Zap, Moose en De Draak … een verslag van de blogmeeting.

Zoals geweten zijn wij, zijnde mijn schat, Stef en ik, gisteren naar de Blogmeeting bij Zapnimf en Appelmoose geweest.

Stef was tijdig bij ons, Mia werd geladen, Bob aangezet en we konden vertrekken. De rit naar het café/pension De Draak in Zap- & MooseStad verliep zonder problemen. We waren zelfs anderhalf uur te vroeg op de afspraak ! Goed van Bob en Mia !

 

We hebben er ene of twee gedronken. Daarna hebben we iets gezocht om te eten want het was middag en we kregen honger. Er was een winkelcentrum in de buurt en daar zou wel iets krijgen zijn, dachten we. Ik kreeg opeens een Veritas winkel in het oog en had daar nog iets nodig. Ja, er is ook een winkel in Brugge maar ik geraak daar niet omdat het niet meer te doen is om met de auto in ’t Stad te rijden en ik te lui ben om mijn (electrische) fiets te nemen. Dus wat doet een mens, wanneer men ten noorden van Antwerpen is ? Juist : een Veritaswinkel binnen stappen. Enfin, ik heb gevonden wat ik zocht.

We moesten nogal lang wachten op het eten in het winkelcentrum maar het was lekker. We dachten dat we te laat zouden zijn op de afspraak met de eigenaar van het pension maar dat was niet zo. Dus hebben we nog ene gedronken en gewacht tot hij er was. Geen probleem : die mens had het waarschijnlijk druk en wij hadden tijd.

Ik was zeer benieuwd naar onze slaapplaats en wist echt niet wat te verwachten. Mijn geduld werd niet lang meer op de proef gesteld en we kregen de kamers te zien. Die vielen zeer goed mee ! Het was er zeer proper en de kamers zeer ruim. De bedden goed en de matrassen zeer stevig. In onze kamer stonden 2 éénpersoonsbedden en ik was verwonderd dat mijn schat ze niet direct tegen elkaar heeft gezet. Dat de badkamer en (aparte) wc op de gang was, stoorde ons niet. Het was toch maar voor 1 nacht. We kregen de sleutels, bestelden gelijk het ontbijt voor de volgende dag en konden verder rijden.

 

 

Huize Zap en Moose was maar enkele kilometers verder dus waren we daar vlug. Opnieuw heeft Bob ons feilloos voor de deur gebracht.

De zon scheen, alles was in gereedheid gebracht en we waren heelhuids daar geraakt. We werden liefdevol ontvangen door Zap en Moose en voelden ons welkom. We waren niet de eersten maar zeker ook niet de laatsten. Er waren medebloggers die ik kende en ook enkele die ik niet volg. Toch werd er geen onderscheid gemaakt en de gezapige conversatie kon beginnen. Er kwam nog volk toe en het werd toen al duidelijk : dit wordt gezellig !

Toen de meeste mee gingen op een wandeling van een uurtje, bleven mijn schat en ik achter met nog een blogster en haar 2 kleine kindjes. Er werd ons verzekerd om ondertussen te doen zoals we thuis waren ! Mijn liefste en ik hebben ons kunsten (hum-hum) getoond aan de ping-pongfafel. Het was voor ons beide vele jaren geleden dat we nog tafeltennis hadden gespeeld dus hebben we goed gelachen. Na een half uurtje vonden we het genoeg inspanning voor de dag. Kwestie dat we niet te moe zouden geworden zijn.

Net toen het ons te warm begon te worden, ja geen fysieke inspanning meer gewoon, en we ons in de schaduw wilden verpozen, begon het lichtjes te regenen. We keken eens naar elkaar want wisten niet of het zou vermeerderen of stoppen. Na enkele minuten wisten we het wel en begonnen vlug alles te verhuizen naar de carport. Aangezien de vele stoelen, een tafel, de dranktrolley, …  toch enkele tientallen meters moesten verplaatst worden, waren we toch redelijk nat tegen dat alles in het droge stond. Ik ging om een handdoekje om ons een beetje af te drogen en bedacht tegelijk dat ik er beter enkele zou meenemen voor de wandelaars. Toen het blaasjes begon te regenen was ik in mijn nopjes met mijn besluit want ze zouden zeker zeiknat terug komen en blij zijn dat ze zich direct konden afdrogen. Na een klein uurtje kwamen ze terug en raad eens ? Ze waren droger dan wij ! Ja, zij hadden onder de bomen gelopen en bijna niets gemerkt van de blaasjesregenbuien. Goed voor hen.

