Winter.

Gisterenavond in de Stadsschouwburg. ’t Arsenaal presenteert : Winter. Tekst Jon Fosse. Regie Franz Marijnen. Spel Lucas Van den Eynde en Lotte Heijtenis.

We wilden nog eens onze blik op Cultuur verruimen met een theaterstuk. Met zo’n klasse acteurs kan je toch niet mis zitten, denk je dan. En inderdaad : ze hebben zeer goed gespeeld.

Maar ik kan kort zijn :  het stuk zelf sprak me niet echt aan. Een jonge, neurotische vrouw (Neen, to close to home ! – mezelf) spreekt een onbekende oudere man aan en draait heel zijn leven op zijn kop. Ook het feit dat ze geen enkele zin hebben afgemaakt of volledig uitgesproken hebben … Moeilijk om te spelen maar, voor mij, nog moeilijker om te aanhoren. Opnieuw : to close to home – mijn schat.  Dat ze op het einde volledig naakt in elkaar armen lagen, hoefde voor mij ook niet.

Jammer, maar het kan niet altijd schitterend zijn, hé. Volgende keer beter …

Er mochten geen foto’s tijdens de voorstelling genomen worden, daarom alleen deze bij het ontvangst nemen van het applaus en de bloemen.

tn_IMG_7806

Advertenties

Low-La !

Een minimalistisch decor en 2 schitterende acteurs, meer heb je niet nodig om 85 minuten verwent te worden met een toneelstuk.

Bruno Vandenbroecke en Nico Sturm gaven gisteren hun hele hart en ziel in hun stuk Low-La !

Bruno speelt Brecht, een neurotsch pietje-precies. Nico neemt alle andere rollen voor zijn rekening : de echtgenote Sofie, de psychiater, de collega van Sofie maar vooral Luc, de vriend die ‘eventjes’ komt logeren omdat hij nergens anders terecht kan.

Omdat het niet altijd even duidelijk is welke rol hij speelt, vraagt Brecht het soms.

In horten en stoten horen we het hele verhaal. Het einde kwam enigzins onverwacht omdat we eerst niet door hadden hoe tragisch het leven van Brecht was geworden maar ook omdat we hoopten op een gelukkiger einde.

Prachtig !

De 2 klasbakken van acteurs, duidelijk goede vrienden, genoten van het daverende applaus dat hun deel werd.

Een aanrader voor wie ook eens goed wil lachen en een gratis lesje wil krijgen dat niet alle vrienden even ‘goede’ vrienden zijn die het beste met je voor hebben …

Meneer Hummeling gaat op reis.

Vrijdagavond in de Stadsschouwburg, Toneelgezelschap Beumer en Drost.

Wat aangekondigd was en dachten te zien : Meneer Hummeling vertrekt eindelijk op de reis waar hij al van kind van droomde, maar komt niet aan in het hotel. Men wacht en wacht, en begint de vreemste veronderstellingen te maken …

Wat het wel was : er zijn 2 heren die een alternatieve vakantie willen beleven. De advertentie sprak van een vakantie in eigen stad, dus geen reisbeslommeringen of wachttijden, geen bagage, maar eigen verbeelding. De ene man heeft geen verwachtingen dus kan hij niet teleurgesteld worden, de andere is een neuroot die een gewone reis niet aan kan. Ze blijken allebei Hummeling te heten. Er is ook nog een Nederlander die Spaanse klanken uitbrengt.

Wat we wel te zien kregen was een zeer leuke mix van ludieke slapstick en woordhumor.

De verwijzingen naar volgzame schapen op reis, het voortrekken van de een, het niet in het hok krijgen van de 2 ‘dieren’, … was schitterend om te zien.

 

De acrobatie bij het geblinddoekt schoonduiken, voorzien van sportcommentaar, was hilarisch.

De weinige aanwezigen hebben zich in elk geval geamuseerd en wij ook. Het uurtje was zo voorbij.

Na de voordstelling werd een van de spelers in de bloemetjes gezet omdat het zijn laatste voorstelling ever was : hij was 65 jaar geworden.

© Stippy Pictures

We hebben foto’s afgegeven van hun vorige voorstelling en ze vonden dat zeer leuk. Ook hadden ze niet gemerkt dat mijn schat er weer genomen had. Ze zullen ons contacteren voor afdrukken van deze toch wel speciale voorstelling.

Wat is drinken ?

