De schuld is bijlange nog niet betaald !

Gisteren heb ik mijn vriendin naar huis gebracht die eindelijk ontslagen werd uit het UZ Leuven na haar harttransplantatie.

Omdat ik de regenzone gevolgd had op het internet ben ik zonder noemenswaardige regenbuien daar geraakt. De rit van bijna 2 uur gaf me de gelegenheid om ‘Dark Side of the Moon’ bijna anderhalf keren mee te brullen. Ja, ik heb in de file weer de ruiten naar omlaag gedaan zonder te beseffen dat iedereen me kon horen, tot het te laat was.

Zij en haar zus hadden alles al ingepakt en stonden klaar om te vertrekken. Nog eventjes wachten op een voorschriftje en de toestemming van de dokter, en we konden vertrekken.

Eens alles en iedereen in Mia geladen was, konden we maar hopen op een vlotte rit naar huis zonder files en wolkbreuken. Ik rij zeer graag met de auto maar niet aan 120 km/h in erge regen ! We hebben beide gehad maar toch hebben de Weergoden voor me gezorgd : de eerste keer dat er erg veel water viel stonden we in de file. De tweede straffe regenbui heeft gelukkig niet zo lang geduurd.

Eens bij haar thuis, na iets meer dan 2 uur, heb ik eerst een sigaret gerookt. Ik ben niet gewoon om met Mia te rijden en niet te roken. Maar ook om mijn zenuwen te kalmeren. Opdracht volbracht : iedereen was veilig thuis. Oef !

Een beetje wankel, want ze is nog niet goed ‘te pote’, ging ze haar huis binnen terwijl haar zus en ik vlug al haar spullen uit de auto haalden. Ze was duidelijk blij thuis te zijn. Haar zus bleef slapen dus kon ik gerust zijn.

Terwijl we op haar thuiskomt ene dronken, zus en ik een Rodenbach en zij een limonade, vroeg ze haar schuld aan mij. Ik zei : ‘Niets natuurlijk. Het is met liefde gedaan !’ Wat ik had moeten zeggen is : ‘Neen, de schuld is bijlange nog niet vereffend ! ‘

Ik heb dat niet gedaan want ik wilde ook naar huis om een douche te nemen. Na 4 uur zweten in de auto (het was plakkerig weer en mijn angst in die zware regenbui), voelde ik me vuil en vies.

Wat ik had moeten zeggen en daarom zeg ik het hier zodat iedereen het kan lezen en zij ook, is : ‘ Weet je niet meer 13 jaar geleden ? Ik zat in zak en as maar jij was er voor mij ! ‘ Ik heb een zeer slecht geheugen maar zo’n dingen vergeet ik niet.

Ik had haar leren kennen via mijn vorige vriend. Ze was een vriendin/collega security medewerker  van hem op de Reismarkt en Cactusfestival. We konden het direct goed vinden met elkaar. Toen die relatie kapot was zei ze direct : ‘Maar wij zullen toch vriendinnen blijven, hé ?’ Dat was toen echt wat ik wilde horen en nodig had. Ik was zo bang dat ze zijn kant zou kiezen of toch tenminste niets meer met me te maken zou willen hebben. Onze vriendschap werd nog dieper en ik schaam me over de uren dat ik bij haar heb zitten zagen en huilen over het verlies van mijn ‘grote’ liefde. Ze troostte me, gaf een schop onder mijn kont wanneer ik het nodig had, … Kortom : ze was er voor mij. Ze was ook zeer blij toen ik een relatie begon met mijn schat. Toen ik (weer) eens over hem klaagde, bracht ze steeds zijn goede kwaliteiten onder mijn aandacht zodat ik mijn ‘klachten’ begon te relativeren en opnieuw the big picure zag. Zij en mijn schat kunnen het goed met elkaar vinden wat ook leuk is. Ik weet dat hen volledig mag vertrouwen. Zo gaat hij met haar soms naar het voetbal kijken of ze gaan naar de whiskey degustatie. Dingen die ik niet graag doe maar hem niet wil ontzeggen. Wanneer ik weer eens in paniek geraakt, net voor ons feestje, dat er niemand zal komen opdagen, kalmeer ik mezelf want weet ik zeker dat zij er zal zijn. Zij zal ons niet in de steek laten !  Ja, we zien haar graag.