Iedereen zocht een plaatsje, de drank werd boven gehaald – niet voor iedereen alcoholisch, de conversaties kwamen op gang en het ene lachsalvo na het andere volgde. Al vlug werd besloten het door iedereen vele meegebrachte eten uit te stallen en te eten. Er was een grote verscheidenheid aan voedsel, het ene nog lekkerder dan het andere. Toen dat verre van op was, werd alles weg geruimd en kwam er een ‘dessert’tafel. Ja, geen diëet vandaag ! Ja, er was ook fruit … Het was ondertussen opgehouden met regenen.

Je had de ‘jongens’ hun gezicht moeten zien toen Zap vroeg of ze wilden proberen de takken en tuinafval in hun vuurput aan te steken ! Mannen die mogen een vuurtje stoken ! Ja, het blijven jongetjes, hé. Onder andere mijn schat vloog op het aanbod en eerst wilde het niet lukken omdat alles doorweekt was van de regen. Met een ZIPblokje en droog afval uit de groencontainer lukte het dan toch.

Enkele van ons waren al gaan kijken hoe het vorderde en zochten een zitplaatsje dicht bij, eens het vuur goed brandde. We vonden het schitterend dat er zo’n groot vuur kon gemaakt worden in de tuin, zonder dat de brandweer erbij werd gehaald. Toen het weer begon te spetteren (= lichtjes regenen) werden de grote paraplu’s erbij gehaald zodat we konden blijven zitten keuvelen. Het was zo gezellig daar bij het vuur en dicht bijeen.

Doch, toen de paraplu’s begonnen door te geven, moesten ook wij terug keren naar de carport. Ondertussen waren de vele kinderen al naar bed. De kring werd groter gemaakt totdat iedereen een plaatsje had.  Eens iedereen gezeten, werden de verhalen en vertelsels verder gezet maar nu voor iedereen hoorbaar. De kleine groepjes waren één grote groep geworden en dat was goed. Niemand werd uitgesloten en iedereen voelde zich prima. Enfin, zo heb ik het toch ervaren.

We zijn niet als eerste weg gegaan maar toen het rond middernacht draaide besefte ik opeens dat Stef niet gewoon is om zo lang op te blijven. Ook was het goed geweest en ik had nog een (klein) ritje te doen tot aan het pension. Er werd gezwaaid, met zoentjes gesmeten en nadat 2 auto’s waren verplaatst,  konden we vertrekken.

Bob vond zonder problemen de weg en na enkele minuten was Mia geparkeerd waar hij veilig stond. Stef is onmiddellijk gaan slapen, wij hebben nog een slaapmutsje gedronken en zijn toen ook naar onze kamer gegaan. Wij zijn gewoon om muziek en gebabbel te horen in onze slaapkamer dus voelden we ons direct thuis. Wel was het er zeer warm en het koelde pas af nadat ik het raam een beetje had open gezet. Ook de (zomer)donsdekens waren er teveel aan, maar beter zo dan kou lijden. Ik kan niet zeggen dat ik goed geslapen heb, al zegt mijn schat dat ik veel heb liggen ronken, wat niet mogelijk is want ik snurk niet ! Niet, zeg ik je ! maar in een vreemd bed slaapt een mens zelden goed, hé. Het had zeker niets te maken met het feit wat we niet samen in 1 bed lagen. Hij mocht ze niet meer samen schuiven van mij wegens teveel lawaai maken en Stef die waarschijnlijk al sliep. Neen zeker niet.

Een sms van Stef maakte ons verdwaasd wakker. Ja, we zouden om 8 uur het ontbijt nuttigen. Dat was zo afgesproken. Toen we, na ons verfrist te hebben, beneden kwamen stond de ontbijttafel al klaar. De koffies, de broodjes en koffiekoeken, de hesp en kaas, de confituurtjes en chocopastatjes waren zeer lekker. Met een laatste slok koffie en een sigaret in de frisse ochtendlucht, deed ons volledig wakker worden.

Tijd om af te rekenen. Ik was niet zeker hoeveel het zou zijn omdat hij aan de telefoon iets anders had gezegd dan er op de site staat. Het was nog minder dan verwacht : 40 euro voor onze kamer, 20 voor die van Stef en 5 euro voor het ontbijt ! Samen 65 euro ! Ik heb 70 gegeven want ik durfde niet voor minder ! Zeker een aanrader ! Dus wie in de buurt is en in een goed bed wil slapen voor weinig geld : ga naar De Draak ! Ze zijn bezig de bovenste verdieping ook in kamers voor verhuur te maken, dus plaats genoeg !

De rit naar huis verliep vlot, ondanks de vele en soms zware regenbuien. Na iets meer dan een uur waren we thuis. Opnieuw hebben Mia en Bob het uitstekend gedaan.