Ik kom van heel het jaar niet buiten, enfin toch zo weinig mogelijk, om dan door de sneeuw te moeten om naar een theater stuk te gaan kijken ? Ja, ik ben goed gek ! Maar dat wisten de meeste van jullie al.

Waarom ik toch zo graag wilde gaan ? Het stuk is van Lazarus vzw, het collectief van en met Koen de Graeve en Günther Lesage. Dat Charlotte Vandermeersch (Red Sonja op tv) ook mee deed, was een bonus. Ik wilde vooral eens zien hoe Koen er nu uitzag na zijn grote gewichtsverlies voor de film ‘Tot altijd’.

Het was nog niet zeker hoe we zouden gaan. De Magdalenazaal is niet zo ver van hier dus zou het te gek zijn om Mia te nemen, zeker met het startenprobleem. Bleef over de fiets of te voet. Mijn schat vond dat er nog teveel ijsplekken op het fietspad waren en vertrouwde mij het niet, dus gingen we te voet.

Ik kan de tijd niet zeggen dat ik nog zo ver te voet heb gegaan, maar we zijn er geraakt zonder glijden of vallen. Het was koud maar eigenlijk viel het nog mee.

Na enig wachten mochten we binnen. We waren nog niet gezeten om er kwam iemand van de organistie, de cultuurfunctionaris van CultuurCentrum Brugge, naar ons toe om te zeggen dat er geen foto’s mochten genomen worden. ‘Dit is theater en de spelers willen het niet.’ Ok. Geen probleem. Is dit een boycot, of wa ? Dan geen foto’s, hé. Hun verlies !

We hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben des te meer genoten van de voorstelling.

Ik wist niet wat te verwachten. Ik dacht dat het over een bende zuipende vrienden zou gaan maar was mis. Joris Vandenbrande speelt een zuipende, ontgoochelde privé-detective (een pédé, zoals hij zelf zegt) die de ene na de andere onmogelijke opdracht krijgt. Hij denkt er rijk van te worden (hij is niet goedkoop want hij vraagt 6 dollar per uur !) en aanvaardt ze allemaal. Zo moet hij de schrijver ‘Celine’ levend vinden, die meer van 100 jaar oud zou moeten zijn, voor Lady Death. Ook ‘de rode mus’ moet gevonden worden. Hij moet uitzoeken of Cindy vreemd gaat en nagaan of het domimante lief van een andere man soms geen alien is.

Dit alles werd gespeeld voor 4 man en een vrouw. De kledingwissels waren hilarisch (Koen met een lange blonde pruik op !), de live muziek en geluidseffecten schitterend en comisch.

We hebben geen antwoord gekregen op de vraag ‘Wat is drinken’ maar moest dat eigenlijk wel ? We hebben genoten van de acteerprestaties, gelachen met de situaties en dansjes, hen de ene fles na de andere zien leeg zuipen, … die 100 minuten zijn voorbij gevlogen !

Een aanrader voor wie eens iets anders wil zien !

We wisten over wat te praten op weg naar huis … te voet. Het was ondertussen veel kouder geworden maar we zijn nergens aan vast gevroren en zonder glijden of vallen thuis geraakt. Een perfecte avond !

Als ik ooit eens rijk was …

Van zodra we er over gehoord hadden wisten we dat we het wilden gaan zien. Met wat moeite en geluk zijn we aan kaarten geraakt. We hebben alles gezien wat er op tv en internet te zien was. We hebben stukken van de oude film herbekeken. Vol ongeduld hadden we gewacht tot de avond kwam. Gisteren was dan eindelijk zo ver ! Fiddler on the roof in de Stadsschouwburg te Brugge.

Ik wilde vroeg vertrekken om zo mijn Mia in de parking van de Biekorf te kunnen zetten. Natuurlijk waren de verkeerslichten aan de Smedepoort verkeerd afgesteld en daar ging onze voorsprong. Gelukkig was er nog plaats.

Terwijl we buiten nog een sigaret aan het roken waren zag ik opeens dat er een ‘voorwoord’ zou gegeven worden in de Foyer. Wij vlug naar binnen gaan kijken maar er was niets speciaals te zien. We stonden nog te overwegen om te vragen aan iemand waar het dan wel doorging, toen we aangesproken werden een man in pak en iemand met een sweater met ‘crew’ op.

De man in het kostuum bleek de uitvoerend-producent van het stuk te zijn. De andere man was erbij voor het geval er ‘problemen’ zouden zijn, vermoed ik.

