Lang geleden …

… dat ik hier nog eens iets zette.

Iemand (meerdere eigenlijk) maakten er me attent op en dat vind ik wel lief. Bedankt.

Ik kan laten weten dat we allen gezond en wel zijn. De rust is terug gekeerd ten huize Micheleeuw. Veel nieuws had ik niet melden en de roep van de spelletjes was groter. ūüėČ

Ik heb me er bij neergelegd dat de verkoop van Mama’s huisje nog niet rond is (en ook niet voor direct) en dat ik dus ons huisje dit jaar niet tip-top in orde zal kunnen krijgen. Wel heb ik een bouwaanvraag ingediend om het raam in hout aan de straatkant te laten vervangen door een in PVC. Iemand van monumentenzorg, of iets dergelijks, is al langs geweest en kon zich vinden in mijn voorstel. Hij zou geen bezwaar indienen. Wanneer dat zal gerealiseerd worden, zien we wel. Ik ben zeer gelaten geworden. Oud(er) worden, zeker ?

De mama van mijn schat gaat van het ene verzorgingstehuis naar het andere. Mijn liefste gaat haar om de zoveel dagen bezoeken. We horen niets meer van de familie, blijkbaar zijn ze nog boos. Ook goed …

In die (bijna) 3 maanden zijn we naar enkele optredens/toneelstukken gaan kijken. Allen stuk voor stuk de moeite en/of leuk. Er zitten klasse-artiesten in ons kleine landje. Zoveel is zeker ! De verslagjes kan je lezen op http://www.stadsomroep.com en klik door naar foto’s.

Omdat ik me vorig jaar zo erg verveeld had, ben ik niet naar de 1 mei optredens geweest. Ik had (half) afgesproken met enkele mensen maar die waren afhankelijk van het weer en dat zag er niet zo goed uit. Dat het nog beter geworden was dan gedacht is goed voor hen, maar ik wilde het risico niet lopen om daar weer heel de dag alleen te staan. Voor volgend jaar heb ik afgesproken met een vriendin.

Samen met een collega ben ik al enkele keren gaan zwemmen. We gaan op dinsdag direct naar het werk naar een zwembad in de buurt van het werk. We weten dat we het zo moeten doen want eens we thuis zijn, komen we niet meer buiten. Het is leuk : we babbelen veel maar zwemmen ook veel. Zo heb ik toch iets van beweging.

Mijn schat werkt nu ook 4/5. Ik heb hem gedwongen kunnen overtuigen. We zijn dus de vrijdag samen thuis en hebben zo een extra dagje weekend. Al geeft hij het (nog) niet toe, hij vind het wel fijn.

Op het werk is het nog steeds druk maar we hebben blijkbaar de achterstand weer weg gekregen en hebben een goed ritme gevonden. Stom van ons om steeds alle normen te halen met minder personeel maar zo zijn we. En die grote veranderingen ? Dat zien we dan wel …

De poezen zijn nog steeds mijn lieve schatten. Met Kira heb ik weer meer contact : bij het buiten zetten van wat ik dagelijks uit de kattenbak haal, neem ik een borstel mee en mag ik haar extra losse winterharen uitborstelen. Ze doet ook pogingen om weer eens bij me in de zetel te liggen. Ze is weer bijna de oude, na 9 maanden … Nory is kleine schatje en is zeer vaak dicht bij me te vinden. Ze is al¬†bijna even groot als Kira en kan nog 6 maanden groeien. Ze staat nog steeds op mijn voeten wanneer ik moet weg gaan en roep me al van zodra ik terug binnen ben. Pijnlijk maar leuk. We spelen veel en ze laat Kira niet met rust wanneer die binnen is. Soms crosst ze van het ene uiteinde naar het andere en glijdt dan het laatste stukje. Zeer grappig om te zien. Tja, ze mag niet naar buiten dus moet ze haar energie ergens kwijt, h√©.

