Past. Present. Future.

Mijn verkoudheid komt en gaat zoals de zon. Gelukkig worden mijn hoestbuien al minder erg en zit er meer tijd tussen. Dat noemen ze langzaam genezen.

Morgen nog een halve dag werken en het zit er terug op. Zo gaat ie lekker !

Ja, ik ben gisteren gegaan deze keer, naar het groepsfunctioneringsgesprek. Ik had mezelf voorgenomen om mijn mond niet open te doen en ben er weer niet in geslaagd.  Gelukkig is er deze keer geen ruzie van gekomen. Integendeel : ik heb blijkbaar een compliment gehad voor mijn (positieve) inbreng. Zelf had ik het niet gehoord. Het was mijn chef die het vandaag zei. Krijg ik dan eens een goed woordje …

We hebben weer een druk weekend voor de boeg : vrijdagavond naar Stef Bos in de Stadsschouwburg, zaterdag is het Feest voor het 6-jarig bestaan van de Cohiba en zondag is het Moederdag.

Vrijdagmiddag is er een kaastafel op het werk van mijn liefste. Hij zal niet te lang mogen blijven plakken. Hopelijk steekt Stef wat schwung in zijn optreden of mijn schat valt nog in slaap. Ik mag er niet aan denken of ik begin al te lachen.

Zaterdag komen Silver en Eddy Wally optreden ! Niet echt my kind of music maar dat er ambiance zal zijn, kan ik je nu al verzekeren ! Allen daarheen ! Wij zullen er zijn om foto’s te nemen. Een Rodenbachje zal er ook wel in gaan …

Zondagnamiddag gaan we het verplichte nummertje afwerken en naar zijn moeder gaan met een plantje. Voor mijn moeder laat ik het afgeven. Zo ben ik daar toch al vanaf …

Advertenties

Niet gemakkelijk.

Ik vraag, smeek en dreig. Dan pas komt er een reactie. De gsm van mijn schat was al een oud beestje. De batterij was volledig op en ermee bellen was bijna onmogelijk omdat het steeds ‘honger’ had. Ik heb gevraagd aan mijn liefste om een nieuwe te kopen. Geen reactie. Ik heb gesmeekt en weer geen reactie. Ik heb toen gedreigd dat ik er mijn voet zou op zetten en de volgende dag kwam hij met een nieuwe gsm thuis. Dat weet ik nu ook weer … 😉

Mijn enige overgebleven hersencel heeft heel de dag gezwommen in het snot. Straf vervelend als je moeilijke dossiers moet afwerken. Tot overmaat van ramp : tegen dat ik uitgedokterd had wat ik moest doen, wilde de computer niet meer. Wanneer die het dan weer deed, was ik het alweer vergeten want mijn hersencel was rugslag aan het doen … 😐

Mijn zus is terug en mag niet meer helpen met administratieve taken. Ze moet zich weer staan vervelen in de kantine. Elke dienst vraagt hulp en zij mag niet helpen. Ik begrijp het niet : dat is nu te moeilijk voor mij … 😥

Ziekjes.

Ik ben een beetje ziekjes : een volle neus die niet leeg te snuiten is en veel niezen. Mijn keel deed ook een beetje pijn maar dat was van met mijn mond open te (moeten) slapen. Dat is nu al beter.

Deze avond komen enkele leden van El Rocco Fossilio op bezoek. Wie er juist meekomt met PedroBasso, alias Peter, weet ik niet. We zullen dat wel vlug genoeg zien, hé.

Ze komen de foto’s bekijken terwijl we praten, lachen, zeveren en (iets) drinken. Mijn schat zal voor hapjes zorgen. Het zal een leuke avond worden maar het zou ook een zware kunnen zijn.

Ik hoop dat de Rodenbachs mijn neusverkoudheid zal doorspoelen zodat ik maandag kan gaan werken. 😉

Ze ging op benzine !

Toen de werkers gisteravond gedaan hadden en alles weer rustig geworden was, achtten mijn poezen het terug veilig om naar buiten te gaan. Waarschijnlijk om te gaan inspecteren wat op HUN gebied is gebeurt.

Korte tijd later kwam Kira, de kleine poes binnen gevlamd, crosste van voor naar achter, maakte rare geluidjes en liep terug naar buiten. Wij waren zeer verwonderd en dachten : ze is tevreden dat ze terug buiten kan. Toen ze het nog een keer herhaalde begon ik ongerust te worden. De derde keer dat ze zo binnen kwam heeft mijn schat vlug haar deurtje versperd en heb ik haar opgenomen. Ze had een zeer vreemde geur rond haar dat we niet direct konden plaatsen. Aangezien ze zeer vreemd deed in mijn armen heb ik haar vlug terug op de grond gezet. Ze had geen verwondingen, alleen rare geluiden, de geur en rond lopen als een gek. Ze wilde terug naar buiten dus hebben we haar laten gaan.

Pas nadien is onze frank, euro, cent gevallen : ze was high ! Ze moet op de werf restanten van diesel gevonden hebben en er zich in hebben gewenteld. Het aflikken van haar poten en de verdamping moeten haar in hogere sferen hebben gebracht.

