Vraag van de dag.

Ik heb vandaag weer ‘het onthaal’ gedaan op het werk. Ik doe dat nog steeds liever dan dossiers, dus ik klaag niet.

De voormiddag was zo kalm dat ik dacht me stierlijk te vervelen in de namiddag omdat er gebruikelijk minder bezoekers en telefoons binnen komen de woensdagnamiddag. Niet zo vandaag : ik heb meer mensen gesproken dan in de voormiddag. Ook heb ik het me soms lastig gemaakt omdat ik zoveel zelf wil doen. Een bezoeker een deftige uitleg geven en terwijl de telefoon opnemen en die ook uitleg geven. Ja, zo ben ik wel. Opnieuw klaag ik niet want zo gaat de tijd vlug.

Ook opnieuw de gebruikelijke vragen gehad over Kinderbijslag, Pensioen, Vakantie dagen/geld, … waarop ik geen antwoord kan geven.

Met 1 vraag had ik toch extra plezier en wel deze :

  • Ik : RVA Brugge, goeie namiddag.
  • Hij (met een zeer zwaar Frans accent) : We zijn op vakantie in Knokke. Mijn vrouw zit in een rolstoel. Kan jij voor iemand zorgen die met haar gaat wandelen ?
  • Ik : U bent verbonden met de RVA, de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening, mijnheer.
  • Hij : Juist ja. Kan jij voor iemand zorgen ?
  • Ik : Wij doen hier werkloosheid, loopbaanonderbreking, tijdskrediet, brugpensioen, en aanverwante. Wij doen geen ouderenzorg.
  • Hij : Ha zo ? Wie doet dat dan wel ?
  • Ik : Ik heb geen idee maar zou eens navragen bij mijn ziekenfonds.
  • Hij : Heb je daar een nummer van ?
  • Ik : Neen, mijnheer, aangezien ik niet weet bij welk ziekenfonds u bent aangesloten.
  • Hij : Ha ja, dan zal ik zelf maar met haar gaan wandelen, zeker ?
  • Ik : Dat zou u kunnen doen.
  • Hij : Ok, toch bedankt.
  • Ik : Nog een prettige dag.

Je moet toegeven : dat is toch een specialeke, hé.

Advertenties

Vraag van de dag.

Vanaf januari mag ik heel de woensdag onthaal doen ipv alleen in de namiddag. Hoera !

Ik had het meer dan 4 weken niet meer gedaan en moet toegeven : in het begin was het zoeken, zweten, giechelen en het dan toch goed doen. Na een tijdje kwam ik er volledig in en kon ik er ook van genieten. De collega’s naast mij genoten van mijn glimlach en enthousiasme.

Het was bij momenten erg druk, om dan weer 5 of 10 minuten te wachten tot er iemand binnen kwam of belde. Ondertussen heb ik de vernieuwde website van de RVA eens grondig onderzocht. Ik kan nu weer vlot de mensen begeleiden bij hun zoektocht.

Maar toch, ik zweer je : er staat een ‘oog’ aan onze voordeur die de telefoon activeert van zodra er iemand binnen komt. Je ziet het voor je : ik zit maar wat te lummelen en te wachten. Er komt iemand binnen. Die is nog niet tot aan de balie geraakt of de telefoon gaat 5 keer na elkaar af. Aangezien ik niet tegen het geluid kan van een ringende telefoon, doe ik dat dus eerst. Gelukkig hebben de meeste bezoekers geduld.

De ‘beste’ telefoon dat ik gekregen heb was deze :

  • Hij : Hebben jullie een juridische dienst ?
  • Ik : Ja, natuurlijk. Mag ik vragen waarover het gaat ?
  • Hij : Mijn zoon heeft een geschil met de RVA.
  • Ik : Dus met ons ? Je bent nu verbonden met de RVA.
  • Hij : Euh ! Oei ! Heb ik het verkeerde nummer ingedrukt ?
  • Ik : Moet zijn. Maar misschien kan ik je toch de dienst doorgeven ?
  • Hij : Neen, dat zal niet nodig zijn.
  • Ik : Ok. Uw zoon heeft duidelijk een brief gekregen van ons waar jullie niet mee akkoord gaan. Op de keerzijde van die brief staat wat, in zo’n geval, de stappen zijn die jullie kunnen ondernemen om onze beslissing aan te vechten.
  • Hij : Euh ! Ja, ik zal dat eens moeten lezen.
  • Ik : Kan ik je nog met iets helpen ?
  • Hij : Euh. Ja, heb je soms het nummer van de vakbond van mijn zoon ?

Ik heb het hem gegeven. 🙂

Hallo, wie heb ik aan de lijn ?

Vanaf vandaag ben ik officieel een vervanger voor het Onthaal op het werk.

Ze vroegen iemand van buiten hun dienst en aangezien ik graag ‘telefoon en bezoek’ doe, vond ik mezelf een logische keuze. De Directie blijkbaar ook, al was ik de enige kandidaat.

Deze ochtend heb ik mijn eerste ‘les’ gekregen van onze vaste telefonist. Die lieve collega had al een bundel voor me klaar gemaakt en ik kon starten. Natuurlijk is het leven in de RVA niet zo eenvoudig. Er komt toch veel meer bij kijken dan ik eerste gedacht had, maar met de goede uitleg en de voorbeelden ging het nog goed voor de eerste keer.

