Witte Pasen.

Ik herinner me dat we, met de familie die op bezoek kwam op Pasen, naar de Zee gingen. We zijn ook nog naar De Lac van Loppem geweest. Ik weet ook nog dat we in de tuin gelegen hebben. We lagen in onze bikini ! Ik heb er nog foto’s van, ergens … 😀

Toen ik deze morgen op stond kon ik mijn ogen niet geloven : alles lag er wit bij. Ik zal dus niet mijn eerste zonnebad van het jaar nemen vandaag. 😯

Integendeel : ik zit hier met een keukenrol dicht bij me want ik heb het snot. Mijn kop zit vol, ik heb het warm en koud, moet niezen en hoesten. Ja, ik ben ziek tijdens mijn verlof. What else is new ? 😥

Ik drink sloten warme thee, de kachel staan aan (mijn schat smelt bijna weg) en weet dat het binnen enkele dagen over zal zijn. Gelukkig moet ik niet buiten komen want het water komt uit mijn ogen en mijn neus begint te voelen als scheurpapier. Waar is mijn potteke, potteke vet ? 😐

Ademen doet pijn en mijn sigaretten smaken niet (je bent verslaafd of niet). De rillingen lopen over mijn rug en heb overal pijn. Ik zal waarschijnlijk niet veel proeven van de lekkere T-Bone die mijn lief straks zal klaar maken, maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Eten zal ik ! 🙂

Ik zal nu terug onder het dekentje, dicht bij mijn schat, in de zetel gaan zitten/liggen. Hij zorgt zo goed voor me. Moest hij kunnen, neemt hij het van me over. 😦

Advertenties

There can be only one !

Natuurlijk ben ik ziek tijdens mijn verlof ! Of wat had je gedacht, misschien ?
Niezen, hoesten, sinus-pijnscheuten, een grote beer op mijn borst, nooit echt warm, spierpijnen, … Leuk !
Het was verleden week al een beetje begonnen, maar ik had gehoopt dat het weg zou gaan. Eerst wel, maar dan is het op volle sterkte terug gekomen.

Zaterdag, tijdens het bezoek van Stef, ging het nog redelijk. We hebben heerlijk kunnen praten, trouwens. Het was leuk hem nog eens in levende lijve te zien. Je kan toch meer vertellen, dan in een mail.
Zondag voelde ik me terug zieker worden, maar mijn schat en ik hebben een gezellige dag voor de tv doorgebracht en ik wou die niet verprutsen door te zagen over pijnscheuten en koudegevoel.

Gisteren, alleen thuis, heb ik me in de zetel geflokt, met de kachel op volle bak, en naar Highlander 1 gekeken. Die film is al van 1985 en ja, de speciale effecten waren toen nog niet wat ze nu zijn, dus zie je hier en daar wat kabels waar ze aan hangen, maar de film zelf is nog steeds het bekijken waard ! Ik heb ervan genoten. In de extra’s werd duidelijk gemaakt dat het eigenlijk raar is dat een Fransman, Christophe Lambert, de rol speelt van een Schot (Highlander) en dat een Schot, Sean Connery, de rol speelt van een Egyptische Spanjaard. Maar het werkt. Ook heb ik geleerd dat de slechterik, gespeeld door Clancy Brown, eigenlijk een zeer lieve man is die problemen had om zo’n psychopaat te moeten spelen, wat hij schitterend heeft gedaan. Het getuigd van zijn acteervermogen dat je dat niet ziet in de film.

Vandaag voel ik me al wat beter en zou ik moeten de kerstkaartjes maken zodat ze kunnen verstuurd worden. Ik ben nu al aan de late kant, maar ik heb geen zin/inspiratie. Ik heb meer zin om de volgende Highlander-film te bezien. Toch zal ik moeten want morgen komt een vriendin op bezoek en zal ik zeker geen tijd hebben … Allé, eerst en vooral, dan. En daarna : There can be only one !

