Zap, Moose en De Draak … een verslag van de blogmeeting.

Zoals geweten zijn wij, zijnde mijn schat, Stef en ik, gisteren naar de Blogmeeting bij Zapnimf en Appelmoose geweest.

Stef was tijdig bij ons, Mia werd geladen, Bob aangezet en we konden vertrekken. De rit naar het café/pension De Draak in Zap- & MooseStad verliep zonder problemen. We waren zelfs anderhalf uur te vroeg op de afspraak ! Goed van Bob en Mia !

 

We hebben er ene of twee gedronken. Daarna hebben we iets gezocht om te eten want het was middag en we kregen honger. Er was een winkelcentrum in de buurt en daar zou wel iets krijgen zijn, dachten we. Ik kreeg opeens een Veritas winkel in het oog en had daar nog iets nodig. Ja, er is ook een winkel in Brugge maar ik geraak daar niet omdat het niet meer te doen is om met de auto in ’t Stad te rijden en ik te lui ben om mijn (electrische) fiets te nemen. Dus wat doet een mens, wanneer men ten noorden van Antwerpen is ? Juist : een Veritaswinkel binnen stappen. Enfin, ik heb gevonden wat ik zocht.

We moesten nogal lang wachten op het eten in het winkelcentrum maar het was lekker. We dachten dat we te laat zouden zijn op de afspraak met de eigenaar van het pension maar dat was niet zo. Dus hebben we nog ene gedronken en gewacht tot hij er was. Geen probleem : die mens had het waarschijnlijk druk en wij hadden tijd.

Ik was zeer benieuwd naar onze slaapplaats en wist echt niet wat te verwachten. Mijn geduld werd niet lang meer op de proef gesteld en we kregen de kamers te zien. Die vielen zeer goed mee ! Het was er zeer proper en de kamers zeer ruim. De bedden goed en de matrassen zeer stevig. In onze kamer stonden 2 éénpersoonsbedden en ik was verwonderd dat mijn schat ze niet direct tegen elkaar heeft gezet. Dat de badkamer en (aparte) wc op de gang was, stoorde ons niet. Het was toch maar voor 1 nacht. We kregen de sleutels, bestelden gelijk het ontbijt voor de volgende dag en konden verder rijden.

 

 

Huize Zap en Moose was maar enkele kilometers verder dus waren we daar vlug. Opnieuw heeft Bob ons feilloos voor de deur gebracht.

De zon scheen, alles was in gereedheid gebracht en we waren heelhuids daar geraakt. We werden liefdevol ontvangen door Zap en Moose en voelden ons welkom. We waren niet de eersten maar zeker ook niet de laatsten. Er waren medebloggers die ik kende en ook enkele die ik niet volg. Toch werd er geen onderscheid gemaakt en de gezapige conversatie kon beginnen. Er kwam nog volk toe en het werd toen al duidelijk : dit wordt gezellig !

Toen de meeste mee gingen op een wandeling van een uurtje, bleven mijn schat en ik achter met nog een blogster en haar 2 kleine kindjes. Er werd ons verzekerd om ondertussen te doen zoals we thuis waren ! Mijn liefste en ik hebben ons kunsten (hum-hum) getoond aan de ping-pongfafel. Het was voor ons beide vele jaren geleden dat we nog tafeltennis hadden gespeeld dus hebben we goed gelachen. Na een half uurtje vonden we het genoeg inspanning voor de dag. Kwestie dat we niet te moe zouden geworden zijn.

Net toen het ons te warm begon te worden, ja geen fysieke inspanning meer gewoon, en we ons in de schaduw wilden verpozen, begon het lichtjes te regenen. We keken eens naar elkaar want wisten niet of het zou vermeerderen of stoppen. Na enkele minuten wisten we het wel en begonnen vlug alles te verhuizen naar de carport. Aangezien de vele stoelen, een tafel, de dranktrolley, …  toch enkele tientallen meters moesten verplaatst worden, waren we toch redelijk nat tegen dat alles in het droge stond. Ik ging om een handdoekje om ons een beetje af te drogen en bedacht tegelijk dat ik er beter enkele zou meenemen voor de wandelaars. Toen het blaasjes begon te regenen was ik in mijn nopjes met mijn besluit want ze zouden zeker zeiknat terug komen en blij zijn dat ze zich direct konden afdrogen. Na een klein uurtje kwamen ze terug en raad eens ? Ze waren droger dan wij ! Ja, zij hadden onder de bomen gelopen en bijna niets gemerkt van de blaasjesregenbuien. Goed voor hen.