DSC_0016

Spelen

 

DSC_0022

Zotjes

 

DSC_0011

lonken

 

DSC_0028

slapen in de meest onmogelijke posities

 

Mijn feeder staat op meer dan 250 dus zal ik er maar eens aan beginnen, zeker ? Tot zo.

Drukke tijden.

Het zijn al drukke weken geweest. Niet dat we naar familie gaan om Nieuwjaar te vieren, daar doen we niet aan mee. Zo zitten we niet in elkaar.

We zijn al naar veel te vinden geweest in de Stadsschouwburg. Zo hebben we gezien :

  • 10/01 : Hans was Heinri. Dat was niet wat we ervan verwacht hadden. Slapstick is niet aan mij besteedt. Ik kan NIET lachen met Buster Keaton of Laurel & Hardy. Voeg daarbij zeer enerverende muziek en ik stond op springen toen ik buiten kwam. Toen mijn fiets ook nog bleef piepen bij het naar huis rijden werd ik helemaal gek en heb het gesmeten, laten vallen en geschopt tot we thuis waren ! Visueel was het wel knap gedaan en lichamelijk indrukwekkend. Wie dus van dit soort ‘dans’ houdt, je weet waar naartoe.
  • 15/01 : Jackobond. Zij was schitterend, zoals we van haar gewoon zijn. Ze zingt mooi en haar bindteksten waren grappig, ook omdat ze het publiek erbij betrok. Achteraf bleek ze een lieve, gewone jonge vrouw te zijn. Ook in haar bedankingsmail voor de foto’s die mijn schat haar had toegestuurd.
  • 19/01 : Pasadena Roof Orchestra. We waanden ons in de jaren ’20 en ’30. Prachtige muziek, passende kledij, Britse humor. Meer moet dat niet zijn.
  • 21/01 : Ghost Road. Zeer apart. Viviane Demuynck kruipt in de huid van een oude danseres, een vergane glorie, die herinneringen ophaalt. Gezeten tussen haar foto’s en voor een camera. Haar opname wordt geprojecteerd achter haar. Rokend, lachend, klagend, …¬†over vervlogen tijden. Ze werd bij gestaan door Jacqueline Van Quaille, een sopraan, die in een vreemde taal stukken van liederen bracht.
  • 24/01 : Matt Bianco. Reeds 30 jaar op de planken en still going strong ! Vanaf de eerste noot tot de laatste zat de swung er in. 90 minuten schitterende nummers zonder veel gepraat er tussen in. Hun oude nummers (Half a Minute, Get out of your Lazy Bed, …) staan er nog steeds en de nieuwe van hun recentste plaat ‘Hideway’, sluiten er perfect mee aan. Tegen het einde van het optreden stonden we allemaal recht met ons kont te schudden.

Voor een volledig verslag met foto’s : www.stadsomroep.com

Op het werk is het ook al druk maar leuk geweest. Door afwezigheden heb ik veel het onthaal gedaan, waar ik niet om geef. De dagen vliegen voorbij en voor ik het weet mag ik terug naar mijn poezen.¬†Het werd me wel¬†iets te heftig toen ik ook nog probeerde om er een ander werk bij te doen. Gelukkig begreep mijn chef dat en mocht ik de rest de volgende dag aan mijn bureau afwerken. Dat komt ervan wanneer je 3 dagtaken te doen hebt en maar 3,5 dagen gaat werken. Hoog tijd dat de grote bazen eens beseffen dat we met te weinig mensen zijn om het werk buiten te krijgen …

Zo ben ik maar weinig thuis geweest bij mijn lieve Nory, maar wanneer ik er wel was, hadden we quality time : spelen, knuffelen, dicht bij elkaar zijn en natuurlijk samen slapen.