Pakkenman vroeg aan mijn schat of hij van plan was om foto’s te nemen misschien. Mijn schat legde uit dat hij trok voor Moon Art Gallery, de kroniek-site van Brugge. En neen, hij had geen aanvraag ingediend bij de organisatie omdat dat doorgaans niet nodig was. Dat hij altijd trok zonder flits dus niemand stoorde … Maar het mocht niet baten. De uitvoerend-producent zei dat er sommige acteurs niet wilden gefotografeerd worden tijdens een rol. Wel mocht hij enkele foto’s nemen na de voorstelling wanneer de spelers het applaus in ontvangst namen. Pfff.

We hebben niet verder aangedrongen, hebben schoon gezegd waar onze plaatsen waren (waarom dat nodig was, weet ik niet, maar ze wilden het weten) en zijn naar de zaal gegaan en gaan zitten.

Terwijl we wachtten flitsten de gsm’s naar hartelust. Hoe zouden ze die tegen houden tijdens de voorstelling, vroegen wij ons af. Maar het moet gezegd : ik heb geen enkele flits gezien eens de spelers op toneel stonden of ik moet er niet op gelet hebben.

Het stuk zelf was zoals we verwacht en gehoopt hadden : schitterend ! Lucas Van Den Eynde was subliem ! Ook alle andere acteurs, met oa de familie Cleymans, Clara en Jelle en moeder Karin Jacobs, … speelden, zongen en dansten met hart en plezier. De vertaling van de liedjes was zo goed dat ik soms dacht dat ze toch in het Engels zongen, maar neen, toch niet. Voor zover we ons herinneren werd de film nauw gevolgd. Het decor was slim opgebouwd met deuren en tafels die konden verdwijnen in de vloer. Ook het orkest (het was de eerste keer dat ik de orkestbak open zag) en de dirigent waren van de bovenste plank. Het plaatje klopte volledig ! Geen wonder dat de 2 dagen in Brugge volledig uitverkocht waren en alle plaatsen ook ingenomen waren.

Na 90 minuten was er pauze en het was alsof iedereen zijn adem had opgehouden. Toen de lichten aan gingen hoorde je een collectieve zucht en iedereen had een glimlach op zijn gezicht. De laatste 50 minuten waren voorbij voor je het wist.

Een staande ovatie was dan ook hun deel en zeer terecht !

Aangezien dit de enige soort foto’s was die mijn liefste mocht nemen en om niemand te afronteren kies ik voor deze :

Op weg naar huis hebben we gezongen : ‘If I were a rich man. Dideldiedel, dideldiedel, dideldom. Would not have to work hard …’

Mijn routineus, aangenaam leventje.

Ik vind van mezelf dat ik mijn leventje goed heb geregeld. Net de juiste balans van werken en thuis zijn. Zo nu en dan eens een voorstelling of optreden mee pikken. Soms eens waanzinnig veel foto’s gaan nemen. Net genoeg verdienen om alles betaald te krijgen en zelfs eens een zottigheid kunnen veroorloven en/of iets verbeteren aan ons huisje. Ja, er zijn er die het moeilijker hebben dan ik.

Ik heb 2 routines. Eéntje wanneer ik ga werken en ééntje wanneer ik thuis ben. Dat is, normaal gezien, elk de helft van de week.

Wanneer ik ga werken gaat de wekker af om 6u05. Mijn schat staat dan op, ik blijf nog 2 keer 9 minuten soezen en soms heel diep slapen. Mijn kleine poes komt dan ook meestal bij me liggen onder de lakens.

Om 6u23 druk ik de wekker af tot de volgende dag en sta op. Doe de gordijnen open, bekijk de straat en ga naar beneden. Ik geef mijn liefste een zoen – hij zit aan de pc, geef de poezen ‘specialekes’ en eten, ga plassen en drink mijn glas multivitamines uit. Na de douche en ochtendsmeersels doe ik mijn werkkleren aan en ontbijt. Tijdens mijn sigaret scheert mijn mannemens zich. Terwijl hij onder de douche staat poets ik mijn tanden. Nog een slok thee, alles in de vaatwas dumpen, het eten van de poezen controlleren, eventueel nog bij geven en het is al lang tijd om te vertrekken.

Ik kom rond 7u30 aan op mijn werk. Iedereen van mijn dienst een pootje geven, pc aanzetten, thee maken, alle nieuwigheden lezen, een mail sturen naar Stef en ik kan starten.

