Waregem Koerse 2014.

Yes indeed, we waren er terug bij.

Gewapend met een ingangsticket als ‘genodigde’, een mail voor perskaarten, een plaats op de VIP-parking en een mail dat we op de lijst stonden voor de Tent Naessens op het middenplein konden we vertrekken.

Mia en Bob brachten ons feilloos naar de juiste parking, onder politie begeleiding in de coach naar de ingang. Het ticket werd aanvaard en zo ook de mail voor de perspassen. Bij het in ontvangst nemen van die passen kregen we te horen dat we met deze niet op het gras zouden mogen en aangezien we geen perskaart hadden, kregen we geen genummerd jasje. Mijn liefste was niet tevreden maar ik was ervan overtuigd dat ik het wel zou oplossen.

Na een drankje (Rodenbach, hoera !) en een pakje frieten vonden we al vlug de vrienden. Goed zo : ik kon bij hen blijven wanneer ik geen zin had om foto’s te nemen en eventjes een rustpauze wilde inlassen.

Dan was het tijd voor de eerste draf-ren. We namen ons plaatsje in, tussen de haag en de Ierse Berm, en we konden onze toestellen instellen.

DSC_0004

Op het grote scherm aan de overkant konden we de rest van het parcours, de finish volgen en een foto nemen van de winnaar.

DSC_0028

DSC_0049

Tijd voor de eerste galop-ren en we stonden op post. Eerst verzamelen en dan starten. Over, of liever door de haag, op en over de Ierse Berm, over een andere haag.

DSC_0058

DSC_0061

DSC_0091

DSC_0103

Het was mooi weer en er was zeer veel volk gekomen. Gelukkig bleef iedereen beleefd en welgezind want het was niet zo eenvoudig om van de ene kant naar de andere kant te geraken.

Heel de dag door heb ik speciale hoeden getrokken.

DSC_0050 DSC_0052

DSC_0111 DSC_0113 DSC_0114 DSC_0115

 

 

DSC_0133 DSC_0135 DSC_0136 DSC_0138

 

 

DSC_0130

DSC_0150

DSC_0140

DSC_0161

DSC_0165

 

Ook Sven De Leijer voor ‘De Ideale Wereld’ was aanwezig om sommige dames te interviewen.

DSC_0118

DSC_0127

Voor de Grote Steeple Chase zijn we van tactiek veranderd : mijn schat zou aan de Gaverbeek post vatten en ik zou aan de Ierse Berm klaar staan, om zo niet dezelfde foto’s te hebben. Ik stond duidelijk niet goed en/of had de verkeerde lens op staan want het resultaat is gene vetten :

DSC_0174

DSC_0179 DSC_0183

DSC_0187

Ik was net te laat om een valpartij op beeld te krijgen. Gelukkig heeft niemand (paard of mens) zich erg bezeerd. Oef !

DSC_0189

Dan moest ik zo vlug mogelijk naar de andere kant om de winnaar en de traditionele duik in de Gaverbeek te trekken.

De Missen en Prominenten waren er ook. Samen met de winnende jockey, trainer en eigenaar was het drummen op het podium.

DSC_0191

DSC_0200

DSC_0211

DSC_0238

Terwijl de Band de Marseillaise speelde, mocht de ruiter alle prijzen in ontvangst nemen. De Winnaar van de 2 vorige jaren kon geen geschiedenis schrijven door een 3de jaar op rij te winnen. Hij werd toch, ondanks het vele gewicht dat paard moest dragen, knap derde.  Een zeer grote overwinning voor de trainer : zijn paarden kwamen als eerste 3 over de finish !

DSC_0232

DSC_0240

DSC_0247

Toen was het tijd voor de ‘grote plons’. De fotografen stonden klaar, netjes op afstand deze keer, zodat iedereen kans had om de perfecte foto te nemen. Vind je mijn schat ?