Daarom en voor nog zo vele andere redenen, lieverd, is mijn schuld aan jou zeker nog niet betaald !

We zijn zo blij dat het je goed gaat en dat je terug thuis bent. Aarzel niet om een beroep te doen op ons ! We zijn er voor jou zoals jij er was voor mij.

Advertenties

En zo kwam alles toch nog goed !

Zojuist bericht gehad van mijn vriendin : ze mag donderdag naar huis ! Hoera ! Joepie !

Ik had haar een mailke gezonden dat ik haar zeker nog eens wilde zien en op bezoek wilde komen. Ze stuurt me als antwoord een sms met het blijde nieuws. Hoera ! Joepie !

Schitterend voor haar en ook een beetje goed voor mij : er is geen beschermende kledij meer nodig en ik kan buiten gaan roken.  🙂

Lieverd, laat me weten wat ik voor je kan doen, hé !

Update : ze heeft me zojuist opgebeld en ik mag haar naar huis brengen ! Hoera ! Joepie !

Mijn James begint te werken ook al zit het laadstation niet in de stekker. Goed om weten. Ik had de stekker uitgetrokken omdat ik dacht : moesten de poezen erop gaan staan, hij niet opeens in gang zou komen. Niet dus : dag en uur ingesteld -> actie ! Ik zat hier rustig blogs te lezen toen ik opeens zijn gekende geluidje hoorde en hij in eraan begon. Ik heb hem laten doen niet dat het zo erg nodig was, maar kom. Net toen ik dacht dat hij overal geweest was en hem wilde afzetten, ging hij naar zijn laadstation want hij was op. Zo is het hier dan toch weer proper. 🙂

Ik heb vandaag les gehad over de schoolverlaters. Iedereen zegt dat het sedert 1 januari zoooooveel vereenvoudigd is … Amai ! Ben ik blij dat ik dat vroeger nooit heb moeten leren. Het is nog steeds een hele brok maar het zal gaan. Ja, mijn harde schijf geraakt zo stilletjes aan vol maar dit kan er nog wel bij. Zeker aangezien er nog een heel stuk is waar we nog geen duidelijkheid/zekerheid over hebben, nl ‘het zoekgedrag’ tijdens de beroepsinschakelingstijd (de wachttijd, zoals we vroeger zegden). Dat moet later nog blijken hoe en door wie dat zal nagezien/opgevolgd worden.  Maar voor nu : ik zie het zitten. 🙂

Nu ik het toch over mijn werk heb : ik heb gisteren een extra dagje onthaal mogen doen. Ja man, het was druk ! Toch veel drukker dan ik gewoon ben. Evenveel bezoekers in een halve dag en de helft meer telefoons in heel de dag  ! Ja, ik heb me geamuseerd. Morgen mag ik weer. 🙂

The Eagles en Bob, een goeie combinatie.

Ik ben gisteren namiddag ALLEEN naar Leuven gereden. Mijn liefste kon niet mee wegens verlof tekort. Hij heeft niet zoveel vrije dagen als ik dus moet hij kiezen.

Hij verzekerde me dat met Bob in Mia, ik het wel zou kunnen. En hij had gelijk ! Ja, ik ben een beetje trots op mezelf. 🙂

Ik had de radio op staan tot het teveel storing gaf wegens geen ontvangst meer en heb dan een cd van The Eagles opgezet. Aangezien ik alleen in Mia zat kon ik meebrullen en vals zingen, zoveel ik wilde. Dat heb ik ook gedaan. Geen mens die me hoorde. Al moet ik zeggen dat mijn mede weggebruikers toch wat vreemd opkeken in de file. Ik had mijn ramen verder open gezet want het was warm en ik maar vals zingen … Gelukkig konden we na enkele minuten verder rijden. 😀

Met een kleine 10 minuten vertraging was ik er. Dat is goed ‘gefietst’, hé ?

