Waar is de rest ?

Dat de Brandweer van Hasselt zou winnen met hun naaktkalender wist ik al van het moment dat hun goede doel het National Burn Camp was. Wie kan zo’n doel nu negeren ? Ik vind niet dat ze de mooiste kalender hadden, maar kom. Eén had het goed uitgespeeld : via sms of bellen, dacht ik, moest gestemd worden. Kassa voor de zender ! Hoera !

Wat ik wil weten is : Waar is al het geld naartoe ? Ze hebben 7.000 kalenders verkocht aan 12.5 euro per stuk en er is (maar) 14.189 euro geschonken geweest. Mijn rekenmachien zegt dat ze dan 87.500 hebben opgebracht. Waar is die meer dan 73.300 euro naartoe ? De spuitgasten hebben ze zelf aan de man gebracht. Ook in boeken- en krantenwinkels waren de kalenders te koop. Zijn zij ermee weggelopen ? Ik denk het niet. Wie dan wel ?

Ik weet nu direct weer waarom ik niet meer schenk : er blijft veel teveel aan de bramen hangen …

Advertenties

Lang weekend.

Gisteren was ik in verlof en heb de hele derde reeks van The 4400 erdoor gejaagd. Begonnen rond 10u30 en iets voor 20 uur had ik alle afleveringen gezien. Het zit weer prachtig in elkaar. Ik kan maar 1 ding zeggen : I want more ! Ik heb gezien dat er al een 4de reeks is. Hoera ! Joepie ! Ik zal nog moeten wachten voor deze op dvd uit komt en dat is niet echt mijn ding. Ik zal niet anders kunnen, hé 😉

Deze namiddag is mijn schat thuis. We zullen samen eten en dan tv kijken. Dat hij in slaap zal vallen, weet ik nu al. Hij heeft er tenslotte al 4 poseerbeurten op zitten deze week, bovenop zijn dagtaak. Ik zal een filmke uitkiezen dat ik zeer graag zie, zodat we er later nog eens samen kunnen naar kijken. 🙂 Vanavond vroeg naar bed want morgenochtend moet hij terug poseren. 😐

Morgenavond gaan we naar een verjaardagsfuif met optreden van ‘Bray’. Dit is Nige Bray met groep. Heb hun samenspel op cd gehoord en het is zeer goed. We zullen weer foto’s nemen die mijn schat, hopelijk, kan verkletsen en waarvan ik er enkele op Flickr zal zetten. 😀

Zondag zal een rustige dag worden … 😉

Poseren

Mijn lieve schat is gisterenavond opnieuw gaan poseren in Oostende. Hij is weer vertrokken voor enkele maanden. Tijdens de dag gaan wimg_1078.jpgerken en ’s avonds nog gaan poseren. Vertrekken rond 7u15, om in de vooravond een uurtje thuis te zijn, dan opnieuw aan te zetten en om 22 uur je te kunnen ‘flokken’ in de zetel.  Ik zou het niet meer willen/kunnen doen.

Ik heb het ongeveer 10 jaar gedaan en vond het al 2 jaar terug welletjes. Hij heeft me beloofd dat het ook voor hem zijn laatste sessie zal zijn. Hij doet het al langer dan ik en ik zie dat het hem ook begint tegen te steken. Niet dat je niet op handen gedragen word, integendeel. Iedereen is tevreden als je maar een beetje stil zit/staat/ligt/hangt. Zowel de leerkrachten als de leerlingen zijn laaiend als je eens iets anders dan de ‘gewone’ poses doet, als is het maar om je eigen verveling te doorbreken.