Over de middag ga ik meestal eten bij ‘de buren’ van de Belastingen. We mogen in hun refter een warme maaltijd nuttigen voor een zeer democratische prijs. Mijn schat doet hetzelfde waar hij werkt.

Rond 16u30 rij ik terug naar huis waar mijn lieve poezen blij zijn me te zien. Ze krijgen dan opnieuw enkele Tempations en vers eten & drinken. Een extra knuffel en spelen hoort daar ook bij.

Vlug mijn werkkleren uit en huiskleren aan, koffie maken, pc en radio aan en de post sorteren. Alles wat niet voor mij is en ook alle reklame vliegt op een hoop voor mijn wederhelft. Hij kan zich daar mee bezig houden, ik niet.

Niet lang na mij komt hij ook thuis, eventueel met boodschappen die hij netjes opbergt. Hij houdt zich bezig met het een of het ander terwijl ik aan de computer zit. Meestal kijkt hij dan nog naar iets dat ik al gezien heb of niet moet zien en ik blijft aan de pc.

Rond 18u30 (soms later) kom ik bij hem zitten en kijken we samen. Ons avondeten bestaat meestal uit krakotten met ‘iets’ op, aan de salontafel voor de tv. Ik brei de hele avond en probeer hem wakker te houden.

Rond 23 uur gaat hij dan al naar boven, terwijl ik nog voor de poezen zorg, alles afruim en in de vaatwas steek en die eventueel aan zet. Een half uurtje na hem kruip ik ook in ons bedje. Hopelijk kan ik dan tegen middernacht de slaap vatten.

Wanneer ik niet moet werken sta ik pas rond 9 uur op, ontbijt langer, na de douche direct mijn huiskleren aan, pc veel vroeger, vind ik ’s middags wel iets om te eten (aan de pc of voor de tv), ga pas na 2 uur slapen.

Elke vrijdagvoormiddag (normaal gezien) komt de poetshulp. Terwijl zij bezig is hou ik me onledig met de tv-programma’s in de Humo – aan duiden wat we willen zien/opnemen. Ik probeer niet in haar weg te zitten tot ik de salon mag ‘terug zetten’ en neem plaats achter de pc. Dat is als ik niet om nieuwe nagels ga.

Meestal is zaterdag wasdag. 2 of 3 machtines worden gewassen en nadien in de droogkast gekieperd of bij mooi weer, buiten opgehangen. De volgende dag plooi ik alles mooi op en leg alles terug op zijn plaats. Ja, strijken doe ik niet.

’s Avonds gaan we soms naar een optreden of voorstelling. Dan missen we de tv-avond maar zien meestal wel iets dat minstens even goed/leuk is. Nadien komen we vlug naar huis zodat mijn mannemens zijn genomen foto’s kan in de pc laden, kiezen en enkele doorsturen naar MoonArtGallery, eventueel voorzien van een commentaar.

Heel soms gaan we naar vrienden of komen ze hier. Altijd leuk. Omdat we elkaar niet zo vaak zien weten we altijd wat vertelt.

Zoals je ziet heb ik het goed geregeld : ik doe weinig in huis, in de tuin mag ik niet werken (van mijn liefste), ga niet veel buiten, doe zeer veel wat ik leuk vind. Ja, my life is good ! Het mag zo blijven !

De Pijnders.

Zie hier een deel uit de recensie van www.moonartgallery.be , aangepast naar mijn mening.

De pijnders trappen het af.

‘Vrijdagavond is ‘De Pijnders’ van Cie. Cecilia in première gegaan in de Magdalenazaal. Het is gedeeltelijk ook een Brugse productie, omdat De Werf heeft helpen financieren, maar dat is dan ook alles.

Er waren twee uitgangspunten voor dit stuk: de acteurs Dominique Van Malder en Joris Hessels wilden een voorstelling maken over mannen die van het platteland naar de stad verhuizen omdat het leven op den boerenbuiten niet meer draaglijk is, regisseur Arne Sierens wou een stuk maken over pijnders, dragers van zware processiebeelden. Uiteindelijk is het een stuk geworden over dat eerste, met de titel van het tweede. Het bindmiddel: de ‘emigranten’ vinden elkaar in een pijndersvereniging in de stad.