DSC_0250

Mijn toestel weigerde dienst op het ‘moment suprême’ en dit is het resultaat. Flauw, hoor.

DSC_0253 DSC_0256 DSC_0257 DSC_0258

Gelukkig mag ik een foto van mijn liefste hier gebruiken. Zie je me zitten (vloeken) ?

IMG_4974

Voor mij was het hoog tijd om de vrienden terug op te zoeken.  Terwijl mijn schat nog meer races en winnaars trok, bleef ik genieten van een frisse Rodenbach en het gezelschap. Na een tijdje miste ik hem toch en wanneer ik een sms kreeg dat hij op het middenplein was, ging ik hem vervoegen en nam afscheid van de vrienden.

Aan de tent Naessens wachtte ons een onaangename verrassing : met de mail alleen mochten we niet binnen aangezien er nog een selectie werd gemaakt en wij niet op ‘de lijst’ stonden ! Pff ! We waren straf ontgoocheld want geen foto’s van het schilderij dat geveild werd ten voordele van MS, geen foto van de winnende hoed, geen BV’s voor de lens, het optreden van Bart Kaëll niet kunnen kieken, … Enfin, dan maar de laatste drafrennen trekken en naar huis.

De bus bracht ons veilig naar Mia. Natuurlijk had ik Bob niet nodig om thuis te geraken en ben ik weer verkeerd gereden : van Waregem naar Brugge is via Gent toch de kortste weg, niet ? 😉 Ach, we waren daardoor een half uurtje later thuis maar na zo’n leuke dag, konden we er tegen. Ja, het was weer geweldig leuk !

Dat ik de volgende namiddag moest gaan werken omdat er een chef absoluut moest moeilijk doen, was minder, maar ik heb het overleefd.

Advertenties

Waregemkoerse 2013

We waren er weer bij : persbadges rond onze nek, Mia op de VIP-parking, elk een fototoestel op onze buik, klaar om elke race en speciale hoed te fotograferen.

Het was warm maar niet zo heet als verleden jaar. Het feit dat ik niet in het zwart gekleed was, heeft ook geholpen. Kwestie van te leren van je (dress)fouten.

Ik was er niet gerust op omdat we de poezen in het afgesloten huis hadden achter gelaten. Het was de bedoeling dat Kira zou buiten blijven maar toen we vertrokken lag ze zo mooi te slapen, dat we het niet over ons hart konden krijgen om haar buiten te zetten. Ze heeft er tenslotte niet om gevraagd dat Nory in huis kwam. Zo moesten ze 9 uur aan een stuk, zonder mijn toezicht, samen door brengen. Als dat maar goed kwam.

Eens ter plaatse, tussen de massa, bij de vrienden, tijdens het foto’s nemen, het nuttigen van een koele Rodenbach, … moet ik toegeven dat ze soms eens uit mijn gedacht waren.

We hebben mooie races gezien, een paard met een gebroken voorbeen (akelig !), gelachen bij de vrienden, … Ja, het was leuk (buiten dat paard, natuurlijk) !

We zijn naar de persruimte gegaan voor het interview met de eigenaar die 3 jaar na elkaar de Grote Prijs gewonnen had en de winnende jockey. Deze laatste had 3 keer gewonnen die dag. Goed bezig ! Ze zijn gaan lopen met 38.000 euro, volgens iemand met wie ik heb zitten praten. Daar kan je het al eens voor doen, hé.

Toch, zo rond 19 uur, na heel de tijd in de zon van hier naar daar te zijn gegaan, wevend tussen de massa, zat ik me te vervelen in de Naessens Tent. We hadden door het interview de trekking van de winnende Hoed gemist en daardoor was mijn schat nog iets gaan trekken. Toen hij terug kwam zei ik hem : I’m getting to old for this shit ! Ik wil naar huis, naar de poezen. Ik had het warm, voelde me oud, dik, moe en ongerust.