Een dag vol verrassingen.

Gisteren opgestaan en ik voelde me niet meer ziek. Hoera ! Mijn lichaam had het weer gelapt : alle ziektekiemen buiten gewerkt in korte tijd. Toen ik beneden kwam zag ik de prijs : 2 koorts blazen. 1 op en 1 boven mijn lip. Leuk ! Ik moet eens buiten komen en zal er weer uit zien als een monster. 😦

Toen mijn kuisvrouw er om 9u30 nog niet was, zag ik de bui al hangen. Om 10u30 belde ze om te zeggen dat ze verschrikkelijke pijn had in haar nek. Ze moest 4 dagen met een nek steun rond lopen en mocht niet werken. Lap ! Ik heb dan maar zelf gekuist want met het natte weer was het echt nodig. 😦

Er was in de namiddag een pensioen viering van een collega van mijn schat en hij moest de foto’s nemen. De receptie was niet ver van onze deur en we zijn te voet gegaan. Normaal gezien zijn dat leuke feestjes, die van zijn werk. Deze keer waren er veel speeches zodat we niet veel konden praten en zeveren. Het naar buiten moeten om te roken, in nat en winderig weer, was ook niet aangenaam. 😦

’s Avonds naar een optreden van The Strangles in de Stadsschouwburg van Brugge. Ik hoorde die vroeger niet graag, dus was het een beetje tegen mijn zin dat ik moest vertrekken. Het enige goede eraan, vond ik, was dat ik Stef daar zou zien. Het optreden was unplugged en steengoed ! Ik heb geen Punk gehoord. Ze hebben hun liedjes zeer rustig gebracht. Het was de eerste keer dat ik kon verstaan wat ze eigenlijk zongen. Ik ben toch blij dat ik het gezien heb. 🙂

De Afterparty, waar we niet lang zouden blijven, was ook steengoed. We zijn als bijna laatste naar buiten gegaan. 🙂

Mijn mannemens heeft ons veilig naar huis gebracht maar ik wilde nog niet naar huis. Eerst nog ene drinken in de Cohiba. Dat mijn neef daar aan het werk was, was een extra bonus. Zo heb ik hem nog eens gezien en de groetjes kunnen doen aan mijn broer, schoonzus en nichtje. Iets voor 3 uur had ik genoeg en wilde, eindelijk, naar huis. :-p

Thuis, nog een week.

Ik heb gisteren de dokter laten komen voor mij. Mijn rug deed pijn en ik wilde nog wat bij mijn poezen blijven. De controledokter heeft de ziektedagen bevestigd.

We zijn gisteren in de vooravond met Toyah naar de dierenarts geweest. De arme poes liep na 5 dagen nog altijd op 3 poten. Hij heeft een verstuikte elleboog. De dokter heeft hem een prik met pijnstiller & antibiotica gegeven en ook zijn jaarlijkse spuitjes. Daar is hij nu ook al vanaf. Ik moet hem nog 4 dagen een halve pil geven. Hopelijk gaat het een beetje en werkt hij een beetje mee. Bij de dokter was hij zo moedig. Ze heeft zijn poot erg geknepen en hij gaf geen krimp. Enkel op de pijnlijke plek trok hij zich een beetje terug. Maar geen geblaas of krabben of bijten. Hij is zo’n sterke schat. Enkel in de auto zat hij in zijn reismand te miauwen als een klein kind. Hij zit niet graag in de auto want hij ziet de bui dan al hangen …

Volgende week mag Kira haar spuitjes krijgen. Ik vraag me af hoe zij zal reageren in de auto en bij de dokter.

Een vriedin heeft me laten weten dat haar moeder gestorven is. Ze heeft nog maar enkele maanden geleden haar vader verloren. De ruzie over de verdeling is al volop aan de gang. Jammer dat bij het verdriet, dat er nu ook nog moet bijkomen.