We hebben haar in het oog gehouden en na een tijdje was ze weer rustig. Alleen de stank is tot halverwege de nacht in haar gebleven. Moeten we haar nu Diesel noemen ?

Aan het broeden.

Ik ben aan het broeden, zoals we hier zeggen. Ik heb iets onder de leden. Ik voel het. Ik zal ziek worden of niet helemaal.

Ik moet meer mijn neus snuiten en niezen dan anders. Ik heb nu al voor de 2de keer een koortsblaasje op mijn lip. Ik slaap veel meer dan gewoonlijk en heb problemen om warm te krijgen. Koorts is bij mij niet meetbaar dus heeft het geen zijn om de koortsthermometer te riskeren.

Het vervelende is dat het zo weken kan duren voor het weer weggaat. Ik zou liever hebben dat het er ‘door’ komt en ik enkele dagen kan thuis blijven om me te koesteren, eventueel met medicijnen. Nu ben ik daar niet ziek genoeg voor. Het is enkel vervelend, zeer vervelend. 😦

Veel van mijn collega’s lopen er zo bij, dus is het eigenlijk niet te verwonderen dat ik het ook ‘gekregen’ heb. Aangezien de dokters zeggen dat het niets met het weer te maken heeft maar wel met virussen, microben en besmetting.  Het is blijkbaar niet gezond om te gaan werken. Waarom zien mijn bazen dat niet zo ? 😉

Dikke buik.

Toen ik deze morgen opstond had ik een zeer dikke, pijnlijke buik. Neen, ik ben niet zwanger, gelukkig, maar het was toch allesbehalve aangenaam !

Ik had het moeten/kunnen weten : stress = geen ‘grote’ wc. De laatste dagen heb ik er weer enorm last van gehad en dit was het resultaat. Ik stond erbij al was ik 7 maanden zwanger ! Ik dacht nog, ik neem er een foto van voor op de blog, maar heb het toch niet gedaan : te beschaamd. Al kan ik er niets aan doen.

Ik heb me toen ‘gezet’ tot het eruit kwam, of toch een beetje. Gelukkig duurde dat niet te lang anders was ik nog te laat op mijn werk. Toch kon ik nog in geen broek, dus heb ik maar een lange rok aangedaan. 

Toch vreemd dat wanneer ik thuis ben, ik soms tot 2 keer per dag kan ‘gaan’ …

Alles ok !

Het is hier wat stil geweest maar nu is alles terug in orde.

Ik was tijdens het weekend een beetje ziekjes : snotvalling en bronchite. Daardoor lag mijn hersencel in het snot en had ik geen inspiratie. Ik kan toch niet blijven zagen ventilleren over mijn kuiswerken, poezen, series en films op tv, mijn werk, … en aangezien ik niet buiten gekomen ben, vond ik geen ander onderwerp.

Gisteren zijn we de donsdekens gaan wassen in een wasserette. Voor mij was het de eerste keer dat ik in zo’n etablissement kwam, voor mijn schat al heel lang geleden. Gelukkig was er iemand die er geregeld kwam en kon ze ons vertellen waar het geld in moest, hoe we de machines aan de praat moesten krijgen, welke droogkasten te nemen, … Ondertussen hebben we Scrabble gespeeld en ging de tijd vlug voorbij. Toen we terug thuis waren was het tijd voor tv.

Vandaag zijn we met de poezen naar de dierenartse geweest. Ze moesten hun jaarlijkse prikken krijgen tegen de katte- en katteniesziekte. De grote Toyah wilde niet in de reistas dus hebben we hem moeten dwingen. De kleine mocht in mijn armen blijven, maar aan de leiband. Bij de dokteres waren ze heel flink. Mijn schatten zijn weer gezond verklaard en ik ben 65 euro lichter. Maar dat heb ik er graag voor over.

Over geld gesproken : ik heb 300 euro gespaard. Toen de werkers klaar waren wilde de ploegbaas weten of ik zijn werkuren ook op factuur wilde. Ik viel uit de lucht want ik dacht dat het uitkasten van de koepels in de prijs begrepen zat. Hij dacht van niet. Aangezien mijn hoofd vol zat met stof & snot, en ik géén geheugen heb, wilde ik geen discussie aangaan. Hij was zo lief een zeer goede prijs te maken ‘omdat ik hen van (veel) koffie had voorzien’. Het zou op 300 euro komen. Zondag heb ik nog eens mijn logje bekeken dat ik geschreven had ten tijde van de bestelling en daar stond ook dat alles inbegrepen zou zijn. Op de bestelbon zag ik ‘+manuren’ staan en voelde me al sterker in mijn schoenen staan. Deze morgen heb ik gebeld met de vertegenwoordiger die de bestelbon heeft opgemaakt. Hij dacht ook dat het werk inbegrepen was want zo was zijn manier van werken. Hij raadde me toch aan om naar ‘de bureau’ te bellen zodat ze de originele bestelbon nog eens konden nazien. Daar verzekerde een man me dat ik niets meer extra moest betalen, meer nog : indien de werkman twijfels had mocht hij bellen naar die man. Ik blij en 300 euro rijker !

Mijn neus en keel zijn nog niet volledig vrij maar sterven zal ik in het korte niet doen, hopelijk.