Iedereen zocht een plaatsje, de drank werd boven gehaald – niet voor iedereen alcoholisch, de conversaties kwamen op gang en het ene lachsalvo na het andere volgde. Al vlug werd besloten het door iedereen vele meegebrachte eten uit te stallen en te eten. Er was een grote verscheidenheid aan voedsel, het ene nog lekkerder dan het andere. Toen dat verre van op was, werd alles weg geruimd en kwam er een ‘dessert’tafel. Ja, geen diëet vandaag ! Ja, er was ook fruit … Het was ondertussen opgehouden met regenen.

Je had de ‘jongens’ hun gezicht moeten zien toen Zap vroeg of ze wilden proberen de takken en tuinafval in hun vuurput aan te steken ! Mannen die mogen een vuurtje stoken ! Ja, het blijven jongetjes, hé. Onder andere mijn schat vloog op het aanbod en eerst wilde het niet lukken omdat alles doorweekt was van de regen. Met een ZIPblokje en droog afval uit de groencontainer lukte het dan toch.

Enkele van ons waren al gaan kijken hoe het vorderde en zochten een zitplaatsje dicht bij, eens het vuur goed brandde. We vonden het schitterend dat er zo’n groot vuur kon gemaakt worden in de tuin, zonder dat de brandweer erbij werd gehaald. Toen het weer begon te spetteren (= lichtjes regenen) werden de grote paraplu’s erbij gehaald zodat we konden blijven zitten keuvelen. Het was zo gezellig daar bij het vuur en dicht bijeen.

Doch, toen de paraplu’s begonnen door te geven, moesten ook wij terug keren naar de carport. Ondertussen waren de vele kinderen al naar bed. De kring werd groter gemaakt totdat iedereen een plaatsje had.  Eens iedereen gezeten, werden de verhalen en vertelsels verder gezet maar nu voor iedereen hoorbaar. De kleine groepjes waren één grote groep geworden en dat was goed. Niemand werd uitgesloten en iedereen voelde zich prima. Enfin, zo heb ik het toch ervaren.

We zijn niet als eerste weg gegaan maar toen het rond middernacht draaide besefte ik opeens dat Stef niet gewoon is om zo lang op te blijven. Ook was het goed geweest en ik had nog een (klein) ritje te doen tot aan het pension. Er werd gezwaaid, met zoentjes gesmeten en nadat 2 auto’s waren verplaatst,  konden we vertrekken.

Bob vond zonder problemen de weg en na enkele minuten was Mia geparkeerd waar hij veilig stond. Stef is onmiddellijk gaan slapen, wij hebben nog een slaapmutsje gedronken en zijn toen ook naar onze kamer gegaan. Wij zijn gewoon om muziek en gebabbel te horen in onze slaapkamer dus voelden we ons direct thuis. Wel was het er zeer warm en het koelde pas af nadat ik het raam een beetje had open gezet. Ook de (zomer)donsdekens waren er teveel aan, maar beter zo dan kou lijden. Ik kan niet zeggen dat ik goed geslapen heb, al zegt mijn schat dat ik veel heb liggen ronken, wat niet mogelijk is want ik snurk niet ! Niet, zeg ik je ! maar in een vreemd bed slaapt een mens zelden goed, hé. Het had zeker niets te maken met het feit wat we niet samen in 1 bed lagen. Hij mocht ze niet meer samen schuiven van mij wegens teveel lawaai maken en Stef die waarschijnlijk al sliep. Neen zeker niet.