De voorstelling is ontstaan uit improvisatie. Vijf maanden werd eraan gewerkt. Met, dat dient gezegd, uitstekende acteurs: Johan Heldenberg, Titus De Voogdt, Robrecht Vanden Thoren, Tom Vermeir, en de reeds genoemde Joris Hessels en Dominique Van Malder. Zij stellen zes ordinaire boerenpummels voor, met hun  grote en kleine kantjes, hun geluk en hun miserie, hun idealen, hun huishoudelijke problemen, hun verliefdheden, hun jaaginstincten en hun onmacht om vrouwen te versieren, hun complexen en hun hebbelijkheden. Sommigen zijn bevriend met elkaar, sommigen zijn familie, anderen komen minder goed overeen, maar samen vormen ze een hechte kliek: de pijnders.

Ze wachten op een zevende pijnder, die maar niet afkomt, omdat er een koe moet kalven. Ondertussen houden ze elkaar bezig. Ze stoeien wat met elkaar, verklappen elkaar intimiteiten, geven elkaar goede en slechte raad, beklagen zichzelf of maken sarcastische opmerkingen over de anderen, vertellen anekdotes, sluipen binnen in elkaars privéleven, enz.  Heel af en toe hebben ze het ook over hun opdracht: het beeld dat ze tijdens de processie moeten dragen, een gevaarte dat zoveel weegt dat het dragen ervan veel training vergt. Maar er zijn potentiële kapers op de kust (onnozelaars van een carnavalsvereniging) en er wordt zelfs over nagedacht om het beeld op wieltjes te laten lopen, zoals in Brugge, in de Heilig Bloedprocessie.

Je zag acteurs die gezwoegd hadden om er iets indrukwekkends van te maken, en daar waren ze ongetwijfeld in geslaagd. Wat ze aanvankelijk voor ogen hadden, werd het niet, en de uittekening van de personages klopte ook wel niet helemaal, maar het eindresultaat was zeer genietbaar, indrukwekkend zelfs.

Ik  heb schitterend theater gezien. Een uitstekende Johan Heldenbergh als Joep, de dichter-kunstenaar die zich een tijdlang in Parijs gevestigd had, maar vol frustratie teruggekeerd was.  Een schitterende Dominique Van Malder, die als Rik, de lichtjes verwijfde voorzitter,  de pijnders bij elkaar houdt. Een getormenteerde Titus De Voogdt, die als Kristof, de jongste pijnder ooit, miserie als een ‘manier van leven’ ziet. Een onovertreffelijke Robrecht vanden Thoren als Ludwig, die in de politiek wil gaan, maar de uitstraling mist en daar –terecht- niet eens een punt van maakt.  Joris Hessels als Andy, die een ernstige monoloog afsteekt over zijn biobedrijf en de tol die ervoor betaald moet worden. Ten slotte Tom Vermeir als Bertrand, die ooit danser bij Jan Fabre, Wim Vandekeybus of Anne Teresa De Keersmaeker wou worden, maar zijn ambitie opgaf om in het hotel van zijn moeder te werken. Vergeten we ook niet de drie muzikanten die de hele voorstelling inkleuren met bijpassende muziek.  Het decor van Guido Vrolix, een kantelend hellend vlak, was misschien niet orgineel (al veel gezien in dansvoortellingen), maar wel erg functioneel omdat de acteurs ook fysiek heel wat te verduren hadden. ‘

Alle pijnders samen.

Needless to say dat ik het prachtig vond ! Heel apart, die mannen staan geen seconde stil, moeten veel tekst van buiten kennen en het nog overtuigend brengen ook ! Chapeau !

Geen moment staan ze stil !

Achteraf was Johan Heldenbergh heel tevreden met de foto die mijn schat mee had voor hem van de vorige voorstelling die we gezien hebben met hem : Vorst. Zo erg blij dat hij het wel wilde tonen aan zijn medespelers, maar niet wilde afgeven of op ‘zijn’ tafel laten leggen. Hij stelde mijn liefste voor aan zijn companen als ‘zijn’ fotograaf die heel mooie foto’s nam. Nice.

Alle spelers zijn zo sympathiek, bescheiden en aanspreekbaar dat ik er ongemakkelijk van werd. Je mag ze alles vragen, werk gerelateerd natuurlijk, wat ik ook doe (Ha ja, ik krijg niet elke dag de kans om een babbeltje te slaan met één van de hoofdrolspelers van ‘Hasta La Vista’). Zij zijn blij met de aandacht en geven prompt antwoord. Ook werden we betrokken in hun (onderlinge) gesprekken. Heel normale jongens. We hebben nog gelachen met die ‘Hollywood’-toestanden. Niet aan hen besteedt, gelukkig.

Een echte aanrader dus voor wie eens goed wil lachen en meeleven in hun rollen. Check it out !