Na nog de laatste drafren getrokken te hebben zijn we richten autocar gegaan die ons, onder politiebegeleiding, naar de parking en Mia bracht. Een klein uurtje laten waren we thuis.

Wat vonden we daar ? Nory, duidelijk pas wakker, die blij kwam aangelopen en Kira die boven lag te maffen. Iedereen gezond en wel. Oef !

Foto’s ? Ja, hier heb je er enkele (van de overgebleven 150) :

DSC_0016

DSC_0027

DSC_0063    DSC_0083

DSC_0165DSC_0218

DSC_0225 DSC_0295

DSC_0298 DSC_0309

DSC_0500 DSC_0519

DSC_0540

Foto’s © Micheleeuw.

Waregemkoerse 2012 : het was er warm !

Ja, we waren er weer bij en we gaan erop vooruit. Verleden jaar hadden we ‘fotograaf’-passen, dit jaar waren we ‘pers’. Ook hadden we een VIP Parking kaart. Waar zal dat eindigen ? 😉

Dat het in de voormiddag nog eventjes geregend had, kon ons niet deren want ze hadden mooi weer voorspeld en dat hebben we ook gehad. Het was al volop zon toen we vertrokken.

Mijn schat wist waar die VIP Parking was en zo heb ik Bob ingesteld. Niet goed, zo bleek. We reden al op de E40 toen ik bedacht ergens E17 te hebben zien staan. Natuurlijk, op de achterkant van de Parkingkaart ! Goe bezig !

Maar we waren nu al zo ver. Bob zou ons er wel naartoe loodsen. Ondanks dat mijn schat geregeld zei : je rijdt verkeerd en 1 keer had hij ook gelijk, Bob toch !, zijn we er vlot geraakt. Om daar te horen dat we verkeerd waren. We moesten terug rijden naar de E17, richting Gent volgen, de eerste afrit er terug af en de ROZE (niet RODE) bewijzering volgen. De juiste parking werd zo gevonden, een luxe autocar stond al te wachten en zette ons af dicht bij de ingang. Slechts anderhalf uur (!) later dan gedacht, maar we waren waar we wilden zijn. Oef !

Geen tijd om te eten, vlug jetons gekocht en iets te drinken gehaald, want het was zeer dorstig weer de eerste draf-ren zou beginnen. We hadden vlug het plaatsje van verleden jaar gevonden en konden beginnen foto’s nemen.

Opnieuw was ik onder de indruk van de snelheid die deze dieren halen. Ook hoe dicht ze bij elkaar rijden. Geen wonder dat er geregeld een wiel afdraait, zoals gebleken was tijdens een van de volgende races. Neen, daar hebben we geen foto’s van jammer genoeg. We stonden op de verkeerde een andere plaats.

Voor de volgende race begon hadden we eventjes tijd dus zijn we om frieten-met-tartaar gegaan. Kwam het omdat ik er al 2 dagen zin in had, of omdat we ons moesten haasten, of omdat het zo warm was, ik weet het niet, maar echt smaken hebben ze niet gedaan. Pech ! Enfin, we hadden iets binnen.

Vlug terug om foto’s te nemen van de volgende race, een steeple chase. Ze moesten over verschillende hagen en de Ierse berm. Net zoals verleden jaar is er een ruiter gevallen, geen paard dit keer, gelukkig.

 

Het ruiterloze paard is blijven rondjes lopen. Blijkbaar was het gelukkig dat het eens zonder last of beperking de benen kon strekken. Ik vond het schitterend om te zien.

