The Eagles en Bob, een goeie combinatie.

Ik ben gisteren namiddag ALLEEN naar Leuven gereden. Mijn liefste kon niet mee wegens verlof tekort. Hij heeft niet zoveel vrije dagen als ik dus moet hij kiezen.

Hij verzekerde me dat met Bob in Mia, ik het wel zou kunnen. En hij had gelijk ! Ja, ik ben een beetje trots op mezelf. 🙂

Ik had de radio op staan tot het teveel storing gaf wegens geen ontvangst meer en heb dan een cd van The Eagles opgezet. Aangezien ik alleen in Mia zat kon ik meebrullen en vals zingen, zoveel ik wilde. Dat heb ik ook gedaan. Geen mens die me hoorde. Al moet ik zeggen dat mijn mede weggebruikers toch wat vreemd opkeken in de file. Ik had mijn ramen verder open gezet want het was warm en ik maar vals zingen … Gelukkig konden we na enkele minuten verder rijden. 😀

Met een kleine 10 minuten vertraging was ik er. Dat is goed ‘gefietst’, hé ?

Ik dacht nog : 3 keer elkaar zien in 2 weken, waarover zullen we nu weer eens praten ? Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn. Ik heb haar zelfs vergeten te zeggen dat ik gewonnen heb. Maar dat zal ze hier wel lezen.

Ik was zeer blij te merken dat ze er goed op vooruit gegaan is in die week tussen mijn bezoekjes. Ze kan al alleen in en uit haar bed. Met een looprekje kan ze al alleen naar het toilet gaan. Ja, ze is goed bezig.

Ik moest van haar iedereen hier bedanken voor de lieve wensen en blijken van medeleven. Ze zal het proberen zelf te doen wanneer ze sterk genoeg is. In afwachting daarvan : Lieve zegt ‘Bedankt’ !

Aangezien ik alleen was kon ik ook wat langer blijven : geen schat die last kreeg van de beschermende kledij en het opeens op zijn heupen krijgt en dan onmiddellijk weg wilt. Het was rond 17u30 toen ik haar nog een knuffel ter afscheid gegeven heb.

De rit naar huis was iets trager maar toch nog zeer te doen. Een file bij het oprijden van de Ring rond Brussel en ene bij het afrijden van diezelfde Ring. Met een half uur ‘vertraging’ volgens Bob stond ik alweer voor de deur geparkeerd. Dat is nog te doen, hé.

Toch was ik doodop eens ik in de zetel zat.  Zo anderhalf uur aan 120 per uur weven tussen al die auto’s is toch vermoeiend. Je aandacht mag geen moment verslappen want er zijn altijd cowboys in Porches of andere lage auto’s die moeten gevaarlijk doen …

Ze moet daar zeker nog 2 weken blijven dus zal ik nog wel eens naar daar rijden. Ha ja, ik heb nu bewezen dat ik het alleen ook kan ! Ik vraag me af welke cd ik die keer zal opleggen. ‘Darkside of the Moon’ lijkt me een goeie keuze. Kan ik weer meezingen. 😉

Advertenties

Wanneer het mooi weer is, gaan wij naar … Leuven.

We zijn gisteren nog eens onze vriendin in Leuven gaan bezoeken. Ha ja, want we hadden het haar beloofd ! Maar vooral omdat ik haar nog eens wilde zien.

Ze is alweer veel beter en nu ben ik het zeker : alles komt goed met haar. Oef !

Door Bob was naar daar rijden geen enkel probleem. Ook de vertragingen vielen mee. Het bleef koel in Mia zodat we daar die doorzweet aan kwamen.

Dat we blij waren elkaar terug te zien, moet ik niet vermelden, al heb ik dat nu toch gedaan. Opnieuw hebben we zitten kletsen en lachen. Het was weer een leuk bezoekje.

Na 2 uur 30 kreeg mijn schat het op zijn heupen : hij kan niet tegen die de beschermende kledij die we moeten aandoen. Hij wordt gek van de handschoenen, al hadden we er deze keer talkpoeder in gedaan. Ook onder de schort kreeg hij het (te) warm en dus zijn we weg gegaan.

De terugrit was heel wat minder ! We hebben van de ene file naar de volgende gereden ! De terugweg duurde langer dan het bezoek zelf ! Niet te doen ! Een mens zou 2 keer nadenken alvorens te vertrekken.