Ik dacht nog : 3 keer elkaar zien in 2 weken, waarover zullen we nu weer eens praten ? Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn. Ik heb haar zelfs vergeten te zeggen dat ik gewonnen heb. Maar dat zal ze hier wel lezen.

Ik was zeer blij te merken dat ze er goed op vooruit gegaan is in die week tussen mijn bezoekjes. Ze kan al alleen in en uit haar bed. Met een looprekje kan ze al alleen naar het toilet gaan. Ja, ze is goed bezig.

Ik moest van haar iedereen hier bedanken voor de lieve wensen en blijken van medeleven. Ze zal het proberen zelf te doen wanneer ze sterk genoeg is. In afwachting daarvan : Lieve zegt ‘Bedankt’ !

Aangezien ik alleen was kon ik ook wat langer blijven : geen schat die last kreeg van de beschermende kledij en het opeens op zijn heupen krijgt en dan onmiddellijk weg wilt. Het was rond 17u30 toen ik haar nog een knuffel ter afscheid gegeven heb.

De rit naar huis was iets trager maar toch nog zeer te doen. Een file bij het oprijden van de Ring rond Brussel en ene bij het afrijden van diezelfde Ring. Met een half uur ‘vertraging’ volgens Bob stond ik alweer voor de deur geparkeerd. Dat is nog te doen, hé.

Toch was ik doodop eens ik in de zetel zat.  Zo anderhalf uur aan 120 per uur weven tussen al die auto’s is toch vermoeiend. Je aandacht mag geen moment verslappen want er zijn altijd cowboys in Porches of andere lage auto’s die moeten gevaarlijk doen …

Ze moet daar zeker nog 2 weken blijven dus zal ik nog wel eens naar daar rijden. Ha ja, ik heb nu bewezen dat ik het alleen ook kan ! Ik vraag me af welke cd ik die keer zal opleggen. ‘Darkside of the Moon’ lijkt me een goeie keuze. Kan ik weer meezingen. 😉

Wanneer het mooi weer is, gaan wij naar … Leuven.

We zijn gisteren nog eens onze vriendin in Leuven gaan bezoeken. Ha ja, want we hadden het haar beloofd ! Maar vooral omdat ik haar nog eens wilde zien.

Ze is alweer veel beter en nu ben ik het zeker : alles komt goed met haar. Oef !

Door Bob was naar daar rijden geen enkel probleem. Ook de vertragingen vielen mee. Het bleef koel in Mia zodat we daar die doorzweet aan kwamen.

Dat we blij waren elkaar terug te zien, moet ik niet vermelden, al heb ik dat nu toch gedaan. Opnieuw hebben we zitten kletsen en lachen. Het was weer een leuk bezoekje.

Na 2 uur 30 kreeg mijn schat het op zijn heupen : hij kan niet tegen die de beschermende kledij die we moeten aandoen. Hij wordt gek van de handschoenen, al hadden we er deze keer talkpoeder in gedaan. Ook onder de schort kreeg hij het (te) warm en dus zijn we weg gegaan.

De terugrit was heel wat minder ! We hebben van de ene file naar de volgende gereden ! De terugweg duurde langer dan het bezoek zelf ! Niet te doen ! Een mens zou 2 keer nadenken alvorens te vertrekken.

Toch hebben we het met liefde gedaan ! Ik kan me voorstellen dat een hele dag aan je hospitaalbed gekluisterd zijn geen pretje is en gemakkelijk kan verlicht wordt door een bezoekje. Het breekt toch de dag, hé. Daarom zie ik mij/ons nog wel eens naar haar rijden aangezien het duidelijk is dat ze de eerste weken nog niet naar huis/Brugge mag. Het is eigenlijk een kleine moeite, hé. En de files ? Die nemen we er met plezier bij.

Met Bob in Mia naar Leuven.

Ik ben zeer tevreden over Bob, mijn Mio GPS-toestel  !

Ik heb er eindelijk een mannelijk stem op gekregen die me aangenaam klinkt. Hij is nu echt een hij. Dus, hij heeft ons feilloos naar het UZ in Leuven gebracht.