De poezen waren blij ons te zien en wij zeker ook hen. Toen waren ze een beetje boos omdat we niet naar huis gekomen waren. Poezen … Maar ze waren gezond en wel. Het huisje was ook nog zoals we het achter gelaten hadden, dwz niet afgebrand, geen nieuwe (muizen)lijkjes maar ook niet pas gekuist of super opgeruimd. Kabouters …

Ik wil eerst en vooral zeker Zap en Moose bedanken voor hun vriendelijke gastvrijheid. Jullie zijn schatten van mensen ! Het was zeer gezellig. Voor mij was het leuk om eens te zien hoe hun huis en tuin in het echt was. Ik kende het alleen van beschrijvingen en foto’s. Ik moet zeggen : ze hebben geen letter overdreven !

Het was een leuk terugzien met enkele bekenden : Sterre en Margogogo, altijd leuk om met jullie te zitten keuvelen en lachen.

Het was leuk om enkele blogsters, die ik volg, irl te leren kennen : Joke, je bent jonger dan ik dacht. Eilish, je bent frêler dan ik dacht. Jullie zijn dus sterker dan ik al vermoedde. Very nice to meet you.

Ook de bloggers die ik niet volg : Juffrouw Sanseveria, Pharailde, Sven, Gudrun, Ik zal zeker eens komen piepen op jullie blog, nu ik weet hoe jullie er uit zien en heb kunnen meegenieten van jullie vertelsels.

Ook March : aangename kennismaking. Begin maar weer te bloggen want jij hebt ook nog wel enkele verhalen te vertellen, lijkt me.

Natuurlijk is er Stef die ik altijd graag in mijn gezelschap heb. Jij hebt je weer stilzwijgend en volledig geschikt naar mijn/onze wensen. Sorry dat we je zo laat hebben laten opblijven.

Ook aan de Weergoden een dikke Merci  ! Vergeleken met andere plaatsen, niet gek zo ver uit de buurt, hebben ze ons lekker gespaard en mogen we echt niet klagen.

Aan de vele muggen : jullie hebben genoeg van ons bloed opgezogen om een echte bloedbank te kunnen beginnen. Hopenlijk vallen jullie allemaal vlug steendood !

Last but not least : mijn schat. Ik had gevreesd dat je, na je te hebben moeten overtuigen om mee te gaan, je zou vervelen of ambetant zou voelen. Gelukkig was niets minder waar : je hebt je erin gesmeten, je gemixt in de (grote) groep, je eigen gesprekspartners gevonden, je goed geamuseerd en een uitstekende co-piloot geweest. Bedankt, liefste.

Conclusie : Al die er niet was, heeft ongelijk ! Die er wel was : bedankt voor een zeer gezellig dag. Mijn vriendenkring is alweer iets groter. Wat er allemaal werd gezegd en besproken blijft onder de aanwezigen. Van mij zal je niets vernemen.

Nog dit : Wanneer en bij wie is de volgende blogmeeting ? En mogen wij ook komen ?

Het was weer plezant.

Gisteren namiddag was het weer spelnamiddag van de vriendenkring van mijn schat zijn werk. Het thema was ‘Handige Harry’ en we moesten meebrengen : een zaag (neen, niet ik, een echte), een beitel, een houtrasp, schuurpapier, een hamer, …

De afspraak was om 13u30 in Roeselare. Mijn liefste heeft me maar 2 keer verkeerd doen rijden 😀 maar we waren nog juist op tijd voor de breefing. Er waren meer deelnemers dan anders.

Eerste proef : met 3 naast elkaar en de middenste zijn voeten vast gebonden aan een voet van de persoon ernaast, zo vlug mogelijk een voetbalveld oversteken. Ik had al mijn voet omgeslagen op weg naar de overkant en tijdens de proef nog eens ! We zijn niet gevallen en waren niet de laatste … net niet. Mijn enkel deed wel pijn maar dat was vlug vergeten.

 

tn_IMG_0023Tweede proef : met 1 voet op een paaltje blijven staan, zo lang mogelijk . We hadden beslist dat ik dat zou doen maar met mijn cowboybotjes aan kon ik maar enkele seconden blijven staan. Er werd me verzekerd dat er nog waren die er nog vlugger af lagen. Er zijn er 3 die de volle 15 minuten erop gebleven zijn. Proficiat !

 

tn_IMG_0016Derde proef : een kubus uitzagen die in een doosje past. Zoals in dat programma op tv moest. Wij waren zeer vlug klaar. Het was maar een klein beetje te klein.

 

tn_IMG_0052Vierde proef : welke foto’s hangen er wel aan de bomen maar staan niet op het bord. De andere deelnemers crossten rond, wij hebben gewandeld en genoten van het lekkere zonnetje.

 

 

tn_IMG_0040

 

Vijfde proef : maak van je kubus iets dat zo ver mogelijk kan rollen. Er waren perfecte bollen bij ! Fanatiekelingen ! Die van ons was niet zo perfect maar we hebben het niet slecht gedaan. Mooi zo.