Een sms van Stef maakte ons verdwaasd wakker. Ja, we zouden om 8 uur het ontbijt nuttigen. Dat was zo afgesproken. Toen we, na ons verfrist te hebben, beneden kwamen stond de ontbijttafel al klaar. De koffies, de broodjes en koffiekoeken, de hesp en kaas, de confituurtjes en chocopastatjes waren zeer lekker. Met een laatste slok koffie en een sigaret in de frisse ochtendlucht, deed ons volledig wakker worden.

Tijd om af te rekenen. Ik was niet zeker hoeveel het zou zijn omdat hij aan de telefoon iets anders had gezegd dan er op de site staat. Het was nog minder dan verwacht : 40 euro voor onze kamer, 20 voor die van Stef en 5 euro voor het ontbijt ! Samen 65 euro ! Ik heb 70 gegeven want ik durfde niet voor minder ! Zeker een aanrader ! Dus wie in de buurt is en in een goed bed wil slapen voor weinig geld : ga naar De Draak ! Ze zijn bezig de bovenste verdieping ook in kamers voor verhuur te maken, dus plaats genoeg !

De rit naar huis verliep vlot, ondanks de vele en soms zware regenbuien. Na iets meer dan een uur waren we thuis. Opnieuw hebben Mia en Bob het uitstekend gedaan.

De poezen waren blij ons te zien en wij zeker ook hen. Toen waren ze een beetje boos omdat we niet naar huis gekomen waren. Poezen … Maar ze waren gezond en wel. Het huisje was ook nog zoals we het achter gelaten hadden, dwz niet afgebrand, geen nieuwe (muizen)lijkjes maar ook niet pas gekuist of super opgeruimd. Kabouters …

Ik wil eerst en vooral zeker Zap en Moose bedanken voor hun vriendelijke gastvrijheid. Jullie zijn schatten van mensen ! Het was zeer gezellig. Voor mij was het leuk om eens te zien hoe hun huis en tuin in het echt was. Ik kende het alleen van beschrijvingen en foto’s. Ik moet zeggen : ze hebben geen letter overdreven !

Het was een leuk terugzien met enkele bekenden : Sterre en Margogogo, altijd leuk om met jullie te zitten keuvelen en lachen.

Het was leuk om enkele blogsters, die ik volg, irl te leren kennen : Joke, je bent jonger dan ik dacht. Eilish, je bent frêler dan ik dacht. Jullie zijn dus sterker dan ik al vermoedde. Very nice to meet you.

Ook de bloggers die ik niet volg : Juffrouw Sanseveria, Pharailde, Sven, Gudrun, Ik zal zeker eens komen piepen op jullie blog, nu ik weet hoe jullie er uit zien en heb kunnen meegenieten van jullie vertelsels.

Ook March : aangename kennismaking. Begin maar weer te bloggen want jij hebt ook nog wel enkele verhalen te vertellen, lijkt me.

Natuurlijk is er Stef die ik altijd graag in mijn gezelschap heb. Jij hebt je weer stilzwijgend en volledig geschikt naar mijn/onze wensen. Sorry dat we je zo laat hebben laten opblijven.

Ook aan de Weergoden een dikke Merci  ! Vergeleken met andere plaatsen, niet gek zo ver uit de buurt, hebben ze ons lekker gespaard en mogen we echt niet klagen.

Aan de vele muggen : jullie hebben genoeg van ons bloed opgezogen om een echte bloedbank te kunnen beginnen. Hopenlijk vallen jullie allemaal vlug steendood !

Last but not least : mijn schat. Ik had gevreesd dat je, na je te hebben moeten overtuigen om mee te gaan, je zou vervelen of ambetant zou voelen. Gelukkig was niets minder waar : je hebt je erin gesmeten, je gemixt in de (grote) groep, je eigen gesprekspartners gevonden, je goed geamuseerd en een uitstekende co-piloot geweest. Bedankt, liefste.

Conclusie : Al die er niet was, heeft ongelijk ! Die er wel was : bedankt voor een zeer gezellig dag. Mijn vriendenkring is alweer iets groter. Wat er allemaal werd gezegd en besproken blijft onder de aanwezigen. Van mij zal je niets vernemen.

Nog dit : Wanneer en bij wie is de volgende blogmeeting ? En mogen wij ook komen ?