Na die race hebben we de vrienden gevonden en daar eventjes bij hen staan verpozen. Zij dronken champagne, ik =rodenbach. Of wat had je gedacht ? 😉 Mijn schat is de winnaar gaan trekken. Ik ben in de schaduw gebleven waar ik deze ‘mannen’ bezig zag :

Heb ik al gezegd dat het warm was ? Heel warm ? Zo warm dat het heet te noemen was ? En dat ik de verkeerde kleren aan had ? Ik dacht tegen de avond frisjes te krijgen dus had ik een dikkere linnen top aangetrokken ipv de lichtere. Heb ik al gezegd dat die top zwart was ? En dat we bijna de hele dag in de volle zon hebben gestaan ? Dat we ook een cowboyhoed op hadden ? Pff ! Ik heb gezweet als een paard ! Ja, even erg gezweet als de paarden die meededen aan de races ! Zwijg me van een sauna : ik heb daar een gehad. Mijn poriën stonden open en waren gezuiverd. Mijn pas gewassen haar was direct weer zo vettig dat je er frieten kon in bakken ! Pff ! Stomme ikke !

De volgende draf-ren op een andere plek getrokken maar nog steeds in de zon.  Ik dacht dat ik zou weg smelten.  Opeens merkte ik iets vreemds op in de lucht. Het leek op een grote wesp of een alien, maar het was in feite een vliegende camera.

Ondertussen hier en daar de ‘hoeden’ getrokken. Er waren er opnieuw veel en sommige zeer creatief. Speciaal voor Zapnimf :

De Miss-en waren opnieuw van de partij en poseerden zeer gewillig. Het was wel leuk om hen door het gras te zien sukkelen (wandelen kon je het soms echt niet noemen) op hun hoge hakken. Ik ? Leedvermaak omdat ik het zo warm had ? Maar neen, gij ! 😉

De paarden die de koetsen met de winnaars en notabelen trokken waren prachtig !

Voor de Grote Steeple Chase begon toch eventjes in de schaduw op het gras gezeten. We dachten daar opnieuw te mogen blijven om foto’s te nemen, maar niet dit jaar. Maar we hadden een Perspas ! Dus mochten we tussen de ‘echte’ gaan staan ! Terwijl we stonden te wachten in volle zon stond ik wat te praten tegen de een en de ander en wat blijkt : de meeste zijn maar gewone amateurs freelance zoals wij zelf !

Aangezien er geen ruiter in de Gaverbeek gevallen is, zijn de foto’s maar heel gewoontjes. 😉

Dat de winnaar in de Gaverbeek gesprongen is voor de foto’s en omdat het traditie is, vind ik bewonderenswaardig omdat ik vernomen had dat hij de volgende race ook moest rijden.

  

Na terug een bezoekje aan de vrienden te hebben gebracht, zag ik het niet zitten om heel de toer te voet te doen naar het middenplein. Daar zouden er ook vrienden zijn. Opnieuw hebben we gebruik gemaakt van de Perskaart en een lift gevraagd aan een shuttle-auto. In enkele tellen waren we er al. Te voet zouden we er zeker bijna een half uur over gedaan hebben. Ja, slim zijn is winter en zomer goed, zei mijn vader zaliger. Zonder problemen de tent ‘Naessens’ binnen gegaan waar het weer vol liep van het ‘schoon volk’ : bekende mensen, minder bekende mensen, mensen die denken dat ze bekend zijn, mensen die willen dat ze bekend zijn/worden, en dan enkele zoals wij.

Net zoals verleden jaar vloeide de (dure) drank rijkelijk, waren de broodjes lekker en de optredens goed.

 

De tafel van ‘Tour du Vélo 2010’ werd geveild voor het goed doel en is van eigenaar veranderd voor 10100 euro ! Ja, er is geld, veel geld maar het ligt in hoopjes …

Frank Debleekere mocht ook een prijs in ontvangst nemen.

Rond 20 uur vond ik het welletjes en wilde naar huis. Ik voelde me vies, vuil, moe, oud, dik, lelijk (Neen, ik moet hier geen commentaar over krijgen. Geen !, zeg ik je !) en begon hier en daar weer pijn te krijgen. Het was genoeg geweest. Een prachtige dag dat nu moest ophouden. Mijn schat protesteerde niet en dus gingen we op pad. De autocar stond waar we afgestapt waren en zo waren we vlug terug aan de auto.