Wanneer wij niet thuis zijn, is Kira binnen.¬†Ik ben¬†dan gerust dat ze niet overreden kan worden.¬†Ze spelen meer en meer samen. Ttz. ze lopen achter elkaar, Kira begint zelfs soms en speelt ook alweer eventjes met het vele speelgoed dat overal ligt. Zo weet ik dat Nory zich niet verveelt wanneer wij er niet zijn. Omdat ze zo’n lieve schat is en steeds in mijn buurt, krijgt ze alle speciaaltjes en restjes van tafel. Ze is nu al bijna zo groot al Kira en ze kan nog 10 maanden groeien. Dat is het verschil tussen een winter- en zomerkat. Maar daar geef ik niet om : zolang ze op mijn schoot past, is het goed.

Toneel, maal 2.

We zijn 2 avonden na elkaar naar het toneel geweest. Beide waren steengoed en toch zeer verschillend.

Woensdag in de Stadsschouwburg : ‘De Ideale Man’ van het NTGent & Nationale toneel, met fantastische acteurs. De enige die ik kende was Frank Focketyn. Het stuk gaat over een politicus die zijn fortuin en¬†daardoor zijn hoge positie heeft verworven door een ‘misstap’. Zijn vrouw vind hem de ideale man omdat ze niets weet van zijn ‘vergissing’. Zijn geheim dreigt uit te komen en dan gaan de poppen aan het dansen … Dat het decor ook een rol speelt was zeer verrassend en leuk.

tn_IMG_5020

Voor meer foto’s en hoe mijn¬†schat het heeft ‘gezien’ : www.stadsomroep.com

 

Gisteren was het in het MAZ te doen. ‘Giovanni’ zou iets aparts worden. Het was afgesproken dat we eerst zouden¬†getoond worden¬†van waar en wanneer mijn liefste het best zou foto’s nemen tijdens de voorstelling. Daarom mochten we al in de zaal terwijl de actrices hun stemoefeningen aan het doen waren. E√©n ‘oude’ vrouw knikte ‘goeiedag’ en ik knikte terug en keek vlug weg want ik wilde niet storen. Ze deed me denken aan Julie Walters maar het kon haar niet zijn want die is een Britse en dit stuk werd geschreven door Johan Heldenbergh en werd gebracht door Compagnie Cecilia. Pas toen het stuk al bezig was herkende ik haar stem : het was Joke Devynck ! We hadden elkaar nog maar enkele maanden geleden gesproken op het Filmfestival in Oostende. Mijn schat vond het zeer grappig. Achteraf ook Joke.

Giovanni is geschreven op rijm, in het dialect en ‘schoon’ Nederlands, gaat over 3 vrouwen, de tragiek van het leven en vooral de dood, liefde, de coureur Jempi Monser√©, zijn zoon, de oudere vrouw haar huwelijk en zoon, haar zus en de zwangere nieuwe vriendin. Alles speelt zich af in de cr√©meri aan de kust die ook ‘Giovanni’ werd genoemd. Een uniek decor met een speciale opstelling van zitplaatsen voor het publiek. De schitterende actrices spelen en zingen de pannen van het dak !

Dit stuk speelt nog enkele dagen in het MAZ dus allen daarheen !

tn_IMG_5108-001

tn_IMG_5119-001

 

Ook weer (straks want hij is er nu nog aan bezig) meer foto’s en mijn schat zijn kijk op het stuk op www.stadsomroep.com .

Het theaterseizoen is begonnen.

En er waren er veel ineens, maar stuk voor stuk zeer mooi en allemaal aanraders.

 

  • De eerste was De Idioot. Een toneelstuk naar het boek van Dostojewski wat zoveel wil zeggen als ‘zwaar’. Gelukkig hebben de mensen van Lazarus het zo luchtig mogelijk gebracht. Met klasse acteurs als Charlotte Vandermeersch, Koen de Graeve, Pieter Genard, Ryszard, Gunther Lesage en Dominique Collet konden we niet verkeerd zitten.