Advertenties

Today was another day.

Vandaag was een heel andere dag dan de voorbije dagen !

De dossiers gingen er vlot door deze voormiddag. Leuk om eens te kunnen doorwerken en het gevoel te hebben dat je een verschil hebt gemaakt.

Over de middag heb ik een ex-collega terug gezien. Hij is lange tijd een goede vriend geweest. We hebben elkaar geholpen wanneer het nodig was. Op een moment heeft hij zich volledig terug getrokken en zo verloren we kontakt met elkaar. Om nu te zien dat hij het goed stelt en zich heeft ‘herpakt’ deed me deugd.

Deze namiddag aan het onthaal heb ik me ook weer enorm geamuseerd. Ondanks de regen was iedereen er vriendelijk en geduldig. Vaak kon er een praatje af.

Toen er een man voor me stond en ik zijn naam zag, stelde ik enkele extra vragen. Het begon bij alle 2 te dagen dat we elkaar kenden van heel lang geleden. Het was mijn lieve ‘Engelsman’ de DJ ! Ik moet zo’n 15 jaar geweest zijn toen ik, zonder dat ons moeder het wist, op zaterdagnamiddag naar party’s ging in de Gondola. Hij draaide daar de muziek. Aangezien ik altijd mijn Engels wil oefenen zat ik dikwijls bij hem om te kletsen. Al was hij enkele jaren ouder, we werden vrienden. Het was ook leuk om eens een extra slow te dansen met een jongen die ik leuk vond of eens goed te staan headbangen ten tijde van de discomuziek. Ik hoefde het maar te vragen.

Om de zoveel jaar kwamen we elkaar nog eens tegen. De laatste keer was toch al meer dan 15 jaar geleden. Hij wist het nog zeer goed want ik was een ‘mess’, zoals hij zei. Veel te mager, veel te dronken, duidelijk ongelukkig en self destructive. Hij wilde me bij zich houden die avond,voor me zorgen tot ik beter was, maar opeens was ik verdwenen. Hij had nog geregeld aan me gedacht en hoopte dat ik goed terecht was gekomen. Ik wist het ook nog en moest hem gelijk geven : ik was niet goed bezig. Maar na een leuke babbel met hem wist ik weer dat het leven toch mooi kon zijn en ben ik naar huis gegaan om mijn roes uit te slapen. Hij was blij te horen dat hij toch iets geholpen had. Ik zei dat ik nu weer ‘fat and happy’ was. Hij zei : happy. Met een ferme knuffel en knipoog hebben we afscheid genomen. Till next time !

Ja, it was a good day !

Ik wilde eens …

Zaterdagavond waren er optredens in de MagdalenaZaal en wij mochten foto’s nemen. Hoera ! Ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om eens een Rodenbach te drinken, eens een stapje in de wereld zetten, zoals we zeggen. Ik had dit jaar nog niet ‘in de drank’ gezeten en het werd hoog tijd dat ik nog eens uit de bol ging. Dat ik met de fiets tot daar wilde gaan was voor mijn schat al een teken aan de wand.

In de vooravond werden we gevraagd om naar de Cohiba, recht over de deur, te komen. Anne-Sophie was er met haar 9 maand oude zoontje en hij moest nog trakteren aan ons. Natuurlijk mochten we de kleine niet ontgoochelen, hé. 😉 Zo werd de avond vroeger ingezet dan verwacht.

’s Avonds was de hoofdact ‘Cowboys & Aliens’, onze vrienden Henk, Kris, John en Peter kwamen hun nieuwe EP voorstellen. Yes ! The boys are back !

Er werd normaal gezien geen Rodenbach geschonken die avond, maar speciaal voor mij werden de 7 flesjes apart gezet. Alleen ik mocht ze opdrinken. 😀

Het voorprogramma werd verzorgd door ‘We eat the Cat’, het groepje van Henk zijn zoon. Nooit een vader zo trots gezien !

Daarna mocht ‘Fields of Troy’ ons vermaken.

 

Cowboys & Aliens hebben het beste van zichzelf gegeven, tot groot vermaak van het talrijk gekomen publiek. Die mannen zijn echt steengoed !