Bob op ‘naar huis’ ingesteld en wij weg. Opeens was de weg naar de E17 afgesloten en moesten we omrijden. Ik zag niet direct naar waar ik moest rijden en Bob bracht me telkens terug naar hetzelfde afgesloten punt dus heb ik een heel eind door gereden. Het was waarschijnlijk in de verkeerde richting (you think ?) want opeens waren we aan de verkeerswissel in Zwijnaarde en zijn zo naar Brugge gereden ! Gelukkig is mijn liefste kort nadien ingedommeld zodat hij stopte met zagen dat we verkeerd zaten. Tja, de korste weg tussen Waregem en Brugge is waarschijnlijk niet via Gent, hé. 😉 Enfin, moe maar gelukkig zijn we zonder kleerscheuren thuis geraakt … om 22 uur …

We hebben samen zo’n 1000 foto’s genomen waarvan de helft is overgebleven na een eerste schifting.

Conclusie : volgend jaar opnieuw graag. Maar dan met de juiste kleren aan, Bob beter instellen en beter op de juiste baan letten. Dankt U.

O.S. 2012 en waarom ik de liefste man heb van heel de wereld !

Gisteren werd er gereden voor de individuele medailles jumping.

Ik zat aan het onthaal, op het werk, en dus kon ik niet vlug naar huis komen om ze te bekijken op tv. Ik kan wel, maar doe dat niet graag. Ik ben de reserve en als die ook al moet vervangen worden … waar gaan we naartoe, hé. Maar ik dwaal af.

Aangezien ze begonnen om 11 uur kon ik onmogelijk rechtstreeks kijken dus werden Nederland en BBC1 opgenomen in de hoop dat zij het zouden uitzenden.

Opeens had mijn schat gezien, op zijn werk, dat er nog een 2de ronde moest gereden worden. Hij is vroeger naar huis gekomen om ook dat op te nemen.

Toen ik dus thuis kwam was hij er al, wat altijd leuk is. Hij vertelde me waarom hij zo vroeg was. Een dikke zoen was zijn deel.

Zo heb ik geen sprong gemist ! Ik kijk het liefst via BBC voor hun meer deskundig commentaar. We hebben dus op Nederland gezien wat ze op de BBC niet uitzonden. Jammer dat de Britten geen medaille meer bij hebben maar het was spannend tot de laatste sprong !

In de loop van de dag had ik telefoon gekregen van Zapnimf dat zij en haar Appelmoose in Brugge waren. Ik vertelde vlug (het was druk op dat moment) wanneer ik thuis zou zijn en dat ze altijd welkom waren. In de vooravond belde ze terug dat ze na het eten eens zouden binnen springen. Hoera !

Ze logeren bij Sterre en natuurlijk was zij ook mee. Joepie ! Zo werd het bijna een mini-blogmeeting. Mijn schat had nog een ‘flesje’ koel staan dat direct werd open getrokken. Ik heb hen ons huisje getoond, mijne James eventjes in werking gekregen (hij moest eerst wat opladen), we hebben zitten lachen en zeveren, ze hebben mogen foto’s kiezen, … Kortom een heel leuke avond. Bedankt lieverds.

Eigenlijk was het een perfect day : onthaal doen, de top van de jumping aan het werk zien, lieve mensen over de vloer, de poezen en iedereen gezond, …

En ik woon samen met de liefste schat van de wereld !

http://www.youtube.com/watch?v=QYEC4TZsy-Y

O.S. Dressuur, jumping en de Scabs.

Van de dressuur heb ik ook niet veel gezien wegens nergens uitzenden ! Zeer teleurstellend. Al die zenders tot onze beschikking en overal tonen ze hetzelfde ! Kunnen ze niet beter afspreken ? Pff !