Het verhaal : Een wereldvreemde man komt aan Moscow en leert er verschillende mensen kennen, elk met hun eigen agenda en kantjes.

Een minimalistisch decor en een apart begin (de acteurs stonden op een rij en converseerden naar het publiek), zo wisten we dat het een speciale avond zou worden. En dat was het zeker¬†: 6 spelers voor 10 rollen ! Een man steekt zijn broek af, er komt een zwarte tutu tevoorschijn en zo wordt hij vrouw. Een actrice doet een schort aan en wordt een man, … Ja, zeer goed gedaan. De vraag die wij ons stelden op weg naar huis was : wie van hen was nu de (grootste) idioot ?

IMG_9806  IMG_9811

  • Twee avonden later waren we opnieuw present in de Stadsschouwburg voor het optreden van Riguelle. Hij bracht zijn ‘Un premier amour de luxe’.

Het werd een avondvullende muzikale voorstelling met Franse chansons, sommige oude (en blijkbaar bekende) en andere nieuwe van zijn hand. Ik ken niet zoveel Franse muziek en heb er maar 1 herkend : ‘Il est 5 heures, Paris s’eveilles’. Toch heb ik heel de avond genoten ! Hij brengt ze met zoveel liefde en gevoel dat, ook al kende in de liedjes niet, ik toch kon meegaan met de emotie. Zijn bindteksten waren grappig : zo wist hij ons te zeggen dat hij Jan Hautekiet heeft moeten ontslaan wegens teveel GAS-boetes en dan maar zijn dochter Eva had geschaakt. Achteraf wist hij ons te vertellen dat Eva even goed is als haar vader maar dan met de vrouwelijke toets.

tn_IMG_0005-001

  • De volgende avond was het in de Biekorf te doen voor Den Uyl. In het voorwoord door Wim De Wulf, regisseur, leerden we dat er werd gespeeld met kopies van de echte poppen omdat de echte te waardevol waren.

Het verhaal : 1942, midden in WO II, wordt er gerepeteerd voor de Kerstvoorstelling met handpoppen. Elk heeft zijn eigen kijk op de oorlog, collaboratie, verzet, vriendschap, verraad, …

De 3 acteurs : Kurt Defrancq, Els trio en Rubbert Defossez, spelen de pannen van het dak en we krijgen een inkijk hoe er (vroeger ?) met handpoppen werd geacteerd.

tn_IMG_0100-001   tn_IMG_0135-001

 

tn_IMG_0145-001

 

 

  • Begin deze week gingen we kijken naar Het diepe dal. Een toneelstuk over depressie. Omdat we al allemaal wel eens ‘minder groot’ zijn geweest, sprak me dit stuk zeker aan. Ook omdat Warre Borgmans de hoofdrol zou spelen. Verder deden mee : Dimitri Leue, Joke Emmers, Verona Verbakel en Ward Kerremans. Voor de muziek zorgden : Antoon Offeciers en Jeroen Baert.

Het verhaal : Een man, een stand-up komiek,¬†is depressief na de dood van zijn vrouw en omdat hij haar jonge verpleegster is gehuwd. Zijn zoon is daar niet gelukkig mee. De komiek zijn grootste fan houdt hem aan zijn belofte om haar te helpen met haar ‘materiaal’. Zijn psychiater probeert hem te helpen.

Om een stuk met zo’n zwaar onderwerp toch luchtig te houden en dat voor meer dan 2 u 30 minuten zonder pauze, chapeau ! We hebben meegeleefd, gelachen, iets geleerd, herkenning gevoeld,¬†maar vooral genoten van de steengoede acteurs.

IMG_0257

Meer kan je lezen op www.stadsomroep.be .

 

  • En Nory ? Net als ik, heeft ze niet graag dat ik moet vertrekken en is super blij wanneer ik terug thuis kom en we herenigd zijn. Het is grappig om te zien dat ze probeert okkernoten te eten omdat ik het elke avond doe.