Het werd een schitterende avond met steengoede muziek, lekkere drank, leuke gesprekken zowel binnen als buiten bij het roken. Iedereen had er zin in en de drank vloeide rijkelijk. Dat ik weer geen mooie foto’s kon nemen, kon mijn humeur niet bederven. Dat zou ik morgen wel zien. (Ik heb er 850 genomen en de volgende dag gezien dat er toch meer dan 200 goed waren.)

Toen de optredens al een hele tijd gedaan waren kregen we de indruk dat ze wilden sluiten. Enfin, we konden er niet naast kijken en werden buiten geborsteld. Er werd zelfs gezegd dat als we naar buiten gingen om te roken, we niet meer naar binnen moesten komen. Er werd geen drank meer geschonken maar dat kon me niet deren : ‘mijn’ drank was toch al op. Het was toen iets voor 2 uur … ongeveer … denken we.

Mijn liefste wilde naar huis maar ik natuurlijk nog niet. Ik kon hem overtuigen nog voor ééntje binnen te gaan in de Cohiba. Ik was nog niet heel binnen of zag een oude vriend. We hebben staan praten en lachen zoals we vroeger deden. De drank vloeide weer rijkelijk. Er speelde steengoede muziek dus heb ik ook staan dansen. Hij zei dat ik nog steeds een ‘zot keun’ (gek konijn) was. Ik negeerde mijn in slaap vallende schat en kletste vrolijk verder. Zo nu en dan vlug naar buiten om te roken maar zelfs dat stoorde me niet want daar vond ik ook steeds een gesprekspartner.

Opeens merkte ik dat de lichten aangingen en de muziek stopte. Ook de drank werd niet meer geschonken omdat ze wilden sluiten. Weeral ? Ja, het was toen al meer dan 4 uur …

Thuis hebben we dan nog een beetje ‘Adele’ opgelegd. Mijn liefste was doodmoe en, na nog een slow met mij, mocht hij naar bed. Ik heb afgesloten, de poezen eten gezet voor de nacht, mijn kleren afgesmeten en ben hem gevolgd. Het moet dan meer dan 5 uur geweest zijn. Het was goed geweest.

Dat we gisteren een beetje niet goed waren, moet ik er niet bij vertellen zeker ? Maar het was het meer dan waard : ik heb me fantastisch geamuseerd ! Ik wilde en heb gekregen. 😉

Spelen, zand, auto, beestjes, noten.

De speelnamiddag met het werk van mijn schat was weer zeer leuk. Het thema was deze keer Boerenspelen. In een melkveeboerderij in Houthulst hebben we de melkkanrun niet goed gedaan, de kruiwagenloop was ook niet denderend (ja, in lopen zijn we nooit goed geweest), de boerengolf (tussen de koeien en ezels) was stukken beter misschien omdat we ons meer ‘thuis’ voelden ?, in het klompengooien waren we zeer goed en het boerenkruiswoordraadsel hadden we bijna volledig juist. We waren zeker niet de eerste maar ook niet de laatste. We hebben ons enorm geamuseerd en veel gelachen. De Weergoden waren ons gunstig en dat was ook leuk meegenomen. Het liep er vol van de kleine katjes. Er zaten er zeer mooitjes tussen. Ik heb er eentje een hele tijd bij me gehad, haar oogjes uitgekuist, maar toch achtergelaten … met pijn in het hart.

©Stippy

Dat doet me eraan denken, eigenlijk niet maar ik wilde het hier al een tijdje zetten en het kwam er niet van. Enkele weken geleden heb ik, niet ver van ons huis, iets vreemds gezien. Ik kwam terug van de winkel en was met de fiets. Ik zag iets de straat overlopen en vond het vreemd : het liep niet als een kat en de staart was te ‘bushy’ om van een hond te zijn. Eens aan de overkant bleef het even staan en toen zag ik dat het een rode eekhoorn was. Het verdween in een stuk onbebouwd land. Hopelijk leeft het daar nog lang en gelukkig en zie ik het nog eens terug. Ik woon al heel mijn leven hier in de buurt en het was de eerste keer dat ik zo’n diertje in levende lijve had gezien.