Gelukkig heb ik een site gevonden waar ik de resultaten live kan volgen, zonder beelden weliswaar. Blijkbaar kan een mens niet alles willen/krijgen. Zo heb ik gisteren ‘gezien’ dat onze Belgische ruiters het zeer goed gedaan hebben in de eerste ronde van de Jumping. Vandaag, hopelijk, weer zo en meer beelden aub !

Gelukkig ben ik nog niet zo erg als deze Amerikaanse coach :

http://www.sporza.be/permalink/1.1391781

Om eens weg te zijn uit onze zetel, zijn we nog eens naar de Scabs gaan kijken op de Burg te Brugge. Deze keer waren ze er in het kader van Klinkers. Zoals verwacht waren ze opnieuw schitterend !

Mijn schat mocht weeral niet frontstage staan om foto’s te nemen, dan maar van tussen het publiek. Niet zo gemakkelijk maar niet beperkt tot 2 of 3 nummers. Every cloud … weet je wel.

 

Na hun fantastisch optreden werden er T-shirts en cd’s en singels in vinyl verkocht aan een zeer democratische prijs. Ook werden ze gesigneerd op eenvoudig verzoek. Willy Willy was de leukste van de hoop want hij stond daar grappen te verkopen als een echte stand-up komiek. Mijn schat heeft foto’s afgegeven van hun vorige optredens en ze waren er zeer tevreden mee. Altijd leuk. 😀

Omdat ik nadien nog niet genoeg had, zijn we nog binnen gesprongen in de Cohiba. Onze stalen rossen werden veilig binnen in ons huis gezet. We moesten alleen de straat oversteken om de smaak van de Stella’s weg te spoelen door enkele Rodenbachs. Rond 2 uur zijn we naar ons bedje gegaan. Het was een prachtige avond !

Dat ik gisteren een beetje niet goed was, moet ik er niet bij vertellen zeker ? 😉

O.S. 2012 Cross Country

Dat was genieten !

Van de dressuur heb ik niet veel gezien omdat ze niet veel uitgezonden hebben. Via de computer kijk ik niet.

Van de cross heb ik bijna alles kunnen bekijken en ik moet zeggen : het was schitterend ! Als ex-ruiter weet ik dat het niet eenvoudig is. Om die paarden over de hindernissen te krijgen, in evenwicht te houden, in te tomen bij het begin zodat ze nog genoeg kracht over hebben om vlot over de laatste hindernis te gaan en het einde te halen, binnen de tijd … daarvoor moeten zowel ruiter als paard in top conditie zijn en moet de verstandhouding tussen de 2 optimaal zijn. Ze moeten elkaar volledig vertrouwen anders lukt het nooit.

Ook de jumping voor de medailles van de landenploegen heb ik gezien. De beste 25 na die rit mochten dan mee doen voor de individuele medailles. Ook dat ik heb kunnen volgen. Het was spannend tot de laatste hindernis. Prachtig !

Morgen hoop ik veel te zien van de dressuur. Dat zal ook weer top zijn. Mijn hart zal weer droevig zijn dat ik nooit ben verder gegaan om eventueel ook daar te geraken. Maar zonder vermogende, steunend ouders en de juiste paarden zou het toch nooit gelukt zijn. Ik ben nu ook goed terecht gekomen en ben blij met mijn leventje.

Dikke knie – Kapotte voeten – Brede glimlach

Dat is wat ik heb overgehouden aan ons dagje Waregem Koerse. O ja, ook nog meer dan 450 foto’s. 😉

We zijn vroeg genoeg vertrokken zodat ik me niets moest aantrekken van eventuele files. Natuurlijk waren er geen op onze route. Het was zoeken naar de ‘pers-parking, zeker omdat er geen was. Op de VIP-parking mochten we ook niet. Dan maar eerst om onze pers-passen en dan naar een gratis parking ‘met pendeldienst’. Ttz, er kwam een lijnbus langs. Aangezien we zo vroeg waren, was dat pas na een uur.
Geen probleem : we gaan te voet. Ja, ik zag het zitten. We hadden al zoveel rond gereden dat ik niet meer kon inschatten hoever de hypodroom wel was. Dat mijn voeten bijna onmiddellijk begonnen pijn te doen, heb ik genegeerd. Na meer dan een half uur (!) wandelen kon ik eindelijk zitten en iets drinken.
Eens binnen zag ik direct hoe groot en ruim het was. Ja, ik zou nog vele kilometers doen die dag !

