Thuiswerken …

… gaat nog zo vlug wanneer je hulp krijgt :

DSC_0014 DSC_0015 DSC_0016 DSC_0017 DSC_0018 DSC_0019 DSC_0020 DSC_0021

Hoe zou ik zo’n mooie, lieverd iets kunnen weigeren ?

Advertenties

Thuiswerken.

Ik heb het gevraagd.

We hebben het besproken, mijn chef en ik.

De afspraken zijn duidelijk gemaakt en op papier gezet.

Ik heb mijn aanvraag ingediend.

Deze werd goedgekeurd.

Hoera !

Vanaf 1 september werk ik op maandag thuis !

(Dat is als 1 van mijn 2 collega’s er zijn om het onthaal te doen. Zo niet moet ik naar de bureau en blijft een deel van het werk liggen want ik kan niet zoveel doen aan het onthaal dan dat ik zou thuis kunnen doen …)

Zo ben ik een dag meer thuis bij mijn poezen.

Op donderdagmiddag geef ik de weekcijfers door en selecteer het werk dat ik op maandag zal doen. Samen met een laptop neem ik het mee naar huis.

De volgende maandagochtend sta ik op zoals een gewone werkdag. Eens mijn schat de deur uit is, begin ik te werken tot de middag. Na een korte eetpauze doe ik weer verder tot rond 16 uur.

Dinsdagochtend op het werk verzamel ik alle afgedrukte documenten en, aan het onthaal, sorteer ik het met de afgewerkte stukken zodat alles op de juiste plaats komt.

Ik zie het helemaal zitten : de deur niet uit moeten, in mijn huiskleren kunnen blijven, Kira kunnen buiten laten (ze kan zonder mijn hulp binnen), Nory dicht bij me in de buurt, koffie drinken, radio aan, roken wanneer ik wil, niet gestoord worden, …

Dat er verwacht wordt dat ik meer zal doen dan in de bureau, vind ik normaal en zal daar ook in slagen : geen koffie-of rookpauze nodig en niemand om tegen te kletsen. Het kan maar vooruit gaan, hé.

Yes, I’m happy !

Ik heb het best naar mijn zin.

We zijn samen een weekje thuis en ik geniet er met volle teugen van.

Ik slaap langer dan mijn schat, zo heeft hij ook een tijdje voor zich alleen en kan hij rustig wakker worden. Niet dat ik een groot geweld ben wanneer ik opsta want ik moet ook eerst ‘tot mezelf’ komen door mijn ochtendhumeur.

We ontbijten samen nadat ik de poezen eten heb gegeven en mijn douche heb genomen. Zalig om direct warm water te hebben : gedaan met de fustrerende toestanden. Heb ik al gezegd dat de waterstraal ook harder is ? Eindelijk, na bijna 13 jaar, stroomt het water zoals ik het graag heb. Ik moet me er vanonder slepen.

Hij gaat dan om boodschappen, ik doe in huis wat er moet gedaan worden.

Eens ik daarmee klaar ben is het tijd voor de laptop. Lekker in de zetel, de zon die ons huisje opwarmt, de poezen dicht bij me, …

Wanneer hij terug is en alles op zijn plaats staat, nemen we een aperitief en zitten elk aan een computer. Dat is best leuk want we zien elk iets anders waarover we dan spreken. Of we spelen elk een spel en helpen elkaar wanneer nodig.

Hij begint dan aan het eten en wanneer dat klaar is, is het ‘tv-time’. We kijken naar een aflevering of een film terwijl we eten. Ongezond, zeggen ze, maar wij leven nog. We pauzeren voor het afruimen, afspoelen en vaatwas vullen. Dan kijken dan verder tot we gaan slapen.

Ja, ik zou zo’n leven gewoon worden. 😉

Ondertussen hebben we onze agenda wat opgevuld : pizza gaan eten bij vrienden, tickets gekocht voor de Tribute Blues Brothers, de Tribute Pink Floyd, de Dolfijntjes, … We zien er naar uit.

Aangezien het er niet in zit dat ik voltijds het onthaal zal mogen doen op het werk (Een volleerde berekenaar het onthaal laten doen ? Niet echt. Zou zonde zijn van de opleiding en de kennis.), richt ik mijn pijlen nu op thuiswerk. In oktober of november zou er gestart worden met 1 dag per week van thuis uit werken. Ik zal zeker mijn aanvraag doen en dan is het duimen dat ik erbij zal zijn. Een dag meer thuis (waar ik zo graag ben), dicht bij mijn poezen, kunnen roken wanneer ik wil, de radio stilletjes op de achtergrond, kunnen kakken wanneer ik moet (ik kan dat niet op het werk), geen koppijn en frustraties door collega’s die heel de tijd (luid) staan kletsen en niet verder werken, … Ik zou beginnen werken van zodra mijn liefste de deur uit is en verder doen tot ik gedaan heb, enkel onderbreken om ’s middags iets te eten. Ik zie het helemaal zitten ! Fingers crossed !

Verder is er nog steeds geen nieuws over de verkoop van Mama’s huisje of dat ze ooit zullen beginnen aan de woonwijk achter onze deur en dus onze garage. Maar dat laat ik nu niet aan mijn hart komen. Niet meer. Al die toestanden hebben me bijna op mijn knieën gekregen maar nu laat ik dat niet meer toe : het zal komen wanneer het komt. Ik kan er toch niets aan veranderen. Ik heb alles gedaan om het vlugger te doen gaan, het is niet gelukt en nu doen ze maar … Ik heb het goed zoals het is. Al de rest is extra en dat zal wel komen … ooit …