzame zielen uitgezonderd, al goed zat. Ik had pijn aan mijn rug, knie en voeten van heel de dag recht te staan aan ‘mijn’ tafeltje en vond het tijd om naar huis te fietsen. Dat mijn schat meer kilometers gereden heeft op de terugweg dan ik, deed me de koude vergeten.

Dat ik vandaag geen kater heb en hij wel doet me opnieuw glimlachen. Ook de herinnering aan de liefde en vriendschap van gisteren verwarmt mijn hart.

‘There will be no next time !’ ? Laten we hopen dat ik volgend jaar ook zoveel verstand aan de dag kan leggen door niet te drinken. Dan zal er zeker nog een volgende keer zijn !

De lente is in het land !

Wie kan niet genieten van mooie weer dat we nu hebben in ons Belgenlandje ? Ik hoop dat je we een jaar krijgen zoals 2011 : zomer in de lente, herfst in de zomer (mag ook lente zijn), zomer in de herfst en lente in de winter. 😉

Dat ik de helft van de tijd op het werk moeten doorbrengen, neem ik er met graagte bij. Ha ja, de rekeningen moeten betaald kunnen worden, hé.

Zo ook de bestelling kleren die ik gisteren on line plaatste. Niet dat ik verleden jaar zonder kleren heb moeten gaan werken. Zeker niet. Ik wilde eigenlijk een bruine jeans, bootcut model. Terwijl ik toch bezig was heb ik me laten verleiden om nog een andere jeans, een wijde zomerbroek, enkele tuniek-topjes en BH’s mee te bestellen. Ik zal wel zien hoeveel ervan me past. Zo niet, stuur ik het terug. Best gemakkelijk, zo passen in mijn eigen huis. Geen gedoe in veel te kleine pashokjes. Geen transpireer-toestanden waardoor er niets meer past. Rustig op mijn eigen tempo aandoen, wat rond paraderen en beslissen. I like !

Waar ik wel tegen op zie is die verdomde uurverandering ! Het mag dan de laatste keer zijn ! Het zal weer enkele weken duren eer ik ‘mee’ ben en de poezen ook. Pff ! Maar ik zal het ook wel weer overleven.

Ondertussen geniet ik van de vele blije gezichten en ik hoop iedereen ook van het mijne.

Zonnig en ziek.

Het was prachtig weer, de muziek was schitterend, het weerzien met de vrienden zeer aangenaam, de drank lekker … en ik was ziek ! 

Die vervelende natte hoest heeft veel van mijn gesprekken onderbroken. Die grote beer op mijn borst hielp ook geen zier. Mijn stem dacht ook aan stoppen waardoor ik luider wilde/moest praten, met alle gevolgen.

Toch heb ik me er niet veel van aangetrokken en er lustig op los gepraat met de vele vrienden. Iedereen was is opperste stemming. Hoe kon het ook anders op zo’n prachtige dag ?

Van de optredens heb ik niet veel gezien, zoals elk jaar. Ik heb gehoord dat de kwalilteit hoog was.

Dat ik een mini-dutje gedaan heb onder een van de hoge tafels, op het einde van de avond, kwam doordat ik ziek was en niet door de vele pinten. Niet, zeg ik  je !  

We waren met de fiets en mijn liefste zegt dat het niet echt veilig was om, op de terugweg,  naast me te komen rijden. Ik dronken ? Maar neen !

Gisteren voelde ik me helemaal niet goed : geen stem en overal pijn. Ik  heb me de hele dag gekoesterd in de zetel. Vandaag ben ik al veel beter : de Sedergines hebben hun werk gedaan. Morgen ben ik er weer genoeg door om te gaan werken.

1,05

Dat is het bedrag dat mijn werkgever me extra zal geven omdat ik vandaag met de fiets ben gaan werken.

Ik wilde gisteren ook dat voertuig nemen, maar mijn schat vroeg me hem af te zetten aan zijn werk dus heb ik maar mijn vertrouwde auto genomen. Hem achterop de fiets nemen zou belachelijk geweest zijn. Zeg nu zelf !

Het was een beetje koud deze morgen maar de terugweg was heel leuk. Niet dat ik nu graag fiets, maar met de zon op mijn rug, muziek in mijn oren en de batterij opgeladen is het best te doen.

Laat die zomer maar komen !

Bemerkingen.

Ik zag gisteren de zwarte vogels, ik denk kouwen, wat verweest op het dak van mijn buur zitten : hun favoriete verzamelplaats, het dak van de loods, is weg. Gelukkig komen de andere vogeltjes nog steeds in de tuin, al heb ik de eksters niet meer gezien sedert ‘hun’ bomen weg zijn.

Ook de poezen moesten wennen dat ‘hun’ speelterrein veranderd is. Veel van hun camouflage is weg en ik vermoed dat ze veel muizennesten gevonden hebben want ze eten bij niets meer thuis.  

Ik moet wennen dat er nu meer zon binnen komt, nu de bomen weg zijn. Het is wel leuk maar soms zit ze in de tv. We zijn niet gewoon om de gordijnen te gebruiken.

Vanavond gaan we naar een Try Out van de coverband ‘El Rocco Fossilio’. Het is eigenlijk de band Dirty Laundry die een bezettingswissel hebben doorgevoerd en tevens van naam verander zijn. Ze waren vroeger al goed en ik verwacht dat ze nu nog beter zullen zijn. Het zal een leuk weerzien zijn met oude vrienden.

De opneemtoestellen zullen weer overuren kloppen vanavond. Er komen ook nog 10 dvd’s van DVD-POST. Waneer zullen we die allemaal bezien ?

Volgende week 2 dagen werken, woensdag op werkbezoek bij ACV Torhout, donderdag bloedgeven. Het zal weer vlug gaan.

Ik heb 250 euro bijgekregen, zoals elke werkende mens die woont in Vlaanderen. Altijd leuk om te krijgen. Nu nog die (al jaren) beloofde bonus voor het halen van de normen van mijn werkgever en we zijn tevreden. Ik zal er niet op wachten want we hebben het nog nooit gekregen dus met de crisis zal het er ook niet van komen, vrees ik.

Ik ben om wol geweest naar de Wibra, heb een site doorgekregen van mijn chef met breipatronen en ben weer aan het breien. Het is nu met naald 4 dus gaat het veel trager. Gelukkig heb ik tijd.