Om eindelijk eens drafrennen met eigen ogen te zien, was schitterend. Ik was volledig onder de indruk van de steeple-chase : met een rot-vaart komen ze voorbij gedenderd. De Ierse berm op, 1 paard valt, een ander valt kop-over-kont (ja, ik heb er foto’s van), 1 ruiter staat direct terug op en neemt zijn paard bij de teugel, de andere jockey blijft liggen en moet weggedragen worden. Bangelijk !

 

 

 

 

 

 

 

 

De Gaverbeek is gereduceerd tot een diepe plas. Ik had een echte beek verwacht maar dat was niet meer paardvriendelijk. Toch is er 1 ingevallen.

De Gaverbeek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor elke race hebben we een andere plaats gekozen om foto’s te nemen. Zo hebben we veel variatie voor het geval er geen goeie tussen zitten.

Om tussen de ‘echte’ fotografen te staan en kiekjes te nemen van de winnaar & trainer met de Missen en Notabelen, is te gek voor woorden. Ik voelde me gelijk een ‘echte’. 😀

Notabelen en Missen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Moest je ooit letterlijk willen/moeten verdwijnen in een massa dan moet je naar Waregem Koerse gaan. Verlies je gezelschap 2 seconden uit het oog en zonder gsm vind je ze niet meer terug. Ik vond dat indrukwekkend.

Allerlei soorten mensen gezien en allerlei soorten hoeden. Er waren zeer creatieve bij. De ‘hoedenverkiezing’ hebben we gemist. Ja, we konden niet overal zijn, hé.

Hoedenparade

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben dan nog een telefoontje gekregen dat er nog vrienden waren toegekomen en of we ons bij hen wilden voegen ? Ja, natuurlijk ! Om bij hen te komen moesten we wel een heel eind omlopen. Mijn arme voeten ! Maar wat ik daar gezien heb ? Amai ! Ja, er is geld, maar het ligt in hopen ! Alle mogelijk dranken waren vrij te krijgen. De champagne (Laurent Pierrier) zelfs per fles. De rode wijn was van de duurste soort op elke wijnkaart ! Witte wijn, vers geperst fruitsap, frisdranken, pils, … En er werd ‘een drankje’ genuttigd, neem dat van mij aan. Niet door mij want ik moest nog naar huis rijden, hé. 😉

We hebben ons zeer goed geamuseerd en zijn lang gebleven. Toen mijn rug ook begon op te spelen, om van mijn monnikskapspier nog maar te zwijgen, hebben we besloten om naar huis te gaan. Op weg naar de auto wilden mijn voeten niet meer mee en hebben we een taxi genomen tot aan de parking. Ja, zo ben ik : voeten kapot = taxi !

De rit naar huis is vlekkeloos verlopen en we waren na 21 uur thuis, moe maar gelukkig. Vlug de foto’s ingeladen om het resultaat te zien. Mijn schat was onder de indruk van mijn eerste poging ‘paarden trekken’ en ik ben met 10 cm gegroeid door zijn compliment. 😀

Ik weet deze log trekt op niets qua lay-out maar ik ben het grondig beu ! De boel slaat hier tilt en ik krijg het niet beter. Ik krijg het op mijn heupen dus moet het zo maar blijven !!!!! 😦

Update : Ik heb het gevonden hoe het moet. Hopelijk is het nu beter. 🙂