 

tn_IMG_0054Zesde proef : een geblinddoekte schutter moest een pinalty trappen en een geblinddoekte keeper moest de bal tegen houden. Onze keerper had geen probleem want de bal ging ernaast. Onze schutter, mijn schat, heeft er met veel blaba naast getrapt. Ja, daar zal ik nog lange tijd mee lachen. 😀

 

Laatste proef : elk om beurt met een hamer een klop geven op een grote nagel in een blok hout van tn_IMG_0097een andere ploeg. De eerste nagel die er volledig in zat kreeg 3 punten, de tweede 4 punten, … De laatst uitstekende nagel kreeg de volle 20 punten. Met onze nagel hebben we 9 punten verdient. De nagel van de directie zat er als eerste in. Waarom toch ? 😉

 

tn_IMG_0117Alles samen geteld waren we … laatste ! 😆 Maar aangezien we gegaan zijn om ons te amuseren en niet om te winnen, zijn we geslaagd in ons opzet. Dat er nadien Rodenbach was om mijn dorst te lessen, was een bonus ! We hebben ons goed geamuseerd en hebben veel gelachen. Het was leuk.

 

Ik parkeer de auto terug op de parking en juist als we straat willen oversteken naar huis, zie ik mijn broer afkomen. We praten wat en ik vraag hem binnen. Hij wil niet omdat hij afgesproken had in de Cohiba met een vriend die ik ook ken. We gaan mee naar het café zodat we nog wat verder kunnen praten. Ja, … we zijn blijven plakken 😀 tot het voetbal al bezig was en mijn liefste thuis wilde verder kijken.  Maar het was leuk weer eens bij mijn broer te zijn.

Nu voel ik mijn leeftijd, of wat dacht je ? 😉

Natte vrijdag.

Toen ik opstond deze morgen zag ik dat de pc nog aanstond. Mijn eerste reactie was dat mijn schat die vergeten was uit te schakelen, wat al eens kan gebeuren. Al vlug vond ik kattebelletjes dat hij bezig was de film ‘Battlestar Galactica – Razor’ aan het binnen halen was. Ik heb al eens gepiept en het ziet er goed uit. Het vertelt het verhaal van de schip Pegasus voor die bij de Galactica kwam, na de eerste aanval van de Cylons. Er zijn nog geen onderteksten bij en hopelijk vind mijn liefste ze nog, maar ook zonder is onze verzameling completer. Ik heb gezien dat ze nog bezig zijn aan een film : ‘The Plan’ en dat die in 2009 zou uitkomen. Nog iets om naar uit te kijken.

Mijn kuisvrouwke is bezig alles proper te maken maar door het natte weer buiten zal je er vlug niet veel meer van zien : de poezen komen van buiten en weigeren hun pootjes af te drogen, de snoodaards. Maar het is proper geweest en moet er dan maar tegen kunnen, hé.

Vanavond gaan we meedoen aan een quiz met de vriendenkring van mijn mannemens zijn werk. Het is de 2de keer en hopelijk doen we het beter dan de vorige keer. Maar ik ga toch voor de leute, winnen is bijzaak. Al zullen de competitieve er ook waarschijnlijk weer zijn, die straf ontgoocheld zullen zijn als ze niet bij de eerste zijn. Triestige planten …

Schattenjacht.

Deze namiddag gaan we op schattenjacht.
De vriendenkring, van mijn lief zijn werk, heeft weer een challenge-namiddag georganiseerd. De vorige keer waren het (Schotse) Highlandgames, nu is het een zoektocht in Oostende. We moeten een schop (?) en kompas meebrengen om de schat te vinden. Ik vermoed dat we veel te voet zullen moeten gaan, wat ik niet zo graag doe, maar het is goed voor de fysiek. Zo zal ik de vele noten afwerken die ik al gegeten heb 😉
Ik heb liever van die echte spelletjes : over een touw lopen die tussen 2 bomen is gespannen, met vaten rollen, boomgooien, oude volksspelen, katapult schieten, hoefijzers werpen, met een lange paal tussen boompjes lopen, … Wat we al gedaan hebben in vorige edities.
Vandaag is eens wat anders en het zal zeker ook leuk worden. Dat is het altijd : gezonde rivaliteit tussen de teams maar ook behulpzaam als het moet.
Hopelijk blijft het weer zoals het is : zonnig en niet té warm. Het natje en droogje, achteraf, zal zeker smaken !

We moesten zoiets ook met ons werk doen : steengoed voor de collegialiteit. Er is al van gesproken en de meeste waren ervoor te vinden. De vraag is wie de organisatie op zich zal nemen. Hopelijk komt het er ooit van …