Gisteren zijn we alsnog naar het Zandsculptuurfestival in Blankenberge gereden. Ja, mijn schat had alweer een gratis ticket kunnen versieren. Na ‘slechts’ 350 foto’s (ja, ik kwam ogen te kort) en anderhalf uur later hadden we het gezien. Chapeau aan de kunstenaars want het was prachtig ! De details in de taferelen waren verbluffend. Er was gelukkig niet veel schade door onze ‘prachtige’ Belgische zomer.

©Micheleeuw

Op de heenweg had ik gemerkt dat mijn auto niet reed zoals het moest. Bij de minste bocht piepten mijn banden alsof ik veel te rap reed. Hij trok ook steeds erg naar rechts. Het was zeer vervelend om zo te rijden. Bij de eerste de beste gelegenheid hebben we de banden opgeblazen want dat was blijkbaar nodig. Jammer genoeg was het probleem daarmee niet verholpen. Ik mag er maandag, na het werk, mee naar de garage. Zal het nog te herstellen zijn of wordt het een andere auto ? Come and see next week !

BTW. Is het niet bijna tijd voor okkernoten ? Ik heb er al zin in ! 😉

Niet nadenken kan kluchtige gevolgen hebben.

Gisteren merk ik op dat de melk bijna op is.  Ik vraag aan mijn schat of ik er om moet of hij ervoor zal zorgen. Hij zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken. Die melk zal er geraken zoals gewoonlijk : miraculeus, dwz dat hij ze meebrengt en op de plaats zet waar ik ze vind. So far so good.

Deze morgen vraag ik hem of ik hem naar zijn werk moet brengen (en dus de auto moet nemen). Hij zegt ‘neen’ want hij moet binnen blijven dus gaat ie met de fiets. Ik ben blij want dan kan ik ook mijn (electrische) fiets nemen. Al een beetje verkeerd.

Op het werk aangekomen vind ik een stukje uit een reklamefolder met daarop grote korting bij aankoop van 19 dozen Whiskas (+ 5 gratis). Ik herinner mij dat ik beloofd had erom te gaan in de GB aan mijn werk. De korting was nog slechts vandaag geldig.  Al meer verkeerd.

Over de middag neem ik mijn fiets en rij de straat over naar de GB. Binnen vind ik de bewuste dozen en merk dat ik dat niet kan dragen dus ga ik weer naar buiten om een kar. Ik leg 3 zo’n pakken in de kar. Ik merk dat de Felix kattendozen ook in reklame staan (6+2) en neem er ook 3 mee. Volledig verkeerd.

Na betaald te hebben en aan mijn fiets gekomen merk ik dat ik onmogelijk alles in mijn fietszakken zal krijgen dus rij ik met de kar de straat over naar het werk. Met heel veel moeite krijg ik dat ding op de stoep en sleur ik dat zwaargewicht de helling op naar de voordeur. Deze is nog gesloten maar gelukkig komt er juist een collega langs die de knop weet zitten. Zo rij ik binnen en laad alles uit in het chauffagehok. Ga met de kar terug naar de winkel, neem mijn fiets en plaats die in het fietshok.

Dat komt er van : niet (meer) gewoon om boodschappen te doen en al zeker niet met een fiets én vergeten na te denken … Gelachen heb ik wel !

Morgen ga ik met de auto werken om mijn boodschappen thuis te krijgen. 😆

Leuk druk.

Gisteren was het hier druk :

Eerst is een vriendelijke jonge dame gekomen voor een ‘plaatsbeschrijving’, dit ter voorbereiding van de huizen die ze zullen bouwen. Ze heeft heel ons huis bekeken en alle gebreken, scheurtjes, foutjes, onafgewerkte dingen, … opgeschreven en gefotografeerd. Na het opstellen van het rapport zullen we die samen bespreken en ondertekeken. Ik krijg ook kopies van de genomen foto’s. Goed, nu moeten wij dat niet meer doen. Laat de werken maar beginnen, zo heb ik vlug mijn garage.