Ik had, voor de zekerheid, nog het een en ander op een papiertje gekrabbeld over hoe er te geraken, maar duidelijk niet genoeg. Dankzij Bob ben ik niet verkeerd gereden, al heeft het soms toch niet veel gescheeld. Ja, ik moest er nog leren mee rijden. Nu, na 250 km, weet ik hoe hij ineen zit en dat ik hem kan vertrouwen. Hoera ! 😀

Ook Mia heeft het schitterend gedaan. Hij is op de weg blijven plakken, reageerde gezwint op al mijn bevelen en alle metertjes bleven op de correcte stand. Het was de eerste keer dat we zo ver* gereden hebben. Hij deed het goed aan 120 km/u. Bleef rustig op zijn plaats bij het passeren van grote vrachtwagens. Ook in de file gaf hij geen krimp. Ja, hij is getest en goed bevonden. 🙂

* ‘ver’ is relatief, weet ik, maar je mag niet vergeten dat ik zelden verder kom dan rond de kerktoren. En alles voorbij Brussel is ‘buitenland’ voor mij. 😉

Ik had geen idee dat het UZ Leuven zo groot was ! Je kan daar een hele dag in lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen. Van de parking naar de kamer was al een hele wandeling voor mij. Ja, ik ben lui, weet je nog ?

Ik wist ook niet dat het een school-ziekenhuis was. Ze moeten ergens ervaring op doen, hé. De real life Grey’s Anatomy, dus.

Mijn vriendin en ik waren beide tot tranen beroerd toen we elkaar in de ogen keken. Mijn schat keek wat onwennig want hij is het wel van mij gewoon maar niet van haar.

Het gaat goed met haar. Ze is al veel aangesterkt, kan haar armen en benen al meer bewegen en zou volgende week al een wandelingetje in de gang mogen maken. Oef ! Ze zal blij zijn eens uit haar bed te kunnen komen.

De naverzorging is intens maar alles verloopt volgens schema, wordt haar gezegd. Zij is er gerust op en ik ook, nu ik haar gezien heb.

Nog enkele weken geduld en ze mag daar weg. Ze zou nog enkele weken naar een verpleeghuis willen voor ze naar haar huis gaat. De overgang van volledige verzorging naar alleen wonen is te groot, vind ze, en ze heeft natuurlijk gelijk !

We hebben zitten kletsen en lachen alsof we thuis waren, al moeten we thuis geen beschermende kledij aan doen. Maar dat was een zeer kleine moeite die we er graag voor over hadden. Het deed haar deugd en ons ook !

Ze kon niet geloven dat ik niet dronken was geweest op 1 mei. Ze heeft verschrikkelijk gedroomd tijdens haar 10 dagen durende coma. ’s Nachts ziet ze overal spoken. Dat is heel normaal, zeggen ze daar en dat kan nog enkele weken duren. Toen ik haar vertelde hoe iedereen met haar mee leefde werd ze weer ontroerd. Ze was blij te horen dat de tam-tam goed zijn werk deed en we elkaar op de hoogte houden van haar beterschap. Het scheelt haar een pak mails en sms-en, wat ze nog niet goed kan.

We gaan deze week zeker nog eens terug. Ha ja, met Bob in Mia is het geen enkel probleem, hé. 😉

Het komt goed !

Ik heb gisteren mijn vriendin aan de lijn gehad ! Oef ! Eindelijk !

Op 1 mei had ik al gehoord dat ze van de hart/longmachine af was en ontwaakt uit de coma waar ze haar inhielden. Dat het nieuwe hart in orde was en dat alles goed zou komen.

Vrijdag kon ik het niet meer houden zonder nieuws en heb ik haar broer opgebeld. Hij wist me te vertellen dat ze in een kamer met venster ligt, dus niet meer in de kelder. Ze is nog zeer zwak, kan haar armen en benen bijna niet gebruiken, heeft een doorligwonde aan haar hiel maar ze ziet het zitten ! Ze moet nu terug aansterken en mag, hopelijk, binnen enkele weken naar huis. Hoera !

Ik wist niet dat een week in coma een lichaam zo kan verzwakken.