Toch hebben we het met liefde gedaan ! Ik kan me voorstellen dat een hele dag aan je hospitaalbed gekluisterd zijn geen pretje is en gemakkelijk kan verlicht wordt door een bezoekje. Het breekt toch de dag, hé. Daarom zie ik mij/ons nog wel eens naar haar rijden aangezien het duidelijk is dat ze de eerste weken nog niet naar huis/Brugge mag. Het is eigenlijk een kleine moeite, hé. En de files ? Die nemen we er met plezier bij.

Met Bob in Mia naar Leuven.

Ik ben zeer tevreden over Bob, mijn Mio GPS-toestel  !

Ik heb er eindelijk een mannelijk stem op gekregen die me aangenaam klinkt. Hij is nu echt een hij. Dus, hij heeft ons feilloos naar het UZ in Leuven gebracht.

Ik had, voor de zekerheid, nog het een en ander op een papiertje gekrabbeld over hoe er te geraken, maar duidelijk niet genoeg. Dankzij Bob ben ik niet verkeerd gereden, al heeft het soms toch niet veel gescheeld. Ja, ik moest er nog leren mee rijden. Nu, na 250 km, weet ik hoe hij ineen zit en dat ik hem kan vertrouwen. Hoera ! 😀

Ook Mia heeft het schitterend gedaan. Hij is op de weg blijven plakken, reageerde gezwint op al mijn bevelen en alle metertjes bleven op de correcte stand. Het was de eerste keer dat we zo ver* gereden hebben. Hij deed het goed aan 120 km/u. Bleef rustig op zijn plaats bij het passeren van grote vrachtwagens. Ook in de file gaf hij geen krimp. Ja, hij is getest en goed bevonden. 🙂

* ‘ver’ is relatief, weet ik, maar je mag niet vergeten dat ik zelden verder kom dan rond de kerktoren. En alles voorbij Brussel is ‘buitenland’ voor mij. 😉

Ik had geen idee dat het UZ Leuven zo groot was ! Je kan daar een hele dag in lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen. Van de parking naar de kamer was al een hele wandeling voor mij. Ja, ik ben lui, weet je nog ?

Ik wist ook niet dat het een school-ziekenhuis was. Ze moeten ergens ervaring op doen, hé. De real life Grey’s Anatomy, dus.

Mijn vriendin en ik waren beide tot tranen beroerd toen we elkaar in de ogen keken. Mijn schat keek wat onwennig want hij is het wel van mij gewoon maar niet van haar.

Het gaat goed met haar. Ze is al veel aangesterkt, kan haar armen en benen al meer bewegen en zou volgende week al een wandelingetje in de gang mogen maken. Oef ! Ze zal blij zijn eens uit haar bed te kunnen komen.

De naverzorging is intens maar alles verloopt volgens schema, wordt haar gezegd. Zij is er gerust op en ik ook, nu ik haar gezien heb.

Nog enkele weken geduld en ze mag daar weg. Ze zou nog enkele weken naar een verpleeghuis willen voor ze naar haar huis gaat. De overgang van volledige verzorging naar alleen wonen is te groot, vind ze, en ze heeft natuurlijk gelijk !

We hebben zitten kletsen en lachen alsof we thuis waren, al moeten we thuis geen beschermende kledij aan doen. Maar dat was een zeer kleine moeite die we er graag voor over hadden. Het deed haar deugd en ons ook !

Ze kon niet geloven dat ik niet dronken was geweest op 1 mei. Ze heeft verschrikkelijk gedroomd tijdens haar 10 dagen durende coma. ’s Nachts ziet ze overal spoken. Dat is heel normaal, zeggen ze daar en dat kan nog enkele weken duren. Toen ik haar vertelde hoe iedereen met haar mee leefde werd ze weer ontroerd. Ze was blij te horen dat de tam-tam goed zijn werk deed en we elkaar op de hoogte houden van haar beterschap. Het scheelt haar een pak mails en sms-en, wat ze nog niet goed kan.

We gaan deze week zeker nog eens terug. Ha ja, met Bob in Mia is het geen enkel probleem, hé. 😉

Het komt goed !

Ik heb gisteren mijn vriendin aan de lijn gehad ! Oef ! Eindelijk !