Na het eten is Stef langs gekomen, zoals afgesproken. We hebben het, natuurlijk, over het werk en de collega’s gehad. Maar ook over andere zaken zoals films, fotografie, computers, familie, vrienden, poezen, … Het was een zeer aangenaam bezoek.

Halfweg de namiddag is de computerdokter kunnen binnen springen. Ik had het hem gevraagd omdat de virusscanner geen updates wilde nemen. Na een onderzoekje wist hij ook niet hoe het kwam. Ik was blij want het is maar beschamend als iemand het in enkele klikken kan oplossen, hé. Hij heeft de virusstopper eraf gesmeten, opnieuw geïnstalleerd en alles werkt nu perfect. Hij heeft een volledige scan gedaan en alles was binnen de perken. Oef ! Geen schade. We zijn weer veilig.

Deze morgen heeft mijn schat geprobeerd op een kopie te maken van een film en het is niet gelukt. Jammer, maar ergens ben ik blij : niet iedere film is te kopiëren. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Terwijl hij bezig was heb ik gekeken naar een opgenomen ‘Live at the Apollo’ met oa Lenny Henry. Ik lag plat van het lachen toen ik plots deze bezoeker zag. Mijn schat was vlug genoeg om deze beelden te nemen :

img_8236-kopie

  tn_img_8238

 

 

 

En weg was hij, zoals ik … Fijne zondag !

Batjes-Botjes-BBQ

Gewapend met mijn oud paar laarsjes en de bon die ik van Stef had gekregen, zijn we gisteren met de fiets naar de Berca gereden. Al direct had ik een paar gezien die me aanstond voor 66.99 euro. Ik moest eigenlijk niet meer verder zoeken, maar ik dacht dat ik 2 keer korting zou kunnen krijgen. Ik kijk nog wat verder en vind nog een paar die ik veel zou aandoen voor 39.99. Ok. Ik was er, wanneer plots mijn oog valt op nog een ander paar : korte cowboylaarzen ook voor 39.99 ! Aangezien ik geen lange kan aandoen wegens ballonkuiten, leken die me geschikt. De voet zoals cowboylaarzen maar slechts tot over de enkel. Schitterend ! Ik was nog aan het twijfelen welke ik nu zou kopen want ik zit nogal krap deze maand. Mijn schat zag mijn twijfel en stelde voor die laatste paar te betalen voor me. De lieverd ! 🙂

Blij en opgewekt gaan we naar de kassa. Toen het onze beurt was vraag ik, voor het scannen, of ik 2 keer korting zal krijgen. Blijkt van niet : die bon is slechts een reklame voor de actie. Geen oude schoenen/botten, geen korting ! Mijn koleriek mannemens wil in discussie treden, maar ik niet : ik koop die eerste (dure) niet. Zo heb ik 2 paar gekocht en slechts 67.48 euro betaald. Hadden ze willen meewerken had ik voor nog eens zo’n bedrag gekocht. Hun verlies ! 😐

         

Met deze stampertjes zal ik weer goed zijn voor enkele jaren. Denk je niet ?

 

 

We zijn dan doorgereden naar zus en schoonbroer. Ja, nu ze getrouwd zijn mag/moet ik hem zo noemen, hé. We werden daar verwacht voor een BBQ. Het eten was heerlijk, het gezelschap aangenaam en de drank rijkelijk. We hebben gevreten als varkens veel gegeten, gelachen dat de tranen over ons gezichten liepen, en gezopen als tempeliers meer dan genoeg gedronken. Het was zalig vertoeven in hun afgeschermde tuintje. Iets na 19 uur zijn we terug naar huis gereden : we waren vol en gelukkig.

Thuis gekomen is mijn schat prompt in slaap gevallen. Ik heb nog enkele series bekeken op tv, maar zal nog eens meekijken met hem want ik denk niet dat ik alles nog weet. 😉

Deze namiddag gaan we naar Brugge. Daar zijn allerlei optredens want het is autoloze zondag en Kroenkelen. Wij zullen vooral op de Markt te vinden zijn om foto’s te nemen. Alcohol komt niet over mijn lippen vandaag : er zit nog genoeg in mijn lijf van gisteren. 😀