Hier de laatste foto’s :

DSC_0002 DSC_0003 DSC_0005

 

Achter de wolken.

Wij zijn gisterenavond naar het toneel in de Stadsschouwburg geweest en het was fantastisch !

© stippy

Jo De Meyere en Chris Lomme in een sober decor, meer heb je niet nodig. Het ging over een man die 43 jaar 3 maanden en 6 dagen geleden verliefd geworden is op een jonge vrouw. Ze zijn toen eventjes samen geweest, maar zij heeft dan gekozen voor zijn beste vriend en is ermee getrouwd. Nu is ze weduwe en de man zoek weer contact met haar. Ze spreken af, hebben een (seksuele) relatie maar opeens komt ze niet meer naar de afspraak en zo verliest hij haar opnieuw. Dat is het hele verhaal maar zo gebracht dat je er achteraf stil van bent. Heel mooi !

Ik vermoed dat het niet echt iets is voor jonge mensen, die hebben nog niet‚Äėverloren‚Äô of 41 jaar gewacht op of gesmacht naar een partner. Wij vonden het schitterend ! Een echte aanrader !

Vorst-Forrest

 

foto stippy

 

Gisteren was het toneelstuk ‘Vorst-Forrest’ in de MagdalemaZaal ronduit schitterend ! Met Johan Heldenbergh en Titus De Vooght en nog 2 andere. Meer waren er niet. Er is geen (echt) woord gezegd en dat was niet nodig, we hebben alles begrepen. We hebben gelachen, zijn geschrokken, hebben meegeleefd, hebben genoten en stonden versteld van de acrobatie. Je moet het maar kunnen ! Chapeau !

Na de voorstelling heeft¬†mijn schat¬†nog een foto afgegeven aan Johan van de vorige voorstelling met hem die we gezien hebben. Hij was zeer tevreden en vroeg er nog. Hij heeft ons zijn mailadres gegeven en¬†mijn liefste¬†heeft er gisterenavond nog doorgestuurd van de voorstelling van gisteren.¬†Als ze goed doorkomen, en¬†Johan laat het weten, dan zal hij er nog van de vorige voorstelling doorsturen. Johan is een zeer vriendelijke¬†en¬†‘normale’ kerel : heel toegankelijk en lief. Eerder verlegen maar zijn de meeste acteurs niet zo ?

Een avond weg van de buis maar zeer goed gespendeerd ! Er is vanavond nog een voorstelling maar ik vrees dat deze ook al uitverkocht is. En met reden ! Als je de kans krijgt om het alsnog ergens te zien zou ik niet aarzelen !

Equus.

Gisterenavond zijn we naar de Stadsschouwburg gaan kijken naar het toneelstuk ‘Equus’ (= Latijn voor paard) gebracht door De Fluistercompagnie met oa Kurt DeFrancq.

Equus is een toneelstuk uit 1973 van Peter Shaffer, dat het verhaal vertelt van een staljongen die een pathologische fascinatie heeft voor paarden. Het is zo erg dat hij bij 6 paarden de ogen uitgesteekt. De Magistrate zou de jongen liever laten behandelen door een psychiater (Kurt DeFrancq) dan hem in de gevangenis te steken. De psychiater heeft zelf (huiselijke) problemen. Aan de ouders van de jongen scheelt ook een en ander …

Wat we te zien kregen was een zeer sterkte vertolking van alle acteurs. De vrouw die de Magistrate speelde wist pas gisteren ochtend dat ze die rol zou brengen want pas de avond ervoor was de actrice, die de rol ingestudeerd en al vele keren gebracht had, moeten afhaken wegens gezondheidsredenen. Toch heeft zij het schitterend gedaan.

Er was geen echt paard op scéne zoals in de Britse uitvoeringen met oa Daniel Radcliffe (de acteur die Harry Potter vertolkt in de films), maar dat was ook niet nodig. Ook zonder was het zeer aangrijpend en sterk !