Op 1 mei had ik al gehoord dat ze van de hart/longmachine af was en ontwaakt uit de coma waar ze haar inhielden. Dat het nieuwe hart in orde was en dat alles goed zou komen.

Vrijdag kon ik het niet meer houden zonder nieuws en heb ik haar broer opgebeld. Hij wist me te vertellen dat ze in een kamer met venster ligt, dus niet meer in de kelder. Ze is nog zeer zwak, kan haar armen en benen bijna niet gebruiken, heeft een doorligwonde aan haar hiel maar ze ziet het zitten ! Ze moet nu terug aansterken en mag, hopelijk, binnen enkele weken naar huis. Hoera !

Ik wist niet dat een week in coma een lichaam zo kan verzwakken.

Ik heb haar dan nog een mail en een sms gezonden omdat hij ook gezegd had dat ze dat al kon lezen. Toen ik een sms terug kreeg heb ik haar opgebeld. Ik was zooooooooo gelukkig haar stem te horen dat ik bijna niet kon praten door mijn tranen van geluk. Ze klonk zwak maar optimistisch. Het komt goed ! Oef !

Ze mag bezoek krijgen dus raad eens waar wij begin volgende week naar toe gaan ? Juist ! Een goeie test voor Bob.

Mijn moeder (3) …

… is terug thuis !
Het geeft nog wat voeten in de aarde gehad, maar het is er dan toch van gekomen.
Gisteren, in de voormiddag belde ze me om te vragen haar medicamenten en insuline te brengen. Ze waren, in het ziekenhuis, niet op de hoogte dat ze die al nam ! Is er daar geen communicatie ? Hebben ze haar geen vragen gesteld ?
Ik heb alles gebracht en samen hebben we gewacht tot er een dokter langskwam. Toen ik tegen de middag naar huis gegaan ben hadden we er nog geen gezien ! Mama zou bellen naar Joke,mijn schoonzus, wanneer ze naar huis mocht …
Ik ben rond 16 uur bloed gaan geven en had nog niets van haar gehoord. Rond 17 uur kon ik het niet meer uithouden en heb gebeld naar Joke. Mijn broer had een uur ervoor gebeld met de afdeling waar mama was en daar hadden ze gezegd dat mijn moeder weg was voor een echo van haar hart. Als die goed was mocht ze naar huis … Het heeft dan nog een half uur geduurd voor Joke mij verwittigde dat de echo goed was en dat ze Ma ging ophalen.
Rond 18u30 heeft mijn moeder me gebeld van thuis om te zeggen dat ze weer in haar huisje was.
Oef ! Dat was schrikken ! Ik weet ze is 83 jaar (84 in november) en we mogen ons aan alles verwachten, maar toch doet het zeer raar. Hopelijk doet ze nu wat ze beloofd heeft nl. alle medicament op tijd nemen en op haar voeding letten, want dit was te vermijden.
Moeders hé ! Can’t live with them, can’t live without them 🙂
Een herinnering aan ons, kinders, hoe gelukkig we zijn dat ons moeder nog alleen thuis kan wonen en dat het 8 jaar geleden is dat ze nog een ziekenhuis van de binnenkant heeft gezien. Hopelijk duurt het weer zo lang …
Ik heb vannacht weer goed geslapen. Wat een week !

Mijn moeder (2) …

… is vandaag al weer veel beter : haar suikerspiegel is gedaald tot 107 (deze morgen), ze heeft weer kleur en is niet meer draaierig. Ze kan al opzitten en eten aan het tafeltje. Ze moet nog een nacht blijven omdat ze nog een analyse van de hartmonitor willen maken en haar hart nog eens onderzoeken. Ze woont tenslotte alleen en moeten zeker zijn dat alles in orde is. Dat vond mama ook beter, wat bewijst dat ze nog niet zeker is van haar zelf.
Normaal gezien zou ze morgen al terug naar huis mogen. OEF !
Was dat schrikken. Ik denk dat ze ook geschrokken is want ze spreekt van tijdig al haar pillen te nemen en op haar suiker te letten. We zullen zien hoe lang het duurt, maar hoe kort of lang ook : als ze het maar doet !
Ik kan maar zeggen dat de verpleging zeer goed en vriendelijk was. Het kon vroeger anders zijn …