Het gaat zo : je komt binnen in school en tekent in. Je gaat naar de klas, zeg goeiedag tegen iedereen. Je kleed je uit, een beetje uit het zicht. In een lang hemd kom je weer tevoorschijn en wacht op instructues van de leerkracht. Ondertussen nog wat praten met de leerlingen. Je krijgt te horen wat de bedoeling is in deze les, hoe lang de poses moeten duren en je gaat aan de slag. Van zodra het tekenen/schilderen begint valt iedereen stil want ze concentreren zich op hun werk. Jij blijft in die positie tot het tijd is om een andere pose aan te nemen. Als je geluk hebt, kan je weg dromen of naar muziek luisteren. Zoniet, img_1057.jpgheb je pech en tel je de minuten af, wat zeer vervelend is. Dat je ergens jeuk zal krijgen en niet kan/mag krabben, is een gegeven. Dat je spieren zullen protesteren ook. Kramp heb ik gelukkig nooit gehad. Wat ze niet begrijpen is, dat wanneer je terug in dezelfde positie moet komen, na een pauze, je onmiddellijk terug dezelfde ongemakken voelt maar dan nog erger. Beter gewoon te blijven zoals je bent en het verdragen.

Het liefst deed ik poses van 10 minuten of minder. Ik kon me dan echt uitleven en onnozel doen. Het lastigste aan die sessies was om steeds opnieuw een interessante pose uit te vinden. 🙂 

modelstudie-001.jpg

Ik zit toch liever ’s avonds in mijn zetel, op mijn ‘oude’ dag … 😆

Liliane Berghmans is niet meer.

Kunstenares, schilderes, beeldhouwster, etser, lerares Akademie Brugge, controversieel, vriendin, prachtig mens …

Groot was mijn ongeloof toen mijn zus belde om te zeggen dat Liliane dood was. ‘Je weet wel dat ongeluk op de Baron Ruzettelaan.’ Was dat haar ? Dat kan niet !

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=531MHJBS&PostCode=8000

Ik heb haar leren kennen in 1995 in de akademie te Brugge-DKO. Zij gaf les en ik was model. Ze kwam me opeisen opdat ze gehoord had dat ik een goed model was. Voor mij geen probleem, als ik maar werk had, want ik had centen nodig.

Na mijn periode in de smederij, wilde ik terug komen poseren. Zij was de eerste om me te boeken voor al haar lessen, heel het jaar. Toen mijn zus ook een centje wou bij verdienen, heb ik ze aan elkaar voorgesteld. Zus mocht beginnen in haar klas, samen met mij. Zus gekleed om het gewoon te worden. Pas later in haar ondergoed om zo geleidelijk over te gaan tot naakt. Zo was ze. De meeste van haar collega’s waren minder begripvol.

Ze had een andere aanpak om les te geven : ze schilderde meestal ook tijdens de les om haar leerlingen te tonen hoe te beginnen. Ze drong zich nooit op. Ze mochten hun eigen stijl proberen te vinden.

Een anecdote : De modellen waren altijd naakt, maar soms schilderde ze, op haar eigen werk, het model in lingerie met lange kousen. Om haar te plagen, zijn we eens komen poseren in juist zo’n kledij. Ze vond het schitterend en heeft ons zo vereeuwigd.

We hebben wat afgelachen in haar klas. Nooit hadden we moeilijke poses, altijd was er koffie beschikbaar, we mochten er zelfs roken. Niets was teveel voor ‘haar’ modellen !

Toen mijn schat en ik in ongenade gevallen waren bij de Directeur en we niet meer mochten komen poseren, heeft zij, samen met haar collega/vriendin Jeannine, alles geprobeerd om ons terug binnen te krijgen. Ze zijn zelfs naar het Stadsbestuur geweest om voor ons te pleiten. Dat het niet heeft mogen baten, heeft geen reflectie op hun inzet.

Ze zijn nog op mijn verjaardagsfeest geweest en ik heb van Liliane een mooie inkttekening van paarden gekregen als geschenk. Ze kwam geregeld in het café van mijn zus. We zijn nog naar een vernissage in Mechelen geweest omdat ze het ons gevraagd had : ze wou vrienden rond zich tussen als die ‘dikke nekken’. Ze was steeds blij ons te zien en wij haar.

Dit weekend is ze van het fietspad gereden en is haar levensdraad doorgeknipt ! Wat een verlies !

We zullen je missen !