De telefoon is op zich niet zo anders als dat ik gewoon ben, alleen meer. Om bezoekers in ons registratiesysteem te krijgen komt er veel bij kijken, maar ik heb er alle vertouwen in dat ik ook dat vlug onder de knie zal hebben.  Ze kennen mij daar ook : de eerste keer ging het niet, de tweede keer ging het van de eerste keer. 😉

Ik heb me alvast geamuseerd en het is lang geleden dat ik dat kon zeggen over mijn werk. Ik krijg nog 2 keer les en dan mag ik het om de 2 weken alleen doen. Hoera !

Als dat maar goed komt.

Ik heb je gemist !

Ja, ik heb je echt gemist. Het voelde zo vreemd aan. Ik was deze ochtend volledig uit mijn routine. Ik vond mijn draai niet en was uit mijn doen.

Bijna 3 maanden zijn we elke werkdag samen geweest en ik vond het zeer leuk. Samen hebben we gelachen, gezeverd, problemen opgelost, mensen geholpen, …

Slechts 1 keer heb je mogen in mijn handen houden. 1 keer van heel de dag ! En dan nog omdat iemand geen weg met je wist.

Ja, vanaf nu zal ik het zonder jou moeten doen en jij zonder mij, waarschijnlijk voor vele weken.

Maar eens zijn we weer samen. Ze kunnen en mogen ons niet gescheiden houden. Niemand is zo wreed !

Tot dan, tot we terug samen zijn,

mijn liefste diensttelefoon.

😉

Niet gemakkelijk.

Ik vraag, smeek en dreig. Dan pas komt er een reactie. De gsm van mijn schat was al een oud beestje. De batterij was volledig op en ermee bellen was bijna onmogelijk omdat het steeds ‘honger’ had. Ik heb gevraagd aan mijn liefste om een nieuwe te kopen. Geen reactie. Ik heb gesmeekt en weer geen reactie. Ik heb toen gedreigd dat ik er mijn voet zou op zetten en de volgende dag kwam hij met een nieuwe gsm thuis. Dat weet ik nu ook weer … 😉

Mijn enige overgebleven hersencel heeft heel de dag gezwommen in het snot. Straf vervelend als je moeilijke dossiers moet afwerken. Tot overmaat van ramp : tegen dat ik uitgedokterd had wat ik moest doen, wilde de computer niet meer. Wanneer die het dan weer deed, was ik het alweer vergeten want mijn hersencel was rugslag aan het doen … 😐

Mijn zus is terug en mag niet meer helpen met administratieve taken. Ze moet zich weer staan vervelen in de kantine. Elke dienst vraagt hulp en zij mag niet helpen. Ik begrijp het niet : dat is nu te moeilijk voor mij … 😥

Terug naar het werk …

Ik was zeker nog niet uitgeslapen deze morgen. Wat wil je : bijna 3 uur vroeger opstaan dan de laatste week ! Maar de aanblik van mijn poezen en mijn schat maakten veel goed. Ook de Apranax want mijn spieren zijn nog niet helemaal de oude. Of is het omdat ik oud(er) word dat mijn spieren niet (meer) mee willen ? 😆

Mijn poezen waren niet gelukkig dat ik niet thuis bleef en bleven rond mijn benen draaien. Met pijn in mijn hart ben ik vertrokken. Mijn stalen ros (=auto) startte direct en binnen enkele minuten was ik op het werk.

Wat ik daar vond viel nog mee : slechts enkele kleine wijzigingen qua reglementering en ik ben van telefoon deze week. Hoera ! Hopelijk zitten er weer enkele leuke tussen. Het voordeel is ook dat ik bij de telefoon werk kan doen dat ik graag doe en dat ik er niet zoveel van kan doen. 😉

Er was nogal veel getater dus moest er niets gezegd worden over de mails die Stef en ik naar elkaar sturen. Een hele geruststelling al is dat geen garantie.

Ik kreeg de schok van mijn leven toen ik opeens zag dat het nog maar 9 uur was. Het was alsof ik er al een halve dag was ! Gelukkig is de rest van de dag vlotter gegaan.

Ik heb goed gewerkt, vind ik zelf, en heb een goede eerste dag gehad. Nog 2,5 dagen …

Na zon …

… komen vriendelijke mensen !

Het was opvallend hoe welgezind de collega’s waren vandaag. Allen een goed weekend gehad. Iedereen gedaan wat ie wou doen. Een terrasje en/of laatste BBQ en velen moeten vluchten voor de regen, maar lekker knus verder doen onder een paraplu. Zelfs de vergadering, deze namiddag, is in opperste stemming verlopen. Het was, voor de verandering, eens aangenaam op het werk te vertoeven.

Ik ben van telefoon deze week en ook daar klonk de glimlach door. Geen ambetante mensen, wel lastige vragen maar ze waren geduldig genoeg zodat ik rustig kon opzoeken of vragen aan een collega/chef. Zo is het leuk.

Het mag de volgende 2 dagen nog zo zijn …