Ik heb haar dan nog een mail en een sms gezonden omdat hij ook gezegd had dat ze dat al kon lezen. Toen ik een sms terug kreeg heb ik haar opgebeld. Ik was zooooooooo gelukkig haar stem te horen dat ik bijna niet kon praten door mijn tranen van geluk. Ze klonk zwak maar optimistisch. Het komt goed ! Oef !

Ze mag bezoek krijgen dus raad eens waar wij begin volgende week naar toe gaan ? Juist ! Een goeie test voor Bob.

Ik ben een beetje ongerust.

Onze lieve vriendin, laat ik haar maar Lieve noemen, want zo noemt ze ook, heeft al veel mee gemaakt in haar leven.

Ze is een jaar jonger dan ik. Iets na haar 40ste verjaardag voelt ze zich zeer onwel. Ze had ‘iets’ gedronken maar voelde dat het niet daarvan kwam. Ze belt de 100 en ze komen. De ziekenbroeders bekijken haar eens en zeggen: ‘Slaap je roes uit en je zal je morgen wel weer beter voelen’.  Ze vertrekken.

De volgende dag gaat ze naar de dokter. Die neemt haar geen bloed af maar vraag de resultaten van haar recente bloedgifte op bij het Rode Kruis. Korte tijd nadien voelt ze het opnieuw. Deze keer neemt haar huisdokter wel bloed af en herkent de symtonen : ze doet een hartaanval !

Ze wordt vlug-vlug naar het ziekenhuis gebracht en herstelt. Na vele onderzoeken blijkt dat de helft van haar hart niet meer werkt ! Van de helft die wel nog werkt,werkt ook maar de helft meer. Dus nog 25 %. Ze zeggen dat ze nog te jong is voor een ruilhart.

Enkele jaren later ontdekken ze borstkanker met chemo, bestraling, amputatie en haarverlies tot gevolg. Ze wil een borstreconstructie maar mag niet want haar hart is te zwak … Na enige tijd mag het dan toch.

Sedert een klein jaar staat ze op de lijst voor een ruilhart. De onderzoeken die ze daarvoor heeft moeten ondergaan waren zowel moordend als slepend. Telkens weer opnieuw naar een ander ziekenhuis/dokter en telkens weer dezelfde onderzoeken.

Ze moet vanaf de goedkeuring 24 op 24 beschikbaar zijn en, bij oproep, zo vlug mogelijk in Leuven geraken. Ik stel me kandidaat om haar te brengen, wat ze lief vind van me.

Ze krijgt de oproep, geraakt vlug in Leuven, ze doen onderzoeken om dan te horen dat het hart niet goed genoeg was. Allé, terug naar huis.

Gisterenavond bekijk ik mijn gsm om te zien hoeveel batterij er nog op zit en zie dat ik een sms gemist heb. Het is van haar : zaterdagnacht om 3u40 laat ze me weten dat ze opnieuw onderweg is naar Leuven. ‘Deze keer goede keer ?’

Deze voormiddag stuur ik een sms met verontschuldigingen voor mijn laattijdig antwoord en of het deze keer gelukt is en zo ja, wanneer ze bezoek mag hebben/wilt.

Rond de middag krijg ik telefoon van haar gsm. Het is haar zus om te zeggen dat ze geopereerd is maar dat het nieuwe hart niet ‘onmiddellijk’ wilde aanslaan en ze haar dus nog in coma houden. Ze ligt aan een hart/longmachine terwijl ze met medicamenten het hart stimuleren/ondersteunen.

Als dat maar goed komt, ik ben er niet gerust in …

Dat het nu juist weer haar moet overkomen ! Ze heeft al genoeg meegemaakt ! Kon dat nu echt eens niet goed gaan van de eerste keer ?

En zeggen dat er zoveel kl**tzakken rond lopen die niets beter verdienen …

Lieve Lieve, lieverd, vecht voor je leven zo hard je kan, want ik kan je niet verliezen ! Ik zou er niet tegen kunnen. Jij, die me steeds weer opvangt wanneer ik me weer eens minder groot voel. Jij, die me altijd steunt door dik en dun, die altijd mijn kant kiest. Vecht ! Vecht ! Vecht ! Zoek mijn liefde voor jou en dat van je vele andere vrienden/vriendinnen/familie en hou je daaraan vast en laat niet los !